Koninginneweekend

Vanmorgen heb ik in het krachthonk van HAAG sinds lange tijd weer eens wat gewichtjes omhoog gedrukt. Niet te zwaar natuurlijk, setjes van 10 maal 55 kilo maximaal, maar na een maand geen fitness valt dat niet mee.

In de kantine zat Mulay, hij stelde voor om mee te lopen vandaag. Dat was ik toch al van plan, want sinds woensdag had ik niets meer gedaan. Nou ja, een beetje gewandeld en afgelopen vrijdag drie kwartiertjes gefitnessed, maar niet getraind.

Het werd een heerlijke training van anderhalf uur door een zonnig, groen Westduingebied. Zo gemií als deze loop zou worden, zo gevarieerd was de samenstelling van de groep: van langzame recreanten tot redelijk snelle lopers. Het was een typische Mulay-training, zéér rustig (“er wordt door vrijwel alle groepen véél te hard (in)gelopen”, vindt hij, “zo wordt je echt niet sneller bij wedstrijden”) en opeens korte stukjes heel snel. In deze training waren er heel korte, fikse versnellinkjes op een stukje paardenpad omhoog, flink de armen laten meewerken, daarna weer heel rustig terugjoggen en weer voluit het paardenpad omhoog. En dat acht maal. Daarna gingen we weer heel rustig lopen.

Vlak bij waar je bij strandtent De Kwartel het strand opgaat, gingen we bij de fietsenstalling van paaltje tot paaltje sprintjes trekken, bij elk bochtje wel even inhouden en dan weer voluit. En dat vijf minuten lang. Pfoei, dát was pittig! Daarna weer in het bekende relaíe rustige tempo het strand op. Daar deden we twee versnellingen over deels mul zand, de eerste in drie minuten, de tweede – na circa vijf minuten rustiger – in drie minuten en twintig seconden. Daarna liepen we weer het strand af en gingen we via de duinen terug. In de duinen, op het vlakke gedeelte waar fiets- en wandelpad parallel lopen, tien maal 35 seconden flink hard, met pakweg dertig seconden tussenpauze. De laatste twee gingen behoorlijk snel, maar dat ‘mocht’ van Mulay: de laatste versnellingen kun je ‘alles uit de kast’ gooien.
Daarna nog bij een kort trappetje zes keer snel omhoog, en op het laatst nog zes keer een stukje heuvel op, pakweg veertig meter omhoog. En vervolgens weer heel ontspannen terug naar de baan, we hadden exact anderhalf uur gelopen.

Maar dat was vandaag. Hoe was het gisteren?

Koninginnedag
Gisteren was het een heel rustige Koninginnedag. Geen Amsterdam, geen Utrecht, al die mensenmassa’s hoeven voor mij niet meer zo. Ik ben wel even naar de Frederik Hendriklaan gegaan en heb daar 9 langspeelplaten gescoord voor één euro per stuk. Heel uiteenlopend:

Een van jazz-gitarist Lee Ritenour uit 1979 (Rio), Echo and the Bunny Man (Ocean Rain), Flairck (variaties op een dame), Bomans met een glimlach (fragmenten uit het radioprogramma ‘Problemen verdwijnen waar de kopstukken verschijnen’, dat eind jaren 50, begin jaren 60 door de KRO werd uitgezonden), het beste van Wim Sonneveld, Oscar Peterson in concert, The Police (Reggatta de Blanc), Johnnie Ray (American Legend) en Connie Francis met 20 All Time Greatest Hits.

Tot nu toe heb ik alleen Bomans en Lee Ritenour beluisterd. De laatste is gewoon een heerlijke easy listening jazz-plaat, met mooi harmonisch feel good gitaarspel van de ten tijde van het verschijnen van dit album (1979) nog piepjonge meester. Is niets mis mee, dit kun je elk moment van de dag opzetten.

Bomans is een verhaal apart. De manier waarop mensen toen spraken (een tikje deftig, alsof iedereen toen articulatie-les op school kreeg) doet nu heel gedateerd aan, alsook de probleempjes die zij het kopstukkenpanel voorleggen, maar de humor van Bomans heeft de tand des tijds doorstaan. Zelfs anno 2006 kun je zo nu en dan een glimlach en zelfs een schaterlach niet onderdrukken als Bomans weer een van zijn onnavolgbare parabelen vertelt. In die tijd was erg hard lachen om grappen toegestaan, dat blijkt wel. Bij de opnamen was namelijk publiek aanwezig. Tegenwoordig kan schaterlachen niet meer, staat niet intellectueel of ‘cool’ genoeg of zo…..Later ben ik naar de Keizerstraat gegaan, waar vriend René optrad met zijn band ‘The Old Daddies’. Gewoon degelijke, ouderwetse sixties-rock met veel Stones-. Beatles- en CCR-covers. Maar de oude vaders hadden er duidelijk zin in, ondanks de 15 man (waarvan 12 vrouw) publiek.

