Bekomen van Koninginnedag?

Als Hagenees moest ik uiteraard de tradionele gang naar KoninginneNach maken. Meestal ga ik voor de muziek, maar ditmaal waren er weinig aansprekende namen.

Wel ben ik met een ‘concertvriend’ nog even naar de Groenmarkt gegaan. Daar trad de groep ‘Naked’ op. Zeker niet slecht, een soort Crowded House meets John Lennon. Halverwege vertrok ik richting Momfer de Mol, waar ik met mijn kornuiten – en kornuitessen – van Haag Atletiek had afgesproken. Momfer de Mol is een gezellig knijpje in de Oude Molstraat, waar we in maart met vier man (waaronder één vrouw) een verjaardagsfeestje hebben gegeven.

Een uiteenlopend clubje, qua leeftijd en achtergrond: van hoogleraar tot tuinman, van astronoom tot archiefmedewerker, van kunstschilder tot controller bij de Algemene Rekenkamer, van 25 tot 70. Er zitten wel wat types van Brabantse origine bij, wat deels het ‘joie de vivre’ verklaart. Maar ook zit er een rasechte Scheveninger bij, opvallend vitaal voor z’n 70 jaren. Hij danst ons allemaal naar z’n malle moer!! Op hoogtijdagen als Vlaggetjesdag, Parkpop en Koninginnedag, etentjes, maar ook daarbuiten, komen we bijeen. Ook dit keer weer, in het overvolle café, maar toch genoeg ruimte achterin om op dansbare muziek van DJ Benny uit ons dak te gaan. Dat we zelfs het initiatief namen tot een polonaise op muziek van Frans Bauer verhoogde de stemming alleen nog maar. “Heb je even voor mij?” Jawel Frans, no problem. Op KoninginneNach kan alles.

Koninginnedag. Beetje gewandeld op de Vrijmarkt in het Statenkwartier, met deze en gene een praatje gemaakt, twee LP’s voor één euro gekocht (Franse chansons en een eighties-plaat van Lloyd Cole and The Commotions).

Zag zojuist een uitzending van het nieuwe NPS-programma “TV3”, gepresenteerd door Mathijs van Niekerk en – ditmaal – Hadassha de Boer. Ziet er goed uit, een frisse, moderne aanpak. Impressie van Koninginnedag in Amsterdam: je zag een boottocht door de grachten waarbij Sanne Wallis werd geïnterviewd, en twee BN’ers die voor € 50 leuke hebbedingetjes mochten kopen. Een van hen, Jim de Groot (zoon van Boudewijn) verbrijzelde zelfs een zojuist gekochte lp van Mathilde Santing onder de wielen van een passerende tram. Waarom? “Ach, ze kan best leuk zingen hoor, ze zou het alleen niet zo vaak moeten doen.” Dit tot verontwaardiging van Sanne. Als dit de toon zet voor wat nog gaat komen, heeft de publieke omroep er een prima actualiteitenprogramma bij!

Oh ja, André Kuipers is geland in Kazachstan, waar hij en zijn collega’s werden verwelkomd met… Hollandse kaas! Na dat gebaar kan onze verstandhouding met de Kazachstanezen niet meer stuk!

Advertisements

Europa en Cultuur: "best wel belangrijk?!"

Een zeer erudiet, maar ook wel erg Europees gezelschap, gisteravond in Felix Meritis (www.felix.meritis.nl). Zeker als je afgaat op de namen: Damiaan Meuwissen (cultuurfilosoof), Syp Wynia (journalist),  Doyan Gök en Thijs Berman (kandidaat-Europarlementariërs voor resp. Groen Links en de PvdA) en Gottfried Wagner, directeur van de Europese Culturele Stichting. "Wel erg veel mannen achter de tafel!" vond een vrouw in de zaal, en zij voegde daaraan toe: "En waar zijn de kunstenaars gebleven?"Tja. Zij had een punt. Wat niet wegneemt dat er zich een vooral voor ingewijden (bijna 100% van de aanwezigen) boeiende discussie ontspon over cultuur, de verschillende definities daarvan, en waar de EU zich wel en niet mee zou behoren te bemoeien. Niet onbelangrijk, want binnenkort gaat Nederland voor een half jaar het voorzitterschap van de EU bekleden, en cultuur is bepaald geen ‘hot item’ in de Europese politiek. Integendeel, vooralsnog draait alles om economie. Goed, de erkenning is binnen dat cultuur ‘best wel belangrijk’ is, maar dat is te zwak uitgedrukt. Cultuur is heel belangrijk, het vormt het cement van de samenleving. Terzijde: datzelfde geldt voor de natuur, maar daar gaat het hier niet over.

