Glamourland in Westergasfabriek

Het was in het Journaal, het stond in de kranten, en de Cultuurbarbaar gaat er nog een artikel aan wijden. Ik heb het over de internationale modeweek, die van 29 juli tot en met 1 augustus in Amsterdam wordt gehouden. Tentoonstellingen, catwalkshows, cocktail partys, vernissages, kosten noch moeite zijn gespaard om het mondaine modewereldje naar de hoofdstad te lokken. En dat was ook de bedoeling: Amsterdam moet op de internationale modekaart worden geplaatst, naast steden als Parijs en Londen.
Waarom? Omdat Amsterdam, zoals de organisatoren in hun PR campagne stellen, ‘een inspirerende, cosmopolitische stad is met een instinctieve waardering voor alles wat nieuw en origineel is’ en ‘een stad is met een groeiende reputatie voor innovatieve mode-ontwerpers en een sterke traditie voor de vrije gedachte’.

Regilio Tuur was er ook…Walter en ik gingen vandaag naar de hoofdstad om de sfeer te proeven. Locatie: Westergasfabriek. We gingen met name voor een modeshow. Op het terrein zelf verzamelde zich ‘tout’ modebewust Amsterdam. Zo signaleerde ik kunstschilderes Ans Marcus, Regilio Tuur met vriendin (zonder blauwe plekken), Frans Molenaar – in een kek rood colbertje – en die modedame (hoe-heet-ze-ook-alweer) van RTL Boulevard. Zij konden zich bij de stands aan het geestrijke vocht van een van de sponsors Moët & Chandon laven, iets dat bij dit kapitaalkrachtige publiek geen probleem was. Arme redacteurtjes als wij zijn beperkten ons tot wit bier (van Beck). Toch nog zeven euri bij elkaar. Tot dat moment voelde ik mij een soort mislukte Gert Jan Dröge. Maar niet voor lang, want even later maakten wij ook – al was het maar voor een klein uurtje – deel uit van Glamourland. Zodra wij de ruimte binnentraden waar de Catwalkshow werd gehouden en de gastvrouw vertelden wie wij waren, werden wij naar twee stoelen op de eerste rij gebracht. Daar hadden wij een pracht zicht op de voorbij paraderende mannequins. En er dan uiteraard, alhoewel sommige creaties eh… laten we zeggen: weinig verhullend waren – een heel afstandelijk en professioneel gezicht bij trekken. De dames showden dikwijls fraaie, meestal originele en soms bloedmooie creaties van Jan Taminiau, Percy Irausquin, Charlotte Albers, Mada van Gaans, Katrien Neyer en Monique van Heist.


Toen wij weer buitenstonden, moesten we even afkicken onder het genot van witte wijn en bier. Daarna met bus en trein weer huiswaarts.

Advertisements

Van goedkope truc tot Collins

Vanmorgen voor het eerst in drie weken gejogd. Nou ja, het was meer schuifelen, tien minuutjes ongeveer. De kuit voel ik nog wel degelijk, maar wandelen is bijna geen probleem meer, fietsen al helemaal niet. Vandaag ga ik naar een modeshow in Amsterdam in het kader van de Fashion Week. Min of meer beroepshalve. Daarover morgen meer. Voor vandaag maar weer een vervolg op mijn LP-inventarisatie. We gaan verder met de C!

Cheap Trick – at Budokan****
De vrolijkheid, het spelplezier spat er van af, deze live-LP van een prima rockgroep. Een enthousiast meegillend publiek verhoogt de feestvreugde alleen nog maar. Vooral kant b is sterk, met Ain’t That A Shame, Surrender en als hoogtepunt hun monsterhit I Want You To Want Me.

The Chieftains Live !***
Zonder meer een van Ierlands toonaangevende, om niet te zeggen legendarische folkgroepen,
waarvan de naam van bandleider Paddy Malone een begrip is. Dit is een plaat vol traditionele Ierse folksongs, met geestdrift vertolkt. Voor de Folkies onder ons.

