Oude lopers

Gisteren en eergisteren waren ‘gewone’ dagen, weinig bijzonders te melden. Wel druk bezig geweest met allerlei stukjes te schrijven en door te sturen naar mijn mede-redactieleden van ons clubblad ‘Haagse Bluf’, die op hun beurt ook druk bezig zijn daarmee.

Gisteren was ik wel bij de club om te trainen, maar ontdekte in de kleedkamer dat ik mijn short thuis had laten liggen. Dus maar naar huis teruggefietst en van daar uit een uurtje voor mijzelf gelopen. In de duinen, richting Kijkduin, kwam ik nog andere loopgroepen tegen.

Bovenstaande foto kwam ik tegen op de website van een Dordtse atletiekvereniging. Weinig bekende lopers, toch ziet het er vrij ‘snel’ uit. En waar zijn de Marokkanen, Kenianen en Ethiopiërs? Oh, wacht eens even… Dit is een foto uit 1939. Welke van deze lopers zouden nu nog in leven zijn? Toen had je kennelijk al stadslopen, zij het dat destijds alleen de ‘echte’ atleten deelnamen. Het ‘trimmen’ van hele volksstammen was toen nog niet begonnen. Wel een mooie foto.

Nou vooruit, nog eentje, twintig jaar later genomen. Ook niet echt recent dus.

Aftellen

“Zeg, ken jij die mop van die haas en die schildpad?”En nu even volhouden. Niet op het laatste moment een griepje krijgen, of een blessure, want dan zijn drie, vier maanden keihard trainen voor niets geweest. Ik doel natuurlijk op de marathonlopers van HAAG, met name degenen die 10 april Rotterdam gaan ‘doen’. Ton, Helmie, André, Margreet(?), Rutger(?) en alle anderen die ik nu niet heb genoemd, zijn nu waarschijnlijk wat gas aan het terugnemen. Op diezelfde dag hoop ik de 1 van de 4 bij The Hague Road Runners te doen. 10 kilometer. Wie het kleine niet eert….Deze foto’s heb ik gejat van de website van The Hague Road Runners. Daar was ik jaren geleden lid van, maar omdat de club veel te ver van mijn huis af ligt, ik geen auto heb en bovendien pas laat thuis ben van mijn werk in Hilversum, kon ik vrijwel nooit meetrainen. Ronneke Borsboom heeft de foto’s gemaakt tijdens de recente CPC. Groepsgenote Helmie gaat hier op weg naar een fraaie 1.23 op de halve marathon en groepsgenoot Henk Moesman (met snor) zou naderhand in een al even fraaie 1.46 finishen.

Wie eigenlijk ook best wel eens vermeld mag worden is Arie Pronk, 61 jaar, die altijd meetraint maar zeer weinig wedstrijden loopt. De CPC heeft hij wel gelopen, en heel goed, zo rond de 1.45. Er is echter geen foto van hem beschikbaar.

Oh ja, nog even dit. Wie een hekel heeft aan baantraining, omdat dit eentonig en saai zou zijn, zou bovenstaande foto aan het bestuur kunnen laten zien, onder het motto: “zo kan het dus ook!”

Van Moloko tot padden-eieren

Ook opgevallen dat de weerberichten voor Pasen altijd een stuk rooskleuriger zijn dan zoals het weer in werkelijkheid wordt? Hoe zit dat? Heeft de toeristenbranche een vinger in de pap bij Erwin Krol en Helga van Leur? Want ja, de Pasen zijn ideaal om er op uit te trekken, toch?

De eerste paasdag heb ik in alle rust doorgebracht. Zelfs het paasontbijt was sober: geen krentenstol met spijs ditmaal, wel een eitje natuurlijk, een matze en een paar boterhammen.
Verder heb ik even gejogd. Wel hebben we ‘s avonds met z’n drieën gegeten in Maliënkolder, een klein maar goed restaurant in de Maliestraat, een zijstraat van de Denneweg.

Gistermiddag heb ik de DVD die ik de dag daarvoor voor mijn verjaardag kreeg bekeken. Al eerder schreef ik iets over de Britse groep Moloko, een geweldige band. De kern van de groep bestaat uit een duo, zangeres Roisin Murphy en Mark Brydon, en de muziek is een mix van pop, (symfo)rock, funk, trip hop en dance. Ik hoor wat leeftijd betreft zeker niet tot de doelgroep, maar ach; het gaat mij om de muziek. En die is fantastisch, dat is mij vandaag maar weer eens gebleken.

