Allemaal mee-eten

Nee, dat gebeurde niet vanavond, maar twee pilsjes gingen er wel in. Een aardig nette jongen, de nieuwe vriend van mijn dochter. Want ofschoon ze met 21 jaar op eigen benen staat, een eigen (huur)huis, auto en full time baan heeft, wilde ze toch de nieuwe man in haar leven aan pa en ma voorstellen.
Oh jee, moest ik mij als een echte vader opstellen? Jasje aan, bril op, eventueel een pijp en dan met strenge blik aan de jongeman vragen wat hij doet voor de kost.

Ik moest daarbij denken aan die narrige vader uit de conference van Wim Sonneveld, die fulmineerde over de vriendjes die dochterlief mee naar huis nam. “En allemaal mee-eten! Ik heb wat voedsel verstrekt aan die knapen!”

Maar nee, het is 2006 inmiddels, en het voorstellen ging gewoon als volgt: “Hoi, ik heet Sander”. “Hallo, Fred”. “Dag Fred”.

Wat Sonneveld betreft, geen misverstand, dat was gewoon een grappige conference. Maar vanwege die visite heb ik niet gelopen wat ik moest lopen: slechts 45 minuten, 100 minuten stond op het programma. Het was nog licht, ik ging via Zonnebloemstraat en Fuutlaan de duinen in, richting Duindorp en weer terug. Morgen ga ik de schade inhalen door een half uurtje in te lopen voordat de training aanvangt. Zo kom ik toch aan mijn midweekse lange duurloop!

Iets heel anders: Vanmiddag heb ik vanuit kantoor deze fraaie goudvink vereeuwigd. Nou ja, fraai, het is wel een beetje vage vogel, hij was te ver weg om goed op de plaat te zetten en mijn camera heeft niet zo’n sterke zoomlens. Toch leuk, een vogeltje geeft toch een beetje voorjaar in een overigens akelig kille en koude week……

Advertisements

Zilver!

In navolging van Lodewijk heb ook ik mijn weblog ter keuring voorgelegd aan de keurders van web-log.nl!Zojuist kreeg ik de beoordeling in de (mail)bus, ik heb een zilveren award gewonnen!

Keuringsrapport van: FredLayout: 8,5Inhoud/tekst/kleur: 8,5Images: 8Orginaliteit: 8,5Laadtijd: 8,5

Opmerking:
Fred is aangestoken met het logvirus door iemand uit zijn vriendenkring in 2004. De “verslaving” houdt Fred nog steeds bezig en hij verveelt zich tijdens het loggen geen seconde!

De web-log heeft 2 kolommen en is in rustige kleuren opgesteld, (al vind ik persoonlijk het lichte gele van de achtergrond niet zo passen bij de gebruikte kleuren in de kolommen maar oke smaken mogen verschillen) waardoor de leesbaarheid prima in orde is. Ook de laadtijd is prima in orde ondanks de lengte van de log en de vele foto’s, goed gedaan dus Fred ! Beide kolommen sluiten prima op elkaar en ook op de leuke kopfoto aan. De links doen het prima. Jammer vind ik ook hier dat WIE de standaardinvulling heeft gekregen. Het archief is zeer uitgebreid gevuld. Honderden foto’s in de talloze logs met diverse onderwerpen. Het archief is een ware schat van verzamelde dingen en is daardoor de moeite van het lezen echt waard. In dit archief trof ik naast talloze prachtige foto’s ook over de 200 kruisjes aan…..en dat is wel een beetje erg veel.

Fred heeft een log gemaakt waaraan hij heel veel tijd en aandacht heeft besteed, dat is overduidelijk, des te meer vind ik die vele kruisjes zo ontzettend jammer want ook het archief is waanzinnig leuk om te door te struinen !

Tips:
1) Misschien WIE toepasselijker maken aan je log ?
2) Ik zou de gele achtergrond wijzigen in bijv. de kleur van de achtergrond van de logs zodat je totale web-log meer een geheel vomt.
3) Het is heel veel werk maar toch……je archief bevat heel veel kruisjes, veel te veel en dat neemt de kwaliteit van je log enorm weg, dus of….verwijder de dode links of vervang ze door de originele afbeeldingen…

Gemiddelde: 8,2
Gekeurd op: 27-02-2006
Gekeurd door: Koba
Gewonnen Award: Zilver!