Eric Clapton – 461 Boulevard***1/2
Eric Clapton – There’s One In Every Crowd***
Eric Clapton – History of Eric Clapton****1/2

Clapton is God. Zo is hij wel genoemd, vooral toen Jimmy Hendrix nog niet op het toneel was verschenen. Maar of Eric Clapton de beste rockgitarist van zijn tijd was: ik weet het niet. Collega’s als Jimmy Page en Richie Blackmore, tijdgenoten van Clapton, waren misschien nog wel virtuozer als de meester. Wel is Clapton een uitmuntend gitarist met een stijl die uit duizenden herkenbaar is. En ook nog eens gezegend is met een stel gouden stembanden. Bovendien heeft hij een aantal solo-albums gemaakt die het in commercieel opzicht uitstekend hebben gedaan, en waardoor zijn naam bij het grote publiek voor altijd gevestigde is. Op 461 Boulevard uit 1974 doet hij zijn geuzennaam ‘Slowhand’ eer aan. Het is een plaat met overwegend – en relatief – rustige nummers, vrij veel ballades. De Engelsen zeggen het zo mooi: Laid back. Dat Clapton in staat is tot complexer werk, is bekend, maar hier heeft hij kennelijk geopteerd voor eenvoud. Het resultaat is een warm, intiem album: een mooie plaat voor de zondagmorgen! Beste nummers: ‘Motherless Children,’ ‘Let it Grow’ en de hit ‘I Shot the Sheriff’.

In There’s One In every Crowd, dat een jaar later uitkwam, wordt de rustige laid back sfeer gehandhaafd. Een beetje gospel, een beetje reggae, en heel wat blues. Het echte Clapton-vuurwerk dat we uit zijn Yardbirds en Creamtijd kennen, is hier afwezig. Gewoon een aangenaam album.

Maar op de verzamelaar History Of Eric Clapton (dubbel-LP) staan al zijn klassiekers tot – pakweg – 1972. Uiteraard die geweldige Cream-nummers als Tales of Brave Ulysses, Sunshine Of Your Love, Spoonful, Badge, maar ook dé Clapton-hit aller tijden Layla.

Joe Cocker – Mad Dogs & Englishmen***
Een dubbel-LP die alleen al vanwege de hoes en het ‘arty’ binnenwerk het bezitten meer dan waard is. Het is een live-LP, waarbij Cocker wordt ondersteund door een keur van beroemde musici als Leon Russell, Jim Keltner, Jim Gordon, Carl Radle en Rita Coolidge. Cocker en zijn gevolg toerden in 1970 door Amerika, legendarisch geworden door de bioscoopfilm die ervan gemaakt is. Bij vlagen een goede dubbel-LP, vooral nummers als “Honky Tonk Women”, “Cry Me a River”, “Delta Lady” en een prima cover van Leonard Cohen’s “Bird On a Wire” komen goed uit de verf. Maar er staan ook wel wat saaiere nummers op, al maakt Cockers stem veel goed.

Phil Collins – No Jacket Required****
Ja, ik vind ‘m toch wel erg goed hoor. Dat zijn ballads een hoog aanstekergehalte hebben, dat zijn stem net iets té gepassioneerd klinkt, de muziek té gelikt en ‘poppy’, allemaal tot uw dienst. Maar het klinkt als de spreekwoordelijke klok.

Stranddans

Twee dagen geleden berichtte ik van de danseressen die aan het oefenen waren op het strand. Vandaag waren ze er weer. Alhoewel zij er ditmaal als ‘gewone meisjes op het strand’ uitzagen, in bikini en zonder ingewikkelde hoofddoeken, waren ze regelmatig in de weer met rek en strekoefeningen, en zo nu en dan studeerden ze gezamenlijk een bepaalde dans in, aan de vloedlijn. Een heel intrigerend schouwspel, moet ik zeggen. En van een bijzondere schoonheid. Ter voorkoming van misverstand: ik heb het uitdrukkelijk – óók – over de dans!

