Blogse Cross-naweeën…..

Had ik gisteren toch ruzie met mijn digicam, de foto’s wilden maar niet inladen. Maar het is mij vanavond (inmiddels gisteravond) gelukt om via een omweg toch foto’s te downloaden. Een paar gaan hierbij!

In huize Schoon met Peter Janssen, Erik en Petra: Als een ware Robbert van den Broeke heb ik meteen een deel van Petra’s aura gefotografeerd….Bij Station Driebergen ontmoetten de bloggende lopers elkaar‘Geript’ van de site van Hardlopen.nl…..Ronald en Aad. De race zit er op…..Richard en Leo hebben flink strijd geleverd…Petra en de doorgaans zeer snelle Hakim Najib, die het in Driebergen ditmaal even rustig-aan deedHet is volbracht…..Na afloop ergens gezellig iets drinken….

TAGgelen

Maar liefst drie webloggers (Mirjam, Lodewijk en Marlies) hebben mij ‘getagd’. Ik kreeg tien vragen toegemaild met het verzoek daar antwoord op te geven en er een logje aan te wijden. Viel best tegen, je mag bij elke vraag vier antwoorden geven, maar soms kom ik amper aan de vier en soms kom ik daar ver bovenuit. Ik heb ècht mijn best gedaan, maar ontkwam er niet aan om hier en daar te smokkelen…….

4 baantjes die je in je leven hebt gehad:
1. Eerste baantje: Offset(huis)drukkerij Uitgeversmaatschappij
2. Grafisch ontwerper/illustrator en lay outman
3. Beleidsmedewerker filmzaken Ministerie CRM, later WVC
4. Hoofdredacteur cultuurmagazine

4 films die je niet vaak genoeg kunt zien:
1. Last Tango in Paris
2. West Side Story
3. Once Upon The Time in the West
4. The Party

4 mensen waar je graag naast zou willen wonen:
1. Weet ik wel, maar zeg ik niet.
2. Jan en Wilma de Vries (maar daar woon ik al naast)
3. John de Mol (want dan ben ik ook steenrijk)
4. Char (want goedkoop telefoneren met overleden familieleden)

4 liedjes die je niet meer wilt horen:
1. Voorjekijkendoorlopen
2. Hey Jude
3. Paradise by the Dashboard Light
4. Al die door-velen-als-verschrikkelijk-geniaal-beoordeelde-maar-in feite-oh zo-dom-agressieve-motherfucking-shitrap- en schijnbaar-gevoelige-maar-alleen-bedoeld-om-kleine-tienermeisjes-zo-snel-mogelijk-te-verleiden-arrenbie-slijmliedjes.(wel meer dan 4)

4 plaatsen waar je op vakantie bent geweest:
1. Parijs (Pierrefonds)
2. Stockholm
3. Killarney
4. Kos

4 concerten die grote indruk op je maakten:
1. Led Zeppelin (eerste concert in Nederland, 1969)
2. Page & Plant in Gent, 1995
3. Soft Machine in De Doelen, 1968
4. Matthaus Passion in De Badkapel, Jaap Hillen, 2003
(Eigenlijk nog veel meer: Fleetwood Mac in Club 192 (1968), Pink Floyd in Amsterdam (1970?!), Yes in Vredenburgh, 2001, Portishead in 2001, Massive Attack in de Statenhal (Congresgebouw), 2002, Peter Gabriel (alle live-concerten), Kayak en Alquin).

4 websites die je dagelijks bezoekt:
1. Rate Your Music
2. Commissariaat voor de Media (mijn werk)
3. Schoolbank.nl
4. Eh…..Gaat jullie niks aan…

4 dingen die je graag eet:
1. Franse traditionele keuken, zoals Coq au Vin
2. Paëlla
3. Gerookte zalm met stokbrood, sla of broccoli met rode uitjes en witte wijn
4. Vers bruinbrood met pindakaas

4 plaatsen waar je liever bent dan nu:
1. Voel mij overal thuis

4 webloggers die je gaat “taggen”:
1. Ria
2. Petra
3. Siepo
4. ……..
Maar alléén als zij willen!

