Gedaan met de flauwekul!

De klanken van de opera zijn verstorven, een nieuwe maand en werkweek zijn aangebroken. Vooralsnog geen frivoliteiten en culturele uitspattingen meer, maar doorpakken. Er moeten nog artikelen geschreven worden en interviews uitgewerkt, eind deze week naar de drukker.

Maandagavond stond er 10 maal 800 meter op het programma, een uitgebreide variant van wat de meeste andere groepen doen. Het past wel in het marathonschema van Ton, Helmie, André en Raaif, die vanavond echter problemen had met zijn kuit. Misschien toch iets te snel met een marathontraining begonnen?
Zelf deed ik er vijf mee, zo tussen de 3.33′ en 3.40′ per keer, waarna ik er nog twee voor mijzelf heb gelopen. Helmie is ook weer terug van wintersport, de hoogtestage heeft haar kennelijk goed gedaan, want ze liep steeds rond drie minuten per keer.

Hierbij nog een paar foto’s die Jack Mellema mij desgevraagd toestuurde. Een impressie van de testloop afgelopen zaterdag.

Een groep van tussen de 100 en 150 lopers gaat van startZij heeft het er op zitten……Chef Drankpost Frits Bos zorgt voor de inwendige loper… ToB-trainer Sjaak toont de speciale CPC-shirts voor de deelnemers aan de CPC-loopgroepen

Advertisements

Lucia di Lammermoor

Een mens is nooit te oud om te leren. Of om naar de opera te gaan. Tot gisteravond (zondag 27 februari) heb ik nog nooit een operavoorstelling bijgewoond, zoals een echte Cultuurbarbaar betaamt. En dat terwijl mijn moeder (Tonny Bourgonje) vanaf haar zestiende tot haar 84e actief was in het Haagse operetteleven. Zij leidde een groot gezelschap van ca. 35 personen, gaf voorstellingen in het Congresgebouw en heel vroeger, in de jaren vijftig, in het gebouw van OKW en De Dierentuin. Zij speelde piano, dirigeerde het orkest, regisseerde en gaf zangles. In diezelfde jaren vijftig (ik woonde toen met mijn moeder, stiefvader en grootouders in een groot herenhuis aan de Prinsengracht, het toenmalige Museum Bredius) gingen we iedere zondag naar de koffiekamer op de derde verdieping, waar we naar het radioprogramma BelCanto luisterden, naar opera’s van Verdi, waaronder Rigoletto e.d., met toenmalige grootheden als Tito Gobbi en Maria Callas.

Maar hoe gaat dat: je groeit op, gaat puberen en komt in een periode waarin de popmuziek zijn grote doorbraak beleefde. Opwindende, vitale muziek. Dag opera, dag klassieke muziek! Dat was muziek voor de oudere generatie en stond voor streng, formeel, gereglementeerd. Het establishment, kortom. Maar nu mijn haren wat minder wild zijn geworden (vooral letterlijk, moet ik eerlijkheidshalve – en helaas – bekennen), komt er weer meer ruimte voor klassieke muziek. Een aantal malen ben ik al naar de Matthäus Passion geweest, heb diverse oratoria en pianoconcerten bijgewoond en nu dus de opera.

Op deze zondagavond dus ging ik in het best denkbare gezelschap naar het Lucent Theater aan het Spui, waar de Opera van Tatarstan een uitvoering gaf van ‘Lucia de Lammermoor’ van Donizetti. Dit onder regie van Jeanette Aster, die ooit verbonden was aan de Nederlandse Opera. De Italiaanse dirigent Marco Boemi (Pavarotti & Friends) verzorgde de muzikale leiding. Voor aanvang van de voorstelling was er voor belangstellenden een lezing, min of meer een inleiding met boeiende informatie over de componist en de opera. De Italiaanse componist Gaetano Domenico Maria Donizetti (1797-1848) heeft met Lucia di Lammermoor geen opera geschreven waarbij solisten en orkest er zich met een Jantje van Leiden vanaf kunnen maken. Moeilijk om uit te voeren, dus. Beroemd (en berucht) is de waanzinsaria van Lucia, die bijna het onmogelijke vergt van de stem van een sopraan.