Toen ik het strand verliet, sprak ik een van de dames aan. Ze bleek een van de danseressen van het gezelschap ‘Stranddans’ te zijn, die in augustus gratis voorstellingen gaat verzorgen op het strand, voor paviljoen De Kwartel. En later ook in o.a. Bloemendaal. Lijkt mij de moeite waard, ik ga zeker eens kijken. Jullie ook?

Het gezelschap danst in:
Den Haag Zuiderstrand – de Kwartel – 1,2,3,5,6,7 aug.
Bergen aan Zee – Paviljoen Noord – 13, 14 augustus
Bloemendaal aan Zee – Republiek – 12, 26 augustus
Noordwijk aan Zee – de Klink – 27,28 augustus
Zeeland Domburg – de Oase – 3, 4 september

Aanvang alle voorstellingen om 20.30 uur.

Na het eten heb ik een flink stuk gefietst, daarna nog even het strand op. Wederom een prachtige zonsondergang (zie foto). Iets voorbij De Fuut kwam ik nog een groepje Haag-atleten tegen op het strand, waarbij ik mij vervoegde. Het werd nog gezellig, met zwemmen in zee en wijn uit een bekertje. Ja, inderdaad, het is altijd raak…. Maar wees gerust, er wordt óók nog gesport!

Nou vooruit, de eerste drie oude LP’s in de C-categorie.

John Cale – Paris 1919 ***1/2

Soloplaat uit 1973 van een van de Velvet Underground coryfeeën (de ander is uiteraard Lou Reed). En het is best een goede plaat, al was het alleen maar vanwege de songs The Endless Pain of Fortune en Paris 1919. Ook apart is het reggae-achtige nummer Graham Greene
Alsof hij ons wil voorbereiden op een uurtje verfijnde muziek, zien wij John Cale op de hoes helemaal in stijl afgebeeld, als een Dandy gestoken in een fraai wit pak. Heel anders dan de vage hippie van weleer.

Canned Heat
Wereldvermaarde bluesgroep uit de jaren zestig, niet in de laatste plaats door de hoge, ijle stem van Alan Wilson (die naderhand de hand aan zichzelf sloeg) en de imposante gestalte van ‘bear’ Bob Hite.
Tot mijn schrik is de plaat in tweeën gebroken (bij gebrek aan serviesgoed?!), dus hoe het klinkt kom ik pas te weten als ik ‘m opnieuw koop. Wat mij ervan bijstaat komt drie en een halve ster aardig in de richting.

Carpenters – Singles 1974 – 1978 ***1/2
Heerlijk zwijmelen met The Carpenters. Ja, ik weet het, mierzoet, kitscherig, Amerikaans sentiment, maar wat waren ze goed! Karen Carpenter had een geweldige stem die dwars door je ziel gaat, alle zoetsappigheid ten spijt.
Dit is overigens niet de beste compilatie, want na 1978 maakte het duo nog betere songs. Zelf vind ik het laatste nummer van de b-kant, Calling Occupants of Interplanetary Craft bijzonder (goed).

Morgen verder…

Lucht in log

Zo, vandaag even rust in de tent. Ik heb een hele stapel LP’s klaarliggen van artiesten en groepen die met een C beginnen, dus dat worden minstens drie, misschien wel vier logs…. Ik zal dat over de rest van deze maand verspreiden, anders wordt het zo’n overkill aan muziek, lijkt mij.

Vandaag ben ik weer naar de club gegaan. Na de training (die ik nog steeds moet overslaan) zouden we ergens iets gaan drinken. Dat werd bij De Kwartel, de buurman van De Fuut, waar ik al eerder over berichtte. We gingen ‘en petit comité’ met Helmie, Margreet, Ton, Rob en ikzelf.