Porcupine Tree – In Absentia ***1/2

Ik had ‘m al een hele tijd liggen, dit ‘lenertje’ van oud-collega Peter Jansen. Gisteravond toch maar eens opgezet. Blij toe dat ik het gedaan heb, want dit album is dik in orde! Bij vlagen doet het aan Crosby, Stills & Nash denken, zó sterk zelfs dat je het idee hebt dat ze het zijn, zoals in Lips of Ashes (CSN meets Adreas Volleweider) en The Sound of Muzak. Maar bij Prodigal denk je even Pink Floyd te horen, met die gilmoureske gitaarloopjes en het soort zang. Er staat een enkel in muzikaal opzicht gezien mooi maar ietwat saai nummer op (zoals Gravity Eyelids of Heartattack In A Lay By, het lijkt wel de Canterbury-groep Caravan), maar meestal kent de plaat een sterke muzikale dynamiek, met massief-hardrockende gitaarpartijen die de zaak echter nooit plompweg ‘dichttimmeren’, want na zo’n beheerste eruptie komt er meestal weer een fraaie rustige overgang.Al met al een album dat tussen goed en heel goed in zit en wat mij betreft drie-en-een halve ster verdient.

Porcupine Tree – Deadwing ***1/2

De meest recente van onze Stekelvarkenboom, vorig jaar uitgebracht. Deze zat ook in het cd-doosje, dus meteen maar beluisterd. Het album gaat met de titelsong van start, ruim negen minuten goed opgebouwde melodieuze symfo met een soepele swing, en een met de stevige gitaarpartijen – toch wel een handelsmerk van deze band, merk ik – flink contrasterende zang, de wat melancholiek-welluidende stem van multi-instrumentalist Steven Wilson.

Sommige nummers neigen naar het ‘middle of the road’ metal/hardrock en lijken daardoor op het eerste gehoor wat saai, zoals Shalow en Halo. Bij betere beluistering blijkt dat het een stuk muzikaler is opgebouwd, en dat geldt zeker voor Arriving Somewhere But Not There, dat heel verstild, bijna pastoraal begint en dan in twaalf minuten overgaat van een wederom wat Caravan-achtig stuk met close harmony zang in stevige maar niettemin melodieuze heavy metal en vervolgens weer gezellig à la Caravan eindigt.

Merkwaardigste nummer is Mellotron Scratch, waarbij het lijkt of platen van twee of drie (strijk)orkesten tegelijkertijd zijn opgezet. Echt King Crimson in hun meest extreme prog-rock momenten!

Goed album, goede groep. Beluisteren? Zeker doen! Dat het niet zó maar een metalbandje is, blijkt wel uit het feit dat coryfeeën als Adrian Belew (King Crimson) en Mikael Akerfeldt (Opeth) meedoen.

Advertisements

Koning(B)inneNach

Ja, jullie ook hè? Van harte gefeliciteerd met de Koningin. Alhoewel Beatrix eigenlijk op 31 januari jarig is; haar moeder Juliana zou morgen jarig zijn geweest.

Gisteren had oude vriend Diederik mij uitgenodigd voor een etentje, eigenlijk was het nog een verlaat verjaardagscadeautje. Maar eerst een borrel vooraf in Rijswijk, waar hij nog niet zo lang geleden met vriendin Nel een nieuwe woning heeft betrokken.

Wij gingen naar een bijzonder gezellig, intiem restaurantje met erg vriendelijke bediening en een prima keuken. Tijdens het eten diepgaand geboomd over de essentie van het leven. Dus over de liefde. Dit in combinatie met astrologie, onze oude passie. Na het eten zijn we naar de KoninginneNach gegaan. Of eigenlijk naar een onderdeel daarvan, de BinnenNach, een soort Music In My Head in het Spui- en het Filmtheater. Die middag had ik er nog kaartjes voor gekocht op het Buitenhof. Wij – Frank, Ingeborg en Marjolein van Haag, ikzelf en op het laatste moment ook Diederik – vormden zo een groepje.