Het verhaal, gebaseerd op ‘The bride of Lammermoor’ van Sir Walter Scott (1819), heeft ingrediënten als hartstocht en gratie, adembenemende melodieën en ontroerende instrumenten, gecombineerd met een hartverscheurend verhaal over gedwongen uithuwelijking en verraad. Een thema dat ook vandaag nog erg actueel is.
De tragische opera vertelt over de onmogelijke liefde van Lucia en Edgardo, telgen van de rivaliserende Schotse families Lammermoor en Ravenswood. Enrico wil zijn zus Lucia uithuwelijken aan Arturo, maar zij is verliefd op Edgardo. Enrico onderschept enkele brieven van Edgardo en vervalst er één. Als Lucia deze onder ogen krijgt besluit ze toch maar met Arturo te trouwen. Edgardo beschuldigt Lucia vervolgens van ontrouw, waarna Lucia de waarheid ontdekt, waanzinnig wordt en sterft. Edgardo rest tenslotte ook niets anders dan een eigenhandige dood. Tja, echt opera dus, dat loopt bijna altijd triest af.

Voor de tijd dat het boek geschreven is en nadien de opera gemaakt werd, was het – gezien vanuit een hedendaags perspectief – een opmerkelijk betoog tegen vrouwenuitbuiting.

Lucia di Lammermoor was vanaf de eerste uitvoering in 1837 een grandioos succes en werd meteen in alle beroemde operahuizen gebracht. Tal van beroemde aria’s en duetten komen uit deze opera, waaronder de eerdervermelde hartverscheurende Waanzinsaria. De rol van Lucia is geschreven voor een coloratuursopraan en tal van beroemde sopranen hebben deze rol gezongen, zoals Joan Sutherland, Maria Callas en Montserrat Caballé.

Foto: Staatsopera van Tatarstan

Mijn eerste echte kennismaking met de opera smaakte naar meer. Fraaie voorstelling, mooi decor en -heel handig – midden bovenaan het podium een soort ‘lichtkrant’ met een simultaan vertaling van wat er op datzelfde moment werd gezongen. Vooral de hoofdrolspeelster maakte veel indruk. Een geweldige sopraan met een fabelachtige stemtechniek, die bovendien met veel passie acteerde. Grappig vond ik wel dat het geen overdadig gekostumeerd drama was, de meeste mannen waren ‘gewoon’ in het pak en maakten gebruik van moderne apparatuur zoals een mobieltje….

Test….test…..test….

Zaterdagochtend was er een testloop over 7,5 en 15 kilometer aan de Laan van Poot. Dit als voorbereiding op de CPC. Een naar schatting 150 man en vrouw ging van start. Zelf ging ik voor de 15 kilometer, drie grote ronden vanaf de baan, de duinen in en vervolgens weer terug de baan op.

Ik had mij voorgenomen om rustig te lopen, dat wil zeggen in een tempo dat ik desnoods drie uur zou kunnen volhouden. Desondanks liep ik van meet af aan zwaar te hijgen, even dacht ik dat ik misschien iets onder de leden had: een griepje of zoiets. Dat bleek achteraf mee te vallen. Na de eerste ronde, vijf kilometer dus (in 25 minuten, inderdaad niet erg snel) stopte ik even en liep het clubhuis in voor een plas. Even later liep ik terug en vervolgde mijn weg. Ondanks de achterstand van pakweg twee, drie minuten kwam ik gestaag terug. Ik liep een tijdje met Ton Gerritsen en Claudia van der Kooij op en wij sloten van lieverlee bij een treintje aan. Op het laatst had ik nog de energie om het groepje achter mij te laten en de meet in 1.20 minuten te passeren. Niet snel, accoord, maar daar ging het niet om vandaag. Een rekensommetje leerde dat ik de halve marathon in dat geval sowieso binnen de 1.50 zou kunnen lopen, en dat is ook mijn – toegegeven, minimale – streven. Niet de 1.22 die ik in een grijs verleden liep, maar ja, daar ben ik dan ook grijs voor geworden…..

Later in de middag ben ik op verjaarsvisite bij vriend Diederik gegaan. Hij is van hetzelfde bouwjaar als ik. Hij had zijn broers en zussen uitgenodigd en een paar intimi. Gezellige avond, levendige uitwisseling van anecdotes, filosofietjes, herinneringen en leuke gesprekken met leeftijdgenoten (….) die achteraf zonen en dochters van mijn vriend(inn)en van weleer bleken te zijn. Een beetje sixties-sfeertje met Bob Dylan’s ‘Blonde on Blonde’ op de achtergrond. Daar werd zelfs nog even op gedanst. Maar ja, niets tegen Dylan hoor, maar om te dansen is Tiësto van de jongere generatie toch een stuk beter….