Grote Bos Bloggers Cross

…En het was leuk, de Grote Boscross in Driebergen, waaraan niet alleen een groot aantal prominente lopers deelnamen, maar ook de bloggers. Waaronder trouwens een aantal zeer snellen, geen misverstand….

‘s Ochtends om 10.00 uur hadden Hans, Leo en dochter Deveny, Aad en ik afgesproken op station CS Den Haag. Zestien minuten later zaten we in de trein die ons rechtstreeks naar Driebergen zou brengen. Een ontspannen reis, die de heren aangenaam koutend en Deveny lezend in een van de Harry Potter-boeken doorbrachten.

Op station Driebergen stond Petra ons al op te wachten: ze zwaaide naar ons en legde het groepje meteen op de gevoelige plaat.

Daarna in de auto op weg naar Petra’s huis, maar niet nadat zij een jongen die ook zou meedoen aan de cross en niet precies wist hoe daar te komen had meegenomen. Dat bleek trouwens niet de eerste de beste. Of juist wel, het was Peter Janssen uit Vught, een van de snelste steeple chase lopers van Nederland. Hij vertelde dat hij zo’n zestien (16!) keer per week traint en dat hij goede hoop had bij deze cross op het erepodium te belanden.Bij Petra thuis. V.l.n.r.: Leo. Hans en ‘snelle’ Peter JanssenThuisgekomen, had echtgenoot Eric al koffie gezet. We stelden ons voor, ook aan de dochter en zoon des huizes. Het hele schoongezin, kortom! Zelf had ik appeltaart gemaakt, dat ging er wel in.

Daarna weer naar station Driebergen waar de bloggers elkaar zouden ontmoeten. En ja, daar stonden ze: Running Ronald, Martine en vriendin van het Dream Team, Jimjimez (maar hij zou niet meelopen, wel foto’s maken), Mirjam, enzovoorts ………

Leuk om elkaar zo eens in levenden lijve te ontmoeten. In drie auto’s gingen we naar het startgebied, zes kilometer verderop, rijdend door de fraaie omgeving van Driebergen-Zeist.
Omkleden, nog wat kletsen, een beetje het parcours verkennen, op de (groeps)foto enzovoorts.

En dan, om 14.00 uur precies, de start. Alle afstanden (3, 6, 9 of 12) gingen gelijk van start. Voor mijn leeftijdscategorie was 9 kilometer het maximum, wat ik wel prima vond. Mijn knie deed pijn en gisteren een lange duurloop achter de kiezen, dus negen was welletjes.De anderen deden òf zes, òf negen of twaalf. Eén ding werd al snel duidelijk: het was een prachtig parcours, misschien is dit wel één van de mooiste crossen van Nederland. Een ander ding dat duidelijk werd was de blessuregevoelige ondergrond. Het parcours ging voor negentig procent over bospaden die hobbelig waren en hardbevroren. Dat werd dus zoveel mogelijk aan de zijkanten lopen, goed uitkijken en je niet over de kop lopen. Dat deed ik ook niet.Uiteindelijk was ik, in aanmerking genomen dat ik daags ervoor een moeizame lange duurloop had gedaan, een geïrriteerde knie had en ik geen crosser ben, best nog tevreden met mijn eindtijd: 46’50” minuten op de negen kilometer.

Leo en Hans hadden de twaalf gedaan en waren ook tevreden. Méér dan tevreden zelfs. Leo, die de laatste tijd weer prima draait, had 56 minuten en Hans 59 minuten als eindtijd.
Ook Martine kwam in een mooie tijd binnen, nog onder de 60 minuten. Wat de anderen hebben gelopen? Geen idee, we lezen het wel op hun weblog (om ze te bezoeken: klik op de logo’s die ik er een paar dagen geleden heb opgezet).