Want hoe je het ook bekijkt, 11.000 clicks, (de titel van de DVD) is een schoolvoorbeeld van een kwaliteits concert-DVD. De show, het concert waarmee de groep de ‘Statues toernee’ in november 2003 afsloot, bevat 17 songs. Vooral Roisin Murphy, blikvanger van de groep, is een podiumbeest, charismatisch en in het bezit van een zeer karakteristieke stem. Ze voelt zich ‘on stage’ duidelijk op haar gemak, loopt en danst beurtelings heen en weer, wisselt meermalen van outfit en onderhoudt goed contact met het publiek. Twee uur lang schijnbaar luchtige, maar hoogst inventieve pop, met melodieuze en bij vlagen ontroerende muziek. Entertainment van de bovenste plank. Voor mij is het duidelijk: Moloko behoort tot mijn favoriete groepen van de laatste jaren!

Matineus met Pasen
Vanmorgen was ik wel heel vroeg uit de veren. Het was vochtig, wat motterig weer, maar zacht. Alhoewel het nog vrijwel donker was, hoorde ik de vogels buiten flink tekeer gaan. Ik deed de stoute trimschoenen aan en ging op weg voor een duurloopje van zeventig minuten, door de duinen. Op de Laan van Poot heb ik nog drie van die hartstochtelijke kluitjes pad – twee in één – aan de kant van de sloot gebracht, waar de bruine kikkers al knorrend hevig aan het bruiloft vieren waren. Ik zag al van die klontjes kikkerdril in het water drijven.

Ook in mijn tuin hebben de padden zich al van hun eisnoeren ontdaan. Het zat er in, want eergisternacht klonk ‘s nachts hun hoge geblaf uit de vijver.

(Paas)feestje

LECTORI SALUTEM

Allemaal heel prettige paasdagen toegewenst!

Die begonnen gisteravond goed. Het was een gezellig feestje, bij Momfer de Mol. Er zijn toch nog zo’n kleine dertig mensen gekomen om onze verjaardag te vieren. Daarna is de groep gesplitst: een deel ging eten bij Le Connaisseur, een ander deel – waaronder ikzelf – bleef bij Joep, de uitbater van Momfer de Mol, voor een dagschotel.

Plaatjes zeggen meer dan duizend woorden, daarom bijgaand een fotocollage.

Joop Teljeur

Gisteravond ben ik bij Joop Teljeur op bezoek geweest, om hem te interviewen voor het clubblad. Teljeur (77 inmiddels) was een begrip in de Haagse hardloopwereld. Al eind jaren zestig was hij betrokken bij de strandlopen, die door oud-marathonloper en looptrainer Harm Hendriks geïnitieerd werden en al heel spoedig een doorslaand succes bleken. Dat was nog in de periode dat nog geen sprake was van een grote ‘loop-hausse’. Naderhand is dat vanuit Duitsland (waar al veel ‘Volksläufe’ werden georganiseerd) en vooral Amerika overgewaaid naar de lage landen. Toen kreeg je lopen waaraan honderden, naderhand duizenden mensen deelnamen.

Joop Teljeur bladert in één van de tientallen ordners van zijn – inmiddels historisch – archief van de trim- en hardloopsport in vervlogen jarenIn de jaren zeventig en tachtig was er tweemaal per maand(!) een prestatieloop over 5, 10 en 15 kilometer. Die werden georganiseerd door Joop Teljeur met zijn vrijwilligersteam, waarvan ook zijn echtgenote – lange tijd ook actief trimster – deel uitmaakte. De tijdregistratie geschiedde nog lange tijd met de hand, en de uitslagenlijsten werden nog – door Teljeur zelf – uitgetypt. Gouden tijden. Teljeur: “Je kunt rustig zeggen dat die lopen hebben bijgedragen aan het ontstaan van grotere loopevenementen zoals de City Pier City loop. De gemeente zag dat er veel mensen op af kwamen en wilde zoiets voor alle Hagenaars organiseren. De rest is bekend. In 1975 werd de eerste CPC georganiseerd”.Uw blogger met collega Henk Neuteboom tijdens een strandloop, in 1972

De Matthäus Passion

Morgenmiddag gaan we nog even feesten. De verjaardag van vier HAAGleden (waaronder die van mijzelf) wordt in een gezellig Haags bruin cafeetje in de Oude Molstraat gevierd. En nu maar hopen dat iedereen er is, want twee van de vier feestgangers verblijven nog in het buitenland….

