Magisch weekend

Ik ga straks nog twee P-platen bespreken, maar eerst de dingen van dit weekend.

Zaterdagmorgen ging ik op weg voor een duurloop van anderhalf uur, richting Madestein. Ik was opgewekt gestemd door een leuke e-mail die ik die ochtend had ontvangen en het prachtige weer, zij het dat het in Madestein erg nevelachtig was. Dat versterkte de schoonheid van het landschap alleen nog maar: lucht en water gingen als het ware in elkaar over, het was één witgrijs geheel, al deed een zwak zonnetje verwoede pogingen daar doorheen te breken. De rij bomen langs het water tekenden zich als zwarte silhouetten tegen die achtergrond af.

Kort daarvoor had ik tegen een dikke en ongetwijfeld zeer oude boom op landgoed Ockenburgh mijn rek- en strekoefeningen gedaan, waarbij ik de kracht van de boom door mijn lijf voelde gaan.

Heb ik dan toch wat opgestoken van (prinses) Irene?
Of was ik onbewust al in de ban van Halloween, de volgende dag?

En dan de middag. Eerder deze week had Saskia, een bevriende theatermaakster, mij gebeld. Ze had twee vrijkaartjes voor de openingsvoorstelling van CaDance en vroeg mij haar te vergezellen.Anecdote: voor de voorstelling zaten we op een terrasje wat bij te praten. Saskia verklaarde dat ze was gestopt met roken, waardoor haar helderziende vermogens waren toegenomen. Direct daarna begon ze te praten over Ayaan Hirsi Ali en dier schoonheid en moed: ze zou haar graag eens ontmoeten. Zowaar: nog geen halve minuut later zie ik Hirsi achter haar rug opdoemen, vergezeld door een paar vrienden! Zij gingen op het terras tien meter verderop zitten. Voor mijn gastvrouw aanleiding om haar bij ons vertrek even later aan te spreken, de hand te drukken en heel kort haar waardering uit te spreken. Een mooi moment.

De voorstelling was in het Asta-theater. Buiten stond een lange rij, binnen was het stampvol. De voorstelling zelf bleek wat thema betreft enigszins op Romeo en Julia en West Side Story gebaseerd en was de moeite waard. Een echte dansliefhebber ben ik niet, maar het is toch fenomenaal wat dansers en danseressen allemaal met hun lichaam kunnen doen, zowel wat kracht als lenigheid betreft. Het was wel een wat politiek correcte voorstelling, met Chinese, Afrikaanse, Marokkaanse en Westerse invloeden, kostuums en muziek, maar dat maakte het wel zo kleurrijk. Er verschenen zelfs twee fraaie draken ten tonele. Wel opvallend was dat de enige hoofddoekjes die ik in de zaal zag achteraf afkomstig bleken van danseressen die bij de voorstelling hoorden.

Zondag in het krachthonk. We waren ditmaal maar met z’n tweeën, dus het bankdrukken was snel afgelopen. In de kantine was Joop Teljeur druk doende met het verdelen van de jubileumboeken. Zelf had ik er een achtergehouden voor Marijke, die in Brussel werkt als Euro-ambtenaar. Na de training kon ik haar het boek overhandigen.

‘s-Middags op visite in Wateringen, waar de dochter van vrienden verjaarde. Daarna hadden we geen zin en tijd meer om boodschappen te doen en te koken, dus dat werd roti halen. De rest van de zondagavond in betrekkelijke rust doorgebracht.

En nu weer heel andere muziek!

Procol Harum – Grand Hotel****1/2
Procol Harum – Exotic Birds and Fruits****

Het is echt lichtjaren geleden dat ik Procol Harum voor het laatst opzette. Nu ik dat weer heb gedaan, vanwege dit web-log, vraag ik mij af waarom eigenlijk. Wat een fantastische muziek! Vooral op de eerste plaat, Grand Hotel, dat echt dé ideale match is tussen klassieke muziek – met een compleet strijkorkest – en rock. Perfect, en alle songs op het album lijken geïnspireerd. Een ‘must have’ in elke platencollectie. En mocht je ‘m ergens als CD zien: kopen die hap.

Exotic Birds and Fruits bevat meer ‘vlotte’ up-tempo nummers als Nothing But The Truth en Butterfly Boys, waarbij zanger-toetsenist Gary Brooker bij vlagen als Steve Winwood klinkt. Deze plaat kwam in 1974 uit, een jaar later dan Grand Hotel. Een waardig opvolger. Een enkele keer volgt de begeleidende muziek het patroon dat je later in veel Amerikaanse rock-muziek zou horen, en wat je naderhand als clichématig zou kunnen ervaren. Er staan wel goede nummers op, zoals The Thin End Of The Wedge, al geef ik toch de voorkeur aan Grand Hotel.