Oh ja, en de snelle Peter bleek inderdaad zeer rap, maar een podiumplaats zat er nèt niet in ditmaal: hij werd vierde senior. De oude Aart Stigter moest hij voor laten gaan, deze werd uiteindelijk tweede ‘over all’.

Curieus was de gang naar de douches na afloop. Dat was nog een flink stuk lopen erheen, in de buurt van een camping. Toen we er na ca. één kilometer aankwamen, bleek alles gesloten. Tja, vreemd, het stond toch overal duidelijk aangegeven met pijlen: douches deze kant op!
Dus maar weer teruggelopen naar het uitgangspunt. Daar vertelden twee mannen in een terreinwagentje ons dat wij nog verder hadden moeten doorlopen, naar een tweede gebouwtje. Dat was wel open. Dus wij weer terug. Al met al hadden wij door deze actie het kilometrage deze dag flink opgeschroefd.

Maar inderdaad, het tweede gebouwtje was open, zij het dat zowel de dames als de heren gebruik moesten maken van de damesafdeling, want die voor de heren was afgesloten. Bovendien bleken de douches, alhoewel op zich warm, er vijf minuten mee op te houden nadat iemand er gebruik van had gemaakt, dus echt comfortabel was anders. Maar we waren schoon, en dat is ook wat waard!

Na afloop zijn wij naar een gezellige uitspanning gegaan om warme chocolademelk, een palmpje of wat dies meer zij te drinken. Ik had alleen een croissant gegeten en een stukje appeltaart, dus een tosti ging er wel in. Vreemd genoeg was ik de enige die iets at, waarschijnlijk hadden de anderen zelf iets meegenomen….. Gastvrouw Petra nam van de gelegenheid gebruik om met Hans, en daarna met Aad en mij (zie boven) op de foto te gaan.

Petra bracht ons weer naar het station, waar we slechts tien minuten hoefden te wachten op de doorgaande sneltrein naar Den Haag CS. Over één ding waren wij het allemaal eens: dit is voor herhaling vatbaar!

N.B. de foto’s zijn van Petra, Ronald en Jim

Uitslagen op deze site!

Slow, slow-slow, Slow!

Dat was zo’n beetje mijn training vanmorgen. Gisteren had ik nog een dikke, maar niet pijnlijke voet, maar een duurloop van 120 minuten durfde ik wel aan, zij het heel rustig. Welbewust liep ik achter de meute aan, maar op het moment dat we in Madestein een hardbevroren weilandje met allemaal hobbeltjes overstaken, zakte ik nog meer terug en raakte ik de groep uit het oog. Even later zag ik ze aan de overkant van de weg staan, kennelijk wachtten ze op mij. “Niet nodig, ga maar!” gebaarde ik. Want ja, het is goed bedoeld van Ton en Helmie, maar zelf vind ik het een beetje flauwekul om de groep op te houden. Dat wil ik ook niet, ik moet zo nodig langzaam, dus moet ik ook maar zelf de consequenties trekken en terug kom ik toch wel.

En ik kwam er ook, via een stukje Westland, De Uithof, Madestein en Ockenburgh en via de Laan van Meerdervoort terug naar huis. Het is wel zo dat heel langzaam lopen geen garantie vormt dat het later beter gaat. Want dat ging het niet. Ik was echt blij dat ik 110 minuten netto haalde (geen 120!) en dat is niet goed. Je moet na 120 minuten het gevoel hebben dat je nog wel een uurtje door kan!

Maar genoeg gezeurd, morgen de boscross in Driebergen (wordt uiteraard geen flitsende tijd, maar wel gezellig), dus de rest van de dag rustig-aan. Ik ben al bezig met de appeltaart….