Reactie
Nou, met zo’n mooie beoordeling kan mijn avond niet meer stuk natuurlijk. En de training ging ook zo goed vanavond, ik ging als een training. We waren met z’n vieren, Ton, Rutger (jawel, hij is weer terug, gisteren liep hij de Bruggenloop in 1 uur en 1 minuut!), Henk en ik. We deden een snelle duurloop van een uur, op zeker moment liep ik ontspannen 50 meter voor de anderen uit in een lichte versnelling over pakweg anderhalve kilometer. Het geeft een goed gevoel, eerlijk is eerlijk.

Maar terug op de beoordeling. Ik ben daar zeer verguld eh… verzilverd mee; interessant vond ik de opmerking over de lichtgele achtergrond. Een half jaartje terug was dat geel inderdaad een andere (paarsige) kleur en vormde zo meer één geheel met de rest. Ik zal dat weer (terug)aanpassen, het geeft inderdaad meer rust denk ik.
Die kruisjes in het archief waren mij wel opgevallen, maar dat het er zóveel waren…. De komende weken ga ik daar eens goed naar kijken en waar nodig afbeeldingen verversen of verwijderen.

Al met al een mooie beoordeling en opbouwende kritiek.

De zaterdag

De dag van de extra lange duurloop ligt alweer achter ons. Wij (Rob, Mike, Ton, André en ik) gingen zaterdagochtend voor twee uur netto (twee-en-een-half-uur bruto). Ik had in mijn achterhoofd de volgende dag misschien de Fortis Bruggenloop in Rotterdam te gaan lopen, dus nam ik mij voor om rustig aan te doen, een beetje in de achterhoede, op mijn zware Asics trainingsschoenen. De route ging naar en door het Westland, waar we nog een stukje via het parcours van de Wollebrandcross hebben afgelegd.

We liepen een stukje via het parcours van de WollebrandcrossEnfin, ik heb de twee uur volgemaakt, maar het ging niet van een leien dakje. Heel anders dan vorige week, toen ging ik ‘assûn speâh’.Oh ja, bij nader inzien loop ik toch maar geen Bruggenloop. Mijn bovenbenen voelden stijf aan na de training, bovendien zou ik die avond naar een feestje gaan waarbij het weleens laat zou kunnen worden. Later die dag ben ik naar dat feest van Bart en Hilde gegaan, bij Momfer de Mol. Dit in verband met hun verjaardag. Hilde is het nichtje van Marjolein en Bart haar vriend. Omdat ze aan de gasten om ‘een envelopje’ hadden gevraagd, had ik – om te voorkomen dat het echt zo’n saai envelopje zou worden – een tekening gemaakt waarbij ik een link legde tussen Hildes zwangerschap en het voorkomen van veel ooievaars in hun omgeving (het centraal station Den Haag, in de Koekamp daartegenover wonen ooievaars).Het was een feestje voor alle leeftijdenEr waren veel genodigden, familie, vrienden en kennissen. Ook een paar mensen van HAAG, waaronder Lodewijk, Jan Letsch, Hans Drabbe en Paul van Oyen.Weinig concrete cadeautjes dus, maar toch hadden de jarigen – op een andere manier – flink uitgepakt. Wie wilde kon ter plekke de maaltijd nuttigen, die evenals de drankjes geheel voor rekening van de jarigen was.Overigens moesten we tot na 12.00 uur wachten totdat DJ Benny (de ‘werknaam’ van Bart) ècht jarig was, een moment waarop werd getoast met champagne.

Van Gogh verbleekt…

Almond Blossom – Vincent van GoghMooi hè, dit kunstwerk van Van Gogh? Het doet ons aan de lente denken. Toch is het schilderij niet meer wat het ooit geweest is. De bloesem was oorspronkelijk roze van kleur, maar de top(verf)laag is in de loop der tijd verbleekt. De rode stof die in de verf was verwerkt had namelijk de eigenschap te vervliegen. Is dat erg? Moeilijke vraag, want wat is er mis met witte bloesem?

Dit voorbeeld werd vanmiddag bij het ICN (Instituut Collectie Nederland) gegeven als aanloop naar een workshop met het thema Collectie Risico Management. In dat kader kwam het begrip ‘waardebepaling’ van een (kunst)werk aan de orde. Maar wat is die waarde? Over wat voor soort waarde hebben we het? De historische, emotionele, financiële? Of de waarde van de authenticiteit? Welke zijn de redenen waarom je dingen, met name kunstwerken, wilt bewaren?

