ALLE LICHTEN UIT! Gun de planeet 5 minuten rust!

De volgende oproep zag ik op diverse sites en vind ik zó sympathiek, dat ik niet kan nalaten hem ook op dit weblog te plaatsen. Naïef? Zinloos? Hoax? Het zal… Ik doe sowieso mee!

Laat ons alle lichten doven, zodat de (politieke) besluitvormers beseffendat er iets mis is.

Neem op 1 februari 2007 (vandaag dus!!) deel aan de grootstewereldwijde mobilisatie van burgers tegen de klimaatsverandering!

L’Alliance pour la Planète (een groepering van milieuverenigingen) doet een oproep tot alle burgers: “gun deplaneet 5 minuten rust”. Iedereen wordt vriendelijk verzocht alle lichten tedoven op 1 februari 2007, van 19u55 tot 20.00u.

Het gaat er niet om enkel die dag gedurende 5 minuten energie te besparen, maarwel om de aandacht van de burgers, de media en tevens de politiekebesluitvormers te vestigen op de energieverspilling en op de noodzaak omdringend iets te ondernemen! Gedurende 5 minuutjes zal de planeet kunnenuitrusten : dat duurt echt niet lang en het kost niets. En het zal de politicien kandidaten voor de parlementaire verkiezingen van juni 2007 duidelijk makendat de klimaatverandering een onderwerp is dat zwaar weegt in het politiekedebat.

En waarom op 1 februari 2007? Omdat die dag in Parijs hetnieuwe rapport van de klimatologische experts van de Verenigde Naties uitkomt.En dat gebeurt bij onze buren; wij kunnen dus onmogelijk deze kans latenvoorbijgaan en moeten bijgevolg de schijnwerpers richten op de dringende aardvan ’s werelds klimatologische situatie. Als we allen deelnemen zal deze actiewerkelijk een mediatieke én politieke invloed hebben, en dit enkele maandenvóór de verkiezingen !

Laat dit bericht zoveel mogelijk circuleren, stuur het zoveel mogelijk door,ook naar lokale politici, vermeld het in newsletters, op je blogs, fora, ofschreeuw het gewoon uit!

Haagse Bluf

Vanavond heb ik weinig tijd om te bloggen. Morgen is de deadline van de kopij voor ons clubblad, de Haagse Bluf, en ik moet daar nog iets voor schrijven. Onder andere een verslagje over de Puinduinrun. Ik kan uiteraard mijn weblog-verslag als uitgangspunt nemen en dat verhaal uitbreiden.

Wel wat hardloop-muziek! Het eerste nummer van de Spencer Davis Group moet, zeker wat de titel betreft, iedere hardloper aanspreken, topper of  jogger. Maar de muziek? De een zal het hopeloos gedateerd vinden, bij de ander wekt het zoete herinneringen op. Een clipje uit 1966(!!). Wel aardig is dat de zanger, Steve Winwood, er 40 jaar later nog net zo uit ziet en ook hebben de jaren geen vat op zijn stembanden gekregen.

SPENCER DAVIS GROUP – Keep on Running

Goed nieuws voor de heuveltrainers onder ons (de Puinduin-runners?): Kaatje Bos wordt jullie nieuwe trainer. Jaren geleden al heeft ze deze instructievideo gemaakt met aanwijzingen hoe het beste heuvelopwaarts te rennen. Ze doet er meteen wat rek- en strekoefeningen bij, verzoek is deze eerst goed uit te voeren – en net zo als mevrouw Bos! – om de spieren goed los te maken.

KATE BUSH – Running up that Hill

En dat was er ook nog…

De puinduinrun stond centraal dit weekend, ook blog-technisch. Dat betekent dat ik niet toegekomen ben aan mijn ‘dagboek’, wat uiteindelijk het oorspronkelijke idee was achter mijn weblog.

