Stuk en kapot…..

Er zijn de afgelopen week een paar dingen kapot gegaan.
In materiële zin is dat mijn computer: volgens de helpdeskmedewerker van Casema is mijn PC getroffen door een BUG-virus, waardoor ik Windows opnieuw moet installeren.

Ik verwacht eind deze week – donderdag of vrijdag – weer on line te zijn, tot die tijd geen web-logs…..

Sint bezoekt Commissariaat

Sint Nicolaas is vanmorgen zeer vroeg van zijn Nederlandse verblijfplaats vertrokken. Eerst ging hij op de fiets naar het station, daarna met de trein richting Hilversum, de dagelijkse gang van zijn alter ego….

Piekerend, tobbend en dommelend kwam hij – na een overstap – aan bij de plaats van bestemming. Eerst moest hij natuurlijk bij de kapper zijn haar en baard fatsoeneren, maar even over tienen werden hij en zijn inmiddels gearriveerde Pieten ontboden in de hoorzaal van het Commissariaat voor de Media.

Niet alleen zesentwintig kinderen, maar ook hun ouders en grootouders, zaten de Sint en zijn gevolg met stralende gezichten op te wachten, en zongen uit volle borst het welkomstlied. De Sint en zijn pieten zijn natuurlijk wel wat gewend maar waren ook ditmaal weer zeer onder de indruk. Lieve kinderen allemaal, maar ja, de Sint had ze natuurlijk wel een cadeautje in het vooruitzicht gesteld. En de Pieten? Die hadden hun roe thuisgelaten ditmaal.

Na ruim een uur kindertjes cadeautjes te hebben gegeven, tekeningen en gedichtjes in ontvangst te hebben genomen, zat het er alweer op. De kinderen en hun ouders hebben genoten, zo heeft de Sint uit betrouwbare bron vernomen…..

Oh ja, over ouders gesproken: journaalverslaggeefster Nicole le Fever (zusje van collega Dominique) zat wel aan Sints voeten, maar of hij het NOS-journaal deze week haalt, valt nog te bezien……

Zie ginds….

Even rust vandaag. Ik moet mij voorbereiden voor straks, want dan zal ik afreizen naar Hilversum en mij vervolgens ontpoppen tot een aloude kindervriend…. Gisteravond na het werk heb ik met een van mijn knechten, die in het gewone leven naar de naam Joyce luistert, en onze PNO-dame Carla op een adres in de omroepstad wat mijters, tabberds en mantels gepast, alsook een fraaie pruik.

Bijna dertig kinderen en hun ouders zullen zich straks bij de oude grijsaard moeten vervoegen, willen zij geen cadeautje mislopen. Later dit weekend een verslag…..

Traffic Jam

Boven: Traffic, Onder: Steve Winwood solo

Ik heb enkele LP’s van Traffic in mijn kast staan en nog wat CD’s. Traffic was een van de ‘grote sub-topgroepen’ van de jaren zeventig, met als belangrijkste man Steve Winwood. Winwood – Birmingham, 1948 – komt uit een muzikale familie: zijn vader en zijn broer speelden in lokale jazzgroepen. Steve nam al vroeg piano- en gitaarles en begon op te treden met zijn broer Muff, onder de naam Muff Woody Jazz Band. Dat zou het begin zijn van een lange rits Winwood-bands. Hij brak pas echt door als zanger-keyboardspeler bij The Spencer Davis Group, met Muff op de bas en Steve op toetsen en gitaar. Hun eerste grote hit was Keep On Running, werd een klassieke hit die je ook vandaag de dag nog regelmatig hoort op de radio en nog heel goed klinkt.

Later speelde Steve voor korte tijd in de band Powerhouse, een project van Eric Clapton, en hij scoorde nog twee grote hits met een vernieuwde Spencer Davis Group. Daarna besloot hij een nieuwe band te starten, en dat werd Traffic. Zij hadden succes met het geweldige “Paper Sun” en “Hole In My Shoe”. Toch was het meer een LP-band dan een hitmachine. In 1969 kwam er ook een eind aan Traffic, en Steve begon de band Blind Faith met Eric Clapton.

Ook deze band was veelbelovend, maar werd niet veel later opgeheven. Nog even vormde Steve met een aantal bevriende collega’s de all-star-band Air Force. Steve hield het echter na enkele optredens al voor gezien.

