Discovery Run: veel kampioenen bij Team Westbroek

Geel-groen sleept prijzen weg in Harwich (foto Carel Knoester)

Eén uur ‘s nachts naar bed en om half vijf uit de veren. Dat was het begin van wat een vermoeiende maar mooie zaterdag zou worden. Rugzak goed nagelopen, extra check of ik niets was vergeten en daarna op de fiets naar de Westduinweg. Met enkele clubgenoten kon ik meerijden naar Hoek van Holland, waar de boot van de Stena Line ons naar Harwich zou brengen. Iedereen was op tijd. Er waren wat startproblemen – lege accu – , dus dat werd duwen. Daarna toch nog een voorspoedige rit naar ‘De Hoek’. De hal in de aankomst- en vertrekhal was stampvol, en dat om zes uur ‘s morgens. Allemaal lopers en loopsters die zich moesten inchecken. Om half acht, iets later dan gepland, vertrok de boot richting Harwich.

In het midden organisator Johan Knoester

Daar stonden, even buiten de terminal en het station, een stuk of vijf dubbeldekkers klaar om de circa 500 lopers naar de start te brengen.

Op weg naar de bussen…..

Dit was mijn derde Discovery Run. Ditmaal geen 5 en 10 kilometer, maar 5 en 10 Engelse mijlen, wel andere koek dus. Het was zwaarder dan vorige jaren, deze vijfde editie van de Discovery Run. Niet alleen vanwege de afstand, maar ook de bries en de venijnige klimmetjes in het parcours waren daar debet aan. Na de loop was het dringen geblazen in de smerige doucheruimte met koude douches. Mannen en vrouwen door elkaar, want bij de dames waren de douches kennelijk defect. Maar beter een koude douche dan geen. Het friste wel lekker op.

Straatje in Harwich

De prijsuitreiking was verderop in Harwich, in het Redoubt Fort. Een dubbeldekker pendelde af en aan, Sommigen konden het geduld niet opbrengen om zo lang te wachten en gingen te voet op weg naar het fort. Waaronder onze groep.

Het Redoubt Fort

Na een toch nog vrij lange wandeling (drie kwartier) door pittoreske straatjes arriveerden we bij het fort, waar het inmiddels een drukte van belang was. De man van de hamburgerstand deed goede zaken.

Gezellie

Bij de prijsuitreiking bleek onze groep Ton Westbroek de grootste kampioendichtheid te hebben. Helmie werd met 1 uur en 7 minuten eerste dame op de 10 EM, Henk Moesman tien minuten later tweede 60 plusser en Margreet, ternauwernood hersteld van een griepje en daardoor na één ronde van 5 EM afhakend, bleek op die laatste afstand eerste dame categorie 45 plus te zijn geworden.

De burgemeester van Harwich met lakei

The Champions volgens de Westbroek trainingsmethode

Maar ook bij de andere HAAG-groep werd succes geboekt. Ed Woensdregt behaalde het zilver in de categorie 50 plus, iets waarmee hij -blijkens onderstaande foto van Carel Koester – zeer in zijn nopjes was.

Na afloop gingen we nog even Harwich in. Daar hebben we nog wat ‘gebierd’ in zo’n typisch Engelse pub, en op weg naar de bus richting Harwich ‘Fish and Chips’ gekocht. Een vette, machtige hap maar wel ‘typical British’.

DRIE KAMPIOENEN EN HUN TRAINER

Fish and Chips – voedzame kost….

Op de boot terug werd nog uitbundig gedanst, terwijl Margreet en ik nog even een bioscoopje hebben gepikt. Overmand door slaap heb ik een groot deel van de film – The Bourne Supremacy met Matt Damon, hectisch, veel actie, achtervolgingen, schiet- en vechtpartijen, niet echt mijn ‘cup of tea’ – niet eens gezien.

In de bus… (foto Helmie Ramakers)

We moesten lang wachten voor we het schip konden verlaten. In de hal raakte ik nog aan de praat met een dame naast mij. Ik vroeg of ze ook had gelopen, waarop ze antwoordde: “Dat weet je toch? We hebben daarover nog gepraat onder de douche!” Waarop ik mijn verontschuldigingen aanbood. “Sorry, ik herkende je niet met je kleren aan…..”. Marcel, Helmies echtvriend, bracht ons naar onze respectievelijke huizen. Het was inmiddels half twee ‘s nachts. Dat wordt uitrusten zondag…. Uitslagen: zie discoveryrun

Advertisements