Vogels turven

Westduinen, 21 april 2006 om 05.48 uur

Vanmorgen ben ik in alle vroegte vogels gaan turven. Trainingspak en loopschoenen aan, en rustig naar de duinen gewandeld, afgewisseld met rustig joggen. Voor de volledigheid: gisterochtend heb ik ook nog gelopen, drie kwartier lang. Voor de rest was het uitrusten geblazen. Dit is de laatste week freewheelen, volgende week gewoon weer aan de bak. Dan gaan we weer trainen voor de komende tien kilometerwedstrijden. Maar dit weekend eerst nog fietsen en (hard)lopen in Tubbergen, met een grote groep HAAG-vrienden.

In de voortuintjes hoorde en zag ik de kool- en pimpelmees. Qua gedrag lijken ze op elkaar, maar uiterlijk zijn ze vooral goed te onderscheiden door hun petje. Bij koolmezen (roep: ‘tietie-taa, tietie-taa’) is dat diepzwart, bij pimpelmezen is de ‘cap’ blauw en kleiner. De afgelopen week zag ik regelmatig koolmezen in de tuin bezig hondehaartjes tussen de stenen vandaan te trekken. Ongetwijfeld lekker zacht materiaal om hun nest mee te bekleden. Het eerste dat ik hoorde op weg naar de duinen was het melodieuze gekweel van de merel en het iets meer uit herhaalde korte strofen bestaande lied van de zanglijster. Vorige maand begonnen ze al te zingen, met het ijs nog op de sloten. Geen bijzondere vogels, dat wil zeggen: erg algemeen, maar dat maakt hun zang er niet minder welluidend om.Iets verderop, aan de rand van de bosjes van Pex, hoorde en zag ik de winterkoning. Een piepklein vogeltje met een opmerkelijk luide zang, met zo’n trillertje (‘prrrrrrr’) er in verwerkt.En ook hoorde en zag ik het roodborstje. Eigenlijk zingt hij best aardig, het lijkt wel een beetje op het lied van de merel, alleen sneller en veel zachter.

Vlak bij de opgang naar de duinen hoorde ik de Bosuil. ‘s nachts hoor je soms hun roep, een spookachtig geluid: Hoe! Hoe! Hoe! Ditmaal klonk een wat miauwend geluid uit de dennebomen. Toch wel bijzonder, bosuilen in een stadse omgeving. In ons land komt hij voornamelijk in bosrijkere streken in het midden en het oosten voor. Maar ook in de duinranden, in en om de grote stad. Zoals bij ons in Den Haag, mooie stad achter de duinen…

De bosuil broedt in holle bomen, stenen bouwvallen, nestkasten en oude boomnesten van andere vogels. Ook wel in konijnenholen en op de grond. Het is een echte nachtvogel, wiens roep je alleen in ‘s nachts en in de schemering hoort.Laatst zat hij bij ons achter, in de tuin: de Grote bonte specht. Ik hoorde een helder, sterk ‘Tsjiek! Tsjiek!’, keek naar boven en zag onze bontgevederde vriend in de kastanjeboom zitten. Hij komt nogal veel voor in de bosachtige stukken, ik hoorde deze morgen een aantal keren zijn kenmerkende roffel. Verderop in de duinen hoorde ik ze van alle kanten: de nachtegalen. Je kunt er ieder jaar bijna de klok op gelijkzetten, zo rond 16, 17 april komen ze aan en beginnen meteen in de bossages hun territorium af te bakenen met de hen zo kenmerkende zang: luid, helder, duidelijk, met veel trillers en lange uithalen. Bij het verlaten van de duinen hoorde ik nog een zanger die ik nog niet had kunnen identificeren. Het bleek de Zwartkop, ook wel zwartkoptuinfluiter genoemd.

Verder hoorde ik nog een paar keer de fazant, zag eksters, kraaien, vlaamse gaaien en kauwen. En houtduiven natuurlijk.

Voor de goede orde: de vogelfoto’s hierboven zijn allemaal van internet geplukt. Het vereist engelengeduld en een buitengewoon goede camera om zangvogels op de plaat te zetten. Doorgaans zie je ze niet, maar horen des te meer, vooral in deze periode van het jaar!

