Nike City Run

Wat een noodweer vanmorgen. Met bakken kwam de ijskoude regen van het fimanent. In navolging van collega Hans zou ik moeten zeggen dat ‘het weer niet goed of slecht is, maar dat het weer slechts ‘is’. Een fraai boeddhistisch principe. Maar vanmorgen voegde ik er stiekum toch – en bij herhaling – een minder diplomatiek woord aan toe.
Want ik moest naar buiten voor een pittige prestatieloop, ditmaal in het Gooi.

Het is niet mijn gewoonte om in het weekend naar Hilversum te gaan, integendeel. De hele week moet ik er al heen voor mijn werk, en dat kost mij steeds veel (reis)tijd. Maar ditmaal maakte ik een uitzondering, want een week voor de marathon moest ik van mijzelf ‘ergens’ een snelle tien kilometer lopen. In Hilversum was de Nike City Run, mijn collega en kamergenote zou er de vijf doen. Dus ik koos maar eens voor deze loop.

Tegen elven was ik in Hilversum. Het was nog rustig op dat moment, alhoewel de hele Groest aan weerszijden al met rood lint was afgezet en mensen van de organisatie druk bezig waren met het gereed maken van het start-finishgebied en het opzetten van kraampjes. Ik schreef mij in en zocht daarna een uitspanning om een kop cappucino te nuttigen. Alzo geschiedde. Daarna richting garage onder Hilvertshof, waar men zich kon omkleden en bagage kon afgeven.

Een stukje van de ‘Kids Run’ gezien. Wat mij opviel was het enorme aantal deelnemers. Honderden! Als in Den Haag een kidsrun wordt georganiseerd, schrijven zich hooguit enkele tientallen kinderen in. Misschien is het anders bij de City Pier City loop.

Inmiddels hield het op met hard regenen en begon het keihard te regenen. Maar toch naar de start, ook hier weer vele honderden deelnemers. Precies om 12.30 uur klonk het startschot, na een klein minuutje kwam ik over de tijdregistratiemat. Het duurde even voordat ik vaart kon maken, maar uiteindelijk lukte dat toch aardig. Ik ging voluit, dat gevoel had ik tenminste. Kampfgeist, bloed in de schoenen, snot voor de ogen, zoiets. Het was wel een zwaar parcours, afwisselend heuvelopwaarts en veel vals plat. Misschien dat daardoor de eindtijd mij wat tegenviel, 47 minuten en 20 seconden netto. Het had ècht niet harder gekund, pas in de laatste twee kilometers werd ik door enkele lopers ingehaald.

Na afloop zag ik zowaar nog twee mensen van Haag, Gerdjan van Zanten en Peter Kriek. Gerdjan had 43 minuten gelopen. Hij kan veel sneller, maar hij had ditmaal zijn broer ‘gehaasd’.
Peter had 57 minuten gelopen. Ook hij kon ooit een stuk sneller, maar ja, die kilootjes hè?

Collega Wanda heb ik helemaal niet gezien. Maar goed, ik zie haar morgen wel weer. Ik zag wel dat ze 31 minuten heeft gelopen over de 5 kilometer. Voor de eerste keer deed ze mee, een knappe prestatie!

Advertisements