Veelbewogen trips

Toch weer veel gepasseerd de afgelopen twee dagen. Zo was er het afscheid van collega Jan van der Meent, sinds 1987 in dienst bij het Commissariaat. Hij begon als huismeester maar groeide naderhand uit naar de functie van centraal beheerder van videobanden, waar hij ook compilaties van maakte. Het Commissariaat gaat echter over naar een digitaal systeem, waarbij het gebruik en bewaren van videobanden niet meer noodzakelijk is, er hoeft ook niets meer gemonteerd te worden.
Er was – geheel in stijl – een videocompilatie gemaakt waarbij zijn collega’s allemaal iets vertelden over Jan. Niets dan goeds uiteraard!

LSD-trip
Vrijdagochtend heb ik LSD genomen. Zonder begeleiding, ik durfde het wel aan in mijn eentje. Het was een zeer geestverruimende ervaring, moet ik zeggen. Ik zag zon, een groen weilandje, alles leek in beweging.

Voor wie zich ongerust begint te maken: ik heb het over een Long Slow Distance run. Twee uur op een vlakke ondergrond, waaronder veel rondjes op het grasveld achter de kantine van onze vereniging. En als ik het over ‘slow’ heb, dan bedoel ik ook langzaam! En dan nu een paar dagen eiwitrijk en koolhydraatarm eten….

Later die vrijdag gesnuffeld in de stad, wat de oogst van één zwart overhemd, twee paar zwarte sokken en dito overjas opleverde.

En ‘s avonds in de Badkapel de Johannes Passion, een van de meesterwerken van de grote Bach. Dit nadat Marjolein en ik bij Puur in de Gentsestraat een overheerlijke en fraai opgemaakte salade met gerookte zalm en makreel hadden genuttigd. Eiwitrijk uiteraard! Jammer dat ik ditmaal geen camera bij mij had.

Jaap Hillen‘De Johannes’ werd door het Haags Barokgezelschap onder leiding van de zeer ervaren Jaap Hillen (vanaf 1949(!) organist van de Grote Kerk te Breda en sinds jaar en dag docent, dirigent en oprichter van voornoemd gezelschap).Het Haags Barokgezelschap tijdens een generale repetitieHet was weer een zeer mooie uitvoering, met goede solisten (vooral de sopraan). Vooral het intro is ontroerend van schoonheid, en dat geldt ook voor veel koorpartijen. Zelf kende ik de Johannes Passion niet zo goed, maar wat muzikaliteit betreft doet hij weinig onder voor de Matthaus Passion. De houten kont – het blijft toch altijd een hele zit, zo’n passion – hadden we er graag voor over.

Zaterdag een lange wandeling door het altijd boeiende Mokum!

Vol programma

Een vol programma vandaag, dus later vanavond pas een update!

Een ouderwetsch marathondieet

Dat is toch het mooie van een groep als die van Ton van Westbroek: er loopt een kreukelaar bij (jawel, dat ben ik) en een heuse Nederlands Kampioene op de halve marathon. Helmie dus!

Bovendien lopen er sinds enkele maanden twee jonge snelle mannen mee, Mike Vrolijk en Rutger Kramer, die bij de CPC een snelle ‘halve’ hebben gelopen, respectievelijk 1’25” en 1’27”. Waarmee, zoals Helmie vanavond fijntjes opmerkte, maar liefst drie zeer snelle lopers uit een relatief kleine groep kwamen!

Wat heeft die kreukelaar dan in die groep te zoeken? Tja, ik vraag het mij ook wel eens af. Bij sommige trainingen gaat het zó goed, dat ik denk: ‘gelukkig, ik kan weer bijblijven, er méér dan dat, dus hoor ik erbij’. Maar vanavond? 500 meter rustig inlopen kon ik niet eens bijbenen. Ik ben dan ook afgehaakt. Die CPC, hoe langzaam ook gelopen, heeft er flink ingehakt, zelfs héél rustig joggen kostte mij de grootste moeite. Pas na een minuut of vijftig ging het ietsepietsje beter, ik liep toen een kwartiertje samen met Michel Out op. Ik kan de komende week het beste herstellen en ‘mijn eigen ding’ doen. Geen tempo’s, geen heuveltraining, niets van dat al. Want volgende week zondag is de marathon van Parijs, voor mij is dat puur een kwestie van – proberen – uit te lopen.