Ik geloof niet dat wij een slechte keus hebben gemaakt. Binnen was het qua temperatuur behaaglijker dan buiten, bovendien viel er ook muzikaal gezien genoeg te genieten. Eigenlijk is het enige concert dat wij helemaal hebben gevolgd dat van Spinvis.

Spinvis, hier overigens tijdens een optreden bij het NoorderslagfestivalDe in cult-kringen immens populair geworden singer-songwriter met de eigenzinnig-dromerige liedjes en aparte melodietjes werd begeleid door een dijk van een band. Of eigenlijk is Spinvis de hele band, met onder anderen een celliste, Saartje van de Camp, en een trompettist/toetsenist met een kek groen jasje waarin ik de acteur-musicus Hans Dagelet (pa van Tatum, dus een goed beeldhouwer is hij ook…) herkende.De muziek is met niets te vergelijken, maar ik probeer het toch maar: een mix van pop, rock en cabaret, een mespuntje Symfo-rock, een theelepeltje Canterbury-sound, een vleugje Walkabouts, een toefje Cure, een tipje Tindersticks.

Al met al werd het een zeer aangenaam concert. Spinvis heeft niet een uitzonderlijk goede stem, maar wel precies de stem die geschikt is voor het soort liedjes dat hij zelf componeert, van die schetsjes uit het leven van alledag, vanuit een heel eigen invalshoek belicht en bezongen.

Daarna hebben we brokstukjes van de groep Solo gezien, en de eerste twee nummers van Dyzack. We hadden nog een laatste officiële tram naar (ieders) huis, anders hadden we de nachtbus moeten nemen.

Van alles wat…..

In het vriendengroepje tijdens het weekend Tubbergen zaten een paar goede hardlopers. Zoals Wim K., een van de snelste 60 plussers van de regio, en Paul van O., een van de snellere 45 plussers. En er was iemand bij die onlangs de 10 kilometer van Hengelo bij de dames heeft gewonnen. Een snelle dame dus, dat kun je wel zeggen. Het was dan ook niet zonder enige jaloezie dat dit selecte gezelschap tijdens de wandeling deze nòg snellere sinjeur door het veld zag struinen.

Wij wilden hem nog vragen of hij ons zijn diensten als haas wilde aanbieden tegen een redelijke vergoeding (bospeen, of boerenkool, name it), maar zijn enige reactie was dat hij het hazenpad koos. Nou ja, we behelpen ons wel met de bij ons aanwezige duinkonijnen….

Bijbaantje
Kijk, ik heb een gewone baan, maar om het hoofd een beetje boven water te houden heb ik er nog een winkeltje bij, in Parijs. Toen ik er was, ben ik even wezen kijken of de zaken goed liepen. En dat liepen ze. William Elfrink maakte nog deze foto, tegen mijn zin natuurlijk want de belastingdienst kijkt mee. Maar ja, ze mogen het wel weten ook eigenlijk, dat stiekeme gedoe steeds….

Maar zonder gekheid: William heeft nog een paar mooie foto’s gestuurd van Parijs, een aantal daarvan wil ik jullie niet onthouden.Hotel de VilleArc de Triomphe en La DefenseEiffeltoren en Trocadero

En hier nog een paar van tijdens en ná de marathon…..

Afgebroken

De afgelopen dagen heb ik mij nogal bezig gehouden met het verslag van ons ‘Tukker-weekendje’. Is er tussentijds dan niets gebeurd?
Nou, dat valt eigenlijk wel wel mee. Het waren normale werkdagen, waarbij er zelfs nog getraind is. Een beetje dan, wat mij betreft.
Maandag was een duurloopje gepland van zeventig minuten, richting Ockenburgh en van daaruit naar Scheveningen, bij de Havenhoofden. Die zeventig minuten heb ik wel gelopen, maar de helft daarvan in mijn eentje. De eerste helft met de groep, die er meteen aardig ‘de benen’ inzette. Dat had misschien ook te maken met de fietsende trainer (Ton heeft nog steeds last van die voetblessure) die we trachtten bij te houden. Misschien al te voortvarend, waardoor ik het terug duinopwaarts moeilijk kreeg. Daar ben ik afgehaakt.

