Historische dag voor HAAG Atletiek

Zaterdag 29 oktober 2005 zal in de annalen van HAAG-atletiek worden bijgeschreven als een bijzondere dag. Toen werd namelijk de volledig gerenoveerde atletiekbaan aan de Laan van Poot heropend. Daartoe was zelfs burgemeester Wim Deetman ontboden, die het plechtige openingsritueel voltrok, na de nodige toespraken van ceremonie- en spreekstalmeester Dick Passchier, voorzitter van HAAG Atletiek André Moonen en de burgemeester zelf. Een historisch gedenkwaardig moment, omdat 66 jaar geleden – in 1939 – door Deetmans illustere voorganger burgemeester De Monchy (waarnaar ook een plein en een laan in Den Haag zijn vernoemd) de eerste atletiekbaan was geopend.

Ik was zelf maar net op tijd, want het was jachten en jagen die dag. Voor mij persoonlijk was het toch een veelbewogen weekend, voorafgegaan door een week met veel technische ‘trubbels’. Nadat ik geen foto’s meer op mijn PC kon zetten, gaf het ding zaterdagmorgen helemaal de geest. Ik vrees een crash van de harde schijf….. Een dezer dagen krijg ik uitsluitsel van de technische dienst van de computerwinkel, waar ik de kast andermaal naar toe versleept heb.

Kortom: de aankomende week wel weblogs, maar minder (eigen) plaatjes!

Zaterdagochtend vroeg ben ik naar Hans Drabbe gegaan, met Marjolein hebben we geholpen met ‘verven’ en aanverwante taken: zijn huis krijgt een grondige opknapbeurt. Een fraai appartement aan het Noordeinde met mooi uitzicht over de vijverberg en hofvijver. Hans is min of meer de buurman van Beatrix!

Rond het middaguur naar huis gegaan, ijlings de PC-kast ontkoppeld en met de tram naar PCL aan de Laan van Meerdervoort gebracht. Ik zou volgende week gebeld worden, zei de jongeman aan de balie van de technische dienst. Daarna snel omgekleed en op de fiets naar de baan, waar voornoemd ritueel zich voltrok.

Na het officiële gedeelte werd de baan in gebruik gesteld. Er waren diverse atletiekclinics georganiseerd, waarvoor HAAG-leden van tevoren hadden kunnen inschrijven via het prikbord in het clubhuis. Verspringen, hoogspringen, discuswerpen en bovenal sprint- en estafettelopen, voor alle onderdelen was veel belangstelling. Vooral het laatstgenoemde onderdeel trok de aandacht door de levendige motoriek en de bezielende leiding van sprintkampioen Troy Douglas, die nog hoge ogen scoorde met zijn estafetteploeg tijdens de laatste Olympische Spelen.

Troy Douglas geeft instructiesIk heb foto’s gemaakt, maar omdat ik daar nu niets mee kan heb ik enkele van de HAAG-site ‘geript’, overigens met toestemming van fotograaf en HAAG-atleet Lodwewijk van Dongen.Zelf deed ik nog mee aan het allerlaatste onderdeel, de Coopertest (in 2815 meter), waarbij het echter meer ging om het – liefst op ludieke wijze gekleed – meedoen dan om de gelopen afstand.Een aantal clownesk geklede geel-groen gekleurde dames (de kleuren van Den Haag en de vereniging) sleepten de prijs in de wacht. Even daarvoor had een ‘serieuze’ coopertest plaatsgegrepen met de snelste lopers van de vereniging. De snelste, Nederlands kampioen op de 10 kilometer Khalid Choukoud, haalde 4037 meter….Tijdens de receptie na afloop werden diverse coryfeën van de vereniging in het zonnetje en de bloemetjes gezet, waaronder Stella Jongmans. Zij neemt afscheid van de atletiek en vervolgt haar carrière nu in maatschappelijke zin.Daarna werden de nieuwe aanstormende atletiektalenten voorgesteld en werd de vrouwenestafetteploeg in het zonnetje gezet, die recentelijk nog zo goed had gepresteerd.

‘s Avonds was er in het clubhuis nog een groots feest met DJ’s, muziek – disco, funk en rock – van de jaren zeventig tot heden waarop werd gedanst, véél en uitbundig gedanst. Zoals altijd was het weer erg gezellig, en dat bleef zo tot in de kleine uurtjes.

