Even zwammen….

Op een grote paddenstoel, rood met witte stippen,
Zat kabouter Spillebeen, heen en weer te wippen.
"Krak", zei toen de paddenstoel, met een diepe zucht,
Allebei de beentjes hopla in de lucht.

Het stond laatst in de krant: er zijn weinig vliegenzwammen dit jaar. Zie je ze dikwijls eind augustus al in de bossen staan, vooral in de buurt van berken, nu was dat maar mondjesmaat. Deskundigen vermoeden dat het te maken heeft met het warme weer van de afgelopen weken.

Karel van Kooten, onze huismeester, wees mij er vandaag op dat er op amper vijftig meter afstand van het Commissariaat, langs een zijweggetje, een stuk of zes grote vliegenzwammen staan. Gelukkig had ik mijn camera bij mij en ben ze gaan zoeken.

En inderdaad, ze stonden er. Er waren ook enkele nog ‘in knop’, dus de komende dagen komen er nog meer bij. Ik zal morgen een nieuwe reeks foto’s maken. Daarna lukt niet meer, want donderdag ben ik vrij en vanaf vrijdag tot en met zondag zijn wij op Terschelling, met als hoogtepunt op zondag de Berenloop.

Vliegenzwammen groeien vaak in nauwe associatie (symbiose) met berk, eik, den, beuk en spar. Ze vormen een ecto, d.w.z. het mycelium groeit niet in de boom, maar omgeeft de haarwortels aan de buitenkant.

Met zijn oranjerode hoed met witte stippen is de vliegenzwam, naast de champignon, ongetwijfeld de bekendste paddenstoel. Die witte stippen spoelen bij regenachtig weer vrij snel van de hoed, dus het zal mij benieuwen of ze er morgen nog op zitten!

Op de steel zit een duidelijke ring en aan de onderkant een (vlokkige) knol. Vliegenzwammen kunnen voorkomen vanaf juli tot en met de late herfst met – normaliter – een hoogtepunt rond eind augustus.

Giftig

Waarom heet de Vliegenzwam zo? Er zijn mensen die denken dat het met het rode vlies op de hoed te maken heeft. Daarin zit het vergif, de muscarine, waarvan een vliegendodend middel kan worden gemaakt. Anderen zien een verband met hallucinaties van door de lucht vliegen (te vergelijken met het LSD bij inname), maar dit is etymologisch onjuist. Naast muscarine bevat de vliegenzwam nog een aantal andere toxische (giftige) verbindingen, waarvan sommige hallucinogeen zouden zijn. De giftigheid van deze paddenstoel wordt in de regel overdreven – van aanraken zijn geen nadelige gevolgen te verwachten. Toch kan het opeten van een hele paddenstoel voor een klein zoogdier, bijvoorbeeld een hondje, in enkele uren fataal zijn.

Deze rij vliegenzwammen zijn niet gisteren in Hilversum, maar twee jaar geleden in de omgeving van Tilburg gefotografeerd…..

In Lapland werd soms één vliegenzwam geruild tegen één rendier. De bedwelmende en hallucinogene effecten van deze paddestoel werd namelijk vaak gebruikt in rituelen. Men kan hem vers of gedroogd opeten of roken. De hele paddenstoel bevat werkzame stoffen, maar de concentratie daarvan is het hoogst in het vel met de witte stippen. De belangrijkste werkzame stoffen in de vliegenzwam zijn muscazone en iboteenzuur. En wat het giftige muscarine betreft, als de zwammen gedroogd worden verdwijnt dit.

Het aanzicht van vliegenzwammen kan nogal verschillen. Zo varieert de kleur van donkerrood, over bleekrood, tot zelfs bleekoranje. Soms zijn zelfs de witte stippen afwezig.

Met dank aan Wikipedia…..

