It's a Rainy Day, Hallelujah!

Vandaag maar niet naar Delft gegaan voor de Kerkpolderloop. Mij te nat. Wel weer eens naar het krachthonk, waar bleek dat ik niet meer zoveel kilo’s omhoog kreeg als twee, drie weken geleden. Een tijdje geen of weinig krachttraining wreekt zich snel.

‘s Middags na het boodschappen doen in de stad, heb ik wel nog even gelopen. Dat moest wel, woensdag was de laatste keer. Het werd een loopje van 50 minuten, waarvan de laatste tien minuten heel snel (voor mijn doen althans). De rest van de week ga ik voor mijzelf trainen, omdat groep Helmie/Ton toch te hard gaat voor mij. Eens kijken hoe het zaterdag bij de Bradelierloop zal gaan.

Om 15.00 uur was in strandtent De Kwartel de informele opening van een expositie. Het waren schilderijen en beelden van kunstenaarsechtpaar Paul Versteegh en Thea Bonnecroy. De laatste verklaarde intuïtief te werken, dat wil zeggen: het werk ontstaat zonder plan vooraf, tijdens het bewerken van het stuk steen. Ook Paul maakt zijn schilderijen vanuit die intuïtieve, spontane benadering. Van Haag waren Sjerd Teule, Hans Drabbe en Marjolein aanwezig. Een gezellige bijeenkomst, het miserabele weer ten spijt.Thuisgekomen, belde Helmie nog: of ik nog in De Kwartel zat. Niet dus. Maar geen nood, zowel de schilderijen als de beeldhouwwerken zijn tot oktober te bezichtigen.

Voor wie zich ook eens aan de schone beeldhouwkunst wil wagen: Steenslag 94 geeft twee cursussen. Een introductiecursus van vier lessen en een langere cursus van twaalf lessen, start september. Je kunt eerst eens komen kijken, het adres is Pastoorswarande 52 in Den Haag, achter De Torenstraat bij Café-restaurant Greve. Bel wel eerst even anders kom je misschien voor niets: 06 – 235 183 53 of 06 – 202 982 74. E-mail: Steenslag94@hetnet.nl

Zomergasten
De avond doorgebracht op de bank, kijkend naar Zomergasten. Een mooie aflevering ditmaal, met Tom Barman (zanger van o.a. DeUs en cineast) als gast. Na afloop tot in de kleine uurtjes naar zijn keuzefilm Badtiming gekeken, waarin wij Art Garfunkel in een andere rol dan die van zijn imago, die van de wat lievig-softe popzanger, zien schitteren. Überhaupt een mooie cast.

Advertisements

De tand des tijds – de jaren vijftig (deel 3)

Debbie Reynolds
Op 1 april 1932 is zij geboren in El Paso, Texas. We hebben het over actrice/zangeres/danseres Debbie Reynolds. In haar gloriedagen een opvallende verschijning met haar wipneusje en vrolijke oogopslag.

Debbies (echte naam: Mary Frances) filmcarrière begon op 16-jarige leeftijd bij MGM nadat ze een schoonheidswedstrijd had gewonnen. Het bekendst is zij geworden door haar rollen in musicals, zij speelde daarin bijna altijd de rol van pittige jongedame met een gezonde, natuurlijke uitstraling. Zo was Debbie Reynolds danspartner van Gene Kelly in de legendarische film Singin’ in the Rain (1952). Ze was toen amper 20 jaar.Ze combineert haar dansvaardigheid met podiumwerk. Ze verdiende als film- en musicalster uiteraard bakken met geld, die zij grotendeels in de bouw van een Hollywood museum stopte. Haar collectie telt meer dan 3000 kostuums en 46.000 stuks curiosa.Leuk allemaal, maar hoe gaat het nu met haar? 73 jaar alweer, de tijd staat niet stil. Welnu, ze speelt allang geen vrolijke tienerrollen meer in musicals, maar ze treedt wel degelijk op. Zingen en zo. Redelijk vaak in Las Vegas, hèt toevluchtsoord voor sterren uit lang vervlogen tijden. Op 16 september is haar eerstvolgende performance in een of ander luxe hotel.

Connie Froboess
Nog zo’n ster uit de oertijd. Zij werd 28 oktober 1943 als dochter van de componist Gerhard Froboess en zijn vrouw Margaretha in Wriezen (aan de Oder) geboren. In het gezin werd veel gemusiceerd. Zodra vader piano ging spelen, was de kleine Connie er als de kippen bij om mee te zingen. Op zeker moment had hij een liedje voor de Schöneberger Sängerknaben geschreven, Pack’ die Badehose ein. Naderhand is het lied in ons land bekend geworden onder de titel ‘Naar de speeltuin’.

