Hardlopende web-loggers opgelet!!

Op de valreep van het oude jaar nog een oproep….

Hans Verbeek heeft enige tijd geleden voorgesteld om met andere webloggende hardlopers mee te doen aan een kleinschalig, maar leuk loopje. Ik ben zo vrij om zijn oproep ook op mijn web-log te plaatsen. Onderstaande tekst is dus voor 99.9% van Hans!

Het idee is om eerst een lekker stukje te hardlopen en daarna nog gezellig na te praten onder het genot van een drankje en/of hapje.
Hans heeft De Grote Boscross uitgekozen, die op 29 januari wordt gehouden in Driebergen. Dat is niet toevallig, want Petra woont in Driebergen. In november kwam zij in Monster kijken naar Hans, Leo en mij bij de Rabo Robuust Run. En dat was zo leuk, dat wij graag een dagje Driebergen gaan doen.

De Grote Boscross wordt gehouden op en bij de camping Het Grote Bos en gaat over 1, 2, 3 of 4 ronden van 3 km. Je kunt dus zelf bepalen hoeveel je wilt lopen. De start is om 2 uur ‘s middags en omdat Driebergen in het midden van het land ligt, valt de reistijd voor iedereen mee. Het is weliswaar een cross, maar volgens mij is er op gewone trainingschoenen ook te lopen. Een groot deel van het parkoers bestaat uit bospaden. De afgelopen edities waren er zo’n 200 deelnemers, dus het is niet overdreven druk. Na afloop kan je douchen in de accomodaties van de camping.

Het zou leuk zijn als webloggers allemaal herkenbaar zijn: doe allemaal een rood shirt of jack aan. En als je een foto van jezelf op je weblog zet, wordt het zoeken ook makkelijker.
En als je komt op 29 januari laat dat dan weten via het mailformulier of als reactie hieronder.

Webloggers die zeker komen: Hans, Leo, Petra en ik.

Mooie oliebol!

Hoe werd oudjaar in de jaren vijftig gevierd? Ik weet nog goed dat mijn oma steevast op 30 of 31 december in de keuken van museum Bredius oliebollen en appelflappen stond te bakken. Met zelfgemaakt beslag natuurlijk, dat stond te rijzen bij de kolenkachel, in een grote pan of kom, met een handdoek eroverheen. Schort voor, theedoek om het hoofd en bakken maar.Met een juslepel in het vloeibare beslag lepelen en zó in de kokend hete slaolie. Andere olie had je toen nog niet, althans dat werd niet in ons land verkocht.. Het hele huis stond onder de walm. Maar de oliebollen waren erg lekker, zo kan ik mij herinneren, en de appelflappen evenzeer. En er werden veel van gemaakt, dus een week later deden we er ons nog te goed aan. Tegenwoordig wordt er niet veel meer zelf gebakken. Veel te veel rompslomp en stank in huis. We kopen de oliebollen liever zelf. Maar niet overal is de kwaliteit even goed, zo blijkt uit de Nationale Oliebollentest die het Algemeen Dagblad heeft afgenomen.

Maar voor wie toch de tijd heeft en er niet bang voor is dat huis en kleding tijdelijk naar een oliebollenkraam rieken, hierbij een recept voor echte ouderwetse oliebollen, uit de tijd dat grootmoeders nog echte oma’s waren.

Nederlands kampioen oliebollenbakkenZelf heb ik ze ook maar weer gekocht, maar dan wel bij de allerbeste oliebollenbakker van Nederland! (Volgens het AD). Goed, ik moest er vanmorgen vroeg wel voor naar Rotterdam, maar dan heb je ook wat…..

Off-day

Webloggers zijn een beetje ijdel (zegt men). Het zijn exhibitionisten (zegt men). Egotrippers! Welnee, zeggen anderen weer. Het zijn juist erg sociale wezens. Ach, ik denk dat webloggers niet veel anders dan andere mensen zijn. Ongetwijfeld een tikje ijdel, openhartig (maar ook dat tot op zekere hoogte), maar in elk geval vinden ze het leuk om te schrijven en hun belevenissen – met een aantal anderen – te delen. Sharing heet dat.

Waarom deze omslachtige inleiding? Welnu, omdat het weblog van vandaag weinig te maken heeft met exhibitionisme en sowieso niets met ijdelheid. Het hoge woord moet er maar uit: ik liep als een krant! Maar dan wel als een natte krant. Ooit het gevoel gehad dat je schoenen zo zwaar als beton waren? Ik wel. We hadden een training met lange tempo’s. Om precies te zijn: 2 kilometer, 1 kilometer, 2 kilometer, 1 kilometer en 2 kilometer. De anderen draaiden lekker, maar bij mij ging het voor geen meter. Ik was niet alleen steeds de laatste, maar op dramatische wijze laatste: steeds als de laatste van de groep de streep had bereikt had ik nog zo’n 25 meter te gaan.
Moet je je voorstellen: een tempo van één kilometer in 5 minuten…..