De zweeffasen

Gisteravond stond een duurloop van ongeveer een uur – netto – op het programma, met daarbinnen vier maal zes minuten snel. Een aardig complete groep ditmaal. Eerst liepen we twintig minuten in onder leiding van Mulay Najib (die ons groepje kennelijk leuk vindt om mee te lopen en deels te assisteren bij de training), daarna wat oefeningen en vervolgens op pad. De route ging via de Nieboerweg-Westduinweg-Kanaalweg en het gebied rond de Waterpartij, daarna weer terug via Scheveningseweg en Statenkwartier. Deelnemers: Ido, Helmie, Rutger, Mike, André, Rob, Jan en Ton op zijn fiets. En ‘uw’ verslaggever….

Het was een middelzware loop, de tempo’s gingen prima. Op bepaalde momenten verlengde ik de pas en had het gevoel te ‘zweven’. Maar tegen het eind van de training liep ik alleen naar huis (ik was ook naar de club komen lopen) en toen voelden knieën en benen wel wat stijvig aan. Inmiddels is alles weer in orde!

Nog meer zweven…

De Grote Kerk was gistermiddag omgetoverd in een levendige beurs met kraampjes waar edelstenen en boeken werden verkocht en tafeltjes waarachter paragnosten, tarotkaartenleggers, pendelaars, healers enzovoorts zaten en hun cliënten bedienden. Tevens was er een grote sieradenbeurs. Allemaal heel commercieel natuurlijk, en best moeilijk om in dit bonte gezelschap het kaf van het koren te scheiden.

Ik ging voor de lezingen en demonstraties. Zoals die van Hans de Haan, een expert op het gebied van psychometrie, aurawaarnemingen en helderziende waarnemingen. Landelijke bekendheid kreeg hij door zijn optredens bij Paravisie manifestaties en vele radio- en tv-optredens. Zijn verhaal was meer een uitleg over wat gidsen zijn. Ieder mens zou een spirituele gids hebben die hem of haar bijstaat op het levenspad (wat je merkt door ‘invallen’, inspiratie, het onverklaarbare gevoel om iets wel of niet te doen). Meestal is dat de ‘geest’ van iemand met wie je in een van je vorige levens een goede band had.

Dit is echt een kwestie van geloven, want inspiratie kan op veel manieren worden uitgelegd: de een noemt het intuïtie, de ander de stem van God, maar echt weten doen we het niet. En ofschoon ik zeker geloof dat wij ook invloeden van ‘elders’ ontvangen, is de herkomst soms moeilijk te traceren. Volgens mij is het vooral een kwestie van wat je zelf denkt en – vooral -voelt.

Gerard Heutink aan het werk

Na Hans de Haan kwam Gerard Heutink. Van eerdere demonstraties wist ik dat hij een goede psychometrist is die zomaar willekeurige personen in het publiek aanspreekt en – gelet op de emotionele reacties van betrokkenen – met zijn observaties vaak de spijker op zijn kop slaat.

Een man die met zijn nonchalante ‘Haagse Harry’ achtige voorkomen zowel gemoedelijkheid als ‘no nonsense’ uitstraalt. Iemand die zowel sensitief als heel direct is. Hij kwam een kwartier te laat binnen, ‘van slag geraakt door de overgang van zomertijd naar wintertijd en slecht geslapen’, zei hij. Dus geen psychometrie aan de hand van voorwerpen, maar spontane waarnemingen en welgemeende adviezen aan mensen die hij niet kent.

Hij heeft mij ook eens op die manier aangesproken. Wat hij zei was specifiek op mij van toepassing en klopte als een bus. Dingen die hij niet kon weten en niet verklaard konden worden door mensenkennis.

Maar meest frappant vond ik gisteren de demonstratie van Eva Slootemaker, die aan de hand van voorwerpen (sieraden, horloge, foto e.d.) signalen of boodschappen ‘doorkreeg’ van mensen (geesten) die waren ‘overgegaan’ en bestemd waren voor de eigenaar. Of voor de persoon die naast hem/haar zat. Ze pakte een sleutelbos en zei tegen de eigenares dat ze een enorme, zware vermoeidheid voelde, zowel geestelijk als lichamelijk. Dat klopte (was niet te zien). Tegen diezelfde dame zei ze dat ze een oudere vrouw zag die demonstratief een rollator omhoog hield. Dat bleek een tante die kort geleden was overleden nadat ze over haar rollator gestruikeld was. Aan een jongen direct achter mij vroeg ze onder meer of zijn moeder overleden was (ja), of ze was begraven (nee). Toch kreeg ze door dat het tijd werd dat graf eens te bezoeken, het was nodig aan een schoonmaakbeurt toe. Het was een boodschap die aan mij gericht had kunnen zijn.