Het lied werd echter afgekeurd voor het koor. Connie, amper zeven jaar oud, vroeg of zij het mocht zingen. Dat was in 1950. Tijdens een destijds in Duitsland veelbeluisterde radio-uitzending (Hans Rosenthals “Mach mit” in het Titanis-Palast) zong ze het lied, tot groot enthousiasme van de luisteraars. Daarmee begon haar grote doorbraak als tiener-sterretje, waarbij ze ook veel samenwerkte met Duitse collega-artiesten als Peter Alexander en Rex Gildo.Later heeft Froboess nog een grote hit gescoord met ‘Zwei Kleine Italiener’.Froboess is nu 62 jaar oud, geen tienersterretje meer dus, maar ze heeft het podium nooit verlaten. Al vele jaren is zij een gerespecteerd theatermaakster en actrice. Ze schitterde in stukken van onder meer Botho Strauss, Doris Lessing, Shakespeare, Goethe en Schiller. Ook speelde ze Eliza Doolittle in My Fair Lady. De laatste jaren geeft ze voornamelijk lezingen, die met zang en muziek worden omlijst.

Gedachtelichaam

“Alles is al eens gezegd”, zei de cynicus.”Maar er is nog nooit geluisterd”, zei de optimist. (Freek de Jonge)De meer nuchtere en rationeel ingestelde bezoeker zal onmiddellijk wegzappen (kun je dat eigenlijk wel zeggen bij een computer?) als hij de volgende pagina aanklikt. Sterretjes, engeltjes, echt zo’n website voor zweefteven. Ik kan mij tenminste voorstellen dat dit de primaire reactie is van menigeen.De aanbidding van het gouden kalf – Lucas van LeijdenToch raad ik aan even door te lezen, vooropgesteld dat de onderwerpen je aanspreken. Klik ‘lees het boek online’ aan, en vervolgens (een van) de hoofdstukken. Laat je niet afschrikken, het is echt minder zweverig en hoogdravend dan een en ander doet vermoeden. Prik even door de wat wijdlopige schrijfstijl heen, zou ik zeggen (ik vermoed dat de auteur een Vlaming is). Het kost wel wat tijd om te lezen, het is een compleet boek. Je kunt het ook downloaden en uitprinten.

De persoon achter de website – ene Aurum – is in ieder geval niet over één nacht ijs gegaan om zijn levensbeschouwing aan de pc toe te vertrouwen. En die visie is alleszins de moeite waard. Sterker nog: juist in deze tijd van blind materialisme aan de ene en religieus fanatisme aan de andere kant lijkt het meer dan zinnig om van dit gedachtegoed kennis te nemen. Uiteraard niet kritiekloos, je hoeft het allemaal niet klakkeloos aan te nemen. Het zijn uiteindelijk ‘slechts’ de particuliere gedachten van iemand die zichzelf ‘een heel gewone veertiger’ noemt. Maar ongeacht je levensbeschouwing – van verstokt atheïst tot orthodox religieus – , er staan geheid zaken in die te denken geven. Zijn inzichten spreken mij wel aan, dat moge duidelijk zijn.

Hollandse Huisvader
Ik mag dan wat zweverige filosofieën aanhangen, toch lukt het mij zo nu en dan om een echte Hollandse huisvader te spelen. Dat wil zeggen: zelfs ik kan aan het klussen worden gebracht. Lekker nuchter en concreet. De hele (zater)dag heb ik muren geschilderd in het huis van mijn dochter.

De verf bleek al snel op, dus op naar Karwei voor een extra litertje. Dat ging mooi, de basismuurverf en de mengkleuren werden via computer en centrifuge tot een mooie kleur groen gemií. Helaas bleek ook dit litertje niet voldoende, dat werd dus twee keer naar Karwei vandaag!

Morgen naar een expositie van iemand die van kleurenmengen zijn beroep heeft gemaakt…….

Achilles Last Stand

Gisteren voelde het nog steeds niet goed, het was alsof er een band om mijn knieën zat. Dus besloot ik gisteravond voor mijzelf te gaan lopen. Traag joggen, er zat niet veel meer in. Maar langzaam maar zeker raakte ik opgewarmd en ging mijn tempo steeds meer in de richting van een rustige duurloop.
Via de bosjes van Pex en de Laan van Meerdervoort ging de weg naar Meer en Bosch. Kris kras door het bos. De laatste tien minuten toch nog een flinke versnelling ingezet en snel huiswaarts. Vanaf de plek waar ik meestal extra aanzet tot aan de voordeur is zo’n tien minuten, maar dan moet ik wel mijn best doen. Gisteravond had ik de tien minuten pas een kleine 150 meter verderop bereikt. Zo snel is dat dus nooit gegaan. Ik weet niet wat ik heb.