Zo ben ik zaterdag weer naar het Filmfestival Rotterdam gegaan. Alweer? Ja, alweer. Die ‘tic’ heb ik overgehouden uit mijn CRM-tijd bij de afdeling Film, toen ging ik ook altijd naar Film International, zoals het festival destijds (omstreeks 1978) nog werd genoemd. Dat speelde zich destijds alleen in Filmtheater Venster/De Lantaarn in de Gouvernestraat af. Een echte cinefiel was en ben ik niet, maar mocht graag een paar dagen achtereen van zaal naar zaal zwerven om uiteenlopende films te ondergaan. Ditmaal zag ik twee films; Niet de vrolijkste qua thematiek moet ik zeggen, al waren beide films, inhoudelijk gezien, best goed.

In de eerste film, DAY NIGHT DAY NIGHT van regisseur/beeldend kunstenaar Julia Loktev, zien we een jonge Amerikaanse vrouw die naar New York komt om midden op Times Square een zelfmoordaanslag te plegen. Zo op het oog is het een verlegen, introverte vrouw.

De film volgt haar voorbereidingen, de laatste instructies die ze in haar hotelkamer ontvangt van gemaskerde mensen van de organisatie die achter de aanslag zit, het passen en showen van de kleren die ze voor haar kopen, het pasklaar maken van de met spijkers gevulde rugzak die de bom bevat.

Langzamerhand komt je als kijker meer te weten over de reden waarom ze deze keus gemaakt heeft. Je wordt als het ware gedwongen om je te verplaatsen in iemand die iets schijnbaar onbegrijpelijks doet. Dat maakt de film, die in Cannes de Prix Regards Jeune won, niet alleen beklemmend, maar ook aangrijpend. Een geweldige rol van Luisa Williams trouwens, die in één gezichtsuitdrukking alle schakeringen tussen verdriet, tederheid, fanatisme, vastberadenheid, bedachtzaamheid en dromerigheid weet te leggen.

De tweede film die ik zag was TENDER IS THE WOLF van de Tunesische regisseur Jilani Saadi. Deze was zelf aanwezig, evenals de hoofdrolspeelster uit de film, Anissa Daoud.

Deze film geeft een beeld van het harde straatleven in Tunis, met zijn heetgebakerde inwoners. We zien eerst de zachtaardige reus Stoufa, een man die de dertig al gepasseerd is maar werkloos is en nog steeds bij zijn ouders woont, door wie hij wordt onderhouden. Op een avond verlaat hij de woning, na een fikse ruzie met zijn vader, en zoekt troost bij zijn vrienden die zich onledig houden met op straat rondhangen en drinken. Het zijn stuk voor stuk verschoppelingen met een min of meer triest en gedoemd leven, zoals de albino die een brede rij onregelmatige tanden ontbloot als hij lacht. Er gaat iets goed mis als Saloua, een jonge vrouw met een uitdagende blik, voorbijkomt. Zijn vrienden verkrachten haar. Omdat ze als escortmeisje dezelfde achtergrond heeft als zij, roept ze later de hulp in van haar (criminele) broer om wraak te nemen. De onschuldige Stoufa krijgt de volle laag, al heeft hij haar niet eens aangeraakt. Meer dood dan levend wordt hij naar het ziekenhuis gebracht. Daar komt hij onverwacht bij bewustzijn en weet te ontsnappen. In het verdere verloop van de nacht probeert Stoufa de vrouw en zijn gemene maten terug te pakken. Beetje bij beetje groeit er een vreemde verstandhouding tussen hem en de jonge vrouw. Het is een levensechte, realistische en fascinerende film over een onbekende stedelijke subcultuur, die zijn trieste maar ook zijn grappige momenten kent.

De jonge Steenbok
’s Avonds op verjaardagsvisite bij Rutger geweest. Dat was nog even gezellig en als altijd had onze gastheer weer een overheerlijke taart gebrouwen, een soort zoete pizza met aarbeien en vanilleroom. Ik zal hem toch eens vragen naar het recept…. En er waren hapjes met vis, gevulde dadels en champagne.Na twaalven ging ik weg, de trams reden echter niet meer. Moest ik toch nog dik een half uur naar huis lopen. Nou ja, de benen waren meteen goed doorgesmeerd voor de puinduinrun….