Na deze mislukte experimenten besloot Steve Winwood aan een soloalbum te gaan werken, wat resulteerde in een nieuw Traffic album, “John Barleycorn Must Die”.

Na de herenigingstour van Traffic deed Steve nog mee in diverse projecten, maar in 1977 ging hij op de solo-toer. Pas in 1986 had hij weer succes met het album “Back In High Life”.

In 1994 neemt Steve toch weer een album op met Traffic en een tour volgde. Na een aantal jaren rust kwam Steve in 1997 met een nieuw album, Junction 7. In 2003 brengt Steve op zijn eigen label “About Time” uit, een cd waar alle ervaringen en invloeden uit zijn muzikale verleden op te vinden zijn.

Traffic – John Barleycorn Must Die****1/2
Dit was Traffic in zijn meest elementaire vorm. Steve Winwood, Jim Capaldi en Chris Wood hebben hier een mooi album afgeleverd. Winwood bespeelt de meeste instrumenten, en heeft alle songs geschreven, of op zijn minst gearrangeerd.
Er staat geen zwakke song op dit album: Glad, Freedom Rider, Empty Pages, en het folky John Barleycorn en Every Mothers Son. Een buitengewoon aangename plaat.

Traffic – The Low Spark Of High Heeled Boys*****
De 12 minuten durende titelsong is meteen het meest spannende van dit album. Het intro is bijna Bolero-achtig, de rest van de song is een mengeling van jazz, folk en soft-rock. Heerlijk nummer om naar te luisteren, de muziek is erg mooi en Steve Winwood’s stem klonk zelden zo breekbaar en gepassioneerd.

Traffic – When The Eagle Flies***1/2
Misschien niet hun sterkste album, maar de liedjes en arrangementen zijn mooi in al hun eenvoud. De groep laat horen dat progrock niet per definitie disharmonisch en pompeus hoeft te zijn. Hooguit is “Dream Gerard” wat aan de lange kant, maar de rest is OK. Vooral “Walking in the Wind” en “Ballad of a Rock n’ Roller” zijn goede nummers.

Dertien of meer….

Wat zag ik er tegenop, maar wat wàs het een fraaie training vanavond. Of eigenlijk gisteravond, want op het moment dat ik deze tekst inklop is het al donderdag…
Op het programma stond 70 minuten hollen in een vrij stevig tempo, zeg duurloop 1 à 2.
Na een voor groep 4 begrippen opvallend korte inloop, hebben we bij de Kwartellaan wat lichte strekoefeningen gedaan, daarna gingen we van start. Het was een parcours van ca. 13 kilometer. Vanaf de Laan van Poot liepen we via Duindorp naar de Tweede Binnenhaven, en van daaruit via de Eerste Binnenhaven over de Visserijhavenweg naar de boulevard. Het tempo was te doen, al werd een paar keer versneld, hiertoe aangezet door Helmie, die zich gaandeweg als een soort co-trainer begint te ontpoppen. Het tempo op de boulevard was de langste, één mooi recht stuk tot aan de Pier.

Ik bleek er meer zin ‘an’ te hebben dan ik aanvankelijk dacht, want deed vrolijk mee en kon goed volgen. Aan het eind van de boulevard (strandweg) gingen we naar rechts en even later liepen we de Zwolsetraat in, met die lelijke flats aan weerszijden. Even later voelde Henk een lichte blessure opkomen en ging terug. Hij sloeg rechtsaf de Stevinstraat in, ik stak over om in de bosjes wat vocht te lozen. Onderwijl zag ik de rest van de groep aan de overkant op de rug, op pakweg vijftig meter afstand, ze liepen langs de gevangenis richting Van Alkemadelaan. Maar ik voelde mij sterk deze avond en had het idee dat ik ze zou kunnen achterhalen. Niet dus, zodra ik mij weer in beweging zette zag ik ze nog steeds lopen, maar nadat ik was overgestoken was ik de groep uit het oog verloren. Ik liep de Pompstationsweg in maar zag geen bewegende figuren en rode knipperlichtjes meer. Toen ben ik maar voor mijzelf gaan lopen. Ik zette aan en ben zo richting Madurodam gaan rennen en van daaruit heb ik in een nog iets sneller tempo het Scheveningse Bos gerond, langs de Joodse begraafplaats richting Scheveningseweg. Daar linksaf geslagen, over het pad aan de boskant en zo via het Congresgebouw, Statenkwartier en Houtrustweg weer naar het uitgangspunt, de Laan van Poot. Daar waren de anderen juist gearriveerd, ze stonden al aan de thee en de frisdrank. Evenals de anderen. Nog even gebleven, maar moest nog het een en ander uitwerken op mijn PC, dus na een Spa en twee biertjes ben ik maar weer naar huis gegaan.