In de kleedkamer sprak ik Mulay Najib, sinds jaar en dag een van de eigenzinnigste trainers van Haag Atletiek. En controversioneel, wat zo’n beetje op hetzelfde neerkomt. Hij adviseerde mij als voorbereiding op de marathon volgende week het ‘ouderwetse’ eiwit/koolhydraten(suppletie)dieet. In 1980 heb ik dat strikt gevolgd, mijn eerste marathon liep ik destijds in 3 uur en 11 minuten, en met gemak. Ik maak mij absoluut geen illusies dat ik het straks ga volhouden, maar waarom niet proberen?

“Hoezo dieet?! Ik ben helemaal niet te dik, alleen stevig gebouwd!”Wat houdt dat dieet nu eigenlijk in?

Er van uitgaande dat de marathon zondag 9 april wordt gelopen (Rotterdam en Parijs):

Vrijdag: een LSD-loop: uur heel langzame duurloop van circa 2 uur. Daarná uitsluitend eiwitten! Vis, vlees (bij voorkeur kip) en als drank bij voorkeur water. Weinig tot géén koolhydraten! (Brood, pasta, rijst, zuidvruchten, suikerrijk voedsel, zoetigheid e.d.) Zaterdag of zondag een snelle tien kilometer, zodat je jezelf ‘leeg’ loopt, en vervolgens hou je dat eiwitrijke dieet aan tot en met woensdag. Alle dagen na zondag wordt er gelopen, maandag 45 minuten, dinsdag 40 minuten, woensdag 45 minuten. Daarna (actieve) rust, na de laatste loop op woensdag begin je koolhydraten te stapelen: volkorenrijst, bananen, zuidvruchten zoals rozijnen, dadels en vijgen. Pannenkoeken met honing of stroop. Zoetigheid mag, liefst geen geraffineerde suikers. Eiwitten nauwelijks, maar Mulay raadde wel runderlever aan (‘Daar zit heel veel ijzer in’) en gemengde noten.

Oudere heren met gekrulde lokken

De komende dagen ga ik naar twee volstrekt verschillende concerten. Enige overeenkomst is dat de muziek in beide gevallen door oudere heren met lang krulhaar werd gecomponeerd.

Het ene concert is de Johannes Passion van Johan Sebastian Bach, over enkele dagen uitgevoerd door het Haags Barokgezelschap onder leiding van Jaap Hillen. Het concert wordt gegeven in de Badkapel in Scheveningen.
Al eerder zagen wij de Matthaus Passion in een uitvoering van Hillen, en dat maakte een diepe indruk op ons.
Waarom nu geen Matthaus? Omdat deze pas rond de paasdagen wordt uitgevoerd, en dan zit (en loop) ik in Parijs. Maar een van de marathonlopers, William, zingt ook in een Bach-koor, en wel in Haarlem. Dus gaan wij op 12 april met de marathongroep naar ‘de Matthaus’ in Haarlem. Het gaat er dus toch van komen….

Het andere concert is van Robert Plant, voormalig zanger van de legendarische band Led Zeppelin. Dat concert is volgende week in de Heineken Music Hall in Amsterdam. Ook dat belooft een prachtconcert te worden, Plant toert alweer een hele tijd met zijn band Strange Sensation over de wereld. Zijn laatste album, Mighty Rearranger, kreeg alom lovende kritieken.

Wat ik al aangaf, totaal verschillende concerten. De kans dat je ‘Matthaus-publiek’ bij Robert Plant tegenkomt, of Led Zeppelinpubliek bij de Matthaus – of Johannes – is niet zo groot. Maar uitzonderingen bevestigen de regel!

The Lemon Tree
Wel grappig: vanavond kreeg ik een mailtje van Liz Hames uit Engeland, de vrouw achter de Britse Robert Plant Fanclub en hoofdredacteur van de fanzine The Lemon Tree. Ik heb daar een aantal jaren geleden ook voor geschreven en illustraties gemaakt.

Liz gaat ook naar het concert van ‘Good Old Robert’ en vroeg of we elkaar ergens in Amsterdam konden ontmoeten. Lijkt mij wel leuk, in 1996 zagen we elkaar in Oberhausen, toen Robert Plant nog met compaan Jimmy Page optrad. Waarschijnlijk zie ik dan ook Henk Klompenburg weer eens, een Zeppelin-fan uit Elburg, met wie ik jaren terug regelmatig contact had al is dat de laatste tijd wat verwaterd. Zo’n concert is een mooie aanleiding om dergelijke contacten te revitaliseren.

