U houdt van lachen!

Donderdag Visitedag. Vanmorgen ging ik op bezoek bij Joke Loof, de vroegere buurvrouw van mijn moeder. Ze konden goed met elkaar opschieten, niet altijd want Joke had en heeft – eufemistisch gesproken – het hart op haar tong. Ik had haar al vijf jaar niet meer gezien, maar laatst belde ze mij op, zomaar, en ik besloot eens langs te gaan. Een meisje deed open, zij bleek van de thuiszorg te zijn. Even later ging ze boodschappen doen en bracht bij  terugkomst slagroomgebak mee, dus even later zaten we gedrieën aan de koffie met gebak. En Joke? Tachtig jaar alweer, maar nog steeds een gezellige kletser. Veel over persoonlijke zaken gesproken, maar ook over zaken ‘uit den ouden doosch’.

Zo mag ze graag verhalen van de tijd dat ze als pedicure/manicure bij het Koninklijk Huis werkte en zowel Koningin Juliana, Prins Bernard en de – toen nog – prinsesjes ‘onder handen’ heeft genomen. En, net als een kapper, had ze soms zeer persoonlijke gesprekken met deze hoogheden. Prins Bernard vond ze een charmante man, onder de uitroep ‘U houdt van lachen’ heeft hij haar ooit bij de arm genomen en getracteerd op een rondleiding door Paleis Soestdijk.

Zoiets was het, maar dan nog groter….

Later heb ik met een ex-collega van OCW, Hans K., gelunched in Babylon: we namen een grote uitsmijter, drie eieren met ham en spek. Lekker calorierijk….. Veel gepraat over van alles en nog wat. En weer later heb ik bij het ministerie een bezoekje gebracht bij oud-kamergenote Irene. Ook weer even bijgepraat.

Tenslotte – na boodschappen, postkantoor e.d. – ben ik langsgegaan bij Zier Running, waar sinds een aantal maanden John Heemskerk de scepter zwaait. Ik heb hem onlangs geïnterviewd voor het clubblad maar er moesten nog foto’s worden gemaakt. De rest van de avond ga ik mij bezig houden met o.a. het uitwerken van dat interview en nog een aantal zaken. Vrijdag een dagje lekker werken en daarna een weekend dat letterlijk veelbewogen dreigt te worden. Ik kan beter zeggen: veelbewegend, want het is nog geen verleden tijd….

Baas boven baas…

Dit is weer zo’n heerlijk melige tekening van Gummbah, waarin hij een KNO-arts in kennelijke identiteitscrisis neerzet.

Of dat laatste ook het geval is bij Chirurg, KNO-arts en HAAG-lid Eric Theunissen, geen idee. Volgens mij niet, want hij ziet er zeer evenwichtig uit. Feit is wel dat hij recentelijk de hele triathlon van Almere heeft volbracht. In iets meer dan 10 uur! Lodewijk en een paar kornuiten van zijn groep, waaronder collega-chirurg René Kropman, zijn dit weekend naar Almere gegaan om hun trainingsmaatje aan te moedigen.

Knap hoor, zo’n triathlon. Op mijn kantoor is ook zo iemand – accountant Koert – die het ooit heeft volbracht, dit na een heel jaar intensief trainen. Of het bijdraagt aan een stabiel huwelijksleven, is echter de vraag.

Zelf heb ik ook getraind. Wij deden ‘duurloop 3-achtige’ tempo’s, vier minuten snel, twee minuten rustig, dit nog een keer, daarna zes minuten met vier minuten rustig, vier minuten met twee minuten rustig, weer zes minuten en afsluitend vier minuten.

Het ging goed, maar dan vooral in het begin. De eerste paar series liep ik zonder forceren in het kielzog van René Kropman en Jan Passchier. Daarna kreeg ik een paar keer last van loszittende veters (de rode, aangeschaft voor het goede doel). Verderop kreeg ik buikkrampen wat mij een paar keer schielijk de bosjes in deed vluchten en mij in de achterste gelederen deed belanden. Helmie had soortgelijke problemen. Wat niet wegneemt dat we de training helemaal hebben afgemaakt…..

Waarna het bieren in de kantine een aanvang kon nemen!

