Ja of ja? Nee!

Een wolkenvrij Europa? Of pakken zich daarboven straks donkere wolken samen bij een NEE?

Een wolkenvrij Europa?Ik ben hartstikke vóór Europa, en ook vóór Europese samenwerking. Ik ben voor vrij verkeer tussen lidstaten, maar ook voor behoud van het ‘eigene’ van landen, hun culturele identiteit. Dat laatste lijkt niet in gevaar te komen. Wat is er dan tegen een verdrag dat de samenwerking en slagvaardigheid tussen de lidstaten bevordert? Dus dat wordt een ondubbelzinnig JA!

Of toch niet? Nee, toch maar niet. Ik heb té weinig argumenten gehoord de laatste tijd om dat JA ondubbelzinnig te laten zijn. Is de geest uit de fles bij een JA? Krijgen de grote landen straks teveel macht bij belangrijke besluiten? Wordt Europa straks één grote, vanuit Brussel bestuurde bureaucratische moloch, wordt besluitvorming ondoorzichtig? Wie voor Europese integratie is, stemt NEE, zeggen de tegenstanders. Is de invloed van Europese burgers straks een fopspeen? Een blanco stem uitbrengen kan niet. En ja, we leven toch in een samenleving dat je een duidelijke mening moet hebben, toch?

Dus Nee. Ik weet zeker dat ik mij straks, heel diep van binnen, een negatieve dombo voel als ik NEE heb gestemd. Ik zou graag JA stemmen, want ik ben een positief mens. Maar die nadruk op economische belangen, dat gejuich over vrije marktwerking, ik ben daar niet voor. Sterker nog, dat wordt straks dwingend opgelegd. Ook instellingen die niet aan dergelijke mechanismen blootgesteld zouden moeten worden, zoals scholen, zullen moeten concurreren.

“NON, je ne regrette rien!”Kom op, Fred, neem een besluit!

Als we nu JA zeggen, zitten we er voor zeer lange tijd aan vast. Bij Nee hebben we de mogelijkheid om de grondwet – of verdrag – te verbeteren, via heronderhandelingen.

Vanmiddag werd ik op straat geïnterviewd door een buitenlandse TV-ploeg. De verslaggeefster had nog niemand gesproken die ferm ‘Nee’ zei. Die fermheid kon ik haar ook niet bieden, wel – na de nodige omhaal van woorden en overwegingen – een uiteindelijk Nee.

Ik heb mij nog nooit zo Europees gevoeld als vanmiddag. Maar of ik straks, in navolging van Edith Piaf kan zeggen: “Non, je ne regrette rien” (Vooropgesteld dat zij tegen de grondwet zou zijn geweest, misschien had ze wel “Oui” gestemd)? De tijd zal het leren.

Roeien…..

Vandaag even alle zeilen bijzetten voor een opzet van een nieuw intern cultuurmagazine. Dat wordt roeien met de riemen die aanwezig zijn, om in maritieme sfeer te blijven…

Roeien met de riemen……

Oh ja, dat is waar ook. Ik kreeg één reactie (via het mailformulier) van Anneke Lantinga, de vrouw van een collega van mij. De merkwaardige wortelstok die ik tijdens het uitstapje uit het water viste, was afkomstig van de Gele Plomp. Deze wortel schijnt medicinale toepassingen te kennen, zou kalmerende en krampopheffende eigenschappen bezitten.

Zó ziet de bovenwater-variant er uit…..

20 km. van Brussel

Vier van de ca. 25.000 lopers die in Brussel deelnamen aan de 20 kilometer op het balkon van Marijke

Nog nooit hadden we aan een loop meegedaan met zóveel deelnemers. De CPC, de marathon van Rotterdam, verzin het maar, dat valt allemaal in het niet met de 20 km. van Brussel, die vanmiddag om 15.00 uur werd weggeschoten door Prins Filip. Het duurde zeker tien minuten voordat al die duizenden mensen een beetje op gang kwamen, met uitzondering van diegenen die helemaal vooraan stonden. We hadden al snel door dat een snelle tijd er niet in zat, het was gewoon een kwestie van lopen, zeg maar een zeer intensieve duurtraining. Want intensief was het zeker. Het was warm, erg warm zelfs, met een heuvelachtig parcours.