Oh ja, tot slot: ik heb gelopen vandaag, niet erg lang (kwam moeizaam op gang), maar een uurtje is beter dan niets. Veel wind op de heenweg – van huis naar Ockenburgh – maar een bleek zonnetje maakte toch veel goed.

Hebban olla uogala….

Nederlanders zijn het meest romantische volk op aarde! Een mooie stelling, maar ook een die op zijn zachtst gezegd niet door iedereen zal worden onderschreven. Integendeel, Nederlanders, Hollanders liever gezegd, staan bekend als nuchtere ‘no nonsense’ mensen, gericht op werk, gezin en klussen. En een tikje materialistisch, de oerhollandse handelsgeest is spreekwoordelijk.
Dan is het toch grappig dat de allereerste geschreven Nederlandse tekst het zinnetje bevat: ‘Hebban olla uogala nestas bigunnan hinase hic enda thu?’ (oftewel: ‘Zijn (niet) alle vogels begonnen met het bouwen van hun nest, behalve jij en ik?’). Nou, als dat niet romantisch is, dan weet ik het niet.

Dat er door taalkundigen overigens heel wat afgesteggeld is over deze zin, blijkt uit deze site. Pas op, alleen voor linguïsten!!

Hoe kom ik hier nu op? Welnu, bij de vogels gaan zoetjes-aan de hormonen weer opspelen. Zojuist zag ik in de tuin een heggemus-vrouwtje haar – in ieder geval een – mannetje verleiden. Met trillende vleugeltjes hipte ze om hem heen, net zo lang totdat hij haar besprong, maar juist op dat moment vloog ze weg. Hij er achteraan, dat spelletje zal zich nog wel een aantal keren herhaald hebben.

Nog even, en meer zangvogels laten zich zien. ‘s Ochtends laten ze zich al aardig horen.

Geen training
Jawel, er was wel een training, maar ik heb er niet aan meegedaan. De spieren zijn nog te pijnlijk, de benen verzuurd. Ik heb wel zo’n kleine twintig minuutjes losgelopen. Morgen beter, hoop ik.

Wel was er redactievergadering. Over twee dagen is de sluitingsdatum van de kopij voor ons clubblad ‘Haagse Bluf’.
Zelf zal ik Menno de Rijk benaderen voor een stukje of interviewtje. Menno heeft zaterdag de 10 kilometer gelopen binnen de 70 minuten. ‘Is dat dan zo snel?’ hoor ik al vragen. Misschien niet, maar wel voor iemand die 83(!) jaar is. Een leeftijd die je Menno overigens absoluut niet geeft. Hij heeft nog een dikke bos haar, is slank, loopt regelmatig hard en doet een paar keer per week aan fitness. Bovendien is hij zeer levenslustig en gevat.

Menno zal met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid de oudste deelnemer zijn geweest. Niet dat dit bij de CPC organisatoren bekend is, want hij heeft gewoon op het laatste moment ingeschreven.

Snelle HAAG-dames bij CPC

En dan was er weer de jaarlijkse CPC, misschien wel de grootste stratenloop van Nederland. Alle afstanden bij elkaar genomen zo’n twintigduizend deelnemers ditmaal!

Om 13.00 uur gingen de bijna 3300 deelnemers aan de 10 kilometer van start, voorwaar een groot veld..

De eerste die ruim een half uur later binnenkwam was Edgard Creemers. 31’21” had hij er over gedaan om precies te zijn, terwijl clubgenoot Arno van Doorn vijfde werd in 34’09”.

Vijftig-plusser Piet de Jonge liep een PR, 38’56”, waarlijk een grandioze tijd.Aster Schueler en Marjolein Dam waren derde en vierde bij de dames. Allemaal HAAG-dames! Hier nadert Marjolein de finish. Trotser nog dan op haar klassering was zij op haar tijd, een PR van 40’39”.Marjolein praat met de winnende dame, Nina MathijssenMaar ook op het koningsnummer, de halve marathon, gooide een HAAG-dame hoge ogen. Sterker nog, ze werd in haar categorie (35 plus) Nederlands Kampioen!! Ik heb het over ‘onze eigen’ Helmie.

En dan heb ik het nog niet gehad over Haag-atlete Sylvia Dingemans, die vlak na Helmie binnenkwam en tweede werd in haar categorie!