Wat heeft Trijntje niet…….

Een uitvoerig verslag van deze avond zal ik jullie besparen. Er zijn veel interessante zaken aan de orde gekomen, maar in het kader van dit web-log gaat dat te ver. Maar wel enkele conclusies, zoals die ook door gespreksleider Steve Austen zijn samengevat.

Austen constateerde met vreugde dat de twee potentiële Europarlementariërs cultuur hoog op de politieke agenda willen zetten. Beide heren (Gök en Berman) verklaarden zich sterk maken voor maatregelen die nu achterwege blijven. Maar ja, dan moeten ze wel eerst gekozen worden.

……wat Alicia Keys (en Oprah) wel hebben?!

Verder waren alle panelleden het er over eens dat de EU zich niet met de inhoud van kunst zou moeten bemoeien. En zeker niet inzetten voor politieke doeleinden! Dat is en blijft een zaak van de nationale parlementen. Geen Europese variant van de Raad voor Cultuur, kortom. Wat moet de EU dan wel doen?  Ervoor zorgen dat cultuur gevrijwaard wordt van de ‘harde’concurrentie. Veder zorgen dat kunstenaars en culturele instellingen vrijelijk met elkaar in contact kunnen treden, juridische obstakels wegwerken en voorwaarden scheppen voor kunstenaars om optimaal samen te werken, elkaar te stimuleren en te inspireren. Zo kan een divers en toch sterk cultureel Europa ontstaan, als tegenwicht voor de al te sterk doorgeschoten veramerikanisering van de cultuur, met name op het gebied van de av-media, film, (pop)muziek en ‘life-style’.

Antwoord:……Hapklare brokken Alicia en Oprah komen uit Amerika!

Europa komt eraan

Jazeker, Europa komt eraan, over een paar maanden is het zover. Grondgedachte is samenwerking op economisch gebied. Handel dus, daar komt het op neer. Maar wat betekent het voor de nationale identiteit van de lidstaten? Komt er zoiets als één Europese cultuur en hoe zit dat dan? Zien we straks in Parijs nog van die mannetjes met alpinopetjes lopen, met een ‘baguette’ onder hun arm? En krijgen we daar als ontbijt nog zo’n soepkom met lauwe ‘Café au Lait’, met een warme croissant met boter en abrikozenjam erbij?

Zo zijn er nog wat voorbeelden te bedenken: wordt er in Spanje over een jaar nog de flamenco gedanst? Zijn er straks nog Lederhosen te zien in Oostenrijk, klompen en bloembollen in ons land, patattekes in België? Zo kun je nog even doorgaan.

We kunnen gerust zijn. Zoveel werd gisteravond wel duidelijk tijdens een debat over Cultuur en Europa in Felix Meritis: Eén Europese cultuur is ondenkbaar. Want hoe zou je dat moeten realiseren, als je het al zou willen? Nee, het gaat in Europa juist om culturele diversiteit, éénheid in verscheidenheid. Echt Hollandse knusheid mag dus blijven bestaan, Frans Bauer hoeft geen Europees repertoire te brengen. Dat zal in ieder geval niet worden voorgeschreven door Europa. Graag wel optimale voorwaarden scheppen tot wederzijdse contacten, samenwerking en artistieke kruisbestuiving, maar handen af van de inhoud van kunst. Meer over deze bijeenkomst in een later log.

Buitenlandse vogels rukken op

Uit onderzoek is gebleken dat de criminaliteit onder de vogels een stijgende lijn vertoont. Met name jonge vogels van allochtone afkomst schijnen ongewenst gedrag ten toon te spreiden. “Dat mag weer gezegd worden na Lawaaipapagaai” hoorde ik laatst een oude eend tegen een ander mokken. Neem de halsbandparkiet: waren er zo’n vijftien jaar geleden nog maar een paar, nu leven er vele duizenden verspreid in de parken van o.a. Den Haag en Amsterdam. Je ziet ze nu meer dan onze ooit zo algemene huismus.