Van Damherten tot paravisie

Zondagochtend redelijk vroeg uit de veren, sporttenue aangetrokken en op naar de Laan van Poot, waar noeste werkers – waaronder Cock van der Hoeven en Frits Bos – bezig waren de resten van het feest op te ruimen en een cross-parcours uit te zetten. Er zou een cross voor de jeugd worden gehouden in de duinen.
Met de mannenbroeders van het krachthonk wat oefeningen gedaan, daarna een uurtje heel rustig meegelopen, door de duinen en over het strand, met de zondagochtendploeg. De benen en knieën voelden stram aan, het werd meer schuifelen dat iets anders vandaag. Ik liep samen op met Mulay Najib, een van de snelste 55 plussers en vader van één van de beste 5- en 10 kilometerlopers van de regio, Hakim. Het is Mulay’s stijl – en advies – om zo rustig mogelijk in te lopen, de meeste trainingsgroepen gaan veel te hard van start. Het kwam mij mooi uit, want veel pit zat er bij mij niet op deze overigens wonderschone, zonovergoten en warm(st)e oktoberdag ooit.

‘s -Middags boodschappen gaan doen in de stad, maar in de tram werd ik gebeld door mijn dochter, die met haar vriendin naar de ParaView-beurs in de Grote Kerk was gegaan. Ze vroeg welke paragnost goed was. Ik adviseerde Gerard Heuting, maar besloot meteen om ook maar even te gaan kijken.
Even later was ik in De Grote Kerk. Het is altijd een wonderlijk evenement, zo’n Paranormale beurs. Pure handel en oprechte affiniteit met spirituele zaken gaan hier hand in hand. Zelf vind ik de lezingen en demonstraties altijd de moeite waard. Heutink was er overigens niet, wel zag ik Ed van Roosmalen aan een tafeltje zitten. Hij is ook goed, er waren dan ook veel mensen die bij hem in de rij stonden.

Altijd veel belangstelling voor Paraview, de ‘paranormale’ beursWe belandden echter bij een lezing van Trevor Burgoyne, een Engels medium die met zijn Nederlandse vrouw (die als tolk fungeert) boodschappen van ‘jenseits’ doorkrijgt en die – zonder de privacy te schenden – doorgeeft aan mensen in de zaal die hij ‘er tussenuit pikt’. De informatie en de details die hij doorkrijgt blijken steeds frappant en tot in detail te kloppen. Het leidde niet alleen tot de nodige emotie bij de mensen aan wie hij de boodschappen doorgaf, maar ook bij het publiek. Toch wel mooi als je op deze manier troost kunt schenken.

Later ben ik even bij de Koekamp wezen kijken, waar de bronst van de damherten in volle gang was. Afgelopen vrijdagmiddag was ik er ook, toen werd de sterkste dambok, die door een rochelend, boerend geluid van zijn opwinding blijk gaf, door maar liefst drie hinden verleid. En dat juist op het moment dat een menselijke dam-hinde passeerde…. Ook heb ik nog een tijd gesproken met de boswachter, die juist kwam patrouilleren. Foto’s zijn gemaakt, maar vooralsnog niet beschikbaar vanwege de technische problemen….

Computercrash!!

Helaas, mijn PC is kaduuk. Maandag meer nieuws over o.a. de opening van de nieuwe baan bij HAAG atletiek en nog veel meer!!!

De tand des tijds – Have MERSEY on me (deel 4)

Wederom drie groepen die in de jaren 60 de muziek scene beheersten. En al deze bands bestaan nog. Zoals Hermans Hermits. Van de oorspronkelijke band – met zanger Peter Noone – is alleen de drummer nog over, Barry Whitwam.

Peter Noone, vroeger en nu

Hermans Hermits werd op 1 april 1964 opgericht in Manchester. Met maar liefst 23 hit singles, tien hit albums, drie films en talloze televisie-optredens en tournees over de hele wereld behoorden ze tot de absolute top-acts destijds.

Hermans Hermits anno 2005: ze schijnen wel goed te kunnen spelen…..Nadat Peter Noone de band in 1971 verliet om een solo carrière te beginnen, is de groep gewoon doorgegaan, zij het Low Profile, media-technisch gezien. Nog steeds treedt de band veel op, naar verluidt doen ze meer dan 200(!) concerten per jaar. Ze toeren letterlijk de hele wereld door. Ik heb ze nooit live gezien, maar afgaand op de concertrecensies op internet schijnen de oude heren het nog steeds goed te doen. Zo waren ze vroeger…..Ach, het zal ook met nostalgie te maken hebben. Ze hebben ook wel leuke nummers gemaakt destijds. Om er een paar te noemen: “I’m into something good,” “Sunshine Girls” “Can’t you hear my Heartbeat” “There’s a kind of Hush” and “Mrs Brown, You’ve got a lovely daughter”. Maar de wat afgeknepen stem van Peter Noone (‘Herman’) gaf voor mij toch dat typische Hermans Hermits-geluid. Het is voor mij de vraag of je dat in de nieuwe (nou ja, nieuwe) bezetting niet mist….