De ‘Ins’ en ‘Outs’ van de Maandagavondtraining

Na een werkdag waarin het septembergevoel al begint door te klinken – van vakantie teruggekeerde collega’s, verhoogde activiteit op werkgebied, veel deelnemers aan de gezamenlijke lunch – was een fijne training na thuiskomst welkom.

Een kleine groep ditmaal, maar dat lag niet aan het weer. Dat was weliswaar winderig maar vooral zonnig, met een prettige loop-temperatuur. Rutgers moeder was jarig – Rutger, gefeliciteerd! – en Mike zou gaan zwemmen vanavond. Wie er wel waren: Nieuwbakken weblogger Jan Passchier en de van Spanje naar Nederland en vice versa pendelende veterane Jeanet Weeber. Klein, gebruind, taai, de zestig ruim gepasseerd maar wel 44 minuten op de 10 kilometer gelopen dit weekend tijdens de Nedstaalloop… En de vertrouwde harde kern André, Helmie, Ton en Rob. En ik… En Ton? Nog steeds op de fiets!

Het werd een mooie training, zeg overwegend in duurloop 2 tempo. De route ging onder meer door een stukje Westduingebied en Bosjes van Poot, over de Nieuwe Parklaan en door Klein Zwitserland. Ook kwamen we over de Haringkade en liepen we langs de Waterpartij omhoog en weer naar beneden richting Scheveningse Bos.

Teruggekeerd bij het begin van de Laan van Poot, deden we nog tien ‘ins’ (50 meter sprintje, van lantaarnpaal tot lantaarnpaal) en tien ‘outs’, 50 meter rustig joggen/dribbelen tussen die tempo’s door. Daarna uitlopen en rek- en strekoefeningen doen. En weer was een training verleden tijd….

Opwaaiende zomerjurken

Niet van Oek de Jong, maar op Ha-Schi-Ba zondagmiddag in de Haagse Schilderswijk. De draagsters van de opwaaiende jurken waren danseressen van de Afro-Braziliaanse groep Maracatu Arômico,  Op het hoofdpodium op het Oranjeplein werd onder uitzinnig-ritmische percussiemuziek het kroningsritueel van de koning en koningin uitgebeeld, de danseressen maakten deel uit van deze  feestelijke ceremonie.

Weer later trad een Reggaeband op die vrij beroemd schijnt te zijn, Apache Indian & The Reggae Revolution. In 1993 had Apache zijn grote hit ‘Boom Shak A Lak’ en op de laatste cd spelen hij en zijn band samen met Fugees-rapper Pras, Reggaekoning Luciano en de legendarische – recent overleden – Desmond Dekker. Het was een swingend optreden, een mix van pure reggae, banghra, reggaemuffin en dancehall.

Bij dit soort tropische muziek hoort zonnig weer. Gelukkig viel het weer mee tijdens dit multi-culti festival, de hele dag scheen de zon, de wolken die er waren vermochten hem niet af te schermen. Overal waren kraampjes waar exotische snacks werden verkocht. Ik nam twee bara’s mee. Ik vond het wel erg pittig, zeg maar rustig heet! Ik, of liever gezegd mijn tong kan daar niet zo goed tegen!

Er traden nog meer artiesten op, waaronder de onvermijdelijke Zuco 103. Maar dat was ‘s avonds, toen zat ik al lang en breed thuis op de bank naar Zomergasten te kijken.

Kerkpolderloop

Kent u die mop van die man die naar de Kerkpolderloop zou gaan? Die ging niet! Héé, daar zou ik toch heengaan? Zou, inderdaad. Het is er niet van gekomen. Vanmorgen stond ik relatief laat op en merkte dat ik mij moest gaan haasten. Ik kwam echter wat moeizaam op gang, was wat stijfjes waarop ik dacht: Wat zou ik mij druk maken, ik ga niet. Even een dipje dus, maar soms moet je daar gewoon aan toegeven. Hetgeen ik deed. Maar niet getreurd, de komende weken en maanden staan er meer dan genoeg lopen op het programma!