Gek eigenlijk, want de kerstcross twee dagen eerder ging best heel redelijk, en ik heb mij daar niet het vuur voor uit de sloffen hoeven lopen.

Misschien hebben Hans Verbeek en Bert Gerritsma wel gelijk wanneer ze zeggen dat het bij mij wel allemaal een beetje (te)veel achter elkaar is….. Ik ben tenslotte ook niet meer een van de ‘piepsten’. Donderdag en vrijdag hou ik sowieso rust!

De laatste dagen…..

Nog steeds heb ik na anderhalf uur (hard)lopen het gevoel dat ik heel wat heb gedaan. Ik heb dan behoorlijk verstijfde benen. Eigenlijk zou dat over een maand niet meer zo moeten zijn, want voor een marathon moet je in training minstens twee en een half uur zonder problemen achter elkaar kunnen lopen. Dit bedacht ik mij vandaag. Kwestie van geleidelijk aan de lengte van de lange duurlopen oprekken. Op deze eerste echte koude winterse dag heb ik 85 minuten achter elkaar gelopen. De benen voelden aanmerkelijk stroever aan dan gisteren bij de Kerstcross, niet zo gek natuurlijk. Maar het zonnetje scheen, waardoor het ondanks stramheid en vrieskou toch een aangename training werd.

Op het ministerie was het uitgestorven, je kon zonder gevaar voor mensenlevens een kanon afschieten. Een merkwaardige ervaring, (nagenoeg) helemaal alleen in de Hoftoren. Ik heb niet al te lang gewerkt, eerlijk gezegd. Er was voor mij ook niet zoveel te doen, op mijn laatste officiële werkdag bij OCW. Per 1 januari 2006 is mijn detachering afgelopen. Ik ga dan vier dagen per week in Hilversum werken, de vijfde dag wordt er een voor vrijetijds- en free lance activiteiten.

Museon
Later die middag ben ik naar Het Museon gegaan, waar al geruime tijd een expositie van fraaie natuurfoto’s is.

Deze foto van een eekhoorn, gemaakt door de 14-jarige Mart Smit, viel in de prijzenNog een prijswinnaar, ‘Luchtaanval’ van Manuel Presti

Ook was er een – met name voor de jeugd – ingerichte expositie over vleeseters, inclusief puzzeltocht en filmbeelden. Bij de permanente tentoonstelling viel mij vooral een replica van een hondachtig wezen op: het deed mij nog het meest aan een hyena denken, maar dan zo groot als een olifant. Zulke dieren schijnen in de prehistorie te hebben rondgelopen op onze aardbol.

Dichter bij huis
Nog later, ik had zojuist wat boodschappen gedaan bij AH, liep ik langs een terrasje in de overdekte winkelgalerij van het Savornin Lohmanplein. Daar zat Ferry Simonis met zijn vrouw. Ferry is sinds jaar en dag organisator van Dichter aan Huis, een tweejaarlijks poëziefestival waarbij tientallen mensen hun woningen beschikbaar stellen om dichters een platform te bieden. Je kunt dan zó naar binnen (wel een kaartje kopen natuurlijk) en in de huiskamer naar de voordrachten luisteren. Ooit had ik Ferry geïnterviewd voor (wijlen) De Cultuurbarbaar. Hij wenkte mij. Of ik een wijntje wilde hebben. Why not?

Even gepraat over het columnistenfestival in Amsterdam, dat ook door Ferry wordt georganiseerd en waarbij bekende columnisten zoals Remco Campert en Jan Mulder optreden. En toeval of niet, net sprak ik met Ferry over webloggen en de hardloopsport, toen Helmie passeerde. Ook een wijntje? Misschien, ze was aan het shoppen met Marcel. Even later kwamen ze inderdaad terug. Marcel ging door maar Helmie schoof aan en bestelde thee, want een half uur later zou ze nog de lange duurloop doen die ik die ochtend al had gedaan. Met Ton en ditmaal ook met André.Woensdag en donderdag ga ik toch nog werken, maar dan in Hilversum. Ook daar zal het rustig zijn, denk ik.

Kerstcross

Vrolijk kerstfeest. Dat wensen wij elkaar toe deze dagen, maar niet voor iedereen is een vrolijk kerstfeest weggelegd. Zeker niet voor Nico Moesman en zijn vrouw, die vorig jaar om deze tijd hun zoon en schoondochter hebben verloren in de watersnoodramp veroorzaakt door de Tsunami. Gisteren werden ze nog geïnterviewd op televisie, op het moment dat ze op het eiland waren waar de ramp is geschied. Er werd daar ook nog een herdenkingsdienst gehouden, met onder meer een toespraak van minister Remkes.

Ook werd er bij de vereniging even stilgestaan bij het gebeuren. Voorafgaand aan de kerstcross werd één minuut stilte gehouden.