The Hollies
Wederom een band uit Manchester, The Hollies. En ook zij behoorden tot de succesvolste bands uit de “British Invasion”-periode. De band is vernoemd naar Buddy Holly.
Handelsmerk van The Hollies was de meerstemmige, harmonieuze zang met hoge messcherpe vocalen. In het begin bestond hun repertoire uit covers van rock & rollhits, maar in de loop der jaren schreven ze vaker hun eigen teksten of werden tekstschrijvers van buitenaf (vooral Graham Gouldman, bekend van 10CC) aangetrokken.

Het was in 1962 dat de groep werd opgericht door zanger Allan Clarke en gitarist Graham Nash. Andere belangrijke leden uit de beginperiode waren onder andere Tony Hicks (gitaar), Eric Haydock (basgitaar) en Bobby Elliott (drums). Elliott wordt nog steeds beschouwd als één van Engelands beste drummers. In 1966 werd Haydock vervangen door Bernie Calvert.In het midden van de jaren zestig scoorde de band een hele reeks hits, waaronder “I’m Alive”, “Look Through Any Window”, “Bus Stop”, “Stop Stop Stop” en “Carrie Anne”.In 1968 verliet Graham Nash de groep om samen met David Crosby (uit the Byrds) en Stephen Stills (uit Buffalo Springfield) Crosby, Stills & Nash op te richten. Nash werd vervangen door Terry Sylvester, en the Hollies scoorde met de nieuwe lineup een grote hit met “Sorry Suzanne”.Na een album met Bob Dylan-covers brachten the Hollies “He Ain’t Heavy… He’s my Brother” uit, één van de grootste internationale hits van de groep. In 1971 verliet Clarke tijdelijk de groep. Hij werd vervangen door de Zweedse zanger Mikael Rickfors, met wie de groep onder andere de hit The Baby opnam.In 1972 keerde Clarke weer terug met “Long Cool Woman (In a Black Dress)”, een Creedence Clearwater Revival-achtig rocknummer. In 1973 kwamen de laatste twee grote hits van de groep uit, “The Day that Curly Billy Shot Down Crazy Sam McGee” (nummer één in Nederland) en “The Air That I Breathe”.The Hollies brengen sindsdien sporadisch een album uit, maar geven nog wel concerten, met twee leden uit de originele bezetting: gitarist Tony Hicks (zie bovenstaande foto) en drummer Bobby Elliott. In 1983 keerde Graham Nash voor één album terug. Allan Clarke stopte in 2000 met zingen, waarna zijn plaats werd overgenomen door Carl Wayne, leadzanger van The Move. In 2004 overleed Wayne echter aan kanker.

Manfred Mann
Manfred Mann was een Britse R&B band uit de zestiger jaren die was genoemd naar de keyboardspeler. Zijn eigenlijke naam is Manfred Lubowitz, hij werd 21 oktober 1940 in Zuid-Afrika geboren.

One in the middle, sings hey diddle diddle, ‘cos he’s just a pretty face’Manfred vormde zijn eerste band in 1962 samen met Mike Hugg, maar beiden bleven op de achtergrond tijdens optredens. De zanger en ster van de band in de vroege jaren was Paul Jones, later een succesvol acteur. Dit gegeven heeft de band geïnspireerd tot een van hun grootste hits, het niet van zelfspot gespeende ‘One In The Middle’. Ze hadden een aantal nummer-1-hits in het Verenigd Koninkrijk, waaronder een coverversie van Do Wah Diddy Diddy van de Exciters en het fraaie Pretty Flamingo.Toen Jones de band in 1966 verliet, op het toppunt van hun roem, werd Mike D’Abo de nieuwe zanger. Met hem bleef de band aan de top en hadden ze opnieuw een aantal grote hits waaronder Bob Dylans Mighty Quinn (1968). Het jaar daarop gingen ze uit elkaar.Na het uiteenvallen van de groep is Mann reclamejingles gaan schrijven, en formeerde later andere bands waarvan Manfred Mann’s Earth Band de succesvolste was. De band maakte uitstekende albums en had nog een nummer-1-hit met Bruce Springsteens Blinded by the light. Ook deze band treedt nog veel op. Manfred Manns Earth Band anno 2005

Mopperig maar toch vrolijk….