En God zag dat het goed was

Het is alweer een tijd geleden dat ik voor het laatst een voorstelling van toneelgroep De Appel zag. Dus toen een bevriende theatermaakster mij vorige week vroeg of ik zin had mee te gaan, hoefde ik niet lang na te denken.
Het was een alleszins leuke voorstelling gisteravond, een aaneenschakeling van schijnbaar op zichzelf staande scènes. Toegankelijk ook, luchtig, met veel humor en muziek. Bij vlagen deed het mij denken aan Monthy Pythons Flying Circus (voor de ouderen onder ons een begrip), maar ik hoorde om mij heen ook de naam Fellini noemen. Centraal in het stuk staan zeven muzikanten, zes mannen en een vrouw.

Het stuk begint met een leeg podium, waarop her en der stoelen verspreid staan. Een oudere man, type huismeester, sjokt heen en weer, sleept wat met stoelen, zet dingen recht en schuift decorgordijnen open en dicht. Boven, in een opengewerkte rechthoek (een soort verhoogd podium), ontvouwt zich een tableau vivant van enkele naakte mannen en een vrouw, romeinen, Jezus aan het kruis, muzikanten en clowns.Dan verschijnt de groep muzikanten ten tonele, die kennelijk wat doelloos heen en weer lopen alvorens op de stoelen plaats te nemen en ‘in koor’ diverse handelingen verrichten zoals flirten met hun vrouwelijke collega en het schillen van een appel. Ze pakken hun instrumenten (trombones) pas uit en gaan spelen zodra de leider van het span het toneel opkomt. De hele voorstelling is een aaneenschakeling van hilarische scènes, waaronder de oude man die een verfomfaaide brief aan een geliefde voorleest, waarin de woorden: schreiben – schrieb – geschrieben in alle varianten voorkomen, de vleugel die één valse toon voortbrengt omdat zij zwanger blijkt te zijn van een baby-vleugeltje, de muzikant die een waanzinnige blues ten gehore brengt en deze met een wilde tapdans op diezelfde vleugel afsluit, een gebocheld echtpaar dat een eend lokt met broodkruimels en vervolgens meedogenloos toeslaat, twee mannen op een bankje in het park waarvan de een allerlei pogingen doet met de ander te communiceren zonder in de gaten te hebben dat deze met een dolk om het leven blijkt te zijn gebracht, enzovoorts.De voorstelling heeft wel een ‘diepere bedoeling’, althans: er is een mooi verhaal aan geplakt. In het programma wordt gerept van een voorstelling waarbij uitgegaan is van de grondslagen van de christelijke beschaving. Hoe verhouden wij ons tot allerlei morele wetten en voorschriften? Omdat regisseur Aus Greidanus voor de wereld van narren, zotten en andere uitgestotenen heeft gekozen, is het resultaat een speelse vertekening van de werkelijkheid geworden. De mensen lopen, leven en praten een beetje langs elkaar heen en blijken alleen in de muziek enige saamhorigheid te vinden. Dat is ook maar zolang een nummer duurt, zo lijkt een van de boodschappen te zijn.Het zal allemaal wel, maar ik vond het gewoon een leuke voorstelling. Oordeel zelf, maar haast u! Tot 26 februari loopt deze voorstelling nog, een reprise vindt plaats in september.

Stijfjes

Een rustiger groepje. Ja, dat had ik gedacht! Na de tempo’s op de baan van maandag en de – voor mij – intensieve duurloop van één uur op de dinsdag, leek het mij verstandig om gas terug te nemen. Dus voegde ik mij gisteravond bij de groep van Chris. Het programma viel ‘op papier’ alleszins mee: 5 – 4 – 3 minuten, en dat twee keer, met tussenpauzes van drie minuten.

Ik had nog last van maandag en dinsdag, want mijn benen waren nog wat stijf. We liepen richting Puinduinen. De eerste serie ging redelijk gesmeerd, in de tweede serie mochten we ‘ons eigen tempo’ lopen, wat neerkomt op: zo snel je kunt. Toen bleek dat ik na een voortvarend begin vrij snel ‘inzakte’. Er zitten toch behoorlijk snelle lopers bij deze groep.

Vandaag even weinig log-nieuws, morgen meer. Vanavond naar de……

De paden op, de LAAN in

Open en vriendelijk, practisch-idealistisch, spiritueel, zeer intelligent en uiterst mededeelzaam. Zomaar een paar eigenschappen die ons opvielen toen we vanmorgen Medy van der Laan interviewden voor De Cultuurbarbaar. Anderhalf uur gaf ze ons van haar kostbare tijd. Daar moeten we dus iets moois van zien te maken.

De rest van de dag heb ik voornamelijk doorgebracht met het uitwerken van het interview – iets dat collega-redacteur Walter ook deed, zij het thuis. Tussen de middag heb ik nog wel even gefitnessed.