Advertisements

DVD nog aan toe! – Jacques Brel

Zo nu en dan koop ik een dvd-tje. In alle gevallen zijn het muziek-dvd’s. Speelfilms zijn niet zo aan mij besteed, want hoe gaat dat: je bekijkt een film en vervolgens gaat de dvd de kast in om er nooit meer uit te komen. Of nou ja, misschien na een paar jaar.

Niet dat je dit met concert-dvd’s niet hebt, maar toch wat minder. Laat ik eens op een rijtje zetten welke muziek-dvd’s ik heb, en daar een waardering aan geven. In de loop van de komende weken zal ik er regelmatig ééntje beschrijven.

Brel – Les Adieux A l’Olympia (october 1966)
Wie Jacques Brel op zijn allerbest wil zien, doet er goed aan deze dvd aan te schaffen of in elk geval te bekijken. Het gaat om opnamen die op 28 en 29 oktober 1966 zijn gemaakt in de Olympia. De hele film is in zwart wit opgenomen, niettemin zijn zowel beeld als geluid van hoge kwaliteit: de nummers klinken helder alsof ze uit een studio komen en de camera’s hebben veel aandacht voor detail.

Jacques Brel. Zelden zag je een artiest die zó gepassioneerd is. De in zwart pak met stropdas geklede zanger geeft zich bij elk nummer helemaal. Hij gesticuleert, springt zo nu en dan als een aap, fladdert als een vogeltje dat niet kan vliegen en transpireert hevig. Hij zwaait met zijn armen en grote handen, articuleert schijnbaar overdreven met zijn grote lippen, waarachter zo nu en dan een fernandel-achtige grijns doorbreekt. Ondanks dat alles wordt Brel nooit clownesk, daarvoor is zijn act te gedreven, te intens, met dramatiek geladen. Een artiest pur sang, met een onnavolgbaar charisma en aantrekkingskracht. Zo’n man had geen toeters en bellen, bijzondere outfit of decor nodig, Brel was Brel genoeg.

Het concert duurt bijna een uur, waarin Brel vijftien nummers op onnavolgbare wijze vertolkt. Eigenlijk zie je alleen maar de zanger op een kaal toneel, met achter hem een zwaar gordijn waardoor hij juist is opgekomen. Enkel een ronde spot is op hem gericht; de rest van het podium is duister, waardoor een welhaast Rembrandteske uitlichting wordt verkregen. Pas aan het einde van het concert zie je het orkest, dat achter Brel staat en al die tijd in donker gehuld heeft gespeeld. En doordat de opnames in zwart-wit zijn, wordt de romantiek van een ouderwets concert nog verhevigt, ook al bestond de kleurenfilm toen al ruim dertig jaar.

Ne me Quitte Pas wordt – helaas! – niet gespeeld, maar verder komen prachtige klassiekers langs: Le Plat Pays, Les Bigotes, Les Bonbons 67, Amsterdam en Madeleine.

Naast dit concert staan er nog twee extraatjes op het schijfje: de eerste is een audio-interview. Voer voor francofielen, want wie geen Frans spreekt zal er weinig van begrijpen. Frans is trouwens de voertaal van de hele dvd (ook het menu), en er is geen ondertiteling. Het tweede extraatje geeft beelden voorafgaand aan, tijdens en na het concert, waarin afwisselend Brel, Olympia en het publiek figureren. Wel grappig, maar de hoofdmoot van deze dvd vormt toch de weergaloze concertregistratie.

Al met al krijgt deze dvd van mij ****1/2. Net geen vijf sterren, want tja…. Ne me quitte pas is toch een gemis……

JARIG!

Twee jaar geleden is mijn weblog geboren. In mijn allereerste weblogje schreef ik: “Vanaf heden, 19 april 2004, zal ik mijzelf en anderen lastig vallen met mijn wederwaardigheden”. Je kunt veel zeggen, maar niet dat ik deze belofte niet gestand heb gehouden!

Vandaag ben ik dus twee jaar on line. Daar moet virtueel op gedronken worden!

Vandaag is ook mijn vrouw jarig. Een dubbele verjaardag dus, zij het dat ik deze grotendeels op kantoor doorbreng.