Talk talk en zo verder……

Oh ja, ik moet nog even de sportieve zaken van de afgelopen dagen op een rijtje zetten, daar heb ik onder andere dit weblog voor. Daarna gaan we weer wat LP’s uit de kast halen.

Zaterdag en zondag heb ik het rustig gehouden, op beide dagen slechts een half uurtje gelopen. Maandag weer voluit aan de bak bij Ton. Vier maal drie minuten en daarna twintig minuten duurloop één. Vooral dat laatste onderdeel kostte mij moeite, omdat dit voor mij zeker een duurloop drie tempo was, tegen het wedstrijdtempo aan. Maar goed, men zegt dat je daar hard van wordt….

Gisteren heb ik in De Hoftoren gewerkt en later in de middag gefitnessed. Het roeien op de ergometer ging mij goed af, weer een PR gebroken, voor het eerst kwam ik onder de 7.40 (7.37) op de 2000 meter. Hoe zei die Barry Stevens dat ook alweer? “Doorgaan, vooral doorgaan….”.

Talk Talk – The Colour Of Spring****Voor mij behoorde Talk Talk tot de beste eighties-groepen. Sterker nog, het latere Laughing Stock is één van mijn favoriete albums. Een beurtelings zeer verstild, dan weer buitengewoon intens album. Maar die heb ik op CD en we bespreken hier alleen vinyl. Dit is Talk Talk’s derde album en die markeerde een ommezwaai van de synthesizer pop van hun eerste twee albums naar een gerijptere muziekvorm. The ‘eighties-synthesizers’ zijn hier vervangen door orgel, piano and acoustische gitaar. Een goede plaat met veel afwisselende en aparte ritmes, waar donkere en vrolijke songs elkaar afwisselen. De melancholie wordt vooral veroorzaakt door Mark Hollis’ droefgeestige stemgeluid, die op elke plaat hetzelfde klinkt maar toch zó bij de muziek past dat-ie niet verveelt. “Happiness is easy” (met kleuterkoortje), “I Don’t Believe In You”, “Living in another world” en “Life’s what you make it” behoren tot de krachtigste songs die ooit zijn gemaakt. Prachtplaat.Talking Heads – Fear of Music****Dit was echt een groep voor de jonge intellectuelen van de late jaren zeventig/begin jaren tachtig. Of dat nu door de geniale uitstraling van frontman David Byrne kwam of door de muziek, geen idee. Maar hoe dan ook: deze plaat is door critici uitverkozen tot album van het jaar in 1978. Talking Heads hadden al furore gemaakt in New York, en dit was hun doorbraak voor de rest van de wereld. De plaat begint met ‘Zimbra’, vol opzwepende Afrikaanse ritmes. King Crimsons Robert Fripp doet hierop ook nog mee! Verder is er ‘Life During Wartime’, zo’n typisch maffe Byrne-rap, een beetje nerveus-schizoide met een waanzinnig ritme. Maar ook ‘Cities’ en minstens nog zes andere nummers zijn echte klassiekers. De plaat klinkt nu nog net zo fris als in 1978.

Tamla-Motown is Hot, Hot, Hot!***
Verzamelaar met allemaal tamla motown klassiekers van o.a. The Temptations (‘Papa was a Rolling Stone’), Martha Reeves & The Vandellas, The Four Tops, een nog piepjonge Michael Jackson, The Supremes, Gladys Knight and The Pips en Stevie Wonder. Het zijn niet de bekendste nummers van genoemde artiesten die op deze plaat staan, maar het klinkt toch wel aardig, zij het wat gedateerd. ‘Slechts f.10,- één tientje staat op een sticker op de plaat. Dat was niet zo duur, zeker niet voor een tijd waar je voor een LP toch al gauw twintig gulden moest neertellen.

Toots Thielemans – Slow Motion***1/2
De vriendelijke, bescheiden en inmiddels hoogbejaarde Belg die zijn mondharmonica zó laat klinken dat dit zelfs de meest versteende ziel niet onberoerd kan laten. Dat getuigt op zich van grote klasse. Maar misschien is een hele LP een beetje teveel van het goede?