Na afloop vroeg ik aan de jongen of hij iets met die boodschap kon. Nee dus. Ik wel (zat ook ‘in zijn energieveld’ zal ik maar zeggen) en ga donderdag het graf bezoeken en het reinigen..

Het grappige is dat wat van ‘gene zijde’ wordt doorgegeven kennelijk niet altijd zo verheven, diepzinnig of spiritueel hoeft te zijn, maar doodgewone, alledaags-praktische informatie kan bevatten.

Voordat ik de kerk verliet – zonder overigens te hebben gezongen – kocht ik nog een boek van de befaamde wetenschapper Rupert Sheldrake, getiteld: Honden weten wanneer hun baas thuiskomt. Een boek over intuïtie, morfogenische velden en dergelijke. Wetenschappelijk is aangetoond dat honden (maar ook wel andere dieren) die een goed contact met hun baas hebben vaak ruim van tevoren weten wanneer hij of zij thuiskomt, iets dat niet door reuk, geluid of i.d. kan worden verklaard.

Lekker zweven

Eerst even ijdel doen…

"Jazeker, ik ben genoemd! Mijn naam zingt rond. Ik ben niet onopgemerkt gebleven!”

Vandaag voel ik mij een beetje als de hierboven afgebeelde Professor Dokter Ingenieur P. Akkermans. Deze week ben ik namelijk door de Hardloopkrant (link werkt niet helemaal, wel de link in de reactie van Rinus op mijn vorige blog) uitgeroepen tot ‘weblogger van de week’. Leuk, illustere voorgangers als Lodewijk, Ron en Carla zijn mij voorgegaan. En vele andere hardlopende bloggers, bij voorbaat mijn excuses als ik jullie niet genoemd heb…

Nu we het toch over hardlopen hebben: de zweef-fase maakt een onvervreemdbaar onderdeel uit van het hardlopen. Rens Molenkamp wilde weten hoe mijn ‘zweefmiddag’ vanmiddag tijdens de Paraview beurs is verlopen. Hij wordt op zijn wenken bediend. Nou, niet helemaal, morgen is er weer een dag en dan hoop ik er iets meer over te kunnen schrijven. Klaas Vaak staat te dringen….

Herfststukjes

Morgen gaan veel lopers naar Etten-Leur, één van de ‘klassiekers’ op loopgebied. De laatste keer was ik er twee jaar geleden, maar toen stormde het zó hard dat de halve marathon een half uur voor de start werd afgelast. Dag inschrijfgeld, dag kosten busreis! Maar toch had de organisatie gelijk, het was onverantwoord om te lopen, met al die vallende takken en dakpannen. En nu overdrijf ik niet!

Nee, onder zulke omstandigheden zal morgen niet worden gelopen. Integendeel! Dus Petra, Maurice en vele anderen: succes!

Vanmorgen een duurloop gedaan van 90 minuten bruto (netto 70 minuten, 15 minuten inlopen en 5 minuten oefeningen). Onze marathonlopers Mike en Rutger gaven ook weer acte de présence, beiden maakten een opmerkelijk fitte en uitgeruste indruk.

Mike tijdens de marathon in Palma, Mallorca

Henk Kop leidde de meute, ditmaal bestaand uit Mike, Helmie, Rutger, André, Peter en ik. Ton, trouw en ‘supportive’ als altijd, volgde en voerde beurtelings aan op de fiets. De bekende maar daarom niet minder mooie route ging via de duinen naar Kijkduin en van daaruit langs de puinduinen naar park Ockenburgh met zijn afwisselende natuur met bospaden, bruggetjes en grasveldjes.

’s Middags ging ik met mijn dochter naar de Sligro en vervolgens naar de Makro om een Sinterklaasoutfit en vier Zwarte Pietenpakken aan te schaffen, dat alles met bijbehorende accessoires. Waarom? Daar kom ik later op terug!