Nagekomen foto-post
Onze aanstekelijke(!) Matthäus-zanger William stuurde nog een aantal foto’s van Parijs. Een paar daarvan zal ik jullie niet onthouden.

Wat bijvoorbeeld te denken van onderstaande foto? Nee, het is niet Michael Douglas, en evenmin Don Henley. Het is niet minder dan Ton van Westbroek, op de rondvaartboot in de Seine.

Nu we toch op het water zijn: nog enkele Seine-scènes.

En nog een opname aan vaste wal, Place Vendôme.

Wie is deze man?!
Naast Crystal, de uitspanning nabij de Arc de Triomphe, zag William deze journalist(?!) of TV-presentator staan met een filmploeg. Quasi-nonchalant schoot hij bijgaande foto.

Onze nieuwsgierigheid was wel gewekt. Want wie is deze man? Zijn er onder jullie fervente Francofielen of TV5-kijkers die de man herkennen? Is het een nationale grootheid zoals bij ons Mart Smeets, of Philip Freriks?

De marathon-van-Parijs fotografen hebben uw weblogger zeker vier keer ‘gespot’. Twee van die fotootjes heb ik van hun site ‘geript’.

Buurman Gerard

Eindelijk konden we weer eens in de tuin zitten zonder dikke trui en winterjas. Zij het wel uit de wind, op een beschut plekje, in de volle zon en later op de dag.

Nauwelijks had ik mij geïnstalleerd en mij ontdaan van achtereenvolgens fleece-trui en t-shirt, of buurman Gerard van twee-huizen-verderop diende zich aan op zijn balkon. Buurman Gerard, met wie ik zo nu en dan spontaan in een buurman-en-buurman act losbarst, dit tot verwondering van argeloze voorbijgangers.

“Dag buurman, nog kikkerdril nodig? Mijn vijver zit er vol mee!” Nou, dat wilde ik wel. Want ondanks de amoureuze perikelen van het koudbloedig gedierte rond mijn vijver, hebben ze andere plekken uitgezocht op kuit eh… dril af te zetten. Waaronder de vijver bij mijn buurman, daar lag nu veel te veel. “Oh jee, als dat maar goed gaat!” “Wacht eens even….” Even later ging ik met een bakje naar Gerard en Martine, nog even later keerde ik terug, de bak gevuld met kikkerdril en genoemde buren in mijn kielzog. Ajetoon!We hebben zo nog een gezellig zonne-uurtje doorgebracht in onze tuin, onder het genot van sauvignon, kaaskrackers en toastjes met zalm. Dit heb ik niet in visuele zin vastgelegd, want dochter Daphne heeft mijn digicam geleend, ze ging met vriend naar de Efteling vandaag. Zojuist belde ze op, het was niet eens zó druk daar. Des te beter….

Morgen weer werken, al met al toch tien dagen achter elkaar vrij gehad. Maar dit weekend staat er weer iets op het programma…. Wat het is, zeg ik niet, maar het heeft met sportiviteit, gezelligheid en natuurschoon te maken. En met Twente……

VROLIJK PASEN!

“Beste mensen, wij komen de Paasdagen wel door, zoals jullie zien. De fotograaf vond het blijkbaar nodig om mij en mijn vrouw op dit intieme moment te vereeuwigen. Ongevraagd nog wel. Hij vond mijn gele paaspak kennelijk mooi. Nou ja, hij doet maar. Ik kan er ook moeilijk iets over kwaken, want wij logeren in zijn tuin en vijver.Wat wij in ieder geval symboliseren, èn in de praktijk brengen, is warmte en intimiteit. Dat wensen wij u ook toe, al of niet in gezelschap van familie, vrienden en geliefden. Amen”.

YELLOW
Mooie song van Coldplay, maar ook de kleur van de Paasdagen.

Everything is YellowOok buiten valt het geel meteen op. In parken en tuinen staat momenteel de forsythia uitbundig in bloei en in de duinen hier en daar de Gaspeldoorn. Allemaal van die felgele kleuren, het lijkt wel of die planten daarmee het laatste restje winter willen verjagen…. Vandaag wordt een rustig en huiselijk dagje. Als de zon doorbreekt, misschien even in de tuin zitten of wat joggen. We zien wel. Wel komen mijn dochter en haar vriend vanmiddag gourmetten. Op verzoek!