De altoos vrolijke en opgewekte Helmie was een beetje mopperig gisteravond. Eerst was er enig meningsverschil met Ton over het parcours – we zouden 7 maal 1000 lopen – , daarna gaf ze op luide toon uitdrukking aan haar ergernis over een groep minder snelle lopers op de baan, die zo breed-uit liepen dat wij nauwelijks konden passeren. Daarna kreeg ik ook nog een standje omdat ik de op-één-na-laatste 1000 meter in 4.14 liep, terwijl ik de keren ervoor moeite had met 4.35. Inderdaad geen schoolvoorbeeld van regelmatig lopen. Helmie, Mea Culpa! Ik zal het nóóit meer doen (de eerste weken).

Maar alle gekheid op een stokje: het was best een intensieve training vanavond. De duizendjes deden we deels op de Laan van Poot, deels op de nieuwe baan, die nota bene zaterdag pas officieel geopend wordt door burgemeester Deetman. Uw verslaggever zal er bij zijn! Het belooft een groots feest te worden met ‘s middags, na de plechtigheid, diverse atletiek-clinics en een Coopertest. ‘s Avonds zal er gedanst worden.

Terug naar de training. Verbazingwekkend ook is hoe goed de zestigers van het gezelschap, Henk en Arie, zich weren. Bij Henk heeft dat al een aantal malen tot een plaats op het ereschavot geleid, Arie loopt niet veel wedstrijden. Jammer, ik weet zeker dat hij goed zou kunnen scoren!

Helmie is helemaal een verhaal apart: op de baan liep ze een aantal malen 3’38” op de 1000 meter. Het gaat onverminderd goed met haar, en de blessures die op de loer lagen bleven op de loer, maar sloegen niet toe. Hoe zei die Barry Stevens dat ook alweer? Oh ja: “Dóórgaan, vooral dóórgaan!” Dat zal bij Helmie niet tegen dovemansoren zijn gezegd.

Na het lopen weer het gebruikelijke woensdagavond-ritueel aan de bar. Met ditmaal: Paul van Oyen, Paul Kruysen (later), Wim Kramer, Gerdjan (had 37 gelopen afgelopen zaterdag) DJ Bartje en vele anderen…..

Troubles, maar weinig shooting….

Het zal de aandachtige volger van mijn weblog niet zijn ontgaan: vandaag even niets. Of weinig in ieder geval. Gisteravond ben ik de hele tijd bezig geweest met het installeren van een geluidskaart en een USB-kastje. Dat is allebei gelukt, alleen is er nog steeds geen geluid…. En het USB-kastje blijkt achteraf gezien ook niet nodig geweest te zijn, want het euvel – geen contact digitale camera en computer – is nog steeds niet verholpen, dus ik kan nog steeds geen foto’s inladen. Misschien dat ik een apart kastje koop waar ik de memorystick in kan plaatsen. Vreemd, voor de rest doet de camera het wel….

Bovenstaand plaatje trof ik nog bij mijn afbeeldingen. Curieus, temeer omdat er in 1959 kennelijk al stratenlopen werden gehouden met een redelijk aantal deelnemers. En dat in een tijd dat nog niemand van de woorden joggen en trimmen had gehoord……..

Een recht aangename duurloop

Vanmiddag had ik het erg moeilijk op kantoor, de vermoeidheid van het afgelopen weekend had zich ergens in mijn benen genesteld en kroop van daaruit naar de regio in mijn hersenpan die de slaap activeren. Om dichtvallende ogen te voorkomen moest ik herhaaldelijk achter mijn bureau vandaan en stukjes wandelen. Het klinkt niet erg werkpolitiek correct, maar ik was blij dat ik naar huis kon gaan. Op weg naar station Hilversum Noord ben ik compleet natgeregend, het water leek met emmers tegelijk uit de lucht te komen. In de trein werd mijn dommel slechts onderbroken door de conducteur die om het vervoersbewijs vroeg. Ik snap dat nooit, het feit dat men zich in de trein bevindt is toch afdoende bewijs dat men vervoerd wordt? Nou ja. Thuis gekomen, nog even geaarzeld. Het regende niet zo hard meer, binnen was het behaaglijk warm. Zou ik wel gaan trainen? Ja natuurlijk, aan dit soort zwakheden mag ik niet te vaak toegeven, met een voorjaarsmarathon in het verschiet.