Gisteravond hadden we nog beschaafd vertier in de vorm van de Matthäus Passion.
Dat heeft toch altijd wel iets bijzonders. Het stuk trekt elk jaar – en bij alle uitvoeringen in den lande – weer veel publiek. Ook velen die helemaal niet gelovig zijn – per slot van rekening is het een Bijbelse vertelling, het lijdensverhaal van Jezus, op muziek gezet – of geen enkele interesse hebben voor de rest van Bachs oeuvre. De beroemdste uitvoering, die in Naarden, is elk jaar al uitverkocht op het moment dat de tonen van de vorige amper weggestorven zijn. Hoe komt dat? Misschien omdat Bachs muziek in beperkte mate tijd- en godsdienstgebonden is. Het is gewoon erg mooie muziek, en zelfs voor atheïsten en agnostici heeft het wel wat: zo’n kerk, die prachtige muziek, en niet te vergeten het traditionele aspect: voor velen hoort de Matthäus Passion bij de Paastijd als de Paashaas, eieren, krentenstol en narcissen.

We zijn gisteren niet naar een kerk gegaan, maar naar de Dr. Anton Philipszaal aan het Spui. Het Residentie Orkest gaf daar een mooie vertolking van De Matthäus Passie. Het openingskoor, vooral de eerste klanken, behoort wat mij betreft tot het mooiste wat de Matthäus te bieden heeft. Dit was in de versie van concertmeester Ostman heel subtiel gehouden, bijna ingehouden, met een lichte toets. Ook voor het overige was het een mooie uitvoering. Het kon mij echter niet steeds zo ontroeren als andere jaren, alhoewel aria’s zoals ‘Buss und Reu’, ‘Geduld’ altijd mooi blijven, evenals koorpartijen zoals die vlak voor de pauze en het slotkoor. Er werd met overgave gemusiceerd en gezongen, maar toch miste ik een zekere intensiteit. Het kan ook aan mij gelegen hebben, ik voelde de vermoeidheid van de afgelopen dagen wel zitten. Vooral het deel na de pauze werd een hele zit en ik moest vechten tegen de slaap. Misschien waren – in dat opzicht – houten kerkbanken wel beter geweest, maar gelukkig hadden we prima plaatsen en zaten op zacht-gestoffeerde stoelen. Toch zijn we blij weer te zijn geweest. Volgend jaar weer, dan misschien weer in een kerk.

Bachanaal

Over de training gisteravond kan ik kort zijn. Mentaal en fysiek zat ik in een dip, na de deceptie van afgelopen zaterdag. Ik heb tweehonderd meter meegelopen met mijn groep, en besloot toen gehoor te geven aan mijn protesterende knieën en longen en rustig, in mijn eigen tempo, een uurtje alleen te lopen. Daarna nog wel even het krachthonk in gegaan. Dit wordt een weekje van actieve rust, zo heb ik mij voorgenomen.

Vanavond gaan wij naar de Matthäus Passion, voor mij is het de derde keer. Graag waren wij naar een uitvoering in een kerk gegaan, omdat muziek en zang daar het best tot hun recht komen. Twee jaar geleden zijn wij naar de kerk aan de Nieuwe Parklaan gegaan, daar was een prachtige uitvoering van ‘de Matthäus’, onder leiding van Hans Hillen. Mijn BDG heeft echter verplichtingen op de dagen dat de ‘kerk-uitvoeringen’ dit jaar plaatsvinden. Het wordt daarom de uitvoering van het Residentie Orkest onder leiding van de Zweedse gast-dirigent Arnold Ostman. Morgen een verslag.Arnold Ostman leidt het Residentie Orkest vanavond in ‘de Matthäus’

Orgie aan de Laan van Poot

Sprongen er potentiële Chris Zeegertjes, Brad Pittjes en Robbie Williamsonnetjes rond? Of – voor de wat oudere dames – kropen er George Clooneytjes en Sean Connerytjes over de weg? Of andere hedendaagse sprookjesprinsen? Ik zal het u niet kunnen vertellen. En ik durfde het de meisjes die koortsachtig in de weer waren met hun zaklantaarn en emmertje, niet te vragen. Zag ik een hoopvolle blik in hun ogen, elke keer als ze er een oppakten en een warme kus op het kille lijfje drukten? En vervolgens een zucht van teleurstelling slaken als dat weer een vergeefs gebaar bleek?