Boeddhisme raakt steeds meer 'in'

Boeddhisme is helemaal ‘in’. Althans, de uiterlijke kant ervan. Of je nu bij cadeaushops, Derde Wereld winkels, tuincentra, bloemenshops, enz. enz. komt, je wordt bijna doodgegooid met boeddhabeeldjes. Het is soms op het kitscherige af. Het verhaal wil dat als je zo’n beeldje cadeau geeft, de ontvanger een gelukkig leven tegemoet kan zien. Dus onthou: krijg je ooit zo’n beeldje cadeau van iemand, dan heeft de gever het goed met je voor!

Maar het is onmiskenbaar zo dat ook de Boeddhistische levensbeschouwing veel mensen aanspreekt. En dan niet een bepaald ‘type’ mens, New Agers bijvoorbeeld, maar ook zakenlieden, wetenschappers, katholieken, gereformeerden, atheïsten, huisvrouwen, ambtenaren, bijna iedereen ‘ziet’ er wel iets in. En er zijn heel wat bekende boeddhisten, dus bedenk: zie je er iets in, u bevindt zich in goed gezelschap! Je hoeft dus geen boeddhist te zijn of te worden om je er mee bezig te houden of er in te ‘geloven’.

Laatst heb ik een boekenbon die ik nog had liggen verzilverd voor ‘Het Tibetaanse Boek van Leven en Sterven’ van de auteur Sogyal Rinpoche. De titel klinkt vrij zwaar of mysterieus, maar het tegendeel is waar. Zelden las ik een boek dat zo zorgvuldig is samengesteld en waarin op zo’n eenvoudige, overtuigende manier de wijsgerige standpunten van het Boeddhisme voor het voetlicht worden gebracht.

Het Boeddhisme is geen godsdienst maar een pragmatische levensfilosofie. Weliswaar zie je veel soorten Boeddha’s, maar dat komt omdat de leer uit het Hindoeïsme voorkomt, dat vele goden kent. Het is meer om de leer bij ‘het volk’ toegankelijker te maken. Het Boeddhisme streeft verlichting (=volledige realisatie van het mens-zijn) na. De kern is de erkenning van het lijden van mensen. Pijn, ziekte, ouderdom, verlies zijn onontkoombaar, maar we kunnen daar in vrede mee leven, verlicht zelfs. Wat ons tegenhoudt is het verzet, de ontkenning en de begeerte, gehechtheid. Dat is de wortel van het lijden. Het inzicht dat alles vergankelijk is, leidt tot aanvaarding en een diepe innerlijke rust. De opheffing van verzet, ontkenning en begeerte is de weg tot beëindiging van het lijden.
Eigenlijk is dit de kern van de leer van Boeddha: Onthechting. Houd je geluk niet vast en vrees de pijn niet! Wees scherp bewust van wat er is, in het nu, en het lijden is verdwenen.

Een en ander bracht mij ertoe om vandaag naar het Wereldmuseum; in Rotterdam te gaan, naar de expositie ‘Tibet en de 14 Dalai Lamas’. Een interessante tentoonstelling, met veel prenten, afbeeldingen en beelden van de diverse Boeddha’s . En interessante – zij het geluidloze – filmpjes van de huidige Dalai Lama als kind, jongeling en zoals hij nu is. Maar wil je echt weten wat het Boeddhisme inhoudt, dan adviseer ik eens wat rond te struinen op internet, of nog beter: een boek als het bovenstaande te lezen. Zeer de moeite waard!

Vlak voor het museum was een orkest bezig met een generale repetitie voor een gratis openluchtconcert diezelfde avond. Met twee operasterren, een tenor en een sopraan. Ik ben even blijven kijken. Dat belooft wel wat vanavond, schitterend!

Rennend mediteren

Een èchte Boeddhist mediteert dagelijks met het uiteindelijke doel de natuur van de geest te realiseren. Vooralsnog bestaan mijn meditaties vooral uit een paar keer per week hardlopen, ook dan kom je tot ontspanning en een helder bewustzijn. En dat bedoel ik niet eens ironisch! Zoals vanmorgen, er stond een pittige training op het programma. Een duurloop met daarin 3 x 20 minuten duurloop 3 tempo. Helmie, Roel, Rutger en Mike maakten er wedstrijdtempo van, 3’50” per kilometer, André, Rob en ik deden het rustiger aan, pakweg 4’40” per kilometer. Zelf deed ik het bewust wat rustig-aan, want morgen wil ik de laatste 5 kilometer Kerkpolderloop doen. Rob en ik deden 2 x 20 minuten, daarna zijn we rustig terug naar de baan gelopen, via de duinen.