De PEE in!

Dat kan je zo wel eens hebben. Soms vergeet je al je verheven-esoterische, boeddhistische principes en laat je negatieve emoties gewoon toe.
Nu valt dit laatste wel mee hoor, maar het is wel meteen een mooi bruggetje naar het volgende deel van mijn platencollectie. Inderdaad, de P!

The Phil Spector Collection – A Wall Of Sound***1/2
Opwindend, vernieuwend en spectaculair. Dat was de sound die Phil Spector begin jaren zestig ontwikkelde. Een bombastisch geluid met veel galm, dat een heel eigen dynamiek aan de popmuziek van die tijd meegaf.

Phil Spector Nu, anno 2004, zijn we gewend geraakt aan Pink Floyd, Radiohead, Dance-muziek. Met die gewenning klinkt deze LP bij vlagen enorm oubollig en gedateerd. Maar er staan nummers op die de tand des tijds hebben doorstaan. Ik heb het over klassiekers als River Deep, Mountain High van Ike and Tina Turner, Then he kissed me van The Crystals, Da doo ron ron van The Ronettes en You’ve lost that lovin’feeling van The Righteous Brothers. Dertig jaar geleden had ik ‘m zonder meer vijf sterren gegeven, maar tijdgeest en de mate van grijsgedraaidheid haalt daar toch zo’n anderhalve ster van af. Wat nog steeds niet slecht is, natuurlijk. The Police – Synchronicity****Er zijn er die dit de beste LP van The Police vinden, anderen vinden het de slechtste. Het is wel een vrij experimenteel album, niet alle songs zijn onmiddellijke meezingers, maar voor mij hoeft dat ook niet. Wat mij betreft: er staat een enkel nummer op dat ik niet zo goed vind (zoals Oh My God, ja, inderdaad), maar er staan een paar op die zo geweldig zijn dat ze de hele plaat goedmaken. En dan heb ik het over Mother, de hit Every Breath You Take, verder Wrapped around my finger, maar vooral natuurlijk over Synchronicity II. Superopwindend!

The Pretty Things – We want your love****
The Pretty Things – Silk Torpedo****

Over opwindend gesproken. Ze waren destijds nòg lelijker dan The Stones (‘moeder, hou je dochter binnen’), hadden nòg langere haren en een nòg smeriger geluid. Sterker nog: The Pretty Things waren de eerste popartiesten met echt lang haar. ‘Net meiden’ bromde wat toen de oudere generatie was afkeurend.

In navolging van ‘the Prettys’ kwamen er meer groepen met superlang haar (bij ons The Outsiders en Q ’65). Maar hoe klinkt zo’n plaat als We want your love nu nog (overigens een Nederlandse compilatie uit 1967), want we zijn in latere decennia gewend geraakt aan hardrock, heavy metal, speedmetal, noem maar op. Nou, ik kan je vertellen: supervet! Dat heeft vooral te maken met het rauwe, hijgerige, zeg maar ronduit geile, stemgeluid van frontman Phil May en het intense gitaarspel van Dick Taylor. Ruige, op rhytm’and blues gebaseerde rockmuziek. Dat de opnametechniek typisch ‘sixties’ is, stoort niet. Dit is muziek die helemaal uit de tenen komt. Zestigers zijn het inmiddels, maar ze treden nog steeds op. Silk Torpedo is uit 1967, wat meer ‘poppy’ en gelikt misschien dan voorgaande platen, maar eveneens prima. Een helaas onderschatte groep, ooit de meeste serieuze concurrenten van The Rolling Stones, maar door slecht management, drankproblemen en zo nog wat van die dingen in de vergetelheid geraakt. Helaas.

Oh-Oh, gelijk al de O

Want ik heb geen platen waarvan de artiestennaam met een N begint. Dat scheelt weer, als we zo doorgaan zijn we sneller bij de Z.
Vóór 20 november moet dat gebeurt zijn. Daar heb ik mijn reden voor, maar dat lezen jullie tegen die tijd nog wel.

Voor zover ik nu kan nagaan heb ik drie LP’s die in de O-categorie vallen.