“Ik ben er klaar voor!”Het was vochtig en zwoel weer, gisteravond. Ideaal weer voor de paddentrek, bedacht ik mij. Dat bleek te kloppen. In de schemering fietste ik naar de Laan van Poot, dé plek bij uitstek waar in Den Haag de gewone pad (Bufo Vulgaris) bruiloft gaat vieren. Traag steken de diertjes, die in tuinen overwinterd hebben, de weg over, richting het water. Daar gaat het feest beginnen.“Ik laat je nooit meer gaan…..”Sommigen hebben elkaar al gevonden vóórdat die locatie is bereikt. Je ziet dan het veel kleinere mannetje op de rug van het vrouwtje zitten, in een hardnekkige omhelzing, en zo laten zij zich door haar vervoeren. Een groot aantal padden overleeft de overtocht niet, zij worden slachtoffer van het verkeer. Daarom zie je steeds meer mensen rondlopen die de dieren behulpzaam zijn bij de overtocht. Ook worden bepaalde weggedeelten tijdelijk voor het autoverkeer afgesloten. Ik heb er vanavond in een half uur tijd zeker dertig overgezet, waaronder één bruine kikker.Bij bepaalde plekken, met name daar waar een natuurlijk pad naar de sloot leidt, is het een drukte van belang: tientallen, zo niet honderden padden kruipen en hippen er rond, soms hoor je ook het hoge, blaffende geluid van de mannetjes. Een ware orgie. Binnen nu en enkele dagen zetten de vrouwtjes die nu omklemd worden, tussen de waterplanten hun eiersnoeren af, die onmiddellijk daarna door de mannetjes bevrucht worden. Dan zit het feest er weer op voor dit jaar.

Runningman sends running men
Leo Tolboom attendeerde mij op zijn web-log, met name op een foto waarop hij bezig is met een achtervolging op mijn persoontje. Dit speelde zich af tijdens de CPC afgelopen weekend.

Dat die inhaalslag hem glansrijk is gelukt, kun je al zien aan zijn ontspannen tred en mijn geconcentreerde blik. Toch wel leuk om deze foto te plaatsen, al was het maar omdat je hier twee HAAG-leden ziet die even fanatiek zijn in de loop- als in de web-log (of blog)wereld.

Krokussen om te kussen

Ik kan er maar niet genoeg van krijgen, van die krokussen langs de Koekamp, tegenover het Centraal Station. Ik was trouwens niet de enige. Tussen de middag zag ik menigeen lopen met het digitaaltje in de aanslag. Een dame vroeg mij zelfs of ik haar – met haar camera – wilde vereeuwigen in het bloemenveld.

Een aantal beginnen al een wat uitgebloeide indruk te maken. Ik ben dus nog net op tijd.

Passer Domesticus

Het was gisteren een dagje van taarten bakken en tracteren. Appeltaart en Mon Chou-taart, om precies te zijn. Eerst voor mijn Hilversumse collega’s, ‘s avonds appeltaart voor ‘mijn’ groep en de redactie van Haagse Bluf. Daarom geen training voor mij vanavond, er moest gebakken worden, daarna spoorslags naar de club. Voordeel was wel dat ik warme taart kon aanbieden.

Vanmorgen heb ik in alle vroegte een stukje gelopen in de duinen. Nu het om zes uur al licht begint te worden, ga ik dat nu weer meer doen. Straks ga ik naar OCW, misschien maak ik wel brownies, als ik puf en tijd heb.

De lente is nu toch echt begonnen. Nabij de Koekamp staan de crocussen volop in bloei, wat een fraai gezicht is. Jammer dat het maar zo kort duurt. De trainingsloop gisteravond zou erheen voeren, maar die heb ik niet meegemaakt. En ‘s ochtends vroeg wordt de serene rust doorbroken door de welluidende zang van merel en zanglijster. Bij het stokroosveld vanmorgen hoorde ik twee kleine bonte spechten al roffelend tegen elkaar opbieden, de een wat hoger dan de ander. Slagerij Van Kampen in het klein.Mijn buurman en ik hebben zondagmiddag een vijftal nestkastjes opgehangen, eens zien of er eentje de goedkeuring kan wegdragen van de koolmezen. Of meer, misschien moet de mezen-makelaar er aan te pas komen. Vorig jaar was er een nestje en kwamen er jongen, maar die hebben de hevige storm die in mei ons land teisterde, niet overleefd. Of dat door het aanhoudende natuurgeweld kwam of omdat de ouders niet zijn teruggekeerd, is nooit duidelijk geworden.Ondertussen nestelen aan het begin van de straat enkele exemplaren van een bijna zeldzaam wordende vogelsoort: de huismus, Passer Domesticus. Waarschijnlijk komt het omdat de daken daar nog uit ouderwetse dakpannen bestaan. Er moeten meer dakpannen komen, dan komt de huismus ook weer terug!