Nee, onder de 22 minuten kom ik niet morgen, daarvoor was de training net iets te zwaar. Maar dat maakt niet uit, gewoon gezellig meedoen om het Kerkpolder-seizoen af te sluiten…

Over Rennende Sufragettes en meer….

Het was vandaag de dag van de Frisse, Vrolijke, Assertieve, (maar toch) Aardige, Intelligente, Snelle Vrouwen. Hoe ik daar bij kom?

Om te beginnen zag ik, wachtende op de tram, Helmie en Margreet gezusterlijk met elkaar opfietsen. Twee dames die aan bovenstaand functieprofiel beantwoorden. “Hebben jullie getraind?” “Nee”, zei Margreet. “We gaan praten met de hoofdredacteur van Runners World over discriminatie van vrouwen in de sport”. “Daarmee moet het maar eens afgelopen zijn”, vulde Helmie strijdlustig aan. “In oktober komt er een artikel over dit onderwerp in Runners World”.

Helmie en Margreet eerder dit jaar na ‘Maastrichts Mooiste’. The One In The Middle, Henk Moesman, betoont zich hier een warm voorstander van positieve discriminatie….

Dit kwam niet zomaar uit de lucht vallen, wist ik al. Niet al te lang geleden hebben de dames de mening over dit onderwerp gepolst van Gerda Verburg, lid van het CDA in de Tweede Kamer èn zelf een fervent loopster. Zij pakte het initiatief van de dames meteen op, wat onder meer leidde tot contact met Runners World. Het wordt een verhaal waarin de mening van meerdere (sport)vrouwen over dit onderwerp aan de orde komt.

Niet om bij de dames in het gevlei te komen, maar jaren geleden al heb ik mij er hogelijk over verbaasd dat bij een bepaalde wedstrijd de eerste vrouw (het ging om Anne van Schuppen, de naam van de loop kan ik mij niet meer herinneren) een aanmerkelijk minder hoge geldprijs kreeg dan de winnende man. En wij maar denken dat de emancipatie van de vrouw eindelijk is afgerond…

Verder had ik, aansluitend op een uurtje fitnessen, een gesprek met Monique Vogelzang, Hoofd Beleidsontwikkeling bij de Directie Cultureel Erfgoed. Ze wordt straks Programmadirecteur Onderwijspersoneel. Een leuk gesprek met een vrouw, die eveneens aan alle in genoemd profiel opgesomde kwalificaties voldoet.

En of dat nog niet genoeg is, had ik later in de middag, bij het GEM Museum voor Actuele Kunst een eveneens leuk gesprek met Dieke Wesselingh, gepromoveerd archeologe die haar baan als senior beleidsmedewerker bij dezelfde directie heeft ingewisseld voor een soortgelijke functie in haar woonplaats Rotterdam. Beide dames, Monique en Dieke, namen afscheid van hun directie in de foyer van het GEM. Beiden heb ik nog even op de digitale plaat vastgelegd.

Grappig dat in een jaar tijd bijna alle sleutelposities bij OCW Cultuur door vrouwen – allemaal voldoend aan het FVAAIS-profiel – zijn ingenomen. Daar zit het dus wel goed met de emancipatie. Nu de sport nog!

Zes maal vier

Na de Beach Challenge had ik nagenoeg geen lichaamsbeweging gedaan. Afgelopen maandag was het veel te nat en vooral onweersachtig (Lodewijk had het zelfs over blikseminslag op of bij de atletiekbaan) en dinsdag is er vanwege mijn ‘werk’ (interview in Amsterdam) niets van gekomen. Toch hebben toen nog – naar verluidt – zes mensen doorgezet en een volledige training afgerond. Inderdaad, trainingsgroep Westbroek & Co. Echte doorzetters….

