Weekendje Tubbergen – zondag

De laatste dag alweer! Time Flies. Maar we hebben die ruim anderhalve dag wel uitgebuit.

Deze zondagochtend hadden wij gedrieën (Paul van O, Marjolein en ik) afgesproken om te gaan hardlopen. Om half acht, dus niet al te vroeg. Marjolein en ik waren present, Paul niet dus we hebben niet gewacht. Het werd een rustig duurloopje, deels buiten de bebouwde kom, tussen de weilanden.

Na het ontbijt gingen we nog een wandeling maken. Dat werd ‘een rondje Tubbergen’ met een lengte van circa 12 kilometer.

De route startte op het Raadhuisplein voor de St. Pancratiuskerk. Na enige tijd wandelen kwamen we buiten de bebouwde kom. Hier stonden deze jonge bomen in bloesem.Korte tijd later kwamen we op Landgoed Baasdam, een gebied dat grotendeels uit landerijen bestaat, afgewisseld met loof- en naaldhout. Hier liepen we een eindweegs totdat we uitkwamen bij een zandweg met aan het eind daarvan een wel bijzonder grillig gevormde boom.Dit bleek de beroemde Kroezeboom te zijn, een reusachtige dikke eik van wel 500 jaar oud. Hij staat naast een rustieke veldkapel te pronken, op de es bij Fleringen.Boomchirurgen moesten er aan te pas komen om de boom te behouden. Van dichtbij zie je ook dat er stalen pennen in de bijna gespleten stam zijn geslagen om de boel bij elkaar te houden. Hoe lang houdt het nog, vraag je je af.Het woord ‘kroes’ betekent overigens ‘kruis’, de eik was met een kruis gemarkeerd om de grens tussen de Fleringer Es en de ten noorden daarvan gelegen woeste heidegronden aan te geven. Omdat de boom op een afgelegen markant punt stond had de eik tussen 1630-1730 voor de katholieken grote betekenis vanwege de geheime godsdienstige rituelen die hier plaats vonden.En verder ging de weg. Het weer was overigens beter dan gisteren, weliswaar bewolkt maar met iets hogere temperaturen, zeg 15 graden of daaromtrent.Een stuk verderop kwamen we uit bij Havezathe Herinckhave met de watermolen. Het huis is tussen 1740 en 1743 gebouwd op de bouwvallen van een ouder huis door Friedrich Christian von Bünninghausen. Tot juni 1959 bewoonden zijn nazaten de havezathe, die toen door brand gedeeltelijk werd verwoest. De Provinciale Kastelenstichting heeft het pand in 1968 overgenomen en laten restaureren.Naast de havezathe zie je het waterrad, dat sinds 1865 niet meer als zodanig gebruikt wordt. Wel is in 1989 het gebouw gerestaureerd met binnenin een maalstoel voor het malen van koren en daarna nog voorzien van een waterrad.Tegenover de Havezathe ligt een oude boomgaard, ik zou zeggen een bongerd. De bomen hebben de grillige vorm door de tand des tijds verkregen, wat het pittoreske karakter van de boomgaard nog versterkt.Het grootste deel van de wandeling zat er op. Het was toch nog een flinke tippel terug naar Tubbergen, maar rond kwart over twee waren we weer terug op het Raadhuisplein. Wij hebben daar nog even de St. Pancratiuskerk van binnen bekeken. Waarlijk een prachtige basiliek, waarbij vooral het mooie altaar en de prachtig gebrandschilderde glas-in-lood ramen opvielen.Op het terras van het Raadhuisplein streken wij neer voor ‘de galgenlunch’. Eindelijk was de zon gaan schijnen, we wilden daar nog even van profiteren alvorens de bus en trein huiswaarts te nemen. De jonge ober (of eigenaar?!) was verheugd ons andermaal te zien. Ook de avonden ervoor waren wij hier namelijk te gast om koffie drinken, voordat we naar Fox gingen. Het ‘Haagse tuig’ zal ongetwijfeld een substantiële injectie aan de plaatselijke economie hebben toegediend! Paul Versteegh, de kunstenaar van ons gezelschap, maakte nog enkele schetsen van de gebouwen. Wellicht keren elementen daarvan terug in de doeken die hij bij terugkomst in Den Haag zal gaan maken.En toen was het voorbij. Met bus en trein keerden wij allen terug naar onze mooie stad achter de duinen. Het is mooi geweest. En de volgende keer…. Quo Vadis? Wordt het Terschelling? Drenthe? Limburg? Als deze mensen er maar bij zijn (sprak hij voor zichzelf…..). Volente Deo!

Advertisements