Mierzoete romantiek met een orkest met veel strijkers (onder leiding van de ook alweer jaren geleden overleden Rogier van Otterloo), en dan dat doordringend schreiende mondharmonicaatje. Supersentimenteel, maar toch wel mooi: The Shadow of your Smile, I Won’t Last A Day Without You en natuurlijk Bluesette. Een plaat voor superverliefde momenten….

Boogschutter – 22 november t/m. 21 december

Expansief, open geest, vrijheidslievend, idealistisch, joviaal: ziehier de Boogschutter ten voeten uit.

Het symbool van de Boogschutter is de Centaur, een wezen dat half paard, half mens is. Enerzijds aardegebonden, dierlijk, anderzijds vergeestelijkt. Dat kun je ook zien aan de afbeelding: het menselijke gedeelte (hoofd en bovenlijf) schiet met pijl en boog ergens naar boven, naar ‘het hogere’.

Het onderlijf is van een paard, met zijn sterke, krachtige benen voorwaarts snellend, de horizon tegemoet. Zo kun je ook de Boogschuttermens zien, als iemand die streeft naar een hoger of verder gelegen doel. Het gaat hem dus om verruiming van de horizon, zowel letterlijk als figuurlijk. Zij zijn zeer doelgericht. Door deze eigenschap kunnen Boogschutters veel bereiken in het leven, zowel op geestelijk als op materieel gebied. Dat hangt natuurlijk ook van zijn doel(en) af. Maar hoe arm of rijk een Boogschutter ook mag zijn of worden, diep van binnen is hij een zoeker naar de zin van het leven. Eigenlijk is hij een religieus of spiritueel mens, die niet kan geloven dat er achter de dingen geen diepere zin schuil zou gaan. De Boogschutter denkt dus op een filosofische manier na over het leven, en dat wordt met het verstrijken der jaren alleen maar sterker.Van boven naar beneden: drie boogschutters, Jim Morrison (The Doors), Britney Spears en Winston Churchill

Boogschutter is een vuurteken, evenals de Ram en de Leeuw. Een positief teken dus. Daarnaast is het een beweeglijk teken. Nogal wat Boogschutters zijn gek op (en goed in) sport, vooral atletiek spreekt hen aan. Maar ook andere (bal)sporten, waarbij het er de Boogschutter om gaat veel punten te scoren. Verder is de Boogschutter het meest reislustige teken. Als kind is de Boogschutter beweeglijk en gaat graag op ontdekkingstocht, soms tot wanhoop van zijn ouders. Op latere leeftijd maken ze graag grote reizen, het liefst naar onontgonnen gebieden, als ‘backpacker’. Maar als het ze voor de wind is gegaan kunnen ze zeer comfortabel en luxueus leven en daar met volle teugen van genieten. Ook is hij een gezelschapsmens. Vreemd genoeg kunnen nogal wat Boogschutters vrij kluizenaar-achtig leven, maar dat is altijd uit eigen vrije keuze en periodiek. Uiteindelijk wordt toch steeds het contact met de wereld gezocht.

Christina ApplegateEen positieve eigenschap, die lang niet altijd zo door iedereen zal worden ervaren, is zijn eerlijkheid. Dat is soms op het botte af. Vraag bijvoorbeeld wat hij of zij vindt van je nieuwe jurk, en je krijgt als antwoord dat je weleens aan de lijn mag gaan doen. Eerlijkheid is op zich een prachtige eigenschap, maar tact is niet het sterkste punt van de Boogschutter…. Maria Callas (links) en Edith Piaf (rechts)Hoe is een relatie met een Boogschutter? Je moet niet ‘bovenop’ hem gaan zitten, zoals je dat ook niet bij een Waterman moet doen. De Boogschutter moet zich innerlijk vrij kunnen voelen en niet het gevoel hebben dat iemand anders hem als bezit beschouwt. Ze zullen zich dan ook niet zo makkelijk vastleggen, zeker niet bij een jaloerse partner die wil weten wat hij of zij de vorige avond heeft gedaan. In zo’n huwelijk voelt hij zich gevangen. Frank SinatraOok in zijn werk streeft de Boogschutter naar vrijheid: liefst geen routineklussen of urenlang achter de PC zitten. Handelsreiziger of vertegenwoordiger is wel wat voor hem, of kunstenaar, politicus, een of ander vrij beroep. Want daar draait het om, vrijheid, je moet een Boogschutter de ruimte geven. Een andere eigenschap van de Boogschutter is zijn behoefte aan kennis: het is een leergierig mens die ook graag kennis overdraagt. Niet voor niets tref je veel (hoog)leraren onder dit teken aan, en, vanwege zijn idealisme, ook profeten.