Woensdagavond was het aanmerkelijk beter trainingsweer: het was droog, er stond weinig wind en de temperatuur was aangenaam, zelfs aan de warme kant. We zitten (of lopen liever gezegd) in een zogeheten ‘min-week’, waarbij de trainingen minder lang zijn, met wat kortere series. Vanavond stonden zes maal vier minuten op het programma. De groep wordt steeds groter, Naast de vertrouwde ‘clan’ waren er onder anderen Frank Veere (long time no see), René Kropman (ook weer hersteld van de Beach Challenge) en Vincent, die zijn oude niveau weer aardig begint te naderen.

Het was een prettige training over een stratenparcours dat via binnenhavens naar de boulevard leidde, en vervolgens via de Gevers Deynootweg langs de Badhuisweg ging, daarna terug naar de Scheveningse weg en via Frankenslag, Van Boetzelaerlaan en Houtrustweg terug naar de baan. De tempo’s gingen redelijk hard, maar het was te doen.

Terug bij de vereniging een aantal vertrouwde gezichten, waaronder die van Marijke en later Marjolein, die op dezelfde dag van de Beach Challenge had meegedaan aan de Zwemloop in Wassenaar en daar prompt eerste dame werd! Vol trots liet ze haar trofee zien. Haar vriendin Carine werd tweede dame op de lange afstand, dus je kunt spreken van een succesvol duo…

Het werd nog gezellig met biertjes en rosé, en toen ik veel later in de avond de honden uitliet, was mijn gang enigszins onvast…. Maar ja, mijn enige bodempje die avond was een van de vele broodjes garnalenkroket, die door vijf boomlange mensen van het ‘Dobbe-team’ werden geserveerd. Zouden er groeihormonen in die kroketten zitten, vroeg ik mij af…..

Het bewijs

Collega Ronald van der Schagt is een enthousiast mountainbiker, dus was hij de afgelopen weken zeer belangstellend hoe ik het er af zou brengen bij de Beach Challenge. De foto’s bij mijn verslag gaven hem het idee dat ik in het geheel niet heb gefietst, maar bijna alleen heb gelopen met de fiets op de schouder.

“De eerste fiets” zo schrijft Ronald, “werd ontworpen door Baron Drais von Sauerbronn in het jaar 1818. Deze fiets werd echter nog niet, zoals wij tegenwoordig gewend zijn, door trappers aangedreven, maar gewoon met je voeten (door te lopen). Vandaar de benaming loopfiets”.

"Misschien heeft de verkoper je niet goed geïnformeerd Fred maar volgens mij (en de foto’s bewijzen dit) ben jij echter in het bezit van een All-Terrain Bike (ATB). Dus volgend jaar niet meer lopen met de fiets maar plaatsnemen op de fiets en de (daarvoor) bestemde pedalen gebruiken”.

Tja…En ik had niet eens deze foto erbij geplaatst…..

Karl Friedrich Drais von Sauerbronn (1785 – 1851)

Desondanks Fred neem ik mijn (fiets)petje af voor de door jou geleverde prestatie”. "PS: in “Bikerstaal” betekent ‘Er komen wolken aanzetten’: We gaan naar huis!"

Maar ziehier het bewijs dat ik wel degelijk gefietst heb. "Opzij-opzij-opzij, ik heb opeens verschrikkelijke haast!”

Die ligfietsen zie je trouwens ook in het huidige straatbeeld terug. Mij ‘liggen’ die fietsen niet zo, moet ik zeggen. Of eigenlijk kàn ik dat niet zeggen, want ik heb er nooit op gereden. Een neef uit Drenthe fietst er dagelijks tientallen, soms honderden kilometers mee op een dag, dat laatste vooral als hij van zijn woonplaats Gieten (Drenthe) naar Den Haag fietst. Ieder zijn meug, hoeveel mensen vinden het niet gekkenwerk om de marathon – of langer – te lopen?

Regen, regen, REGEN!!!!

THE RAIN SONG

This is the springtime of my loving – the second season I am to know
You are the sunlight in my growing – so little warmth I’ve felt before.
It isn’t hard to feel me glowing – I watched the fire that grew so low.

It is the summer of my smiles – flee from me Keepers of the Gloom.
Speak to me only with your eyes. It is to you I give this tune.
Ain’t so hard to recognize – These things are clear to all from
time to time.