Mike Oldfield – Tubular Bells****
Mike Oldfield – Discovery***1/2

De geniale multi-instrumentalist, componist en producer Mike Oldfield kreeg in 1973 grote bekendheid met de lp ‘Tubular bells’, waarop alle instrumenten door hemzelf werden bespeeld. Ik heb de LP in die tijd wat afgedraaid, maar ook nu klinkt-ie nog best goed, ook al kan ik hem inmiddels dromen.

Evenals zijn latere werk bestaat deze plaat uit gecompliceerde symfonische muziek. Vooral kant 1 is zeer bekend en eigenlijk ook meteen het beste deel van de plaat.Discovery kwam elf jaar later uit, en is eveneens een goede plaat. Een mix van pop en folk, met hier en daar ook nog een vleugje symfo. Er staan zeven mooie songs op, gezongen door de Schotse folk-zangeres Maggie Reilly en haar collega Barry Palmer. Meest aansprekende nummer is To France, dat toentertijd een hit was, en de fraaie instrumental The Lake.

Roy Orbison – All Time Greatest Hits****1/2
Het is alweer 15 jaar geleden dat de Amerikaanse zanger Roy Orbison het aardse tranendal verliet. Hij heeft de mensheid echter een klein, maar fraai oeuvre nagelaten. Enkele tientallen prachtsongs, die in ons aller collectieve geheugen zijn gegrift. ‘It’s Over’ bijvoorbeeld, een enorme hit in de jaren zestig. Of ‘In Dreams’, ‘Crying’ en ‘Oh, Pretty Woman’. Allemaal welbekend, niet in de laatste plaats door Orbisons karakteristiek-kwetsbare, hoge stem. Daardoor wonnen zijn songs alleen nog maar aan schoonheid.
In de tweede helft van de jaren zestig werd de in 1936 geboren Texaan getroffen door zwaar persoonlijk leed. In 1966 kwam zijn vrouw Claudette om het leven bij een motorongeluk. Twee jaar later verloor Orbison twee van zijn drie kinderen bij een brand. Het duurde jaren voordat Roy Orbison deze tragedies had verwerkt.

In de jaren zeventig teerde Roy Orbison, bij gebrek aan nieuwe successen, vooral op oude roem. Nadat zijn vroegere hit In dreams door de Amerikaanse regisseur David Lynch gebruikt werd in diens film Blue velvet, keerde de belangstelling voor zijn persoon terug. Zo hielpen collega’s hem met de tv-special Roy Orbison and friends. In deze opnamen zongen Bruce Springsteen, Jackson Browne, Bonnie Raitt en anderen songs van Orbison, waarna muziekmaatschappij Virgin hem een contract aanbood. Met Bob Dylan, Tom Petty en George Harrison vormde Orbison de Travelin Wilburys. Er verscheen toen ook weer een nieuw album van Roy Orbison, getiteld Mystery girl. Daarop zong hij onder meer songs van Elvis Costello, Jeff Lynne en Tom Petty.Roy Orbison overleed in december 1988 aan een hartaanval in het ziekenhuis in Nashville.

Even kort

Later vanavond ga ik weer wat LP’s bespreken, maar nu eerst een kort verslag van de wederwaardigheden op de woensdag.

Gisteravond heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer ‘lekker’ gelopen. Dat wil zeggen: de tempo’s (5 maal 5 minuten) gingen goed en het ging voor mijn gevoel elke keer sneller, de kracht in de benen en het ‘zweefgevoel’ nemen toe. Wel voelde ik op het laatst de kuit weer opspelen, dus voorzichtigheid blijft geboden.

Bij de groep Ton van W. (die ik toch nog steeds maar even ‘mijn’ groep noem) was een nieuweling, een boomlange man die heel aardig kon ‘speren’. Sorry, de naam is mij ontschoten. Zelfs Helmie had moeite hem bij te houden, zo verklaarde zij later. Erg vond ze het niet, want dat geeft haar juist de stimulans om nog harder te kunnen gaan.

Na de training nog meegeholpen om de jubileumboeken te verspreiden (woensdag is de drukste avond, dus we maakten ‘een klapper’). Daarna gezellig gekletst en ‘gebierd’ aan de bar.

Bij thuiskomst de platenkast uitgeruimd, want alles stond weer door elkaar. Grrrr……..

Vandaag even niks

Want willen we weten dat ik gistermiddag mijn pr op de 2000 meter droogroeien met maar liefst één seconde heb aangescherpt? En dat ik daarna trainer Ton van W. in de tram tegenkwam en we nog wat gepraat hebben over fitness en aanverwante zaken?
Of dat ik gisteravond samen met Ton P. en Eric S. een tweede lichting jubileumboeken heb verstrekt aan de atletiekjeugd van HAAG, zeg maar de Pascal van Assendelften en de Rimke de Groots van deze wereld?