Voortbordurend op het schilderij: je zou kunnen zeggen dat de waarde ervan niet is verminderd omdat ‘de tijd’ er overheen is gegaan. Het kunstwerk is daardoor ‘gerijpt’. Zoals een mens, die in de loop der tijd ook wat valer wordt en aan de oppervlakte barstjes gaat vertonen, maar wel ‘wijzer’, wat ook een waarde is. Zóu je kunnen zeggen. Of, om op het schilderij terug te keren, je kunt ook staande houden dat de waarde ervan niet is verminderd omdat het een echte ‘Van Gogh’ is. Aan de andere kant: de authenticiteit is aangetast, in die zin is de waarde wel verminderd.

Kortom: je kunt schier eindeloos over het begrip ‘waarde’ discussiëren.
Zou je echter een brief schrijven met inkt waarin die rode stof is verwerkt, dan hou je uiteindelijk slechts een blanco blaadje papier over. Die brief is dan duidelijk in waarde verminderd, zeg maar rustig waardeloos geworden. Vooral ook omdat de informatieve waarde verloren is gegaan.

Het gezelschap dat grotendeels bestond uit restauratoren en conservatoren van musea, werd opgedeeld in tien groepjes. Op een tafel stonden tien voorwerpen uitgestald: een masker van Papoea Nieuw Guinea, een videoband, een boek, een schelp, een schilderijtje, een reepje kleurendia’s, een Thaïs poppetje, een doosje met een zilveren ring, een beeldje van David en een speelgoedhondje. Elke groep kreeg de taak om een risico-analyse te maken van eventuele schade die de voorwerpen zouden kunnen ondervinden onder invloed van o.a. water, te hoge temperatuur, verontreiniging, vandalisme, ongedierte, licht, vuur enzovoorts. En ook hoeveel procent van die collectie schade zou oplopen. En hoe erg dat is. Zowel binnen de onderscheiden groepen als daarna, toen de resultaten werden toegelicht en besproken, ontstonden levendige discussies. Eerder die dag waren er rondleidingen. De genodigden maakten kennis met de diverse onderzoeksactiviteiten van het ICN en de laboratoria. Wetenschappers gaven toelichting op zaken als papieronderzoek, conservering van moderne en hedendaagse kunst, kunsttechnologisch bronnenonderzoek en schilderijen en microcospie. Allemaal onderzoek dat van groot (inter)nationaal belang is voor de conservering van cultureel erfgoed.Biochemicus Han Nevel laat zien wat externe invloeden met inkt kunnen doenDeze informatieve middag is ontstaan in nauw overleg met de Nederlandse Museumvereniging en is een voorzet op het Museumweekend op 8 en 9 april, dat in het teken staat van De Kunst van het Weten.

Walter en ik hebben al met al een welbestede middag gehad, inclusief een voorspoedige treinreis naar Amsterdam en weer terug. Binnenkort wil ik Mokum andermaal bezoeken om iets mee te pikken van de exposities in diverse musea in het kader van het 400ste geboortejaar van Rembrandt.

Akkemaleuthè

Binnen het voorjaar, buiten sneeuw!

Ach, ze zijn het zo langzamerhand wel van mij gewend. Met mij is het altijd wat bij de training. Gisteravond gingen we op weg voor een stevige duurloop inclusief pyramide, toen ik de groep kwijtraakte na een pi(s)tstop, maar we hadden op dat moment wel al ruim de helft afgelegd.
Na een lange inloop van 25 minuten, ‘deden’ we eerst 5, dan 10 en daarna 15 minuten tempo, met daartussen steeds een paar minuten relatief rustig.
Die versnellingen gingen in een behoorlijk (anaerobe drempel)tempo, iets boven duurloop 3 zou ik zeggen. Ton: ‘Voor de snellen onder ons 4’10”, voor de langzameren 4’40” per kilometer.