Gedouched en weer naar de club gegaan. André kwam ik daar nog tegen, door een geïrriteerde achillespees had hij de training moeten onderbreken. Een bekende maar hinderlijke kwaal, zo’n achillespeesblessure. Kwestie van zorgvuldig behandelen en herstellen, zo blijkt ook uit de vele sites die op internet te vinden zijn over dit onderwerp. Zoals deze.En toen werd het donderdag. Na een lange broeierige dag is het goed verkoeling te zoeken in zee. Deze avond had ik met een paar mensen van Haag afgesproken op het strand. Heerlijk weer, ofschoon de zon niet of nauwelijks scheen. We hebben met z’n vieren (drie heren en een dame) gezwommen in zee, daarna hebben we op het zo goed als lege strand gezeten en een fles koele witte wijn (met dank aan Hans) soldaat gemaakt.Daarna zij wij bij strandtent De Fuut bier gaan drinken en hebben we genoten van een band die Cajun-muziek speelde, een mix van Ierse Folk en Amerikaanse Country-muziek. Er werd gedanst, maar op Cajun-muziek moet je ècht kunnen dansen. Ik ben dus blijven zitten…..

Dit zijn avonden waarbij je denkt: zo zouden alle dagen moeten zijn. Een mens heeft eigenlijk niet veel nodig: goed gezelschap, wat drank en een aangename omgeving. In dit geval het strand…

De tand des tijds – jaren vijftig (deel 2)

Hans Verbeek had naar aanleiding van het weblog van gisteren een verzoek: neem Peggy Lee eens, of Debbie Reynolds. Hij noemde ook Gene Pitney, maar die had ik al gehad, op 14 juni.

Ik zal in komende logs graag aan het verzoek van Hans tegemoet komen. Mocht de lezer nog een suggestie hebben, laat het rustig weten! Oh ja, Hans vroeg dus om Peggy Lee, maar deze is inmiddels overleden. Het gaat in deze rubriek om artiesten uit lang vervlogen tijden die nog steeds actief zijn. Ditmaal een heer en een dame. Hun ster begon in de jaren vijftig van de vorige eeuw te rijzen, en ze zijn nog steeds very alive and kicking!.

Paul Anka

Ik weet nog goed, ik was negen jaar en op vakantie in Nieuwkoop. Ik logeerde op een kamer ergens boven in een boerderij, en deelde het bed met de dochter van een vriendin van mijn moeder. Kon geen kwaad, ik was nog te jong om te beseffen wat je met een meisje kon doen. Wat ik mij wel herinner is dat zij vond dat ik op Paul Anka leek. Let wel, ik heb het over bijna vijftig jaar geleden, ik leek dus op Anka zoals hij er toen uit zag.

Paul Anka: ook zo’n ster uit het pre-Beatles tijdperk, maar het is wel een man die met zijn tijd is meegegaan. Hij was – en in The States: is – mateloos populair als zanger met een heel eigen, smartelijk geluid. Wie herinnert ze niet: hits als Diana, I’m Just A Lonely Boy, enzovoorts.Anka (30 juli 1941) was en is echter ook een begenadigd songwriter. Hij heeft ruim 900 songs op zijn conto staan, songs die zijn uitgevoerd door grootheden als Elvis Presley, Barbara Streisand, Tom Jones, Buddy Holly, Linda Ronstadt, The Sex Pistols, Nina Simone, Gypsy Kings en Robbie Williams – om er maar een paar te noemen.Anka’s composities hebben mede richting gegeven aan diverse carrieres, zoals ‘It Doesn’t Matter Anymore’ voor Buddy Holly, ‘She’s a Lady’ voor Tom Jones, ‘Puppy Love’ voor Donny Osmond’, en natuurlijk het ongeëvenaarde ‘My Way’, niet alleen een bepalend lied voor Frank Sinatra, maar tevens een van de herkenbaarste en meest uitgevoerde songs ter wereld.Anno 2005 tourt Paul Anka nog steeds rond, met onverminderde energie en onverminderd succes.

Brenda Lee

Geen Peggy Lee dus, maar een andere zangeres, Brenda Lee. Geen familie overigens: het is een artiestennaam, haar echte naam is Brenda Mae Tarpley. John Lennon zei ooit van haar: “Van alle vrouwen heeft zij de beste Rock ‘n Roll stem”. Brenda werd op 11 december 1944 geboren in Atlanta, Georgia. Muziek zat er bij haar al jong in. Op 5-jarige leeftijd won ze de eerste prijs in een talentenwedstrijd. Dat leidde al tot optredens voor radio en TV.