Die heb ik zondagochtend dus gelopen zoals bekend. ’s Middags heb ik met vrouw en dochter mijn vader bezocht, hij vond het wel gezellig en praatte honderd-uit. Toen hij ons even later uitgeleide deed, liepen we twee goede vrienden tegen het lijf die, los van elkaar, eveneens hun vader in het verzorgingshuis hadden opgezocht. Hoe toevallig….

Goedgeluimd in puin

Dit krantenbericht is van vorig jaar. Maar vandaag was het zeker niet minder zwaar, mede door de stevige wind

Ervaren puinduinrunners hadden mij van tevoren gewaarschuwd:“Ga heel rustig van start en loop de eerste ronde op je gemak”. Duurloop 1tempo, zo vertaal ik dat advies maar voor mijzelf. Deze raad heb ik mij terharte genomen. Het was voor mij de eerste keer dat ik meedeed. Bovendien zijnheuvels niet mijn sterke punt, in tegenstelling tot de echte crossers van onzeclub zoals runningman Leo Tolboom en onze nieuwbakken voorzitter Ruud Fabrie.

En Marjolein natuurlijk, winnares van de vorige editie. Voorde start zag zij de concurrentie en schatte in dat ze haar overwinning ditmaalniet zou prolongeren. Dat deed ze overigens wel, zo bleek achteraf. Tweeminuten langzamer dan vorig jaar, maar met een riante voorsprong op dame nummer2, Sabine, eveneens lid van Haag Atletiek.

De belangstelling bleek ditmaal groot, rond het startmomentstond nog een fikse rij voor de inschrijftafel. Dus werd de start een kwartieruitgesteld. Op het moment dat het startschot klonk, liep ik bijna achteraan.Prima zo, wie voorbij wilde, kon voorbij want het zou nog heel zwaar worden.

Er zaten een paar lange trappen in het parcours, drie per ronde, waarbij het zaakwas heelhuids boven te komen zonder volledig buiten adem te geraken. Ik gingdus trede voor trede, meestentijds wandelend. Bovengekomen, probeerde ik steedsiets te versnellen. Zelf deed ik mee aan de 10 km, dat kwam neer op drieronden.

Eigenlijk heeft het rustige lopen, vooral in het begin,ervoor gezorgd dat ik na afloop het gevoel had ‘heerlijk’ te hebben gelopen. Ikwas niet gesloopt en ben netjes binnen het uur gebleven, 58 minuten hoog.

Na afloop werden de winnaars gehuldigd in de kantine van deRTC. Zoals Marjolein, zij kreeg een mooishirtje en een stuk puinsteen, evenals vorig jaar.

Helaas is de foto die ik vande huldiging wilde maken mislukt, de batterijen waren op….. Maar ach, er zijnook door anderen veel foto’s gemaakt. Zoals Hans Verbeek, die even langskwam omde lopers aan te moedigen, waaronder bloggers Leo (ging assun speâh fedaag!!) en ondergetekende. Alle ‘buitenfoto’s’ bij dit blogje zijn ook van Hans!

Meer informatie over de puinduinrun? Klik op deze link van de Residentie Triathlon Club (RTC)!

In hart en nieren

Het weekend staat weer voor de deur, waarin in ieder geval op zondag de Puinduinrun en een bezoek aan mijn vader is gepland. In april hoopt hij 90(!!) te worden, ik teken er alvast voor.