Op de weg door de duinen naar deze strandtent zagen we een prachtige zonsondergang. Ik heb geprobeerd het op de gevoelige plaat te zetten, maar dat is niet zo goed gelukt. De werkelijkheid was vele malen roder en mooier! Maar goed, om een idee te krijgen toch maar een plaatje, naast een beeld van de bloeiende duinen op dit moment. Veel teunisbloemen en toortsen.

Een ander groepje kwam even later het strand op waaronder Marijke van S en Hans D. Ze gingen op het strand zitten met zelf meegebrachte drank. Wel zo verstandig!
Marijke had mij die middag juist gebeld en later kwam ik haar heel toevallig in de tram tegen. Ze werkt in Brussel als ‘Euro-ambtenaar’ en kwam naar Den Haag om zoveel mogelijk kennissen en vrienden te ontmoeten. Ze pikte gelijk maar een training mee!

In einer kleinen Konditorei…

dinsdag 27 juli
Een rustig dagje vandaag. Vanmorgen in De Hoftoren gewerkt, de afdeling waar ik werk was echter nagenoeg uitgestorven. Ik kon mij de luxe permitteren om ‘s middags vrij te nemen (als je weinig vakantie achter elkaar opneemt, heb je veel vrije dagen). Bovendien moet ik zaterdag werken voor het blad. Maar vanmiddag eerst fitnessen, daarna wat gaan drinken in de Wiener Konditorei aan de Korte Poten. En ja, het snijdt misschien minder hout, maar daar hoort natuurlijk gebak bij…

Het is lang geleden – wel 35 jaar – dat ik voor het laatst in De Wiener kwam, maar de inrichting is in al die jaren niets veranderd. In de jaren zestig – ik was toen een halve hippie – kwam ik er vaak, als ik van de ‘tekenacademie’ kwam. In die tijd verzamelde zich daar de toenmalige ‘sien’, allemaal (semi)artistieke en (semi)intellectuele types, zeg maar de Haagse provo’s. Nu heeft zich dat meer verplaatst naar De Boterwaag en Café De Zwarte Ruiter. “Al die hippies van toen rijden nu in dikke B&W’s en hebben vette banen”, zei de jongen bij wie ik afrekende. Tja. Uitzonderingen bevestigen de regel. Ik ging gewoon met de tram naar huis. En daarna? Nee, toch geen strand hè?! Nee hoor.

Het was wel lekker daar trouwens, strakblauwe lucht en veel zon. En heel intrigerend: er kwam een groep van pakweg zeven, acht danseressen die eerst aan de kustlijn, vervolgens op de plek waar ze lagen, uitgebreid aan het repeteren/oefenen waren. Het zag er zeer professioneel uit.

En nu maar weer verder met B2.

Bee Gees – All Time Greatest Hits ****
Òf je vindt ze mateloos irritant, of supergoed: The Bee Gees. Een middenweg schijnt niet mogelijk. Op deze verzamelaar staan de èchte Bee Gees-klassiekers: Massachusetts, To love somebody, Spicks and specks, Holiday, dat werk. Maar op hun best vind ik ze bij dat melodramatische werk als Words of New York Mining Disaster .

Blue Rider Rangers **
Ook weer zo’n LP die ik destijds ongetwijfeld ‘op goed geluk’ kocht. Blue Grass muziek is het, Country-rock. Voor wie er van houdt. Ik dus niet. Niet dat ze niet kunnen spelen, want dat kunnen ze als de beste, maar bijster origineel is het niet allemaal.

Colin Blunstone – Never Even Thought ***
Colin Blunstone – Ennismore
****
Zingen kan hij, de voormalige Zombies-frontman. Zoetgevooisd maar toch krachtig, een beetje temerig-zijïg zelfs, zonder dat het één moment irritant wordt. Maar toch…Ik mag mij beslist tot de fans rekenen, maar ik zal beide LP’s niet meenemen naar het onbewoonde eiland. Niet dat het slechte platen zijn, verre van dat. Maar 1 is een plaat zonder echte hoogtepunten. Alleen voor de verstokte Blunstone-fans.
2. kent zowel matige als sterke nummers. I Don’t Believe in Miracles en Time is Running Out zijn echter van een tijdloze schoonheid.