Talk Talk – I’ve felt the coldness of my winter
I never thought it would ever go. I cursed the gloom that set upon us…
But I know that I love you so

These are the seasons of emotion and like the winds they rise and fall
This is the wonder of devotion – I see the torch we all must hold.
This is the mystery of the quotient – Upon us all a little rain must fall.

The Rain Song. Een van de mooiste en meest poëtische songs van Led Zeppelin, vooral door de melodie en het fraaie gitaarspel. Voor hedendaagse begrippen wat romantisch-zweverig misschien, maar toen kon het nog, in de jaren zeventig. En wat de woorden, The Lyrics, betreft: ik had graag een dergelijke bloemrijke beschrijving van de maandagavondtraining willen geven, maar dat gaat niet door.

Upon us all a little rain must fall, zingt Robert Plant. Wijze woorden, maar er zijn grenzen. Geloof me, ik loop niet weg voor een buitje regen, maar het kwam met bakken uit de hemel zetten vanavond, en zonder ophouden. Op zichzelf had ik kunnen trainen denk ik, de te verwachten stijfheid van afgelopen zaterdag is nagenoeg uitgebleven. Nou ja, morgen misschien. Hardlopen bedoel ik.

Nog een song dat door Led Zeppelin op ongeëvenaarde wijze werd vertolkt, de bluestraditional When the Levee Breaks, dat begint als volgt: “If it keeps on raining, levee’s gonna break”. Nog toepasselijker dan The Rain Song dus, de wolkbreuken van de laatste dagen (zeker van maandagavond) in aanmerking genomen.

Ik heb wel even een mailtje naar Noach gestuurd, of-ie zijn ark weer tevoorschijn gaat halen. Maar ja… wat is zijn e-mailadres? Even gegoogled, en zowaar: hij heeft niet alleen een e-mailadres maar zelfs een complete website! Een man die met zijn tijd is meegegaan.

En dacht je wat? Hij is al volop bezig met het restaureren van zijn ark, zie deze siteWel een beetje opschieten, Noach, want het gaat steeds harder en harder regenen…….

Tot slot: er is weer een Haag-loper die zich bij de wondere wereld van de webloggers heeft aangesloten, Jan Passchier. Een echte levensgenieter, zo blijkt. Welkom in weblog-land, Jan!

Beach Challenge – het verslag

The Beach Challenge zit er op. Het was een geweldige ervaring, volgend jaar weer! Dan moet ik wel meer trainen met zwemmen (voorbereiding dit jaar: 0,0), fietsen (slechts twee keer getraind door de duinen, maar geen moeilijk afdalinkjes, hellingen en paardenpaden) en dat lopen, ach, dat zit wel goed. Toch is het mij alleszins meegevallen. Zwaar? Dat zeker, maar ‘lekker’ zwaar, dat geklauter en gedoe door de puinduinen –veel grillige paardenpaadjes – heeft wel iets, temeer omdat jij niet de enige bent die soms stevig aan het ‘klunen’ is. Dat geeft een merkwaardig gevoel van solidariteit, alhoewel je bij zo’n challenge allemaal ‘voor jezelf’ gaat. Maar op de terugweg over het strand ging ik als een tierelier. Nergens kwam ik stuk te zitten. De waarheid gebiedt mij wel te zeggen dat ik niet het volledige fietsparcours heb afgelegd, maar dat had te maken met onweer en bliksem. In die bui reed ik de tweede keer over het strand richting Kijkduin en besloot terug te keren. Ik heb daarna nog wel gelopen.

Maar eerst het zwemmen!

Met René op de foto, vlak voor het zwemmen in de zee


(Foto’s: Helmie Ramakers)

Vier Haag-leden deden mee aan de Beach Challenge: René Kropman en Ruud Fabrie, beiden snelle, door de wol geverfde veteranen die al meerdere malen hadden deelgenomen, en Jans Haandrikman, die ik regelmatig op de ATB zie trainen. Er waren ook supporters om ons aan te moedigen: Helmie, Ton, Mike en Ellen Oostvogel, en er waren bekende gezichten die deelnamen aan de loop. Zo was daar blogger Gert, die ook nog een foto van mij maakte op het moment dat ik met de fiets uit de ‘stalling’ kwam. De andere blogger, Aad, heb ik niet gezien maar zou ook meedoen. Verder zag ik de snelle veteranen Bert Gerritsma en Jeanet Weeber, zij deden ook mee aan de ‘run’. En Jan Spaans natuurlijk, vroegere buurman en hoewel niet aangesloten bij een vereniging, een goede loper. Later op de avond zouden we gezamenlijk terugfietsen.