Over familie gesproken: afgelopen zaterdag ben ik in het LUMC in Leiden op ziekenhuisbezoek geweest bij mijn nicht en haar man. Dat zit zo: hij heeft nieren die nauwelijks functioneren en na een lange periode waarin hij zichzelf dialiseerde heeft zijn vrouw een van haar nieren afgestaan. Erg moedig en een daad van echte liefde, wat mij betreft. Ze was al meteen van plan om dit te doen, maar een paar jaar geleden was zij zelf ernstig ziek en toen is er een flink stuk van haar long verwijderd. Het risico was toen te groot. Het is allemaal goed gegaan, ze zagen er allebei blakend uit. Nu nog maar afwachten of er geen afstotingsverschijnselen optreden, maar de eerste resultaten zijn hoopgevend.

Cvdm2

Vandaag mocht ik weer eens een rondleiding door ons gebouw verzorgen, ditmaal voor een groep van twaalf personen, architecten en leerkrachten uit het noorden des lands. Het bezoek aan het Commissariaat voor de Media was het eerste van een reeks bezoeken tijdens dit ‘dagje uit’, onder meer stond ook de Utrechtse Uithof op het programma. Aanleiding was de bouw van een basisschool in Groningen, en met dit uitstapje hoopte het gezelschap inspiratie op te doen voor de aankleding van dat gebouw en het interieur.

Vandaar dat diverse in architectonisch opzicht interessante gebouwen werden bezocht waarbij vooral nagedacht is over de wisselwerking tussen ‘binnen’ en ‘buiten’.Wat dat betreft biedt ons gebouw, waarin veel subtiele details zijn verwerkt, een bron van inspiratie.

Cvdm7

Daarbij heeft de architect, Koen van Velsen (onder andere ook de geestelijke vader van bioscooptheater Pathé in Rotterdam, waar ik gisteren – hoe toevallig – was voor het filmfestival), sterk uitgegaan van die relatie tussen binnen- en buitengebeuren. Daarom groeien er bomen op de patio, als het ware door het gebouw heen, en staan er rotsblokken zowel in de hal als buiten.

Na afloop van de rondleiding kreeg ik een cadeautje voor de moeite, een mooi boek getiteld ‘Architecten in Nederland’, van Cuypers tot Koolhaas.

Eerlijk gezegd heb ik niet zoveel met de hypermoderne architectuur, die ik in ons volgebouwde land dikwijls té dominant aanwezig en daardoor té omgeving-bepalend vind (ik vind oude krakkemikkige boerderijtjes nog het mooiste), al kan ik mij voorstellen dat veel gebouwen, bekeken met de blik van een vormgever, als het summum van schoonheid wordt ervaren.Toch zal ik dit gegeven paard niet in de bek kijken. Of eigenlijk wel, ik heb het boek doorgebladerd en het gaat bepaald niet alleen over ‘glossy’ futuristische projecten, maar ook over ‘oudbouw’ zoals kastelen, landhuizen en musea. Een mooie aanwinst voor de toch al overvolle boekenkast, al was het maar omdat ik er vrijwel niets over architectuur in heb staan.

Filmfestival Rotterdam en Zio Ciro

De vrije donderdag heb ik overdag besteed aan film kijken in Rotterdam ( het International Filmfestival Rotterdam is tot 4 februari). Eén film slechts, The Fall van Peter Whitehead. Misschien dat ik volgende week nog een keer ga, want er is keus uit maar liefst 700 films!

De film die ik vandaag zag was politiek van aard, en opgenomen in de roerige periode tussen oktober 1967 en juni 1968, in en rondom New York. Net als menig andere Engelsman in de jaren zestig kwam Whitehead naar de Verenigde Staten met een open blik en zag hij een stormachtig, levenskrachtig en gewelddadig land zoals Amerikanen zelf dat niet vaak zagen. The Fall is een uniek document van die periode, met de demonstraties tegen de Vietnam-oorlog en voor burgerrechten en gekenmerkt door een diepgaand nationaal zelfonderzoek.

Whitehead volgt hier een paar hoofdfiguren uit de mensenrechtenbeweging en de tegencultuur, zoals Stokely Carmichael, Robert Lowell, Paul Auster, Tom Hayden Arthur Miller en Robert Rauschenberg. Het lukt hem zelfs om te filmen achter de barricaden van de radicale studenten van de Columbia University, terwijl politie-eenheden de bezetting van de campus proberen te doorbreken. Het is een duizelingwekkend impressionistische essayfilm geworden, soms warrig maar bij vlagen boeiend.