Woensdag – gisteren dus – wederom een training afgebroken. Op het programma stond vijf maal duizend, DUS werd het weer anders: zes maal drie minuten, vervat in een duurloop. De tempo’s gingen niet naar mijn zin, dus ook nu ben ik – onder het motto: toch nog ‘iets’ gedaan – afgehaakt bij de Badkapel. Op de terugweg over de Frankenslag was er nog een onverwachte pitstop bij een aldaar wonende vriend. Vijf minuten bijgepraat, daarna weer verder naar de Laan van Poot. Groep Lodewijk – met onder anderen Paul van O. en Marjolein – was ook net weer teruggekeerd, ze hadden afwisselend duizendjes en tweeduizendjes gedaan. En dat in tijden van om en nabij de 3’40” per kilometer. Maar ja, daar is het ook groep Lodewijk voor…..

De afgelopen dagen zijn er ook weer veel onverstandige DUS lekkere calorieën naar binnen gewerkt. Veel jarigen, elke dag wel één. En elke dag gebak….Mijn voor de marathon zo afgetrainde lijf gaat weer zwembandjes vertonen….. Er wordt aan gewerkt!! Maar het komt wel weer goed, want de komende tijd zijn er genoeg lopen om voor te trainen: zoals The Golden Ten in Delft, The Royal Ten in Den Haag en Maastrichts mooiste. Voor november heb ik mij met de anderen van onze groep ingeschreven voor de Berenloop in Terschelling.

Weekendje Tubbergen – zondag

De laatste dag alweer! Time Flies. Maar we hebben die ruim anderhalve dag wel uitgebuit.

Deze zondagochtend hadden wij gedrieën (Paul van O, Marjolein en ik) afgesproken om te gaan hardlopen. Om half acht, dus niet al te vroeg. Marjolein en ik waren present, Paul niet dus we hebben niet gewacht. Het werd een rustig duurloopje, deels buiten de bebouwde kom, tussen de weilanden.

Na het ontbijt gingen we nog een wandeling maken. Dat werd ‘een rondje Tubbergen’ met een lengte van circa 12 kilometer.

De route startte op het Raadhuisplein voor de St. Pancratiuskerk. Na enige tijd wandelen kwamen we buiten de bebouwde kom. Hier stonden deze jonge bomen in bloesem.Korte tijd later kwamen we op Landgoed Baasdam, een gebied dat grotendeels uit landerijen bestaat, afgewisseld met loof- en naaldhout. Hier liepen we een eindweegs totdat we uitkwamen bij een zandweg met aan het eind daarvan een wel bijzonder grillig gevormde boom.Dit bleek de beroemde Kroezeboom te zijn, een reusachtige dikke eik van wel 500 jaar oud. Hij staat naast een rustieke veldkapel te pronken, op de es bij Fleringen.Boomchirurgen moesten er aan te pas komen om de boom te behouden. Van dichtbij zie je ook dat er stalen pennen in de bijna gespleten stam zijn geslagen om de boel bij elkaar te houden. Hoe lang houdt het nog, vraag je je af.Het woord ‘kroes’ betekent overigens ‘kruis’, de eik was met een kruis gemarkeerd om de grens tussen de Fleringer Es en de ten noorden daarvan gelegen woeste heidegronden aan te geven. Omdat de boom op een afgelegen markant punt stond had de eik tussen 1630-1730 voor de katholieken grote betekenis vanwege de geheime godsdienstige rituelen die hier plaats vonden.En verder ging de weg. Het weer was overigens beter dan gisteren, weliswaar bewolkt maar met iets hogere temperaturen, zeg 15 graden of daaromtrent.Een stuk verderop kwamen we uit bij Havezathe Herinckhave met de watermolen. Het huis is tussen 1740 en 1743 gebouwd op de bouwvallen van een ouder huis door Friedrich Christian von Bünninghausen. Tot juni 1959 bewoonden zijn nazaten de havezathe, die toen door brand gedeeltelijk werd verwoest. De Provinciale Kastelenstichting heeft het pand in 1968 overgenomen en laten restaureren.Naast de havezathe zie je het waterrad, dat sinds 1865 niet meer als zodanig gebruikt wordt. Wel is in 1989 het gebouw gerestaureerd met binnenin een maalstoel voor het malen van koren en daarna nog voorzien van een waterrad.Tegenover de Havezathe ligt een oude boomgaard, ik zou zeggen een bongerd. De bomen hebben de grillige vorm door de tand des tijds verkregen, wat het pittoreske karakter van de boomgaard nog versterkt.Het grootste deel van de wandeling zat er op. Het was toch nog een flinke tippel terug naar Tubbergen, maar rond kwart over twee waren we weer terug op het Raadhuisplein. Wij hebben daar nog even de St. Pancratiuskerk van binnen bekeken. Waarlijk een prachtige basiliek, waarbij vooral het mooie altaar en de prachtig gebrandschilderde glas-in-lood ramen opvielen.Op het terras van het Raadhuisplein streken wij neer voor ‘de galgenlunch’. Eindelijk was de zon gaan schijnen, we wilden daar nog even van profiteren alvorens de bus en trein huiswaarts te nemen. De jonge ober (of eigenaar?!) was verheugd ons andermaal te zien. Ook de avonden ervoor waren wij hier namelijk te gast om koffie drinken, voordat we naar Fox gingen. Het ‘Haagse tuig’ zal ongetwijfeld een substantiële injectie aan de plaatselijke economie hebben toegediend! Paul Versteegh, de kunstenaar van ons gezelschap, maakte nog enkele schetsen van de gebouwen. Wellicht keren elementen daarvan terug in de doeken die hij bij terugkomst in Den Haag zal gaan maken.En toen was het voorbij. Met bus en trein keerden wij allen terug naar onze mooie stad achter de duinen. Het is mooi geweest. En de volgende keer…. Quo Vadis? Wordt het Terschelling? Drenthe? Limburg? Als deze mensen er maar bij zijn (sprak hij voor zichzelf…..). Volente Deo!