Later – haar moeder was na het overlijden van Brenda’s vader hertrouwd – ging Brenda in een platenwinkel werken, waar ze de grote Country Hits uit die tijd zong.Later dat jaar verhuisde het gezin naar Augusta, Georgia. Brenda kwam toen op tv. De producer van de show, Sammy Barton, stelde haar voor zich Brenda Lee te noemen, omdat dat lekkerder in het gehoor lag dan Brenda Tarpley. Brenda met een typisch jaren-zestig ‘suikerspin-kapsel’Er werd een platenzaak in Augusta opgericht, de Brenda Lee Record Shop. Station WRDW nam daar elke week een programma op en vanzelfsprekend zong Brenda dan in die show.Haar internationale doorbraak kwam in 1959, en begon in Parijs, waar ze met Gilbert Becaud optrad. Tournees volgden in Duitsland, Italië, Engeland en Brazilië, later ook Japan. Ze werd een wereldster. Voor de geïnteresseerden: er is een zeer uitgebreide biografie van haar te vinden op internet. Brenda leeft nog in Nashville met haar man Ronnie. Naast haar moeder- en grootmoederschap (Brenda heeft twee dochters en twee kleindochters) treedt zij nog steeds op voor uitverkochte zalen over de hele wereld.

De tand des tijds – Jaren vijftig

Gisteravond kon ik het ene been niet voor het andere zetten. Verzuring, ‘volgelopen’ en vermoeide spieren en een lichte kuitblessure maakten het onmogelijk te versnellen. Ik denk dat ik woensdag een of twee groepen lager ga lopen, of even voor mijzelf. Kennelijk moet ik ergens van herstellen.

Nu ik mij toch zo lekker oud voel, is dat precies de juiste stemming om heel erg terug in de tijd te gaan. Oude artiesten: leven ze nog en zo ja, hoe zou het met hen gaan?

Ik was peuter en kleuter in de jaren vijftig. The Beatles en The Rolling Stones bestonden toen niet, zelfs Elvis Presley en Cliff Richard waren amper in beeld. Artiesten die je in die tijd veel op de radio hoorde – en anno 2005 nog leven – zijn Amerikanen als Paul Anka, Frankie Avalon, Harry Belafonte en Pat Boone, en bij de dames Brenda Lee, Doris Day, Connie Francis en Connie Froboess. De meeste artiesten uit die periode hebben het tijdelijke allang voor het eeuwige ingewisseld, zoals Louis Prima, Perry Como, Nat King Cole, Bobby Darin, Rick Nelson, Sammy Davis jr. en de grootste van allemaal, Frank Sinatra.

Ditmaal twee van die artiesten uit lang vervlogen tijden.

Pat Boone

Hij was de populairste zanger van de late jaren vijftig en verkocht talloze platen. Zijn handelsmerk waren zijn smetteloos-gladde, aardige imago (de ideale schoonzoon) en zijn witte schoenen die een tijdje in de mode waren.
Charles Eugene Boone (1934) begon zijn zangcarrière als student aan het North Texas State College. Op 19-jarige leeftijd trouwde hij met Shirley Lee Foley, een huwelijk dat tot op de dag van vandaag stand hield.

Zijn eerste hit scoorde Boone in 1955 met Two Hearts, dat nummer zestien werd. Het was een cover van een R&B hit. Zijn volgende hit was een cover van Fats Domino’s Ain’t That A Shame, een song dat zowel van Fats als Pat absolute sterren maakte. Beide versies kwamen in juli 1955 de charts binnen. Pat Boone’s versie werd een nummer-1 hit. Boone was een productieve zanger en in 1957 op het toppunt van zijn roem. Hij acteerde in 15 films, inclusief Bernardine, April Love en State Fair. Van 1957 tot 1960 had hij zijn eigen tv-show en slaagde er tussen de bedrijven door toch in een graad te halen aan de Columbia University in New York City in 1958. Ondertussen bleven de hits komen: Why Baby Why, Love Letters In The Sand (zeven weken nummer 1 in de charts) en April Love (zes weken nummer 1).

In the 60’s and 70’s gingen Boone met zijn vrouw en vier dochters als gospelgroep op toernee en ze maakten ook platen. Van 1975 tot 1980 nam hij nog meer gospels op (Boone is een religieus man) en ging ook op de country toer. Pat was ook in de UK populair, waar hij in de loop der jaren met maar liefst 27 platen in de Top 40 stond. Een keer bereikte hij de eerste plaats, dat was I’ll Be Home in 1956.