De rest van de avond breng ik voornamelijk achter de pc door om een interview voor het clubblad uit te werken. Het interview had ik gisteren met Truus van Amstel. Ze was ooit een topatlete (onder meer Nederlands kampioen hordenlopen) en heeft onlangs afscheid genomen als trainer van de jeugd. Op de foto hierboven pakt haar hond het cadeau uit dat zij zojuist uit handen van voorzitter André Moonen heeft ontvangen.

Zondag

Dit blogje zal later op de dag nog wel ‘ge-update’ worden (wat een woord eigenlijk, waarom niet gewoon ‘bijgewerkt?’).

Aan het eind van de ochtend heb ik veertig minuutjes hardgelopen door de duinen. Aanvankelijk ging het wat stroefjes, maar de laatste acht minuten gingen in een sneltreinvaart, zonder buiten adem te geraken. Het is nu de kunst op mijn goede vorm van het moment vast te houden.

Vanmiddag ga ik naar Paraview in de Grote Kerk, die wonderlijke markt met new age muziek en de geur van wierook, waar kooplieden van zweverige handel (edelstenen, aura-reading, chanelling, iriscopie en wat dies meer zij) hun diensten aanbieden of hun waren aanprijzen, terwijl in belendende zaaltjes boeiende, soms verbazingwekkende demonstraties van helderziendheid en psychometrie worden gegeven. Ik ga zelf vooral voor die lezingen en laat mij dan graag verbazen.

Bronsgroen eikenhout

‘Geef me ’n peul, zeggen ze bij ons in Schin op Geul’

Impulsief handelen, ‘on the spur of the moment’, is lang niet altijd goed. Meestal niet zelfs. Maar gistermorgen, op mijn vrije dag, zat ik achter de pc en nam van het ene op het andere moment een besluit. Het zou een warme dag worden. Ideaal voor een herfstwandeling, dacht ik zo. Maar dan wel een herfstwandeling in een mooie bosrijke omgeving. Zuid-Limburg bijvoorbeeld, daar was het gisteren het warmst, had de weervrouw beloofd. Wandeling? En ik had toch een zere voet? Ja, maar dat is een stuk minder geworden. De zwelling is zo goed als verdwenen. Het was een lichte kneuzing, meer niet (is mijn analyse). En al voel ik nog wel iets bij elke stap, het is draaglijk. Een niet al te lange wandeling zou makkelijk kunnen.

Laat ik er geen al te lang verhaal van maken en de foto’s voor zich laten spreken. Om 11.20 uur zat ik in de trein naar Eindhoven. Hoe zuidelijker, hoe minder wolken en hoe meer blauwe lucht en zon. In Eindhoven overstappen op de trein naar Maastricht, en daar de trein richting Valkenburg. Maar ik ging nog een halte verder en stapte uit in Schin op Geul.

Vanuit het station kom je meteen op een pad van waaruit je over deze wijngaard heenkijkt

Het Geuldal kent vele fotogenieke plekjes

Het kasteel Schaloen halverwege de wandeling en de vijver ervoor.

Al in 1375 werd dit kasteel Schaloen genoemd in geschriften, maar het werd tijdens de Spaans-Nederlandse oorlog verwoest. In 1656 is het kasteel door de heer J.R. Hoen van Cartiels herbouwd in de vorm van een rechthoekig huis, waarna er in 1894 een ingrijpende restauratie plaats vond in neogotische stijl door Pierre Cuypers. De bijgebouwen van het kasteel herbergen tegenwoordig hotelkamers, appartementen en een restaurant. Op de binnenplaats kun je normaliter iets eten en drinken, maar vandaag was het helaas gesloten.

Crucifixen langs het pad dat van Schin op Geul naar Valkenburg leidt.

Kruisen, maar ook dit soort heiligenbeelden, vormen een onvervreemdbaar deel van het Zuid-Limburgse landschap. Deze Calvariegroep ‘De Drie Beeldjes’ bestaat feitelijk uit drie kapelletjes, met de beeltenissen van Christus aan het kruis geflankeerd door zijn moeder Maria (links) en leerling Johannes de Evangelist (rechts). In het nisje aan de voet van het kruis staat een klein beeldje van Sint Rochus, de heilige die werd aangeroepen tegen de pest.