Is er troost mogelijk? Als je gelooft dat het leven niet ophoudt met de dood, dat energie overgaat in een andere vorm en dat ze er dus ‘nog zijn’ (en de laatste tijd komen er steeds meer aanwijzingen en bewijzen dat dit inderdaad het geval kan zijn) dan kan dat inderdaad een troost zijn. Het maakt het gemis niet minder, maar misschien wel draaglijker.

Het leven gaat door, zo ook de cross. Ondanks de zware training van eergisteren, ging het niet slecht. Integendeel eigenlijk. Na drie ronden met veel klimmetjes en één grote steile klim, een kort stukje strand met vrij mul zand en grillige paardenpaardjes (een inmiddels bekend parcours, maar het blijft leuk) kwam ik in dik 42 minuten over de finish, zo’n 10 tot 15 meter achter André. Ton was al een minuutje eerder binnen en Helmie nog eerder, in 36 minuten. Eerste vrouw natuurlijk. Met mensen als Ruud, Eric, Eddy, Michel en Marc behoort ze zo langzamerhand tot ‘de sterke mannen’ van de club…

Na afloop was er warme chocolademelk en kerststol in overvloed. We lieten het ons goed smaken….

VROLIJK KERSTFEEST!

Eerste kerstdag: misschien wel de meest huiselijke dag van het jaar, al hoeft dat niet noodzakelijkerwijs het eigen huis te zijn. Kokerellen, beetje aanrommelen, muziek uitzoeken, enzovoorts. En wat ‘Sterk spul, Fishermans Friends’ momenten, onder andere bij de aria Casta Diva uit Bellini’s opera Norma, die op tv wordt uitgezonden. Gek eigenlijk, bij deze hoogtijdagen ga ik opeens op de klassieke toer…..

Gisteren trouwens nog hardgelopen, alles bij elkaar zo’n één uur en drie kwartier. Het viel mij wederom niet mee, al was het niet zo erg dat ik moest afhaken. Stroeve knieën en benen maakten dat ik al van meet af aan niet ‘lekker’ liep. Daar komt nog bij dat de rest van de groep toch een stuk sneller is dan ik, dus wat voor hen een ‘lichte fartlek’ was, ervoer ik als een zware training. Veel heuveltjes in het parcours, onder andere voorkomend in het bos/duingebied langs de Nieboerweg, de Scheveningse Bosjes, Klein Zwitserland en het stukje duingebied tot aan de watertoren. Daarna weer terug, netto pakweg 75 minuten. Toch maar goed dat ik meegegaan ben, alleen had ik het niet ‘gekneisd’, of misschien wel maar dan in een aanmerkelijk rustiger ‘jog’tempo.

Morgen is wel de Kerstcross van de club, ik zal wel helemaal stijf zijn, maar doe toch mee. Al was het maar omdat het een leuke (en erg zware) traditie is!

Hoogmis

Misschien was Bachs geest aanwezig, gisteren in de Grote Kerk in Den Haag. Hij zou in elk geval veel waardering gehad hebben voor de uitvoering van zijn Hohe Messe door het Residentie Bachorkest en het Residentie Bachkoor onder leiding van concertmeester Jos Vermunt.

Het was sowieso een avond van niveau, al klinkt dit misschien wat ‘bekakt’ (maar goed, dat is de andere kant van ‘wij Hagenaars’). Vooraf ging ik met het best denkbare gezelschap dineren in De Tuyn aan de Laan van Nieuw Oost Indië, vervolgens – lang leve het contrast – een heerlijk Sundae IJsje eten bij McDonalds(!), daarna naar De Grote Kerk. Wij zaten helemaal op de eerste rij, aan de zijkant, waardoor we een goed uitzicht op het koor hadden maar iets minder op het orkest. Toch een prima plek. Het publiek had een overwegend hoog Vogelwijk- en Benoordenhout gehalte: wat ouder, hoog opgeleid, hoog inkomen. Er waren nogal wat bekende gezichten uit de top van het openbaar bestuur en de rechtelijke macht aanwezig.

Maar het concert was prachtig. Ragzuiver, magistraal koorwerk vooral. Bachs Hohe Messe wordt bij de kenners beschouwd als een hoogtepunt uit de muziekgeschiedenis. In de literatuur heeft het werk wel de nodige theologische discussie opgeroepen. Was het nu een protestants (luthers) werk of was het bedoeld voor een bredere toepassing? Er was geen opdrachtgever voor het werk, maar mogelijk heeft Bach, toen hij in 1733 de Kyrie-Gloria-Mis componeerde met de gedachte gespeeld die naderhand uit te werken tot een mis in grootste stijl.Maar hoe dan ook, het was genieten. De muziek van Bach blijft van een grote schoonheid, en je hoeft niet eens religieus te zijn om het ten volle te kunnen waarderen. Zeker niet als het zó wordt uitgevoerd als gisteravond het geval was. Grote klasse.