Pat Boone verraste menigeen toen hij in 1997 op het American Music Awards gala verscheen, gekleed in kettingen, een leren pak en met fake tattoos, maar zonder zijn fraaie witte schoenen. Hij promootte zijn nieuwe album No More Mr. Niceguy, met covers van heavy metal music. The songs werden wel in de originele Pat Boone stijl gebracht.

Connie Francis

Mateloos populair was de als Connie Francero geboren zangeres, die in vele stijlen zong: Country, Big Band, Etnische muziek en vele, vele andere stijlen. Als kind zong ze al en begeleidde zichzelf op accordeon. Een tante en naderhand een leraar moedigden haar aan verder te gaan. Ze richtte later haar eigen accordeonschool op.

Haar zorgzame (echt Italiaanse) vader liet haar eerste plaatje opnemen, Who’s Sorry Now. Francis’ opmerkelijke, smartelijke stemgeluid maakte dat dit meteen een enorme hit werd: er werden meteen miljoenen singles van verkocht.Dat was in de late jaren 50, waarna een heel drukke periode aanbrak voor Connie Francis. Ze nam tal van rock-n-roll hits op, zoals Stupid Cupid, Lipstick on Your Collar, Everybody’s Somebody’s Fool en My Heart Has a Mind of Its Own. Haar laatste hit in de jaren zestig was Don’t Break the Heart That Loves You. Ze acteerde ook in vele films, waarvan Where The Boys Are de bekendste is.Gedurende haar loopbaan heeft Connie veel songs in diverse stijlen en talen opgenomen. Een productie van in totaal meer dan 70 LP’s in de U.S., drie soundtrack albums bij een film, dansmuziek, etnische songs, Broadway hits, country-western, en vele andere platen. In Europa was ze zelfs nog populairder met maar liefst 160 CD-releases. Ze heeft ook moeilijke tijden gekend. In de jaren zeventig werd ze zwaargewond tijdens een roofoverval in haar hotel, ze was een tijd haar stem kwijt en haar broer werd vermoord. Ook was ze een tijd manisch-depressief. Maar anno 2005 treedt ze weer op, zij het niet al te vaak. Het eerstvolgende concert is in november, in Toronto. Dus als u toch in de buurt bent….

Weekend(on)rust

Een relatief rustig weekend. Zaterdag klusdag – o.a. plafond afgenomen en geschilderd, steigermateriaal naar binnen en boven helpen sjouwen – bij dochter Daphne, ‘s avonds verjaardagsvisite bij Paul Versteegh, kunstschilder en Haagatleet. Hij woont met echtvriendin en beeldend kunstenaar Thea letterlijk op een steenworp afstand van mijn huis. Buiten het artistieke echtpaar was een vriend en collega op bezoek, en van Haag waren Hans Drabbe en Jan Letsch van de partij. Daar bleef het bij. Echt vakantietijd, iedereen is weg of onderweg.

We hebben onder meer Pauls boeken met afbeeldingen van zijn schilderijen bewonderd. Zowel de rijkdom als het gebruik van kleuren laten niet na steeds grote indruk op mij te maken. Van Thea staan verscheidene uit graniet gebeitelde beeldhouwwerken in tuin en kamer opgesteld, voloptueuze vrouwentorso’s.Een eerder beeld van Thea Bonnecroy (2001)Op 31 juli is er een kleine expositie van het werk van beide echtelieden in strandpaviljoen De Kwartel.

Zondagmorgen voor de derde keer de Kerkpolderloop gelopen. Ik heb mijn tijd van vorige week niet kunnen verbeteren, integendeel, lichte maagklachten noopte mij de laatste kilometer tot een rustiger tempo. Volgende keer beter.
‘s Middags heb ik in de stad boodschappen gedaan en bij de Bijenkorf een mooie (vind ik dan) broek, merk G-Star, gekocht. Thuis heb ik de maaltijd voor die avond bereid en daarna weer eens mijn vader bezocht in verzorgingshuis Uiterjoon. Hij kwam net naar buiten toen ik aan kwam lopen. Hij wilde mij de achtste verdieping van het gebouw laten zien. Daar is een gezellig aandoende gemeenschappelijke ruimte, waarin ook een orgel en een vleugel staan. “Ik mocht daar al iets op uitproberen”, zei vader. Wellicht herinnerde hij zich de tijd dat hij bij de Dutch Swing College Band zat. Dat wil zeggen: hij was de allereerste pianist bij het allereerste begin van de band die wereldberoemd in eigen land zou worden.

Morgen weer aan de arbeid.