De boogschutter houdt van de vrije natuur, in elk geval van het ‘buiten’ zijn. Daarom zijn voorkeur voor buitensporten als hardlopen, skieën, wielrennen, paardrijden of, minder spectaculair: wandelen. Maar ook in teamverband is de Boogschutter sterk, iemand die ervoor zorgt dat er punten worden ‘gescoord’. Hij blijkt een uitstekende coach.

De vrouwelijke boogschutter is een joviale, sportieve vrouw. Soms wat jongensachtig, met het hart op de tong, maar sociaal en gezellig. Soms (vooral als meisje) zijn het echte ‘paardenmeisjes’. Ze houden sowieso van dieren. Daarnaast hebben ze veel plezier in sport.

Vinylavondje

Zaterdag was dan eindelijk het langverwachte platenavondje bij Helmie en Marcel. We waren met z’n twaalven, de ‘leden’ van groep Ton van W., waarvan enkelen met partner. Ook Ank, die al twee jaar met een ernstige armblessure kampt, was van de partij. Onze gastvrouw en gastheer hadden goed voor de inwendige mens gezorgd: drank in overvloed, kazen, brood en een echte Limburgse stoofschotel. Ook enkele gasten hadden iets te eten meegenomen: Ton S. Paëlla, Ton van W. zalmtaart, Margreet Pilav; het werd dus een soort feestje.

Ton van W. had een stapel LP’s meegenomen, Ton S. en André T. ook. Zelf had ik zo’n veertig platen meegenomen, want mijn web-log met de korte recensies van mijn platen waren de eigenlijke aanleiding voor deze happening. Maar wat werd er dan allemaal gedraaid? Welaan, een greep: Mind You, het is echte AOR (Adult Orientated Rock)!

Procol Harum (Grand Hotel), Fleetwood Mac (de oude, met Peter Green), Pink Floyd (Autumn Heart Mother), Traffic, Sergio Mendes, Soft Machine (Slightly all the time), Led Zeppelin, The Stranglers, The Doors, Gram Parsons, Love, The Four Seasons, Curved Air, David Sylvain, The Pretty Things, Lou Reed, Van Morrison (Astral Weeks) Leonard Cohen en Russ Conway.

Nogmaals, het is een greep, ik zal ongetwijfeld een paar zijn vergeten. Ik merk het wel aan de reacties! (Of niet…).

Klapper van de avond (althans voor Helmie en mij) was Mr. Blue Sky van ELO. Dit nummer werd tweemaal gedraaid. Mag op geen enkel feestje ontbreken!

Friday on my mind….
Vrijdag hadden we een afdelingsuitje. Een rustige variant ditmaal, maar daarom niet minder gezellig. Met de trein gingen we naar Amsterdam en van daaruit met de tram naar het Filmmuseum, in het Vondelpark. In café-restaurant Vertigo, een mooi en sfeervol etablissement, hebben we voortreffelijk gegeten. Aanrader, tenzij je vegetariër bent zoals onze voorzitter, Jan van Cuilenburg, die formeel boeddhist is en vanuit die levensbeschouwing geen vlees eet. Hij had de keuze uit welgeteld één menu…
Tijd om naar de film te gaan hadden we niet, en ook de in het vooruitzicht gestelde Karaokebar ging – tot veler opluchting – niet door. Wel hebben we, op de terugweg naar het station, nog een afzakkertje genomen in de Ierse pub op het Leidseplein. Daarna ging ieder weer zijns of haars weegs.

The rest of the S….

Wim Sonnevelds liedjesalbum***
Bijna alle bekende liedjes van de fameuze kleinkunstenaar op deze oude dubbelaar. Zoals daar zijn: Marjolijne, Verliefd op juffrouw Van Dam, Tearoom-tango, Margootje en – hoe kan het anders – Het Dorp. Gewoon leuk om te hebben.

