CHARmant, CHARlatan of CHARismatisch?

“Heb je Char gezien gisteravond? Wat een kul zegt, met van die suggestieve vragen”, zei een collega tijdens de lunchpauze. Andere collega’s knikten instemmend. Niet dat zij het hadden gezien, maar ze waren het al bij voorbaat met hem eens. Ik had het toevallig wel gezien en probeerde voorzichtig enige nuancering aan te brengen. Suggestieve vragen? Wie goed heeft gekeken, weet dat daarvan nauwelijks sprake was.

Het is ontzettend hip, stoer en ‘cool’ om alles dat naar het paranormale ‘zweeft’ met veel aplomb af te doen als lariekoek. Waarom? Ach, dat is niet zo relevant. Het staat lekker nuchter om dat zomaar te roepen. Want daar houden wij van, met beide benen op de grond. Realistisch toch? Ik dacht het niet.

Dat er tussen alle rimram zaken voorkomen die op zijn minst te denken geven, is iets waarover je niet eens moet beginnen. Tuurlijk, je kunt het doen, maar dan wel graag bij gelijkgezinden, anders wordt je bij voorbaat in het vakje ‘goedgelovig’ en ‘zweverig’ geplaatst. Maar eigenlijk is het raar. Van jongs af aan worden we opgevoed met de boodschap te geloven in een bepaald sprookjesboek. In ieder geval is onze hele westerse cultuur en ons totale normen- en waardenstelsel daarop gebaseerd, terwijl lang niet alles wat daarin beschreven staat historisch verifieerbaar is. En dat het boek het woord van God bevat, als van een soort strenge bovenmeester i.p.v. een onnoembare, onmeetbare en niet te bevatten scheppende oerkracht, moet je eenvoudigweg aannemen, op gezag. Er is echter geen enkel bewijs voor.

Maar er zijn krachten die niet direct zichtbaar zijn maar wel ‘doodgewoon’ (en dus ‘doodnuchter!’) aanwezig, en op een bepaalde manier meetbaar en verifieerbaar. Denk aan radix-astrologie, of aan pendelen. Wetenschappelijk verifieerbaar? Nee, lang niet altijd, maar iedereen die er een beetje in thuis is weet dat het gewoon klopt. Bovendien: wie twijfelt er aan andere onzichtbare krachten zoals electriciteit en radio-activiteit?

Laten we eerlijk zijn: we maken allemaal dingen mee die op zijn zachtst gezegd wonderbaarlijk zijn, en voor onszelf van grote betekenis. Zoals die intense droom, of die wel heel toevallige gebeurtenis na het overlijden van een geliefd persoon. Maar tegenover onze medemens nemen we een houding aan er niet helemaal in te geloven of willen geloven. Niet dat we voor onszelf nu zoveel behoefte hebben aan het wetenschappelijk bewijs, maar ja, je wilt niet graag als ‘zweefteef’ of als ‘goedgelovig watje’ gezien worden.

Want zo gaat dat toch. Sla de kranten en tijdschriften er maar op na: Irene is de weg kwijt (ze praat met bomen, haha), Jomanda (verantwoordelijk(?!) voor de dood van Sylvia Millecam) en Char (zegt oncontroleerbare dingen: niet dus) zijn oplichtsters. Ik noem het een Pavlov-reactie, ingegeven door onze angst om niet voor vol (nuchter) aangezien te worden. En vanuit de behoefte om alles verstandelijk te willen verklaren.

Bijna niemand die het in het publieke debat voor hun ideeën opneemt, om eerdergenoemde redenen. Maar lees nou gewoon eens een boek van Irene en zie wat ze eigenlijk bedoelt. Of laten we nu eens gewoon, wel op een afstandelijke, kritisch-sceptische maar open manier naar de uitzendingen van Char kijken. Ervan uitgaand dat ze niet over voorinformatie beschikt van de mensen bij haar op de bank, is na enig combineren, reduceren en deduceren maar één conclusie mogelijk: Char is een fenomeen. Ook hier geldt weer: wetenschappelijk moeilijk te bewijzen, maar wat ze zegt klopt. Een zakenvrouw is ze ook, beslist, maar laten we maar zeggen dat dit typisch Amerikaans is. Dat sluit haar capaciteiten overigens niet uit. Sterker nog: ze heeft die ten volle uitgebuit.

Dat – ik geef het toe – is wel een raar trekje van ‘het paranormale’. Waarom zou je de op zich simpele, natuurlijke Reiki-energie alleen kunnen ontwikkelen door het volgen van cursussen waarbij je grote sommen geld moet neertellen, waarom zou je geen Transcendente Meditatie kunnen beoefenen zonder peperdure weekenden en opleidingen te volgen?

Even genoeg hierover, ik moet mij nu met aardser zaken bezighouden. Die beloofde LP’s komen volgende week wel……

Italiaanse architecten
Oh ja, dat was ik nog vergeten. Vanmiddag stond er in de late namiddag opeens een groep architecten uit Bologna voor de deur van het Commissariaat. Op de valreep moest ik dus een rondleiding verzorgen. Zo’n immens grote groep, 60(!) man (en vrouw), dat vraagt op een foto.
Zij lieten zich in onze hoorzaal graag door mij vereeuwigen…..

Advertisements

Vanavond

ga ik weer een paar LP’s uit de kast trekken. We zijn alweer bij de M beland……