Weekendje Tubbergen – zaterdag

De tweede dag van het weekendje weg met de Stichting…..

Zoals gebruikelijk was ik zeer vroeg uit de veren, om half zes.
Om kamergenoot Paul Versteegh niet te storen kleedde ik mij zo voorzichtig mogelijk om, pakte de sleutel en liep via de trap naar beneden. Even later was ik op weg voor een korte ronde door het dorp en aangrenzende woonwijken. Wat mij daarbij vooral opviel was hoe groot Tubbergen nog is.

Toen ik na een half uurtje terugkeerde bij het hotel, kwam nèt die andere matineuze persoon – Marjolein – naar buiten, ook in trainingsoutfit, om haar ochtendronde te doen. Dus ik ging ook nog even door. Even later kwamen we elkaar weer tegen en samen liepen wij terug naar het hotel.

Douchen, aankleden en in de lounge koffie drinken, wachtend op de anderen. Rond half negen werd er ontbeten, dat – zoals eerder aangegeven – vrij copieus was: brood, krentenwigge, ontbijtkoek, beschuit, yoghurt met muessli of cornflakes, diverse soorten beleg en hardgekookte eitjes. We legden een stevige basis voor deze dag, die grotendeels op de fiets zou worden doorgebracht.

Met reisleider en organisator Hans gingen we naar de fietsenzaak op de hoek om fietsen te huren, waarna het span vertrok voor een tocht van circa 28 kilometer. Dat klinkt niet superlang misschien, maar niettemin was het intensief genoeg.Het werd een tocht die ons voerde langs groene landerijen, hier en daar onderbroken door licht bosachtig gebied. Frank maakt een foto van het fraaie Twentse landschap, terwijl zijn wederhelft naderhand niet onder de indruk lijkt van het hanige gedrag van dit loslopende type…

Mijnheer De Haan liep overigens rond bij Tante Sien, een van de uitspanningen waar wij een pitstop maakten. Naderhand maakten wij er nog een in Ootmarsum, een bijzonder pittoresk plaatsje met opvallend veel blijken van kunstnijverheid. Wij nuttigden daar ook de lunch.

Maar voordat het zover was, bezochten wij het openluchtmuseum van Ootmarsum, waar momenteel een beeldenexpositie gaande is. Opvallend veel van dit soort gestileerde beelden van Afrikaanse kunstenaars. Het riep wel de vraag op of je er zó gaat uitzien als je té veel hardloopt….. Het is een klein openluchtmuseum, maar er was genoeg te zien. De beeldentuin, maar ook inrichtingen van oude boerderijtjes, bijenkorven, enzovoorts.Later bezochten we het Drostehuisje, waar de plaatselijke bevolking in vroeger tijden belasting aan de Drost kwam betalen. Bleef men in gebreke, dan kwam men in het gevang onder het huis terecht. Leuker kon de Drost het destijds kennelijk niet maken…. Maar eerst gebeurde er bij het Openluchtmuseum nog iets heel opmerkelijks.In het kapelletje – of eigenlijk meer een bijeenkomstruimte – op het terrein van het openluchtmuseum vond een spontane huwelijksvoltrekking plaats. Yvonne en vriend Murat werden zonder veel plichtplegingen in een bank gezet en Hans, Nico, Marjolein en Fred tot getuigen gebombardeerd. Vervolgens verbond Paul van O. als onbezoldigd ambtenaar van de burgerlijke stand in welgekozen bewoordingen het jonge stel in den echt. Wel opvallend was dat Yvonne ‘ja’ zei en Murat even sprakeloos was, maar wie zwijgt stemt toe….Nog meer formaliteiten ‘s avonds tijdens het diner, waar we overigens pas na een lange terugtocht langs het kanaal en – voor sommigen – een ligbad aan toe waren. Organisatoren Hans en Marjolein kregen een boekenbon van het gezelschap voor hun regelactiviteiten, hetgeen door betrokkenen in bescheiden dank werd aanvaard.