Dus omgekleed en naar de club gelopen. De groep was nog vrij groot: Ton, André, Henk, Arie, Rob en Rutger. Ton had een verrassing in petto: géén 12 maal 400, wat aanvankelijk het plan was, maar een duurloopje van pakweg een uur, dit wederom ten behoeve van Marathon-van-New-York-Man Rutger. Weinig protest ditmaal, want de meesten hadden de tien kilometer van zaterdag nog in de benen, een herstelloopje was welkom. Het protest kwam wel naderhand van co-trainer Helmie, die zich op het laatst bij de mannenbroeders had gevoegd en zich na een korte vakantie in Zwitserland had ingesteld op een lekkere tempotraining.

Maar het besluit was genomen en na tien minuten inlopen en vijf minuten rekken en strekken gingen wij voor een aangename duurloop via de Van Boetzelaerlaan, Westduinweg en tweede binnenhaven naar de Boulevard. Bij de Palace Promenade gingen we naar rechts en voor het Kurhaus langs gingen we via het Gevers Deynootplein de Badhuisweg op. Langs het Scheveningse Bos liepen we over de Kerkhoflaan en de Arie van der Spuyweg. Op dat moment liep ik samen met Rutger voorop, zo’n anderhalve kilometer lang zonder problemen. Teken dat het lekker ging, want echt langzaam ging het niet. Even vegen en met z’n allen langs het plantsoen van de President Kennedylaan en over de Houtrustbrug. Daar, bij het begin van de Segbroeklaan, scheidden zich onze wegen. André en ik liepen samen naar huis (we wonen bij elkaar in de buurt en waren allebei naar de baan komen lopen), de rest van de groep keerde terug naar de Laan van Poot. Al met al hadden we 1 uur 16 minuten netto, en anderhalf uur bruto, gelopen. Een welbestede training.

Eén op de vier…..

Zo noemt onze Tilburgse hardloopkameraad Paul K. de 1 van de 4 loop, waarvan de tweede editie afgelopen zaterdag heeft plaatsgegrepen. De belangstelling was – vooral van de organiserende vereniging Haag Atletiek – overweldigend. “Maar liefst 150 voorinschrijvers van de in totaal 260 deelnemers sierden in groen/geel de Laan van Poot” schrijft snelle veteraan Lodewijk van Dongen op de site van Haag Atletiek.

Als mede-loper heb ik geen foto’s van de loop zelf kunnen maken, maar Harry Oosterveen van Sparta heeft een hele serie gemaakt. Enkele foto’s druk ik hierbij af. Wel heb ik naderhand nog enkele sfeerbeelden in het clubhuis gemaakt, maar het lukt mij niet om de camera verbinding te laten krijgen met de computer. Hopelijk wordt dit euvel snel verholpen.

En nu de loop zelf. De weersomstandigheden waren prima. Een beetje wind, maar het was droog en de temperatuur net goed, niet te warm en niet te koud. Als altijd ging ik weer voortvarend van start (eerste kilometer in 4’8”). ‘Jôh Fred, je gaat véél te hard!!!’ riep Paul K. (dezelfde, jawel) toen hij mij passeerde. Gelijk had-ie, misschien niet erg verstandig van mij, maar in een wedstrijd mag je wel risico nemen. Maar wat heet risico, per saldo scheelt het misschien een minuutje en negen kilometer zuurstofschuld. Uiteindelijk had ik 45’15” en liet ik 105 lopers voor mij, waaronder André die vanwege vakantie trainingsachterstand had opgelopen. Hij passeerde mij in de laatste kilometers en kwam even voor mij binnen. Rob was toen al net de finish gepasseerd. Margreet zat niet ver achter mij, Henk M. kwam weer kort na haar binnen, samen met Ank, die na een zware armblessure (inclusief enkele operaties) weer aardig aan het terugkomen is.Henk duellerend met Ank

En Helmie? Die was op familiebezoek in Zwitserland en kon er daarom niet bij zijn.

En zo kwamen alle 260 deelnemers binnen, de een wat meer tevreden dan de ander, maar iedereen gaat voor wat hij of zij waard is, en wat op dat moment mogelijk is.
Wie zeker tevreden waren zijn Belinda Gerritsen – u weet wel, van die buggy – die inderdaad haar PR had aangescherpt van 52 minuten naar 50 minuten en 20 seconden! Ook zeer tevreden was Mike Vrolijk, die een ‘lage 38-er’ had gelopen, en de volgende keer uiteraard voor de 37 gaat!