Bijna uitge-M-erd

Een dag die helemaal in het teken van OCW stond. ‘s Ochtends vroeg om kwart over acht was ik al in de fitness-zaal in De Hoftoren. Een vijftal mensen, waaronder de minister, werkte zich er in het zweet. Een goed begin van de dag! Na het douchen heb ik op mijn werkplek een notitie afgerond en vervolgens, samen met de inmiddels gearriveerde Walter, zo’n driehonderd Cultuurbarbaren in enveloppen gestopt en verzonden.

‘s Middags gingen we naar Amsterdam voor een ori├źnterend gesprek met Pieter de Jong, directeur van WPG uitgevers. Dit met het oog op een mogelijke doorstart van De Cultuurbarbaar. Het werd een aangenaam en constructief gesprek.

Om half vijf was ik al thuis. Heerlijk weer was het, het zonnetje scheen nog met enige kracht. Mooie gelegenheid om de loopschoenen aan te trekken en een gisteravond gemiste training – ik moest werkzaamheden afronden, waardoor ik pas om acht uur thuis was – goed te maken. Op de baan heb ik nog 7 x 400 meter gedaan, gemiddeld zo’n 1.41 per rondje.

Op de terugweg liep ik nog heel even op met Ank, die bij onze groep loopt maar door een ernstige armblessure al een tijdlang uit de roulatie is. Ze loopt nu ‘voor haarzelf’, iets dat haar in ieder geval nog heel goed afgaat.

De laatste LP’s in de M-categorie maar weer uit de kast getrokken.

Van Morrison – Veedom Fleece****
Niet echt een makkelijk toegankelijke plaat, maar als je een ├Ęchte Van Morrison-fan bent, zul je het omarmen. Door velen wordt dit als zijn ultieme meesterwerk beschouwd, beter nog dan het legendarische Astral Weeks.

Ik heb dus een gouden LP in mijn kast staan. Van the Man zingt hier zijn ziel uit zijn strot. Een album met een pastorale sfeer, met folky en bluesy elementen. Je moet er wel voor in de stemming zijn. Een paar keer draaien, zou ik zeggen. Zelf ben ik niet geneigd deze plaat vaak op te zetten. Maar als je er meteen voor valt, dan ben je een echte. Een echte Van Morrison-fan, bedoel ik.

My Fair Lady – Wim Sonneveld, Margriet de Groot e.a.****
Wim Sonneveld schitterde begin jaren zestig in zijn rol als professor Higgins in de beroemde musical My Fair Lady, die destijds in het Rotterdamse Luxor Theater werd uitgevoerd. Margriet de Groot was zijn tegenspeelster als Eliza Doolittle. De musical is gebaseerd op Bernard Shaw’s ‘Pygmalion’ en op de film van Gabriel Pascal. Oorspronkelijk was het een Amerikaanse musical uit 1956, op tekst van Alan Jay Lerner, en op muziek gezet door Frederick Loewe. Het verhaal is bekend: Een arm bloemenmeisje, Eliza Doolittle, krijgt spraakles van professor Higgins. De laatste heeft een weddenschap afgesloten met een vriend dat hij Eliza beschaafd kan leren praten. Die weddenschap wint hij glansrijk, maar mooier nog is dat het stel op elkaar verliefd wordt.

Heerlijk romantisch, evenals de liedjes. Luchtig, maar tevens weemoedig. ‘Ik voel opeens dat ik haar mis…’. Hoe vaak zong dit lied niet in de hoofden van menige verliefde ziel? Of ‘Het Spaanse graan heeft de orkaan doorstaan’. Wie kent dit niet? ‘As het effe kan’, ook zo’n evergreen. Tja, het is een oude plaat, maar een feest der herkenning.

Advertisements