Volgens de legende werden de kapelletjes hier geplaatst in opdracht van de heer van kasteel Schaloen. Een boze geest verhinderde hem steeds om met zijn paard de Geul over te steken. De kluizenaar van Schaesberg adviseerde hem om aan de overkant van de Geul aan de rand van het bos, drie beeldjes op te richten ter ere van Jezus, Maria en Johannes. Zo geschiedde en nadat de beelden geplaatst waren, kon de heer van kasteel Schaloen de brug over de Geul ongehinderd passeren. De boze geest was gevlucht.

Op het buitenterras van deze uitspanning heb ik mij aan een palmpje gelaafd

Station Valkenburg, hoogzomer op 26 oktober 2006….

In Valkenburg aangekomen, moest ik een half uur wachten op de trein naar Maastricht, de tijd heb ik gedood door bij de Grootste Kruidenier van Nederland wat proviand voor de avond in te slaan. Maar ook naderhand, in Maastricht, moest ik ruim een half uur wachten op de trein richting Eindhoven en eveneens Den Haag. Dus wandelde ik nog wat door Maastricht, met het bekende straatbeeld van zeer chique geklede mensen. Ik was echter ook nog getuige van een ruzie en aansluitend handgemeen tussen een luid schreeuwende surinaamse man en een groepje marokkanen. Vraag mij niet waarover het ging, ik ben doorgelopen.

Tot slot een straatbeeldfoto van Maastricht en de St. Servaasbrug

Taboes

Het Grootste Taboe. Interessant thema, dat centraal stond in een tv-programma van de KRO gisteravond. Ik moet het zelf nog bekijken, dat ga ik nog wel doen in ‘uitzending gemist’.

Zijn er nog taboes? Heeft u taboes? Wat mij betreft, ik heb ze wel. Uiteraard zou ik bijna zeggen, nee, ik zeg het. Misschien is wel mijn grootste taboe om er over te spreken of te schrijven. Dat klinkt vrij logisch toch? Op het moment dat ik erover schrijf, zou het geen taboe meer zijn.

Bloot op TV: taboedoorbrekend in de jaren zestig

Uiteraard heeft u ook taboes. Iedereen heeft ongetwijfeld gevoelens, fantasieën, meningen en gedachten die je niet aan de grote klok hangt. Meestal uit schaamte, uit (mogelijk terechte) angst voor het oordeel van de omgeving, of simpelweg om niet aardig (meer), of ‘gek’ gevonden te worden. En ach: waarom zou je er ook over moeten praten? Zolang je er niemand kwaad mee doet? Maar het taboe om erover te spreken is dan wel geboren…

Ik bedenk mij nu dat er ook zoiets is als impliciete taboes. Bijvoorbeeld stevig stelling nemen over een onderwerp waarbij je bij voorbaat weet dat het veel weerstand oproept. Politiek bijvoorbeeld. Bijvoorbeeld zeggen dat je Geert Wilders gaat stemmen, of de Partij voor de Dieren. ‘Wat houdt je dan tegen’ zul je zeggen. ‘Je ‘mag’ die partijen toch stemmen in een democratie als de onze?’ Ja, theoretisch wel, maar als je CDA, PvdA, VVD of een andere ‘grotere’ partij stemt geef je blijk van ‘gezond verstand’, Wilders en de Dieren staan voor emotie. Wie deze partijen stemt, wordt onbewust beschouwd als rechts, racistisch of gewoon een domme bekrompen burgerman/vrouw (Wilders), of juist als een naïeve, zweverig-sentimentele kwast, onbezonnen idealist dan wel een ultra-linkse terrorist (de Dieren).

Kijk, zó willen we niet beoordeeld worden door onze omgeving. We willen graag voor aardig, redelijk en weldenkend doorgaan. Dus zul je mij niet horen zeggen dat ik overweeg op de Partij voor de Dieren te gaan stemmen (oh jee, wat heb ik nu weer geschreven…).