David Bowie – Heroes ***
De titelsong is niet alleen het beste nummer op dit album, maar misschien wel Bowies best ever song. Voor het overige redelijke tot goede songs, maar soms wel erg pretentieus-theatraal (maar wat wil je, met Bowie), en ze beklijven niet echt.

Brainbox anno 2004 – foto: Gerard KievitsBrainbox – The Best Of****

Dit jaar houdt Brainbox ermee op. Nog een enkel optreden, dan is het gedaan. Toch vlamt de band, bestaande uit frontman Kaz Lux, gitaristen John Schuursma en Rudi de Queljoe, drummer Pierre van der Linden en basgitarist Eric Baghus als nooit tevoren. Saillant detail: ooit maakte Jan Akkerman deel uit van de band. Ander saillant detail: muziekblad OOR heeft Lux enige tijd terug tot beste zanger van veertig jaar Rock ‘n Roll uitgeroepen. De legendarische Oosterhouter zingt nog steeds de sterren van de hemel. “Over tien jaar misschien niet meer”, zegt hij. “Je kunt dus maar beter stoppen op een moment dat het nog goed gaat”.
Op deze LP staan de bekendste nummers van de band, waaronder Smile, Dark Rose, To You en Down Man. Alleen daarom al is deze plaat zijn vier sterren dubbel en dwars waard.


Jack Bruce – Harmony Row ****
Jack Bruce Band – How’s Tricks****

De voormalige zanger van The Cream had – en heeft nog steeds – een van de meest karakteristieke stemmen uit de wereld van de rock. Eigenlijk was Cream de eerste hardrockgroep, in die zin een voorloper van Deep Purple en Led Zeppelin en al die groepen die daarna kwamen, tot Metallica toe.
Harmony Row is nog steeds een zeer goede plaat. Het begint al goed met Can you follow, en zo gaat dat de hele plaat door, allemaal goede tot uitstekende songs. Datzelfde verhaal geldt voor That’s Tricks.

Kate Bush – The Kick Inside ****
Kate Bush – The Whole Story****1/2

Op afstand de mooiste vrouw uit de geschiedenis van de popmuziek. Toen wel, tenminste. En een geweldige danseres en performer. En ja, je moet van dat rare gillerige stemmetje houden, maar doe je dat, dan kun je met droge ogen volhouden dat ze ook nog eens een fantastische zangeres is. Ze zal ongetwijfeld een aantal Gothiczangeressen zoals ‘onze eigen’ Sharon den Adel (van Within’ Temptation beïnvloed hebben, zowel wat kledingstijl als stemtechniek betreft. Twee LP’s heb ik van haar (en nog wat CD’s, maar daar gaat het hier niet over).

The Kick Inside bevat zeer fraaie songs zoals The Man with The Child in His Eyes en Wuthering Heights, dé hit waarmee iedereen Kate Bush onmiddellijk associeert.En The Whole Story krijgt nog een half sterretje meer vanwege Running Up That Hill, mijn favoriete Kate Bush nummer. En dat terwijl ik helemaal niet sterk ben in de heuveltraining……..

Langs de zijlijn

Maandagavond trainingsavond, dus op naar de Laan van Poot. Niet dat ik al kan (hard)lopen, maar het leek mij leuk om onze trainingsgroep op te wachten en digitaal vast te leggen. Langs de zijlijn, zoiets. En dat kwam mooi uit, want de harde kern van de groep was er, de vakantietijd ten spijt.