En neem de Nijlgans. Deze vogel van Noord-Afrikaanse komaf is luidruchtig en agressief. Ze nemen een groot territorium in en verjagen iedere andere vogel met luid misbaar. Ze vormen ook grote gezinnen, soms wel drie nesten per jaar. “Dat fokt maar aan”, moppert Huismus Passer Domesticus desgevraagd. “Begrijp me goed, ik heb niets tegen buitenlanders, maar er zijn er nu gewoon te veel. Wij voelen ons niet meer thuis, vandaar dat vele huismussen zijn geëmigreerd.”. Denken alle autochtone vogels er zo over? “Welnee’, zeggen Roodborst en Roodstaart van de politieke vogelpartij ‘De Linkervleugel’ in koor. ‘Buitenlandse vogels die zich hier hebben gevestigd, vormen een welkome aanvulling op de diversiteit van het vogelbestand. Wat is daar op tegen? We hebben het hier trouwens over volkomen geïntegreerde medelanders die veelkleurigheid toevoegen aan het bos- en parkbeeld.”

Roodborst: geen problemen met buitenlanders

Maar zijn er wel genoeg bomen om al die dieren nestgelegenheid te bieden? “Tja, dat kan een probleem worden,” erkent Roodborst. “Een oplossing kan zijn dat er minder mensen bij komen. Dan breken we wat huizen en fabrieken af en in de plaats daarvan komt nieuw bos”. Naar verluidt is er een richtingenstrijd gaande tussen hun partij De Linkervleugel en de vogelgroepering Leefbaar Nestelland. Zo is een verwoede discussie gaande over de halsbandjes bij de halsbandparkieten. Mogen ze overal maar rondvliegen met die dingen of moet je bij bepaalde functies een uitzondering maken?
Niet alle oorspronkelijk uit het buitenland afkomstige vogels hebben overigens integratieproblemen. Zo wordt de Vlaamse gaai ondanks zijn zachte G allang niet meer als allochtoon beschouwd. Ook wordt de Canadese gans volkomen geaccepteerd. Roodborst: “Zo kan het dus ook! Nog steeds wordt ons land, dat van oudsher als gastvrij wordt beschouwd, veelvuldig bezocht door horden trekvogels en dwaalgasten zoals pestvogel, koperwiek en kruisbek. Laten we dat vooral zo houden!”

Bloemetjes, bijtjes en andere beestjes

Geen baantraining vanavond, maar de vrije natuur in!

Trainer Ton van W. bracht ons via het Westduingebied naar Meer en Bosch, waar duizenden wilde boshyacinthen delen van de bosbodem uitzinnig paars kleurden, hier en daar in fel contrasterend met het wit van bosanemonen. Even later hetzelfde beeld in het park dat Hyacinthenbos(!) heet, grenzend aan landgoed Ockenburg.

Niet dat we daar lang bij konden stilstaan. Letterlijk niet. Op het programma stond 12 x 200 meter ‘zo hard mogelijk’, maar dat werd uiteindelijk 12 x één minuut, exclusief twintig minuten inlopen en een half uur uitlopen. Dat laatste ging deels over het strand, ploeterend door heel mul zand.

Eind april is ook weer het seizoen dat veel beestjes ‘het’ gaan doen. Dat levert soms wonderlijke beelden op: gisteren zat er een krolse zwarte kat in de kastanjeboom van de buren. Hij was er ingeklommen maar durfde er niet meer uit. Ook bood de ladder die tegen de boom was gezet geen uitkomst, want tegen de schemering zat het arme dier er nog steeds. Vanavond heb ik gekeken en hij was weg! Gelukkig maar.

In en om onze vijver wemelt het weer van de bruine kikkers, maar in tegenstelling tot vorig jaar heeft dat niet tot kikkerdril geleid. Wel heeft een paartje padden voor wat eisnoeren gezorgd, die inmiddels zijn uitgekomen. Kleine zwarte paddenvisjes bewegen zich nu aarzelend tussen de waterplanten.

Vanmorgen bij het uitlaten van de honden (we hebben twee Cavalier King Charles Spaniels) zag ik een mannetjesmerel die een vrouwtje molesteerde. Hij wierp zich op haar maar zij wist te ontkomen. De snoodaard achtervolgde haar echter tot in het struikgewas, waaruit even later een hevig gefladder weerklonk. Een duidelijk geval van verkrachting. Wie had dat gedacht van zo’n keurig uitziende vogel met zijn zwarte pak?!

Van bruiloften en de dingen die voorbij gaan….

Op de kop af 25 jaar geleden zaten we in hetzelfde schuitje als Mabel en Friso vandaag. Om dit heugelijke feit te vieren, togen we met de fiets naar de stad om een hapje te eten.