Dat dacht ik al.

Maar niks is natuurlijk wel erg niks. Daarom ditmaal een aardige spreuk van de 20ste eeuwse kunstschilder-filosoof Bo Yin Râ.

Ter overdenking of… misschien maar meteen in de praktijk brengen?

Van jubileumboek tot damhertjes

Dick, maar even niet verder lezen, want ik ga het weer eens over beestjes hebben.

Maar eerst in vogelvlucht een overzicht van wat de afgelopen dagen is gepasseerd.

Zondag kreeg ik mijn schoonmoeder, schoonzus en zwager uit Drenthe op bezoek. Jazeker, ook ik heb zo mijn huiselijke momenten! Ik heb ‘s-middags jambalaya voor hen gemaakt, een schotel met kip, vis, garnalen, gesneden groenten en rijst.
Maar ‘s ochtends heb ik eerst wat getraind in het krachthonk, daarna ben ik naar de Darling Market in Rijswijk gegaan om papier e.d. te kopen bij de PC Discount. Ik kocht daar ook nog twee concert-DVD’s voor € 10,- de twee. Dat werd The Who – Live & Alive en The Doors. Ik moet ze nog bekijken.

Gisteravond bij ‘de club’ anderhalf uur gelopen, oefeningen gedaan en 10 maal 400 meter snel gerend. Vijf daarvan op straat, vijf op de baan. Ik heb mijzelf tijdelijk bij de groep van Rob van der M. geplaatst, wat wederom goed bevallen is: rustig in- en uitlopen, oefeningen en wat loopscholing en bij de tempo’s mocht je ‘loos’. Ik liep de 400 meters gemiddeld in 1.40′, een enkele maal rond de 1.35′.

Daarna heb ik met Ton P. en Marcel de eerste 100 jubileumboeken uitgedeeld, aan de hand van een ledenlijst. De oplage is 1200 exemplaren, maar HAAG Atletiek heeft al 1170 leden! De distributie moet dus streng bewaakt worden.

Mooie tijden
Ik heb Ton van W. en André T. gefeliciteerd met hun mooie tijd op de tien kilometer afgelopen zaterdag. Ton liep iets meer dan 42 minuten, André zat er nèt ietsje onder.
Helmie is ook weer terug uit Egypte, uitgedoken en wel.
En Marjolein zit nu in Barcelona! Heerlijk om nu in een zonnig oord te zijn. Maar ik pak misschien wel een zonnebankje deze week. Niet zo moeilijk, want er staat er een naast mijn bed…

EN DAN NU DE DAMHERTJES!
De bronst van de edelherten is voorbij, twee weken geleden al. Het burlen is verstomd, de afgematte en sterk vermagerde plaatsherten hebben de roedels hinden verlaten en laveien zich nu ongans om de vetreserves aan te vullen. Wel zo handig, met de winter voor de deur.

damherten en edelherten in de Haagse KoekampHun kleinere soortgenoten, de damherten, beleven nu hun bronst.Het zijn die gestippelde herten die je vaak in hertenkampen ziet. Daar zijn het best wel saaie dieren, wat ook samenhangt met de samenstelling van zo’n groep: meestal een groepje hinden en één bok. damhindenMaar in het wild, en zeker in de bronsttijd, zijn ze allesbehalve saai. Bij ons kom je deze dieren vooral tegen op de Veluwe en in het duinwaterleidinggebied nabij Amsterdam.

De mannetjes werden een paar weken terug al onrustig. De sterkste exemplaren met hun brede, afgeplatte geweien hebben in deze periode een dikke nek ontwikkeld, waarin een fikse adamsappel zichtbaar is. Om hun territorium af te bakenen schuren ze met hun kop (oogklieren) en gewei langs bomen en struiken. Ze proberen een roedel kaalwild om zich heen te verzamelen, daarbij hinden en rivalen imponerend door met stijve poten heen en weer te paraderen en soms op alle vier poten tegelijk heen en weer te springen. Het burlen lijkt niet op dat van het edelhert en is ook minder indrukwekkend: het is een hees, knorrend, bijna rochelend geluid.