Die tempo’s gingen goed, wat mij betreft. En of ik nou te hard ga (dat gevoel heb ik zeker niet), of dat ik beter getraind ben en daardoor iets sneller ben geworden, ik weet het niet. Feit is wel dat ik een maand geleden nog steeds moeizaam achteraan banjerde, nu loop ik met de snelleren van de groep op. Psychologisch gezien geeft het wel een kick. Ach, in een wedstrijd zal ik waarschijnlijk niet veel sneller zijn, maar de trainingen gaan puik en dat gevoel is toch belangrijk. Zoals Ton gisteravond zei: ‘Akkemaleuthè’ of woorden van gelijke strekking. Loopplezier, daar gaat het om en daaraan ontbreekt het mij niet de laatste tijd.

Maar nadat ik even voor Madurodam langs de kant ging, wat hooguit een halve minuut kostte, ben ik de groep uit het oog geraakt. Dus ben ik ‘solo’ teruggegaan. Voor mijzelf heb ik het tweede deel van de pyramide gelopen, eerst ongeveer 10 minuten versneld (vanaf het viaduct bij Madurodam via de Aletta Jacobsweg tot aan de Scheveningseweg), drie minuten rustig en daarna nog eens vijf minuten. Het uitlopen duurde echter erg lang, het was nog een heel stuk lopen vanaf – pakweg – het gemeentemuseum naar de baan. Eerlijk gezegd voelde ik toen wel aan mijn benen dat ik iets gedaan had. Een stuk later dan de anderen was ik bij het clubhuis, al met al had ik er toch weer twee uur opzitten.

In het clubhuis vierde Yvonne haar verjaardag, dus dat werd taart eten. Abrikozengebak met slagroom. Een lekkere caloriebom, maar na al dat geloop mag dat wel eens.Het werd nog gezellig, Marlies was weer terug van vakantie, verder waren ook Marjolein, Frank, Jan, Hans, Wim en de beide Paulen aanwezig. En uiteraard de bloggers Lodewijk en Ruud. Van ‘clubswege’ werden toastjes met gorgonzola, zalm en kerriesalade uitgedeeld

Vandaag een rustdag. Vanmiddag naar Amsterdam, ik ga daar een kijkje nemen bij een studiedag van het Instituut Collectie Nederland. Daar heb ik een uitnodiging voor gekregen. Misschien wel interessant.

In Search Of Sunrise

Vergeefs natuurlijk, zeker als je op een avond als vandaag de deur uitgaat voor een duurloop. Zelfs een ‘Sunset’ zat er niet in, té bewolkt. Ik was vroeg thuis en besloot maar gelijk de stoute – of juist niet, mijn zware, dus degelijke – loopschoenen aan te trekken. Het motterde licht en het was akelig kil. Héél even dacht ik: “Zal ik”…… Maar nee, in de voorbereiding op een marathon moet je niet té zelftoegevend zijn. Dus op weg.

De route ging via onder meer de Bosjes van Pex, Meer en Bosch, Ockenburgh, rechtsaf de Monsterseweg op en vervolgens de villawijk in. Verderop de Monsterseweg zag ik aan de overkant een groep lopers. “Heee, Fred!” klonk het enthousiast. Het kon niet missen, het was Margreet, met een groepje HAAG-dames was zij bezig met een duurloop van 75 minuten. Ik sloot mij bij hen aan. De dames – Margreet, Alice, Marianne en Lenie – liepen best in een redelijk tempo. Zeker Lenie, we liepen korte tijd samen op en sloegen onwillekeurig een gat van twintig meter. Even ‘vegen’ en via de Kijkduinsestraat staken we de Machiel Vrijenhoeklaan over, vervolgens rechtsaf de Duinlaan in, via het andere villawijkje richting Laan van Poot. Daar scheidden onze wegen. Via de Fuutlaan, Eiberplein, Daal en Bergselaan en Zonnebloemstraat ging ik huiswaarts. Al met al had ik bijna 95 minuten achter elkaar gelopen.

Maar vanwaar de titel van dit logje, In Search Of Sunrise? In elk geval zal nu bij Hans en bij Petra een lichtje opgaan. Inderdaad, ik had nog een cadeaubon liggen en die heb ik tussen de middag verzilverd.