Na het eten zijn wij wederom naar Fox gegaan. Het was iets rustiger dan gisteren, maar nog steeds gezellig. Een groep jonge meiden kwam binnengestormd die herhaaldelijk een yell aanhieven, ze waren kampioen geworden met hun voetbalteam. Een vrolijke boel, kortom. En weer werd er onverantwoord maar kostelijk genoten van de grote bitterballen, kipnuggets en bamiballetjes. Toch had het fietsen die dag er flink ingehakt. Om kwart voor twaalf was iedereen weer terug in het hotel en lag men binnen de kortste keren in Morpheus’ armen….

Morgen het laatste stukje van een veelbewogen weekend!

Weekendje Tubbergen – vrijdag

Bijna alle personen die twee jaar geleden aan het fietsweekend in Tilburg deelnamen (zie weblog 11 en 13 oktober 2004) waren ook ditmaal van de partij.

We gingen voor een gezellig weekendje Overijssel inclusief hardlopen, fietsen en wandelen. Dat klinkt veel spartaanser dan het was, want aan het Bourgondische aspect is ruime aandacht geschonken. Dat laatste zat al in het arrangement begrepen, met z’n allen in Hotel Tubbergen, twee overnachtingen inclusief ontbijt en diner, beide maaltijden overvloedig en van goede kwaliteit.

Vrijdagmiddag vertrokken we vanaf Den Haag Centraal Station met de trein naar Amersfoort, daar overstappen in de trein die in Almelo zou stoppen, van daar uit was het nog zo’n twintig minuten rijden met de streekbus.
Maar ja, wat gebeurde? Eenmaal in Almelo gearriveerd, misten we na het uitstappen een bepaald persoon die door zijn luidruchtige vrolijkheid niet zo makkelijk over het hoofd kan worden gezien: Jan Letsch. Hij zou toch niet…..? Ja, hij zou wel, hij zat inderdaad nog in de trein. Of liever gezegd: hij stond op het punt om uit te stappen, maar een aantal mensen in het gangpad belemmerden hem de doorgang. Geen kwade opzet, ze moesten er kennelijk ook uit. Echter, de overijverige conducteur had het vertreksignaal al gegeven. De deuren sloten zich. Dag Jan!

De rest van de groep ging naar de bushalte voor het station, Marlies probeerde Jan per mobiel te bereiken, wat na enkele pogingen lukte. Jan zou van de volgende stop, Hengelo, weer de trein terug naar Almelo nemen. Paul en Marlies wachtten hem op, de rest ging met de bus naar Tubbergen.

Het is uiteindelijk allemaal goed gekomen. Tegen zeven uur zaten we aan de eerste warme maaltijd van het hotel. Daarna gingen we koffie drinken in een café in de buurt. Wim Kramer, die juist vandaag jarig was, kreeg ter plekke een cadeautje aangeboden van de groep.

Daarna zijn wij naar ‘The Fox’ gegaan, zo’n beetje ‘The Place To Be’ in Tubbergen. Zo werd ons verteld door de uitbater. En inderdaad, het bleek een gezellige uitspanning met veel jongeren. Maar ook de wat ouderen, waaronder de meeste leden van onze groep, amuseerden zich, ieder op zijn of haar manier. Zo had de jonge dame van ons gezelschap al snel ‘anschluss’ met twee charmante Tukkers, waren Paul van O. en Paul K. de plaatselijke biertjes aan het uitproberen en gaf Jan L. weer een van zijn onnavolgbare dans-acts ten beste.

WORDT VERVOLGD, FOTO’S EVENEENS