Sonny and Cher – The Very Best****
Het bekendste hippie-echtpaar van Amerika waren ze in de jaren zestig, met hun extravagante outfit, en uiteraard hun fraaie liedjes, die enorme wereldhits werden zoals I Got You Babe, The Beat Goes On en Little Man. Deze nummers klinken nog steeds goed, vooral door de stem van Cher die in al die jaren nog geen steek is veranderd. De rest ook niet, maar ja, ze zijn zo knap tegenwoordig……

Dusty Springfield – Golden Hits***1/2
Het Engeland van de jaren zestig kende een aantal zangeressen met dijken van stemmen. Om een paar te noemen: eerst Helen Shapiro, later Cilla Black, Petula Clark en Lulu. Voor zover ik weet, treden al deze vrouwen vandaag de dag nog op. maar Dusty Springfield spande de kroon. Een stem van een adembenemende perfectie. In de jaren negentig kwam ze nog even terug op een plaat – en videoclip – met de Petshop Boys. Ze is echter niet meer onder de levenden.

Dusty met zo’n typisch jaren zestig suikerspinkapselDit is een degelijke collectie Dusty-klassiekers met onder meer het pakkende “I Only Wanna Be With You”, “Wishin’ and Hopin'”, “You Don’t Have To Say You Love Me”, “In The Middle Of Nowhere” en “I Just Don’t Know What To Do With Myself”. Mooie songs, alleen doet de Phil Spectorsound van het begeleidende orkest soms wat oubollig aan.Steeleye Span – Ten Man Mop or Mr Reservoir Butler Rides Again***Ik verwarde deze groep altijd met Steeleye Dan, misschien is dat de reden dat ik deze LP ooit kocht. Ik heb er namelijk geen bijzondere herinneringen aan, maar hij staat wel in mijn kast.Gek genoeg heb ik geen platen van Steeleye Dan. Dit is een onvervalste Folk-plaat in de traditie van Fairport Convention. Veel traditionals, compleet met jigs, reels en hoe dat allemaal mag heten. Als je een folkie bent, heb je hier een prima plaat aan. Zo niet, dan zou ik zeggen: leuk, op zijn tijd.Cat Stevens – Tea for the Tillerman****De man waarop ik – toen ik een stuk jonger was – uiterlijk sterk leek, en die nu als Yusuf Islam door het leven gaat, met vrouw en vijf kinderen ergens in Londen woont en nog wel muziek maakt, maar als moslim-bekeerling afstand doet van de al te ‘zondige’ aspecten van zijn vroegere leven. Tea For the Tillerman is het enige Cat Stevens album dat ik bezit, en het is heel aangenaam om naar te luisteren. “Wild World” and “Where Do the Children Play” zijn hartverwarmende songs, maar dat geldt eigenlijk voor het hele album. Sting – The dream of the blue turtles****The Dream of the Blue Turtles was Stings eerste solo-album na The Police, en het was een prima opstap voor zijn solo-carrière. Weliswaar is zijn stem op de volgende albums meer gerijpt, maar Dream Of The Blue Turtles is essentieel voor iedere Sting-fan. Met tracks als “If You Love Somebody Set them Free”, “Russians” en “We Work the Black Seam”, geeft Sting zijn visitekaartje af. Een artiest die zowel op het gebied van AOR, blues en jazz uitstekend uit de voeten kan. Een album dat de tand des tijds heeft doorstaan.Sandy Denny and the Strawbs***Na haar Fairport Convention-tijd heeft Sandy Denny een tijd bij de Strawbs gezongen. Op deze plaats een mix van Strawbs-werk en Fairport Convention-klassiekers zoals Who knows where the time goes. Een redelijke plaat. De stem van Sandy Denny is niet te overtreffen. Ook op deze plaat zingt ze helder en zeer krachtig, maar de melancholieke intensiteit die je aantreft op een aantal van haar solo-albums mis ik hier een beetje.Donna Summer – Cats without Claws***Op deze plaat de disco-kant van onze sexy zangeres. Lekkere dans-plaat. En Summer had/heeft een grote stem, al komt de kwaliteit daarvan hier maar sporadisch uit de verf. De songs zelf zijn niet echt gedenkwaardig, behalve dan misschien Forgive Me, waarop ze dramatisch uithaalt met haar stem.