Pracht Matthäus in de Philharmonie

‘De Matthäus is hot’, lees je weleens. Dat mag zo zijn, maar dan toch bij een speciaal publiek: zestig plus, licht conservatief en zich bevindend in de hogere welstandsklasse. Dat valt mij steeds weer op bij de ‘Bach-passionen’ die ik de afgelopen jaren bezocht. Akkoord, je ziet wel jongeren maar dat is niet van het slag dat Paradiso of Het Paard platloopt, zullen we maar zeggen.

Zelf zou je mij een ‘oude rocker’ kunnen noemen, maar dat klopt niet helemaal: ik ben altijd voor muzikaliteit in de rock- en popmuziek gegaan, niet per definitie voor het ‘ruige’, ‘eerlijke’ of hoe je het ‘recht-toe-recht-aan’ strakke werk ook wilt noemen. Daarom past zo’n Matthäus naadloos aan bij wat ik mooi vind. Niet dat ik gelovig ben in die zin dat ik (alle) verhalen uit de Bijbel voor ‘waar gebeurd’ aanneem, maar Bachs muziek is schitterend

Gisteren zijn we naar Haarlem gegaan, waar het volledig uitverkochte concert in de recent gerenoveerde Philharmonie werd gegeven. Een bijzondere concertzaal: vrij strak van inrichting, niettemin met gestyleerde kroonluchters, en een balkon over de hele lengte en breedte van de zaal.

Het is een zaal met een geweldige akoestiek, de Matthäus klonk althans wonderschoon. Het was een uitvoering van de Christelijke Oratorium Vereniging onder de bezielende leiding van dirigent Harry Brasser. De eerste helft was er ook een kinderkoor, het Philharmonia Amsterdam Kinderkoor Waterland.

Onder de solisten viel vooral de Evangelist op, waaraan de tenor Jan van Elsacker op een heel eigen wijze invulling gaf; sterk articulerend, soms zeer hoog. Even wennen, dat wel, maar erg mooi. Ook de zangeressen waren zeer goed: de alt (ik vond het meer een mezzo-sopraan, maar wie ben ik) Myra Kroese (prachtvertolking van ‘Erbärme dich’, de mooiste aria uit de Passion) en de zeer mooie, warm-subtiele sopraan van Heleen Koele (die had ik al eerder gezien bij een andere uitvoering).

Het was een zeer mooi uitgevoerde Matthäus Passion. Wel altijd een hele zit, de eerste helft moest ik vechten tegen de slaap, na de pauze had ik cafeïne tot mij genomen, dus de tweede helft hield ik het vol. Van half acht tot tien over elf, met een pauze van ruim een half uur. Maar het kan nog erger, in een kerk krijg je een houten r…. eh houten achterwerk van die harde banken.

Ik zou dit verhaal kunnen vervolgen met een lyrische beschrijving van de eerste training na de marathon, maar helaas. We gingen voor een uurtje, maar het duurlooptempo was mij net iets te straf voor een hersteltraining, dus ben ik op het strand van Scheveningen, in de buurt van de Pier, afgehaakt en via een omweg naar huis gewandeld. Oppervlakkig gezien ben ik snel hersteld van de marathon, maar in benen en knieën zijn nog reparatiewerkzaamheden gaande.

Goede Vrijdag

Dat is het zeker voor deze kikkers. Momenteel kruipen en springen er heel wat rond in mijn tuin en om de vijver. Sommigen gezellig knus op elkaar zoals dit verliefde stel, anderen (nog?) als ‘single’. Het is alsof de aarzelend stijgende temperatuur de hormonen van de dieren, die al zó lang hebben moeten wachten, een extra stimulans geeft.

Dat wordt voor onze normaal zo koudbloedige vrienden een vrolijk paasfeest!

Vanavond gaan Ton, Helmie en ik naar Haarlem voor een uitvoering van The Matthäus Passion, want Pareis-genoot William zingt in het koor. Gisteren heb ik overigens de dvd van de Matthäus Passion gekocht, in een uitvoering van Ton Koopman. Een van de beste, naar mijn smaak.

Goede vrijdag: hèt moment voor de Matthäus!