Het werd de dubbel-cd van Tiësto, In Search Of Sunrise 4. Terwijl ik dit logje aan het uitwerken ben ga ik helemaal op en onder in de heerlijke electronische klanken van de grootmeester, het is echt Feel Good-music.Je krijgt wel waar voor je geld, schijfje 1 bevat 1 uur, 17 minuten en 49 seconden non stop Dance-muziek van onnavolgbare kwaliteit, terwijl het tweede schijfje 1 uur en 17 minuten lang genieten geblazen is. Twee zeer snelle halve marathons lang te gekke muziek… Eén ding weet ik zo goed als zeker: ‘Tiësto’ blijft de eerste dagen in mijn discman. Hij gaat ook op mijn iPod, want het is ideale duurloopmuziek……

Tight but Loose……

Wat een rare dag. Ik heb het er niet over gehad, want met al te persoonlijke trivialiteiten wil ik de lezers niet lastig vallen. Maar in het kader van de training van vandaag is het volgende toch relevant.

Gisteren holde ik direct na de start een klein stukje mee met de puinduinrunners, met de digicam in de aanslag. Ik rende heuvelopwaarts, maar op het moment dat ik aan de kant ging om de lopers te laten passeren, verzwikte ik mijn rechtervoet, mijn enkel liever gezegd. PATS! Auwauw! Ik kon even niet meer op die voet staan en hinkelde verder. Even later trok de pijn iets weg en kon, zij het trekkebenend, mijn weg vervolgen.

Vandaag voelde de voet nog steeds pijnlijk aan. Ik kon wel gewoon wandelen, maar als ik mijn voet op een bepaalde manier neerzette was de pijn goed voelbaar. Dus liep ik de hele dag maar een beetje strompelend, doordat ik mijn rechtervoet steeds op de voorkant liet neerkomen. Helmie een sms-je gestuurd dat ik licht geblesseerd was en niet zou komen trainen.

Tussendoortje van tussen de middag: ik ging met de dienstfiets naar het centrum van Hilversum en heb daar een lichtgewicht outdoor-jasje gekocht. Eerst wat rondgesnuffeld bij Beversport, maar daar kon ik niets van mijn gading vinden. Bij Perry Sport had ik meer succes.

Later, in de trein op weg naar huis, sloeg de vermoeidheid toe. Zowel in de trein van Hilversum naar Utrecht als de trein van Utrecht naar Den Haag ging ik onder zeil. Toen ik in Den Haag Centraal Station uitstapte, kon ik weer redelijk lopen, alsof een geheim operatieteam mij tijdens het dutje had behandeld. Dus besloot ik het toch maar te proberen, de training bedoel ik.

Deze avond stonden 8 maal 800 meters op het programma, met de groep die ditmaal bestond uit Ton, Mike, Helmie, Rob, Henk en ik. Eerst circa twintig minuten ingelopen, daarna werd het programma afgewerkt op de Laan van Poot, Machiel Vrijenhoeklaan en Kijkduinsestraat. Mike, Ton en Helmie hadden gisteren in Leiden gelopen, een 15 kilometer in het kader van het Zorg en Zekerheidscircuit. Mike had daar aardig wat minuten van zijn PR afgesnoept, hij zette er ruim 56 minuten neer, Helmie 59 minuten (ze werd tweede dame!) en Ton hoog in de 1 uur en 5 minuten. Mooie snelle tijden, stuk voor stuk. Maar ze stonden er weer, deze avond.

Ton wilde iets uitproberen, de training was gebaseerd op een bepaalde theorie (van Jonas? Jansson? Jasson? Ton, help me!) Doel was het verbeteren van de tempohardheid. Het kwam er – kort door de bocht – op neer dat, als je 3 uur en 40 minuten op de marathon zou willen lopen, je 800 meter tempo’s in 3 minuten en 40 seconden moet trainen. Dat was dus de bedoeling, voor de snelleren zou dat bijvoorbeeld 3 minuten en 20 seconden zijn, of 3 minuten rond, etcetera….

Echter: de achthonderdjes gingen in een sneltreinvaart, de eerste zes liep ik steeds rond de 3 minuten en 23 seconden en ‘zat’ daarmee steeds in tweede positie tussen Mike en Ton en Helmie in. De laatste twee achthonderdjes gingen wat moeilijker, ik had toch iets teveel gegeven. Rob, die de eerste zes juist rustig had gelopen, kon toen wel ‘knallen’. Toch bleef ik ook toen nog rond de 3’27”.

We draaien dus nog steeds soepel. En de voet? Geen centje last gehad. Wat ik al zei: een rare dag….