‘s Ochtends om 09.00 uur al waren wij (Helmie, Ton en ik) met de trein vanuit Den Haag HS naar Brussel gegaan. Mike zou een treintje later nemen. Het was een voorspoedige reis. In Brussel Centraal aangekomen, moesten we met de metro richting Dubroux, en uitstappen bij station Schuman. Daar in de buurt, in de Rue Franklin, woont Marijke (zie weblog gisteren). Het was een klein stukje wandelen naar haar huis. We werden allerhartelijkst ontvangen in haar riante appartement.

Het leek Ton raadzaam om zo snel mogelijk de startnummers op te halen, om opstoppingen te voorkomen. Dus na de koffie gingen we met Marijke naar het Jubelpark, en van daaruit richting startgebied. Het was nog vrij rustig bij de inschrijving. Even was er een misverstand over de namen – men kon onze startnummers niet zo snel vinden – maar uiteindelijk kwam alles op zijn pootjes terecht.

Na dit ritueel gingen we even terug om een terrasje te pikken. Het wachten was op Mike, die na een uurtje arriveerde. Met zijn allen gingen we weer naar Marijkes huis om ons om te kleden, daarna naar de start. We hebben even ingelopen, en vervolgens naar het startgebied. Omdat we laat hadden ingeschreven, hadden we zeer hoge startnummers en moesten we helemaal achteraan starten. Niet echt een gunstige uitgangspositie voor een goede tijd, maar, zoals gezegd, dat moesten we toch al uit ons hoofd zetten.

Het was in feite een zware ‘funrun’ met gemene klimmetjes in het parcours. Tussen het twaalf en achttien kilometerpunt kon nog het meest snelheid worden gemaakt, maar bij achttien ging de weg sterk omhoog, zeker één kilometer lang. Dat was moordend zwaar. En aan het stuk tussen negentien en twintig kilometer leek geen einde te komen.

Na afloop troffen we elkaar bij een soort monument in het Jubelpark. Helmie en Mike waren er allang: ze hadden 1:30 gelopen, wat een mooie tijd lijkt, maar normaal zijn ze goed voor 1:20 of daaromtrent. Dan Ton, die 1:41:18 had gelopen (normaal 1’30”) en ikzelf kon 1:53:15 – mijn slechtste tijd ooit op de twintig kilometer – aan mijn conduitestaat toevoegen. Normaal zou ik 1’40” tot 1’45” moeten kunnen lopen. Maar ik kon er niet mee zitten; om de vijf kilometer heb ik even mijn rust genomen bij de drankposten (veel Spa Blauw van de hoofdsponsor), voor de rest heb ik naar mijn gevoel alleen maar ingehaald.

Wederom gingen we naar Marijkes huis, waar we hebben gedouched en koffie of thee met Brussels appelgebak kregen aangeboden.

Daarna zijn we naar ‘het Quartier Latin’ van Brussel gegaan. Op een buitenterras van een van de vele restaurantjes namen we een menu, met als overeenkomst dat we allemaal paëlla namen. Weer later, op weg naar het station, namen Marijke en Helmie nog zo’n joekel van een Brusselse wafel, overgoten met warme chocoladesaus. Het was een meer dan geslaagde dag.

Brussel

Vandaag een treinreisje naar onze zuiderburen, om de 20 kilometer van Brussel te lopen. Met Helmie, Ton en Mike. Wij zullen niet de enigen zijn, er worden zo’n 25.000(!) deelnemers verwacht.
We zullen opgevangen worden door Marijke, lid van HAAG en al ruim een half jaar woonachtig in ‘de hoofdstad van Europa’. Zij is een van die jonge Brusselse ambtenaren met een – naar voor haar te hopen valt – gouden toekomst.

Vannacht of morgenochtend vroeg (wat bijna op hetzelfde neerkomt) een verslag.

Reflect speelt Over de Gerdin (Peer Gynt)

Het was bijna op de valreep, want theatergroep Reflect speelt deze klassieker van Henrik Ibsen vandaag nog en aanstaande zondag voor de laatste keer. Dit alles in Theater De Regentes.

Wij hadden enige tijd besloten te gaan kijken. Omstreeks 20.00 uur hadden we voor het theater afgesproken. En ofschoon die paar mussen die nog in Den Haag zijn overgebleven van het dak vielen, bleek het binnen aanmerkelijk en aangenaam koeler.