Het duurde trouwens nog heel lang – circa 25 minuten – voordat de ‘halve marathonners’ konden starten. De politie gaf geen toestemming, het parcours was nog niet vrijgegeven. Het bleek dat ‘ergens in Scheveningen’ een auto tegen een lantaarnpaal was gereden en de brandweer was bezig die wagen weg te slepen.
Het geduld werd dus erg op de proef gesteld, gelukkig scheen op dat moment wel de zon, die – eindelijk – prettig warm was.

Ik ontkom er niet aan te melden wat ik gelopen heb. Welnu, eigenlijk wil ik het daar helemaal niet over hebben. Van tevoren had ik mij ingeschat op tussen de 1’45” en de 1’50”, omdat de CPC mij domweg niet ligt. De afgelopen tien jaar heb ik er nooit een goede tijd gelopen.

Maar ditmaal ging het nog trager, het welbekende probleem noopte mij om op de boulevard een strandtent op te zoeken. Dat scheelde mij al met al minstens vier minuten. En het was al zo zwaar, we hadden een fors stuk wind tegen. De laatste vijf kilometer ging ik vrij snel en kon behoorlijk wat lopers inhalen. Uiteindelijk kwam ik in 1’52” minuten binnen. Toch heb ik een keer nòg slechter gelopen, 1’54”. Volgend jaar ga ik hier de tien kilometer maar eens proberen, die moet ik in 45 minuten kunnen lopen.

Nederlands Kampioen Helmie met twee van ‘haar mannen’, André en Ton

Pasta, en daarmee (niet) basta!

Het was een hectisch dagje gisteren. De dag van de drie P’s: Pa, Partir en Pasta.

Maar eerst ben ik naar de stad gegaan, onder meer om diverse cadeaubonnen die ik voor mijn verjaardag mocht ontvangen te verzilveren. Twee uur later kwam ik met de oogst, bestaande uit een linnen colbertje, een soepel outdoorjackje en een dvd van Jacques Brel (live in Olympia, 1966) thuis.

Later ging ik weer eens op bezoek bij mijn vader. Over een paar weken wordt-ie 89, maar hij woont nog steeds zelfstandig, ‘een overlever’. Hij heeft zich met het oog op de toekomst wel ingeschreven voor een verzorgingsflat, maar komt op een wachtlijst (hij is geen ‘urgent geval’).

Partir, c’est Vivre Un Peu!
Daarna vierde ik “mijn afscheid” bij OCW. Nu klinkt dat veel grootser en dramatischer dan het is: per 1 februari is mijn detachering voor één dag per week – als hoofdredacteur van het blad ‘De Cultuurbarbaar’ – afgelopen. Martine had een tijdje terug gevraagd of ik iets voor een kleinschalig afscheidsfeestje voelde. Vandaar!
Er waren 15 mensen gekomen, onder het genot van een hapje en een drankje babbelden we wat na. Zelfs ‘medeloper’ en ex-OCW’er Rutger was gekomen. Voor mijn afscheid kreeg ik een originele muismat en een standaard waarin je diverse foto’s kunt plaatsen. Foto’s van deze happening zijn nog niet ‘available’.

Pasta
Wel available zijn de foto’s van de pastaparty die avond. Pasta, het traditionele voedsel voor (halve) marathonlopers.

Morgen is de CPC, met de Van Dam tot Dam behorend tot de grootste stratenlopen van Nederland.Onze vereniging had – gesponsord door Zier Running en reclamebureau Sjaak Oosterlaken – de pastaparty georganiseerd voor de CPC-groepen. Allemaal mensen die met (relatief) weinig basisconditie binnen drie maanden worden klaargestoomd voor de 5, 10 of 21 kilometer. Helmie en Ton waren er bij als ‘special guests’ en ik was er ook om foto’s te maken.Kok Ivo had meer dan zijn best gedaan. Ook na de eerste ronde raakten de schalen met verschillende pastavarianten – met vlees, vis of vegetarisch – binnen een mum van tijd leeg.Daarna gingen de voetjes van de vloer, waarbij een zanger van het Nederlandse Lied in niet onbelangrijke mate aan de feestvreugde bijdroeg. Op het laatst was er de onvermjdelijke polonaise en namen twee van de organisatoren, Maarten en Chris, de microfoon ter hand om een dramatische versie van André Hazes ‘de Vlieger’ ten beste te geven.In de kleedkamer vierden de mensen van trainingsgroep Rob Vermeulen ondertussen hun eigen feestje, wèg van het losbandig feestgewoel enkele meters verderop…..