V.l.n.r. André, Arie, Rob, Helmie en TonHelmie, Margreet en Rob waren net terug van vakantie, Ton, André en Arie hadden al die tijd flink doorgetraind. Vandaag was de groep gefuseerd met die van Hans Simonis. Ik begreep van Ton dat er flinke tempo’s op het programma stonden. Wat niet wegneemt dat Margreet na afloop uitgebreid over haar (deels kampeer-, deels bed and breakfast) vakantie in Schotland verhaalde, waarbij ze niet naliet de kwaliteit van de Schotse mannen (stevige, ruige kerels met mooie benen onder fraaigeruite kilts) te bezingen. Voor Margreet……

Het B-tere werk – deel 1
Vandaag het vervolg op mijn eerdere log, waarbij mijn platencollectie – veel sixties en seventies-werk – wordt voorzien van persoonlijk commentaar. De A hebben we gehad, en wie over A heeft geschreven…..

Omdat er echter nogal wat platen in mijn kast zijn van artiesten en groepen die met de letter B beginnen, maak ik een splitsing. Vandaag B1, morgen of over een paar dagen B2. Geeft mij ook de gelegenheid het allemaal nog eens goed te beluisteren.

Tribute to Burt Bacharach (1970)***1/2
A Tribute to Burt Bacharach (1972)****

Twee tribuut-LP’s, de eerste van A&M records, de tweede van Scepter Records. Dat ik de tweede iets meer waardeer, heeft met de typische Burt Bacharach artiesten te maken als Dionne Warwick, Gene Pitney en andere legendarische zangers/zangeressen als Bobby Vinton, Dusty Springfield en Jackie de Shannon. Maar een Burt Bacharach song staat sowieso garant voor romantisch zwijmelen. Daar kan dus weinig fout mee gaan.

The Band – Rock of Ages ***
Drie sterren slechts. Misschien wat mager, maar dat heeft zuiver met persoonlijke smaak te maken, want bij menige muziekliefhebber prijkt deze dubbel-LP hoog op hun ‘lijstjes’.
De band The Band, diebij het grote publiek furore maakte als begeleidingsband van Bob Dylan, was tussen 1968 en 1975 een van ‘s werelds toonaangevende rockgroepen. En er zijn illustere namen uit voortgekomen: Robbie Robertson, die naderhand met zijn gruizige stem zeer succesvol was als solo-artiest, en zanger/drummer Levon Helm. Op deze dubbel-LP hoor je The Band live; het is degelijke, stevige rockmuziek, met gedrevenheid en passie uitgevoerd. Maar wat mij betreft muzikaal gezien te voorspelbaar, te log, weinig verrassend. Of moet ik zeggen: te Amerikaans? Maar nogmaals: menige recensent geeft deze live-plaat zomaar vier, vijf sterren.

Battlefield – Stand Easy ***
Jaren geleden gingen we met onze folky friends Wim en Gerda naar De Dansende Beer aan de Westduinweg, voor een concert van de Schotse folk-formatie Battlefield. Na afloop kocht ik deze plaat. Echte traditionele folkmuziek, zeker leuk voor degenen die ‘iets’ met Schotland hebben. Of met Ierland, Bretagne, Keltische cultuur, muziek uit die streken, kortom: Folk in het algemeen.
Vaardige muzikanten die naast gitaar, hammondorgel net zo makkelijk Doedelzak Highland Pipes, bouzouki, violen, banjo, fluiten, mondharmonica en piano hanteren. Gezellige plaat.

1. The Beach Boys – 20 Golden Hits ****1/2
2. The Beach Boys – Love You ***1/2
3. The Beach Boys – The Definitive Album ***1/2
4. The Beach Boys – Good Vibrations
****
Waarom zit Petsounds er niet bij?! Tja, foutje, achteraf valt zoiets je op. Misschien koop ik ‘m nog wel eens. Wel een stel leuke verzamelaars. Allemaal uitstekend natuurlijk, want op de muziek van onze – inmiddels deels overleden, deels bejaarde – surfende strandjongens valt niets af te dingen. Ongeëvenaard in hun close harmony zang en hun vrolijke, zonnige, met een vleugje Phil Spector Wall Of Sound doorspekte muziek.