Hoe zat het ook alweer met die Peer Gynt? Het is een verhaal dat door de beroemde, om niet te zeggen klassieke, schrijver Henri Ibsen is opgetekend en uitgewerkt. Ibsen had in zijn geboorteland Noorwegen inspiratie opgedaan voor het verhaal. Hij had – op verzoek van de regering – een rondreis gemaakt door het gebied de Rondë Bergen om volksverhalen te noteren, waaronder dus die over Peer Gynt. Deze man heeft echt bestaan en had een avontuurlijk leven, zo bleek uit de verhalen van de bergbewoners. Ibsen nam zijn opschrijfboekje mee naar Rome, waar de verdere uitwerking plaatsvond. Niet in de laatste plaats is Peer Gynt beroemd geworden door de prachtige muziek die Edvard Grieg erbij had geschreven voor de Noorse première in 1876.

John Reinhard en Pim Karhof van Reflect hebben het verhaal bewerkt en vervolgens uitgevoerd. Ook de regie was in handen van het tweetal.

Het stuk begint op het moment dat vier mannen juist een boek (Peer Gynt?) hebben uitgelezen. Zij besluiten dit sprookje op geheel eigen wijze na te spelen. Het is een verhaal over de zoektocht naar verloren idealen en het antwoord op de vraag “Wie ben ik”.
Peer, een eenvoudige boerenzoon, besluit zich niet te binden aan allerlei door de burgermaatschappij opgelegde regels. Hij is als de jongen uit het gedicht van Marsman: ‘Groots en meeslepend wil ik leven! Hoort ge dat, vader, moeder, knekelhuis?’. Zo trekt hij de wijde wereld in. Maar niet nadat hij eerst een bruid op haar trouwdag heeft verleid en verliefd is geworden op Solvejg, een meisje dat op die bruiloft aanwezig is.

De blauwe vrouw wijst Peer Gynt op zijn verantwoordelijkheden…Hij vlucht, ontmoet kobolds die hem proberen in te palmen, en hij verwekt een kind bij ‘De Blauwe Vrouw’. Dan verschuilt hij zich in de bergen, waar hij Solvejg weer ontmoet. Zij belooft altijd van hem te zullen houden. Als de kobolds hun rechten komen opeisen moet Peer weer vluchten. Solvejg belooft op hem te wachten. Vele jaren later komt Peer als een oude en gelouterde man terug en ziet tot zijn vreugde Solvejg, die haar hele leven op hem gewacht heeft. Maar ook al is zij inmiddels getrouwd, haar liefde verlost hem van zijn zonden. De dood komt hem vervolgens halen.De dood wacht Peer Gynt op…..Het gezelschap heeft op een uiterst sobere locatie en met zeer bescheiden middelen – zonder subsidie – een sterke uitvoering van het stuk op de planken weten te zetten. Amateurs zijn het, maar wel met een professionele benadering en inzet. Het Delftse gezelschap (zie ook Theatergroep Reflect) bestaat al tien jaar, maar ik kende het nog niet. In de toekomst willen wij wel meer uitvoeringen zien.

Nattigheid tijdens uitje

We zagen gistermiddag de Loosdrechtse plassen. Of zij ons ook zag? Een beetje flauw begin misschien van een verslag over een pittig uitje. Maar niet alleen pittig, ook ontspannen, ongekunsteld en aangenaam. De weergoden waren ons, en de collega’s waren elkaar, in elk geval goedgezind.

Ik zit nu met pijnlijke voeten en de blaren op mijn handen dit stukje ‘in te kloppen’. Hoe dat komt, zal snel duidelijk worden.

Om 16.00 uur moesten we verzamelen voor de ingang van het Commissariaat, onder de grote luifel. We gingen echter niet meteen weg, eerst werd er uitgebreid geborreld – gewijnd, gebierd, wat u wilt – en werden versnaperingen geserveerd. De opkomst was behoorlijk, maar liefst 38 van de 55 personeelsleden gaven acte de présence. Omstreeks 18.00 uur vertrokken we met de bus naar de – tot het moment van aankomst nog onbekende – bestemming. Dat werd, zo bleek al vrij snel, Ottenhome, een grote uitspanning in Loosdrecht, direct aan de plassen.