burlende dambok (foto Gerard Schouten)Er wordt wel gezegd dat de bronstgevechten tussen damherten minder hevig zouden zijn dan tussen edelherten. Maar dat klopt niet. Een bronstgevecht tussen dambokken is van een ongekende felheid. Als twee rivalen van gelijke sterkte besluiten de strijd aan te gaan, lopen ze in imponeerhouding op elkaar af, terwijl ze de kop een tikje schuin omhoog draaien, het wit van de ogen ontbloot. Soms draaien ze even om elkaar heen en vervolgens buigen ze de koppen diep, waarbij de schoffelvormige geweien met veel geweld op elkaar kletteren. Dat geluid hoor je kilometers verderop nog. Met hun lichamen als bogen gespannen trekken en duwen ze op elkaar in, terwijl kluiten aarde en graspollen in het heetst van de strijd worden losgewoeld en in het rond vliegen volwassen dambokSoms gaat een andere bok zich ermee bemoeien, zodat je weleens drie herten tegelijk met elkaar op de vuist, eh.. het gewei ziet gaan. Maar door de vorm van de geweien vallen er wel minder gewonden en zelfs doden als bij edelherten. Zodra één de strijd opgeeft, wordt deze nog een tijdje achtervolgd door de overwinnaar. dambok bij één van zijn damesNet als bij de edelherten, mogen alleen de sterkste bokken de hinden dekken. Dat is een langer ritueel dan bij edelherten. Een bok bespringt een hinde vele malen achter elkaar voordat het beslaan lukt.

Nu is de bronst van de damherten op zijn hoogtepunt, het loopt nog door tot in de eerste week van november. Als je nu naar een hertenkamp gaat, kun je er misschien iets van zien, maar door het gebrek aan rivalen zal dat beslist minder spectaculair zijn dan in het wild.

Eerst kayakken, dan hardlopen

Vrijdagavond ben ik met concertmaatje Ruud naar Speakers gegaan, in Delft. Daar trad Kayak op. Het was het op één na laatste optreden dit jaar (op 27 november staan ze nog in De Pul in Uden), daarna even een time out, en volgend jaar gaan ze ‘officieel’ op toernee met hun nieuwe project en album Nostradamus – The Fate of Man.

In het voorprogramma stond Toyz, een stel uitstekend musicerende gitaarrockers. Er werd in geen enkel nummer gezongen, de sologitarist was de duidelijke frontman van de groep. Het werd nog een vrij lang optreden.

Nieuw toegevoegd aan de Kayak line-up: Joost Vergoossens en gast-zangeres Monique van der SterEn dan Kayak. De heren en één dame hadden er weer ouderwets zin in. Dat straalde de groep de hele avond uit, vooral de altijd vrolijke en veel met het publiek communicerende zanger Bert Heerink. Voor Kayak-begrippen was het een vrij ‘basic’ optreden, met weinig toeters en bellen, geen lichtshow, iets minder symfonisch leek het wel, eigenlijk was het best een nogal ‘rockend’ optreden. Anders dus dan we van de oude Kayak gewend waren. Al waren er weer mooie sferische momenten, waarbij Ton Scherpenzeel weer helemaal loos kon gaan op de toetsen. Zoals Niniane, the Lady of the Lake, mijn favoriete Kayak-nummer.De band speelde een enkel vrij recent nummer als Close to the Fire, maar overwegend oude klassiekers als Wintertime, Starlight Dancer, Ruthless Queen en Periscope Life. Dit tot groot enthousiasme van het toch niet zó oude Speakers-publiek.

Een van de vier…

En dan vandaag de één van de vier gelopen, een tien kilometer wedstrijd waaraan altijd weer veel leden van de vier plaatselijke atletiek verenigingen deelnemen.
Ditmaal waren ‘wij’ van Haag Atletiek de gastheren. Start en finish was dan ook op de atletiekbaan van de Laan van Poot.
Hoe het ging: ik heb lekker gelopen, niet ‘over de top’, maar zeker niet ingehouden. Mijn streven was om beneden de 48 minuten te blijven, gezien mijn huidige – nog niet optimale – vorm een realistisch streven. Dat bleek te kloppen, uiteindelijk kwam ik in 47.16 binnen. Helaas zag ik mij de laatste kilometer genoodzaakt de bosjes in te duiken, wat toch al gauw zo’n minuutje scheelt, dus eigenlijk had er nog iets meer ingezeten. Echt ontevreden was ik echter niet.
En zoals ik nu terugkijk op deze loop, zo doen en deden dat ook al die anderen: sommigen tevreden, anderen iets minder, maar stuk voor stuk voldaan dat ze het weer hebben volbracht. Klik hier voor uitslagen