‘s Avonds een extra training van een uur. De groep bestond uit vier personen ditmaal: Ton van W., André T, Margreet S en Fred v.d.G. Voor mij was het een pittige duurloop, want de door-en-door getrainde Ton en André (ze lopen zes keer per week momenteel) hebben een wat hoger basistempo. En Margreet is een ijzersterke sportvrouw, die loopt wel mee, ook al was het voor haar ook geen makkie, geloof ik. Maar misschien is het toch wel goed om net iets boven je normale duurtempo te lopen. Voor mij zat dat vanavond toch al snel tussen duurloop 2 en 3 in. Morgenavond ga ik met een rustiger groep mee, omdat het trainingsprogramma dan al zwaar genoeg is.

Vissen (Pisces) – 21 februari tot 21 maart

Gisteravond heb ik niet zo lang gelopen omdat ik op tijd thuis moest zijn. Mijn computer was gecrashed en vriend René zou om 20.00 uur komen om Windows opnieuw te installeren. Dat is gebeurd, en gelukkig: hij doet het weer! Maar voor die tijd heb ik dus nog een deel van de training meegedaan. We deden 12 X 400 meter op de baan na een korte inloopronde. Zelf heb ik er zes meegedaan, zo tussen de 1.37 en 1.40 per ronde, en twee voor mijzelf. Het voelde wel weer goed aan.

Het is weer tijd voor het maandelijkse sterrenbeeld, ditmaal de Vissen. Het laatste teken van de dierenriem, en ook het meest ‘wijze’, vanuit metafysisch oogpunt gezien.

In de periode tussen 21 februari en 21 maart staat de natuur op het punt om te ontwaken. De mens, die dan geboren wordt, leeft in het niemandsland tussen droom en realiteit, is dus eigenlijk niet geheel “van deze wereld.” Vissen laten zich grotendeels vanuit het onderbewuste bepalen. Zij hechten (al is het misschien onbewust) net zo veel waarde aan dromen dan aan de werkelijkheid. Meer dan ieder ander teken zijn zij te beïnvloeden door gevoelens, stemmingen en ideeën, zowel door die vanuit hun omgeving als die welke in hun eigen innerlijk opkomen.

Vissen laten zich in hun gedragingen en handelingen leiden door een merkwaardige mengelmoes van intuïtie, gevoelsimpulsen, en de rede. Aangezien zij zich weinig inspanning getroosten om hun gedrag toe te lichten of te verduidelijken, worden zij veelal niet zo goed begrepen door de omgeving.En zo gaat de Vissen zijn gang, ongrijpbaar, in extreme gevallen zichzelf verliezend in een door hemzelf of anderen gecreeërde illusoire wereld.De planeet Neptunus, heerser van het teken, duidt op het oplossen en opheffen van grenzen en beperkingen en volledig opgaan in de alom aanwezige geest. Neptunus regeert ook de wijdse, stromeloze zee! (Veel zeelieden zijn onder het teken Vissen geboren: het element water heeft trouwens een sterke aantrekkingskracht op dit teken).

De sfeer van Neptunus werkt door in de geaardheid van de Vissen, die evenmin van beperkingen houdt. In het diepst van zijn hart zou iedere Vissen grenzen willen liquideren opdat zijn ziel vrijelijk kan overvloeien in en versmelten met de ziel van de medemens, ergo, de Goddelijke Al-ziel. Sommige Vissen gebruiken allerlei middelen om dit gevoel te bewerkstelligen: alcohol, drugs, maar ook andere verslavende middelen: het opgaan in literatuur, muziek, meditatie en spiritisme. Vissen voelen zich emotioneel betrokken met diegenen die door de wereld verguisd worden. Zij hebben dan wel iets weg van de barmhartige samaritaan. Bij dit teken is medelijden een belangrijke drijfveer tot actief handelen!