Hoe ging het zwemmen? Laten we het zo zeggen: Jans en ik vormen nu niet direct een rechtstreekse bedreiging voor Pieter van den Hoogenband. Tijdens de 300 meter zwemmen (dat bij ons voor 98% uit schoolslag bestond) probeerden we vergeefs de boei te ronden, maar door de stroming kwamen we geen centimeter meer vooruit. Waarop we van de organisatie – mannen in bootjes – vrijstelling kregen en naar het strand mochten terugzwemmen. Wij waren bijna in de achterste gelederen beland, bikkel René zat toen volgens mij al op de fiets. Ruud waarschijnlijk ook, hij deed de XL-versie van de Fun Challenge, hij moest 1000 meter zwemmen. Naderhand vertelde hij dat hij heerlijk en snel had gezwommen.

Terwijl dit groepje stoere fietsers, aangevoerd door René Kropman, al flink ‘in de race’ zit, haalden wij onze mtb, inmiddels voorzien van startnummer, op uit de geïmproviseerde ‘stalling’ op het strand.

De eerste ronde over het strand en door de puinduinen ging buiten verwachting goed. Akkoord, hier en daar brak gebrek aan ervaring mij op (zo moet je – achteraf gezien heel logisch – flink aanzetten om een steile heuvel te ‘nemen’, anders kun je gaan lopen en dat scheelt weer) en soms stapte ik af om met de fiets op de schouder stukjes ‘moeilijk’ parcours af te leggen, maar ik was bepaald niet de enige. Toch maar beter daarop trainen de volgende keer. De terugweg van Puinduinen naar Kijkduin ging heel goed, ik passeerde de een na de ander.

Bij het keerpunt had ik bepaald ‘zin an’ de tweede ronde, dus trapte ik de pedalen nog maar eens flink in. Onderwijl had zich boven het strand een onheilspellend zwart wolkendek samengepakt, waaruit even later de regen met bakken naar beneden kwam zetten. Geen probleem, de temperatuur was goed. Echter, het begon ook te bliksemen en ik reed wel in m’n eentje over de grote zandvlakte dat een strand toch is. Bij de eerstvolgende post maar eens poolshoogte genomen. “Tja, we zijn aan het overleggen om de challenge af te gelasten”, zei Bert, een van de organisatoren, voorheen een goede SPARTA-loper. Leek mij niet onverstandig, want er moet maar iemand door de bliksem worden getroffen, dat wil je als organisatie toch niet op je geweten hebben. Aan de andere kant: hoe doe je dat? Alle deelnemers bevonden zich op het parcours en ze moesten toch allemaal weer terug naar Kijkduin. Dus de race ging door. Ik hield het fietsen echter voor gezien, helaas, want het ging net zo lekker. En de kans dat ik niet in de uitslagenlijst terecht kwam, was niet ondenkbeeldig. Maar ja, kwestie van keuze.


Foto’s Mike Vrolijk

Na ampel beraad fietste ik rustig terug. Inmiddels had het ergste onweer zich wat naar het Noorden verplaatst en ik besloot toch maar het loopgedeelte te doen. Dat was ‘een makkie’, geen idee wat mijn tijd was maar dat vond ik ook niet zo belangrijk. Ik heb op het laatst nog wel een paar mensen ingehaald, dus ik bleek niet ‘kapot’ te zitten. Tot mijn verbazing zag ik dat Jans al ‘in burgertenue’ was gestoken, het bleek dat hij, evenals ik, onder druk van de onweersachtige omstandigheden, de race had beëindigd, alleen heeft hij ook niet meer gelopen.

René rent lekker door…..

Na de Beach Challenge

Allemaal vermoeide, maar veelal opgetogen gezichten voorbij het finishgebied. Verklaarbaar, want ieder kon op zijn of haar eigen manier terugblikken op een prestatie van formaat.

Ruud en René: gezonde rivaliteit en kameraadschap gaan hier hand in hand