Van tevoren had de feestcommissie ons aangeraden onze kleding aan te passen want we zouden ‘iets op het water’ gaan doen. We voelden dus al nattigheid. En het werd roeien. Er werden verschillende groepen samengesteld van vier tot zes personen sterk, die elk een boot kregen toegewezen. Ik riep net iets te gretig dat ik wel wilde roeien, wat mij gelijk op drie vrouwelijke medepassagiers kwam te staan, Louise, Gabrielle en Iris. Er zijn erger dingen in het leven…..Tijdens het roeien – we hebben allemaal wel even geroeid, al mocht ik het leeuwendeel ‘solo’ doen – kwamen we regelmatig bijna vast te zitten in de rijk begroeide oevers of de weelderige waterplanten. Dat leidde tot de ‘vangst’ van bijgaande stengel van wat ik altijd dacht dat het Kalmoes was. Dat blijkt niet zo zijn, maar wat dan wel? In mijn plantenboeken kon ik ‘m niet zo gauw vinden. Het schijnt wel een beschermde plantensoort te zijn, dus ik heb ‘m weer ‘losgelaten’. Wie het weet mag het zeggen! Ons groepje bleek behoorlijk fanatiek. We wisten met inzet, list, bedrog en behendigheid drie boten van collega’s die voor ons waren gestart te passeren en achter ons te laten. Een kwestie van erop en er overheen (nou ja, er langs). Dit leverde soms echte strijd op, compleet met enterpraktijken, de weg blokkeren en stukjes wedstrijdroeien. Mogelijk heeft de omstandigheid dat de kleindochter van de beroemde schout bij nacht Karel Doorman in ons bootje zat, mede tot dit eclatante succes geleid.Dat we na afloop, na een overigens copieus en gevarieerd warm buffet, niet als winnaar werden uitgeroepen maar nota bene de groep die een puzzeltje goed had opgelost en wij ruim achter ons hadden gelaten, achten wij dan ook volstrekt onterecht en leidde tot een eensgezind boe-geroep. Nou ja, alleen bij ons groepje dan. We overwegen wel ernstig bezwaar aan te tekenen tegen dit besluit van de jury. Dat kán niet mis gaan, want de bewuste ‘kleindochter van’ is tevens hoofd Juridische Zaken……

Het rhodondendronbos

Het hart van de training afgelopen woensdag bestond uit ruim 50 minuten duurloop in wisseltempo en over geaccidenteerd terrein (inclusief enkele heuvels en steile trappen duinopwaarts). Het is slecht met mijn duurlopen gesteld, maar met het oog op de twintig kilometer van Brussel aanstaande zondag, was deze training geen overbodige luxe.

De groep was groot ditmaal, met oude bekenden als Hans van Oortmarssen en Ton Schalke (die echter met een andere groep meeging). Ook Henk Moesman was weer van de partij, na enkele weken vakantierust.

We kwamen – onder leiding van Ton en Helmie – door het prachtige landgoed Ockenburgh, waar de rhodondendrons nu op hun mooist bloeien. Grote struiken in allerlei contrasterende en toch harmonische kleuren in de tinten lila, rose, paars en zelfs geel. Dit, in combinatie met het avondlicht dat het bladerdek van de bomen een doorzichtige frisgroene weerschijn gaf, leverde een mooi schouwspel op. We kwamen nog enkele loopgroepjes tegen, het was druk vanavond in het bos.Via Kijkduin, strand en duinen keerden we terug naar de baan. Zelf trainde ik lekker mee en kon zelfs op die verduiveld zware heuveltjes (niet mijn ‘ding’) meekomen, maar het laatste kwartier voelde ik dat ik mij misschien iets teveel had gegeven. Ik wil zondag wel enigszins hersteld zijn, dus hield ik mij in. Daardoor liep de groep wel uit. Ik raakte ze bij Kijkduin even kwijt, maar ter hoogte van hotel Atlantis ging ik het strand op en voegde ik mij weer bij hen, zij het in de achterhoede. Ik vond het op dat moment toch moeilijk om bij te blijven, in het mulle zand.

Na afloop van de training was het goed toeven op het terras voor het clubgebouw. De eerste zomerse avond dit jaar. Het was druk, de sfeer aangenaam. Wel ontsponnen zich enkele discussies (onder andere over de Europese grondwet, ja of nee) en of de redactie van het clubblad een platform aan anonieme schrijvers zou mogen bieden. Dit naar aanleiding van enkele hilarische stukken die een clublid er onder een pseudoniem in had geschreven. Zelf heb ik daar niet zo’n moeite mee, zolang er geen grenzen worden overschreden. Ik meen dat daar geen sprake van was, maar kennelijk werd daar niet door iedereen zo over gedacht. Wel een punt om aan de orde te brengen.