Pleidooi voor veelkleurige omroep

Digitale televisie – het zeer nabije toekomstbeeld…..Vandaag weer eens naar de Tweede Kamer gegaan, ditmaal om Bert Bakker, mediawoordvoerder voor D’66, te interviewen. Over de toekomst van de (publieke) omroep, het ‘hoofdpijndossier’ van zijn partijgenoot, staatssecretaris Medy van der Laan. Een hele toer nog om het gebouw binnen te komen. Jas en tas worden gescand, zakken leeggemaakt en als dat in orde is dien je je te melden bij de portier, die je identiteitsbewijs wil zien. Je krijgt een pasje en moet wachten totdat je door iemand ‘gehaald’ wordt, in mijn geval iemand van Persvoorlichting. Wel terecht overigens, die controle. Maar uiteindelijk was ik ‘boven’ en ging met mijn sympathieke gastheer in een van de vergaderzalen zitten. Het werd een lang en prettig gesprek waarbij ik bijna niets hoefde te vragen. Bakker, na afloop: “Het is eigenlijk mijn hobby, het omroepbeleid, het hele dossier interesseert mij. Daarom praat ik er graag over”. Hij vertelde een ‘mediaveelvraat’ te zijn, zoveel mogelijk radio- en televisieprogramma’s te willen zien, alles wat los en vast zit. ‘Veelkleurigheid in het media-aanbod is een groot goed’ vindt hij. Wat hem betreft, moet dat ook zo blijven, ook in een toekomst waarbij digitalisering een steeds grotere rol gaat spelen en mensen steeds meer ‘on demand’ programma’s gaan bekijken achter de pc, televisie of – op termijn – een combinatie daarvan. ‘Mijn voorkeur heeft een reclamevrij publiek omroepbestel waarbij wordt uitgegaan van de inhoudelijke kwaliteit van programma’s, niet van kijkcijfers. Ik vertrouw erop dat het publiek dan ook wel komt’.

Het uitgebreide interview komt in CoMedia, het blad van het Commissariaat voor de Media, dus geen tipjes van sluiers meer.

Ik heb nu bijna alle mediawoordvoerders ‘gehad’, alleen Femke Halsema nog. Het zal lastig zijn om een afspraak voor een interview met haar te regelen, want ze heeft een zeer overvolle agenda.

Opmerkelijk

Het was een rustig, om niet te zeggen saai dagje vandaag. Ik heb de avond besteed aan het uitwerken van een interview en het opladen van mijn iPod, heb ik morgen in de trein wat te luisteren.

Er stonden vandaag een paar opmerkelijke berichtjes in de krant. De eerste kopte
‘Ambtenaren naar spirituele trainers’.
Het komt er op neer dat spirituele trainers en coaches de afgelopen jaren flink hebben verdiend aan overheidsdiensten. Ministeries, gemeenten en andere ambtelijke organisaties lieten vele medewerkers cursussen en trainingen volgen met een spirituele grondslag, waarvan het effect niet is aangetoond. Dit verhaal staat in HP/De Tijd. De auteur baseert zich vooral op verklaringen van trainers zelf, die soms tienduizenden euro’s ontvingen voor hun diensten. Zoals een boeddhistische zit- en loopmeditatie bij het ministerie van Defensie, waarvoor de coach bijna € 90.000 ontving.

Tja… En dat te weten dat bijna alle spirituele leringen er van uit gaan dat men zich niet moet richten op en hechten aan materiële zaken, en evenmin aan gedachten, want alles is illusie. Dat zullen die docenten hun cursisten ook voorhouden. Maar ja, een paar ton op je bankrekening is toch wel een leuke illusie, toch?

Doet mij denken aan de cursussen Transcendente Meditatie in de jaren zeventig. Ik ging toen naar zo’n inwijding. A raison van fl. 350,- kreeg ik een mantra (een woord in het Sanskriet waar je je tijdens meditaties op moet richten) toebedeeld, en voor elke extra cursus – en er waren er nogal wat, tot en met hele weekenden – moest je duizend(en) guldens neertellen. Heb ik nooit gedaan, had het geld domweg niet. Business, mensen, keiharde business. En dat met veel kleren van de keizer.