Ik had van tevoren nog gezegd dat ik Friso zou bellen met het voorstel om met z’n vieren uit eten te gaan. Deze scherts werd bijna bewaarheid. Toen wij nietsvermoedend de Paleistuin passeerden – die lag op de route – stuitten we bij de uitgang op enkele motoragenten en een groepje toeschouwers (het zullen er niet meer dan twintig zijn geweest). Voordat we goed beseften wat er aan de hand was, kwam een auto het hek uitgereden, boog rechtsaf en passeerde ons rakelings. In de auto ontwaardden wij een vriendelijk zwaaiende Koningin Beatrix.

Toch maar even gewacht op de dingen die wellicht nog zouden komen. En ja, even later kwam een tweede auto met daarin de Dominee, en daarachter een busje met een als altijd breed lachende en zwaaiende Máxima. Manlief W.A. zal er wel naast gezeten hebben, maar hem hebben wij niet gezien.

Mabel en Friso hebben we niet meer gezien. Ach, ze hadden misschien een andere afspraak. Oh ja, het eten naderhand was prima, de sfeer en de ambiance van het restaurant eveneens. Vriendelijke bediening en een goede keuken. Jill’s Place in de Schoolstraat. Om te onthouden!

The Four Seasons

Wie kent dat niet? Je ziet een artiest of groep optreden, hoort een nummer of CD en denkt: WOW, te gek! Hier zouden anderen ook naar moeten luisteren!

Ik heb dat jarenlang gehad met Led Zeppelin. De live-uitvoering van ‘No Quarter’ op ‘Destroyer’ (een bootleg) begeleidde mij – via de walkman – op menige reis. Ik bedacht soms hoe mooi het zou zijn om dit magistrale nummer door de stationshal van Hoog Catharijne te laten weerklinken. Heel wat anders dan het domme gebonk dat zo’n vijf, zes jaar geleden uit menige auto weerklonk.

Of Jacques Brel. De live-registratie die vorig jaar is uitgezonden op TV heb ik helaas gemist, maar iemand heeft het opgenomen. Ik heb de hoop nog steeds niet opgegeven dat ik het een keer mag bekijken….

Gisteren had ik ook zoiets. In de trein van Den Haag op weg naar Hilversum nam ik half-dommelend de mopperbrieven in de Metro tot mij. Onderwijl had ik een inderhaast uit de kast geplukte CD in mijn discman geplaatst en liet de muziek over mij komen. Tam/tatam/tatam/tatamtamtam deed de muziek en dan SHERRY, SHERRY BABY!!!
Kon niet missen: het was een verzamelaar van The Four Seasons.

Who the f*** zijn The Four Seasons? Hoor ik menigeen die jonger is dan veertig al denken. En sommige ouderen: wie waren dat ook alweer?

Welnu: The Four Seasons waren vier heren die in het begin van de jaren zestig furore maakten met pittige doowopsongs. Het was een geoliede hitmachine, in Amerika populairder dan The Beatles. Ze waren er ook eerder. Elke single die ze uitbrachten schoot linea recta naar de hoogste regionen van de hitparade. Volkomen terecht.
Het gekke is: op het eerste gehoor hebben de songs iets lulligs. Het was niet erg diepgravend allemaal. Meestal werd in twee, hooguit drie minuten een leuk meisje bezongen (Sherry bijvoorbeeld), of meisjes in het algemeen. Niets mis mee natuurlijk, maar de vraag is of de songs een tekst-inhoudelijke/artistieke toets zouden doorstaan. Maar toch: wie de muziek over zich heen laat komen, voelt allengs een soort blijheid in zich opkomen. Op zeker moment weet je ook waar dat door komt. Want wat een geweldige composities zijn het, stuk voor stuk. Big Girls Don’t Cry, Walk Like A Man, Dawn, Rag Doll, Big Man in Town, Let’s Hang On, Tell It To The Rain…. Het is maar een greep uit de vele schijnbaar ongecompliceerde, maar prachtig gearrangeerde nummers. En dan die samenzang, met in de hoofdrol leadzanger Frankie Valli. Wat een stem!

Valli was zonder twijfel de beste popzanger van zijn generatie. Die hoge falsetstem was zijn handelsmerk, maar ook in de laagte was hij zowel messcherp als zoetgevooisd, met een vleugje melancholie.

Ken je ook een nummer, CD of LP – ongeacht het genre – waar je anderen op attent wilt maken? Laat het mij – en ons – weten!