1. Capitol heeft er destijds natuurlijk alleen maar commercieel mee willen scoren, fantasieloze hoes, maar op 1 valt muzikaal niets aan te merken: het allerbeste van de groep op één plaat.

2.Love You is een zeer omstreden plaat. Kan niet tippen aan Pet Sounds, maar wel apart, een beetje tegendraadse muziek. Briljante dingen afgewisseld met ‘tja, wat moet je er mee’. Brian Wilson heeft na lange tijd afwezigheid weer zijn medewerking aan de plaat verleend. Dat Sergeant Pepper hem beïnvloed heeft, valt aan Love You wel af te horen.
3 en 4 zijn allebei goede compilaties, met op 3 naast de standaardhits de eveneens uitstekende songs Break Away, Then I Kissed Her, het briljante Wild Honey, Darlin’ en Bluebird Over The Mountain.

Beach Party ***
Gekke ouderwetse zomerse dubbel-lp, gestoken in een volstrekt foute hoes. Wel leuke zomerse hits uit de jaren zestig, waarbij (alweer) The Beach Boys niet ontbreken, evenals Jan & Dean, Chris Montez en uiteraard de Lovin’ Spoonful met hun all time zomerhit Summer In The City.

Deel van de volstrekt foute hoes…..

1 The Beatles – Rubber Soul ****
2 The Beatles – Sergeant Peppers Lonely Heartclubs Band ****
3 The Beatles – 1967 – 1970
***1/2

Ja, The Beatles mogen natuurlijk niet ontbreken. Drie albums heb ik van ze. Ik vond ze goed, al was ik nooit een superfan van ze. Maar muziek maken konden ze. En componeren. En onsterfelijke nummers maken. En klassieke albums maken, waarvan ik er dus twee bezit.

Zon en oud vinyl

Zaterdag 24 juli
Een heerlijk zonnige dag! Het wordt eentonig, maar… weer naar het strand. Ditmaal met vrouw en schoonzus, die kwamen wat later. Ik ging op de fiets, halverwege bleek mijn achterband lek. Dat werd dus lopen. En ‘s middags terug, een half uur, met de fiets aan de hand! Ondanks mijn stijve kuit, is dat redelijk gelukt, het gaat dus de goede kant op.

Op het strand Spitzen van Thomas Rosenboom gelezen. Leuk boek over de tango en de liefde waarmee de 45-jarige hoofdpersoon voor het eerst van zijn leven(!) serieus kennis maakt. Met alle verwikkelingen van dien. Aan te bevelen! En niet zo dik, dus makkelijk mee te nemen. Als muziek had ik op mijn discman P.J. Harvey (Rid Of Me), The Doors(dubbel-CD, verzamelaar) en Talk Talk (Laughing Stock, staat in mijn lijstje van 10 favoriete CD’s).

Over muziek gesproken!
Gisterochtend dacht ik nog: laat ik het nuttige eens met het aangename verenigen. Een tijdje terug heb ik een overzicht gemaakt van mijn collectie langspeelplaten. Helaas: alle werk voor niets, want mijn harde schijf crashede en ook die lijst was weg. Nee, ik heb er geen back-up van gemaakt. Suf, maar ja.

Van voren af aan beginnen maar. Ik heb weliswaar geen enorme collectie, maar het blijft toch een aardige klus. Ik heb mijzelf opgedragen elke plaat te beluisteren en daar – waar nodig – nog commentaar op te geven. Vandaag beginnen we met de A.

De sterretjes staan voor mijn persoonlijke waardering van de plaat. De meeste muziek is nog steeds verkrijgbaar, is het niet in een af andere obscure tweedehands-platenzaak, dan toch wel (meestal) op cd. Of in de bibliotheek.