Ander impliciet taboe: iets hardop zeggen wat veel mensen denken maar niet durven zeggen. Het klinkt bijna Fortuynistisch, maar een voorbeeld.

Ik vind bijvoorbeeld dat ons land overbevolkt is, sterker nog: dit is m.i. de essentie, de kern van vrijwel alle maatschappelijke problemen van dit moment, van vertragingen bij de NS, verstedelijking (en daardoor verloedering van natuur en landschap) tot irritatie tussen bevolkingsgroepen, waarbij straks misschien nog meer Ali B.’s nodig zijn ‘om de boel bij elkaar te houden’. Maar geen analyticus of politicus die het woord ‘overbevolking’ in de mond durft nemen. Té rechts, te veel associatie met racisme, en daarmee is elke gedachte om de bevolkingsaanwas te beheersen een non-item, dus beslist een taboe. Zoals verlaging of afschaffing van de kinderbijslag: bijna taboe om dit voor te stellen, want de meerderheid heeft kinderen.

Ook lijkt het soms taboe te zijn om simpelweg iets ‘gek’ te vinden. Bijvoorbeeld de exorbitant hoge inkomens van voetballers en vrijwel alle BN’ers. Dat heb je allemaal niet raar te vinden, want ‘zo gaan die dingen nu eenmaal’.

Ali B. bijvoorbeeld. Aardige jongen hoor, daar niet van. En zeker, met zijn ge-rap draagt hij bij aan een ontspannener klimaat tussen allochtonen en autochtonen. En hij doet veel aan goede doelen. Maar is hij de enige? Is de onvoorwaardelijke verafgoding van deze man door alle media niet een beetje over de top? Een wassen beeld in Madame Tussaud nadat hij twee, drie keer zijn neus op TV heeft laten zien? En het gekke is, het werkt, deze mannetjesmakerij: iedereen, tot en met Balkenende en de Koningin, vindt het ‘enig’ wat onze miljonair-knuffelallochtoon doet en zegt, en gaapt hem aan in stille ver- en bewondering. Ik stel de vraag die bijna taboe is: allemaal niet iets teveel eer voor een gewone, handige, mediageile jongen waarop het gezegde ‘een brutaal mens heeft de halve wereld’ van toepassing is?

Maar goed, hoe het zit met jouw taboes? En komt dat beeld overeen met andere Nederlanders waaronder een aantal BN’ers? Je kunt zelf de test doen op deze site!

Tipje van de sluier: ik schijn tot de vrijdenkers te behoren, wat niet ongewoon schijnt te zijn voor mannen van mijn leeftijd die in de randstad wonen….

Plaatjes die het niet gehaald hebben

Het aardige van een digitale camera is dat je vrijwel ongelimiteerd foto’s kunt maken. De beste daarvan gebruik je, de rest gooi je weg. Toch? Nou, dat weggooien wil meestal niet zo lukken, niet bij mij tenminste. Gevolg is wel dat mijn sectie ‘afbeeldingen’ op mijn pc behoorlijk vol zit en van tijd tot tijd de delete knop moet worden ingedrukt.

Hierbij een paar die niet eerder op blogjes zijn gepubliceerd. Foto’s van de afgelopen twee maanden. Nu weet ik ook meteen weer waarom ik ooit met een weblog ben begonnen: het vastleggen van dingen die je dagelijks meemaakt maar, hoe leuk ook, de volgende dag bijna vergeten bent omdat zich weer iets nieuws aandient. En dan merk je dat je best het een en ander meemaakt, zelfs als je geen wereldreiziger bent.

Huwelijksfeest in Schlemmer van Frank en Ingeborg, met o.a. dansworkshop en fruitsalade

Atalantavlinder en bloementuin in Giethoorn

Uitmarkt Den Haag

Niet om zielig te doen, maar het volgende plaatje is op verzoek! Het verzoek is afkomstig van Linda (maar hier laat ik het wel bij, meer lichaamsdelen toon ik niet…:-)). De rechterknie is iets verdikt, maar minder dan gisteren. Vanavond zag ik echter dat mijn pijnlijke rechtervoet ook verdikt is. Een duidelijk geval van kneuzing….