1971

Langharig werkschuw tuig…..Vanavond weer wat platen uit deze periode!The Shadows – 20 jaar hits***1/2Vier keurige jongens, in de jaren zestig vooral bekend als begeleiders van Cliff Richard, en eigenlijk de voorlopers van alle electrisch versterkte bands die naderhand kwamen zoals The Beatles, The Rolling Stones, enzovoorts.Vooral sologitarist Hank B. Marvin, ‘die lange’ met zijn Buddy Holly-achtige bril en brede smile, was de blikvanger. Trouwens, veertig jaar later ziet hij er nog precies zo uit als destijds. Maar goed. Hoe klinkt zo’n plaat anno 2004 nu nog? Welnu: beetje ouderwets natuurlijk, maar verrassend van geluidskwaliteit: helder, luid en duidelijk. En de nummers – allemaal instrumentals zoals Apache, Guitar Tango, Kon-Tiki en Wonderful Land – zijn nog steeds hartstikke leuk.

Shaffy & List – Shaffy Chantant en Shaffy Cantate***1/2
Een dubbel-LP maar liefst met het beste wat het eeuwig (platonisch?) verliefde stel – dat nu weer optreedt – destijds op het podium heeft gebracht, bijgestaan door tal van collega’s, zoals Loesje Hamel, Joop Admiraal, Louis van Dijk en Thijs van Leer. Vooral Shaffy vond ik geweldig, wie kon er zoveel emotie in zijn stem leggen als hij. Het zijn opnamen uit 1964, dus nog vóór de grote ‘hits’ als Sammy en Zing, vecht, huil, bid, lach en bewonder. Maar wel al – natuurlijk – Shaffy Cantate. Verder veel liederen die bij het grote publiek minder bekend zijn. List is vooral sterk in haar Franse chansons. Grappig zijn de beleefde klaterapplausjes en lachsalvo’s van het -publiek. Mooi staaltje Nederlandse kleinkunst uit die jaren.

Victor Silvester & His Ballroom Orchestra***
Dit is ècht oude muziek, Ballroom dance uit de jaren veertig. Ik kocht deze LP ooit omdat mijn vader – die zelf in het prille begin van de band even pianist bij The Dutch Swing College Band was – van deze artiest houdt. Maar ja, hij heeft geen pick-up, dus nu staat-ie nog in mijn kast. Quickstep, Foxtrot, Wals, op deze muziek dansten onze (over)grootouders destijds.

Simon & Garfunkel – Bridge over Troubled Water****‘Simon en Carmiggelt’ zeiden we destijds schertsend, daarmee tevens een toespeling makend op de bekende schrijver. Maar ja, in mannenkringen kon je de naam Simon and Garfunkel niet zonder een meewarig lachje uitspreken. Want het waren softies natuurlijk, meidenmuziek. Maar toch is dit een klassieker van jewelste geworden. Zingen konden ze, en kunnen ze nog steeds als de beste. Er staan mooie nummers op, al zijn sommige – zoals de titelsong – in de loop der jaren helemaal doodgedraaid.

Frank Sinatra – A portrait of****
Rechtse rakker, stinkend rijk, connecties met de Maffia, driftkikker, alles tot uw dienst: maar hij was wel – op afstand – de beste zanger van de twintigste eeuw. In het lichte genre, wel te verstaan. Ik vond hem geweldig en heb Sinatra destijds zelfs één keer live in Ahoy gezien, samen met Liza Minelli en Sammy Davis jr. Dat zal begin jaren tachtig zijn geweest. Dit is een verzamelaar met Sinatra-klassiekers als Just in time, Young at Heart, Only the lonely en One for my baby.

Spandau Ballet – Through the Barricades****Parade****Met Through the Barricades braken de Britse ideale schoonzonen door de barricaden van de roemloosheid. Parade is een later album uit 1984 dat maar liefst vier hits bevat. De meest succesvolle “Only When You Leave”, bereikte de derde plaats van de hitparade. Andere bekende songs van dit album zijn Fly For You, Round and Round en Highly Strung, die zonder twijfel tot de beste songs behoren die Spandau Ballet opnamen. En Tony Hadley’s stem blijft natuurlijk geweldig.The Southern Hillman Fury Band – Trouble in Paradise***Hillman, een grote naam, al was het maar omdat hij ooit bij de legendarische Byrds speelde. Naderhand maakte hij deel uit van tal van groepen die in hetzelfde idioom speelden. Dit is echt zo’n Amerikaanse plaat waarvan je niet kunt zeggen dat-ie muzikaal slecht is, integendeel. Maar toch, ik vind het vrij saai allemaal, het voorspelbaar-clichématige wat zoveel van die Amerikaanse rockmuziek kenmerkt hoeft niet zo voor mij.