Abba ****Titel van een plaat van de gelijknamige groep uit 1975. Het kan raar lopen: in de jaren zeventig wilde je als ‘serieuze’ popmuziekliefhebber niet geassocieerd worden met zo’n domme middle-of-the-road songfestivalgroep als Abba, maar sinds een jaar of wat is Abba ‘hot’, echte cult geworden. Serieuze muziekrecensenten struikelden over elkaar heen om de loftrompet over de groep uit te steken (ze worden nu in één adem genoemd met The Beatles), er is een doorwrochte tv-documentaire over gemaakt en er is zowaar een musical over geschreven. Maar eerlijk is eerlijk: muzikaal valt er weinig op Abba af te dingen. En ze hebben heerlijke nummers geschreven. Dit is misschien wel een van hun betere albums, met Mamma Mia, SOS, I Do (5x), I’ve Been Waiting For You en het symfo-rockachtige Intermezzo no 1.

Abba – Super Trouper ****
Dit is – wat je zou kunnen noemen – een wat ‘gerijptere’ Abba, een LP uit 1980. De titelsong is nog echte een vrolijke ‘Abba’er’, maar het wat melancholiekere “The Winner Takes It All” is misschien wel hun grootste klassieker. De melodie, het gevoel en Agnetha’s stem op dit nummer zal nooit aan schoonheid inboeten. Verder blijft Happy New Year natuurljk een mooi nummer.

Jan Akkerman en Claus Ogerman – Aranjuez ***
Akkerman, Ogerman en een symfonisch orkest. Subtiel, bij vlagen geraffineerd gitaarwerk (hoe kan het ook anders, met Akkerman) en gevoelige violen. Het resultaat is mooie muziek, maar niet altijd even spannend. Prima behang voor bij een rustig etentje of als je visite over de vloer hebt voor wie zelfs Abba nog te heftig is.

Jan Akkerman The Noise of Art **1/2
Ja, dit is weer heel andere Akkerman-koek. Zijn veelgeprezen techniek en virtuositeit komen op deze bij vlagen stevig rockende plaat optimaal tot uiting. Wel een plaat voor de echte gitaarliefhebbers.

The Alan Parsons Project – Eye in the Sky ****
Een prachtige laat-symfo klassieker uit 1981, tevens een van de meer toegankelijke en ‘commerciëlere’ albums van de groep. Met als hoogtepunten Eye In The Sky, Children of the Moon, en uiteraard die regelrechte klassieker Old and Wise, niet in de laatste plaats door de prachtige zang van ex-Zombies frontman Colin Blunstone.

Alquin – Nobody can wait forever ****
Met Kayak behoort Alquin tot de beste Nederlandse symfo-rockbands uit de seventies. Beide groepen treden trouwens weer op, grotendeels in de oude bezetting. Wie door de opnamekwaliteit (wat gedateerd) heenprikt, hoort een geweldige groep musici aan het werk. Prachtige, hechte composities, waarvoor basgitarist Ferdinand Bakker de meeste credits toekomt, samen met drummer Job Tareskeen en Michel van Dijk, die zich als een uitstekend zanger manifesteert. De muziek is geënt op het experimentelere jazz-rock idioom uit die jaren (met Soft Machine als belangrijke exponent), maar klinkt toegankelijker. Hun enige echte hit uit die tijd, Weelchair Groupie staat ook op deze LP, in de langere versie.

America’s Roots Musical ***
Tja, hoe ik nou aan deze LP kom…. Een plaat vol echte, authentieke bluesnummers, uitgevoerd door al even authentieke oude blues-knakkers als Little Walter, Howlin’Wolf, Muddy Waters, Sonny Boy Williamson en John Lee Hooker. Maar ook oude zwarte rockers als Bo Diddley en Chuck Berry.
Leuke plaat voor de blues-liefhebbers onder ons.