Sharon StoneVissen heeft een aversie jegens allerlei formaliteiten en instituties die een wezenlijk begrip tussen mensen onderling maar in de weg staan. Zijn inlevingsvermogen in het leed van anderen maakt hem begaan met het lot van “de underdog.” Victor hugo en Multatuli waren vissen!Het teken Vissen is amorf, mist identiteit, een vaste kern. Dat wat door Vissen-geborenen leeft is niet minder dan de gehele kosmos: te groot dus voor deze aarde. Allerlei gedachten en gevoelens werken door dit karakter heen, hetgeen hun innerlijke tegenstrijdigheid verklaart.Liz TaylorEr zijn nogal wat Vissen, die deze overgrote gevoeligheid tegenover de buitenwereld wat trachten te verdoezelen door zich harder of zakelijker op te stellen dan ze zijn. Het kan ook zijn dat zij een beetje de draak met zichzelf steken om te voorkomen dat een ander dat bij hen doet. Zij “verstoppen” zich dan als het ware achter een teken uit hun horoscoop, bijvoorbeeld het Ascendantsteken. Dat geschiedt uiteraard (grotendeels) onbewust!Ook zijn er Vissen die door hun omgeving nooit ten volle op hun waarde geschat worden. Een verklaring hiervoor is wellicht te vinden in hun onvermogen om op een adequate wijze hun persoonlijke talenten tot uitdrukking te brengen. Daarbij hebben zij niet zo’n hoge dunk van zichzelf en hun capaciteiten, kunnen zichzelf slecht verkopen en blijven daardoor altijd wat “vergeten op de achtergrond.”Maatschappelijk welslagen hangt niet uitsluitend af van verworven kennis, maar ook of vooral van de wijze waarop deze kennis wordt gepresenteerd en geconcretiseerd. Welnu, kennis bezit de Vissen ten overvloede maar hij loopt hiermee niet te koop: bovendien is die kennis dikwijls niet voldoende “geformaliseerd” of op de praktijk gericht.Het meest extreme voorbeeld van zo’n Vissen is wel dat van de man die vele tientallen jaren gesappeld en gestudeerd heeft, waarbij hij het ene diploma na het andere in de wacht sleepte, om ten slotte als doctor in de filosofie in de goot te eindigen.

Een ander voorbeeld is dat van Albert Einstein, die op middelbare school door zijn leraren als een enigszins dommige, dromerige jongen werd beschouwd. Dat hij toch nog goed terecht is gekomen, hoeft geen betoog!

Albert EinsteinIn feite is het bij de Vissen zo, dat hij in de simpele geneugten des levens tevredenheid en geluk tracht te vinden.Hij is de dromer, in stilte filosoferend over religieus-mystieke en spirituele zaken, die hij als wezenlijk beschouwt, zodat hij zich niet zo sterk fixeert en eigenlijk ook niet zo geïnteresseerd is in de uiterlijke, materiële kant van het leven. Maar het is juist dat aanvoelen van het wezen der dingen waardoor de Vissen moeite heeft met uiterlijke regels. Ook om die reden gaat het maatschappelijke leven voor hem niet altijd over rozen; het ontbreekt hem aan “wereldse” eerzucht en weerbaarheid.Herman van VeenDe Vissen ervaart alles als lotsbestemming; daardoor ontbreekt het hem wel eens aan eigen initiatief en ervaart hij verzet als tamelijk zinloos. Sommige Vissen hebben dan ook een masochistische inslag en worden op de een of andere wijze “slachtoffer.” Net als de Christus-mens wordt het leven van de Vissen bepaald door lijden. De minder ontwikkelde Vissen is wat je noemt “inzetbaar”, een gewillig werktuig voor krachtiger(?) naturen. Zo iemand is zich bewust van zijn onvolmaaktheid en dientengevolge manipuleerbaar, tot allerlei werk bereid. Ook hier is weer die mystieke vereenzelviging met de hem opgedragen taak: “Befehl ist Befehl.”Hij is echter een meester in het zich op slinkse wijze terugtrekken om tactische redenen, vooral wanneer er sterke emotionele druk op hem wordt uitgeoefend.

Het klinkt allemaal nogal tragisch, maar niet iedere vissen-mens is een maatschappelijke verschoppeling. Er zijn er bij die letterlijk zwemmen in hun geld (Howard Hughes, Joop van de Ende). Dat zijn ofwel gladde zakenmensen of kunstenaars die de hele wereld veroveren met hun creatieve uitingen; ook hier doet die typische ongrijpbare Neptunus-invloed zich gelden, zij het op een andere wijze.

Rudolf SteinerVissen voelen zich thuis in beroepen waarin het dienstverlenende, opofferende element duidelijk tot uiting komt: bijvoorbeeld in de Horeca-sector of in de gezondheidszorg. Ook zijn sommige Vissen als kunstenaar, met name als toneel- of mimespeler, balletdanser, kunstschilder, dichter en musicus in hun element. Ook als mysticus (Rudolf Steiner) of ….. medium.Robert de NiroBeroemde vissen: Rob Lowe, Cindy Crawford, William Hurt, Liza Minnelli, Osama Bin Laden, Liz Taylor, Rudolf Steiner, Robert de Niro, Sharon Stone, Herman van Veen