Doet mij ook denken aan die keer dat ik naar een mental coach ben gestuurd nadat ik de euvele moed had om te vragen naar eventuele carrièremogelijkheden binnen het bedrijf. Dat werd zó vertaald dat ik het niet naar mijn zin zou hebben…. Nou ja, die carrière heb ik nooit gemaakt, maar ben wel een positief mens gebleven, dankzij – of ondanks? – die coach.

Ook bij VROM wordt er veel spiritueel gecoached, las ik. Nu begrijp ik meteen waarom ik zo spiritueel geïnspireerd ben de laatste tijd, want één van onze trainers werkt bij VROM, heeft misschien wel zo’n cursus gedaan en brengt de daar opgedane kennis bij de looptraining in praktijk.
Let wel, ik zeg niet dàt het zo is, maar het zou kunnen…

Nu weer iets aards, of liever gezegd waterigs.

Een Duits-Zwitsers-Singaporese ploeg biologen heeft in Indonesische moerassen op Sumatra een vis ontdekt die op volwassen leeftijd soms maar 7,9 millimeter lang wordt. Het beestje, Paedocypris progenetica gedoopt, is daarmee niet alleen de kleinste vis, maar tevens het kleinste gewervelde dier ter wereld.

Dit heeft het Britse wetenschappelijke tijdschrift “Proceedings of the Royal Society: Biological Sciences” woensdag gemeld. Net ontdekt, blijkt de mini-vis al met uitsterven bedreigd vanwege de vernietiging van zijn habitat. Hij leeft alleen maar in een bepaald type zuur water dat voorkomt in moerassig overstroomd bosgebied. Tot nu toe gold de soms maar 8,0 millimeter lange Trimmatom nanus als kleinste vis ter wereld.

Er is altijd baas onder baas……

Brokkenpiloot

Nee, deze twijfelachtige geuzennaam is niet op mij van toepassing, denk ik zo. Daarvoor ben ik net iets te voorzichtig van aard. Feit is wel dat ik woensdag wederom een training halverwege heb moeten afbreken vanwege een domme verzwikking.

We hadden ditmaal een ‘lange pyramide’, dat wil zeggen: 1 – 2 – 3 – 2 -1 kilometer in een stevig (duurloop 3) tempo, met een paar minuutjes relatieve rust tussen de tempo’s in.

De eerste kilometer ging goed, in 4’30”. De twee kilometer ook, 9’06”. Bij de derde ging ik opeens door mijn enkel, mijn rechtervoet sloeg dubbel. Au! Vorige week ook al. Ik nam afscheid van de groep en jogde rustig terug naar de baan.
Nu ging ik altijd al snel door mijn enkels, maar de laatste jaren niet. Ik had weer die nieuwe schoenen aan, zou het daaraan gelegen hebben? Misschien te weinig steun. Of vermoeidheid van de afgelopen dagen. Of een combinatie van factoren. Zeker niet omdat ik te snel ging, ik liep mij niet over de kop, controleerde mijzelf voortdurend.

Nou ja, lekker boeiend allemaal, dat ge-ik-ik-ik. Voortaan gewoon maar weer die logge Asics trainingsschoenen aan, dan ga ik wel langzamer maar ze bieden de voet meer steun. De voet is een beetje dik, maar met een paar dagen rust moet het weer goed komen.

Marjolein trainde sinds lange tijd weer eens mee, weliswaar met een hoger groepje want ze is behoorlijk snel. Na afloop hebben we de verjaardag van Paul Kruysen gevierd, onze vrolijke Tilburgse historicus. Afgelopen zondag, bij de Biermanifestatie, had Hans Drabbe namens de vriendenkring van HAAG een boek over bier voor hem gekocht en een stuk of acht verschillende ècht Hollandse biertjes. Paul bleek hier, als fervent bierdrinker, zeer verguld mee, vriendin Marlies ondertussen tracteerde ons op zelfgemaakt appelgebak – een soort krakelingen van bladerdeeg. Erg smakelijk!