Erg mooie muziek uit die tijd, het turbulente America van The Nice, en When we were young van Eric Burdon. Maar er zit ook een ronduit walgelijke scène in, waarbij tijdens een live-performance van een theatergroep die destructie in de samenleving tot thema heeft, een levende kip gemarteld en vervolgens langzaam aan flarden wordt geslagen tegen een piano. Dit alles met op de achtergrond een voice-over die een ongetwijfeld zeer diepzinnig-filosofische beschouwing geeft over de hogere symboliek achter deze actie. Sorry hoor, ik ben hier totaal niet in geïnteresseerd. Geen enkele levensbeschouwing rechtvaardigt het martelen en doden van een volslagen weerloos en zichtbaar doodsbang wezen, ook al is het ‘maar een kip’.

’s Avonds hadden we een etentje van de redactie. Het was alweer twee jaar geleden dat wij dat voor het laatst hebben gedaan. De locatie was Zio Ciro, een verfijnd Italiaans restaurant aan de Toussaintkade. We hebben allemaal ‘het verrassingsmenu’ genomen, en dat bleek in elk opzicht een aangename verrassing. Er was prosciutto, gefrituurde inktvisringen, mosseltjes, ravioli met spinazie, diverse soorten roerbakgroenten, enzovoorts.

Redactieeten1

Redactieeten5 Redactieeten13

Aan het slot van de avond kreeg Eric Steijnman een fles geestrijke likeur cadeau. Dit vanwege het feit dat hij de redactie verlaat, en zich gaat richten op het begeleiden van jonge atleten.

Al met al een gezellige avond, en nu weer snel aan de slag voor het nieuwe clubblad!

Aan de halsband

Vanavond heb ik voor de tweede maal deze week in mijn eentjegetraind, maar wel heb ik mij aan het schema gehouden. Dat kwam neer op vier maalvier minuten snel, zeg duurloop 3. En dat twee keer. De rest van de training ging in duurloop 2tempo (voor mijn gevoel). Misschien toch (onbewust) ietsje te snel, want delaatste vier minuten gingen niet zo lekker meer. Later, terug bij devereniging, begreep ik dat er meerdere personen uit de groep niet zijn komenopdagen. Een aantal had andere ‘sociale verplichtingen’, wat eigenlijk een watcalvinistisch getinte aanduiding is voor ‘leuke dingen doen met elkaar’.

In totaal zo’n zeventig minuten gelopen. Daarna huiswaartsgekeerd, douche, omkleden, weer naar de club, met Harry en Ton een paar lichtesetjes bankdrukken gedaan, biertje ‘met de boys’ gedronken. Vervelend toch,elke woensdag weer die sociale verplichtingen…

Iets heel anders. Iedere morgen kom ik op weg naar hetstation langs het Ministerie van Financiën. Meestal heel vroeg, zo rond een uurof zes, half zeven. Op dat vroege tijdstip wordt er altijd al druk vergaderd,honderden stemmetjes die opgewonden de dingen van de vorige dag en de planningvoor de komende dag doornemen. Dus wie beweert dat ambtenaren lui zijn….

Wie echter beter luistert, hoort dat het geen menselijke stemmenzijn. Het zijn vogelgeluiden. Zien doe je ze niet, het lijken wel spreeuwen,maar wel vijf keer zo luid.

Maar nee, het blijken halsbandparkieten te zijn, deallochtonen van het Nederlandse vogelbestand. Iedere ochtend komen ze hierbijeen en drommen in een of enkele bomen bijeen, enkele honderden in totaalschat ik in. En maar babbelen, kwetteren en schetteren. Het zou mij nietsverbazen dat ze elkaar inderdaad van alles te vertellen hebben en beraadslagen.Per slot van rekening kunnen wij hun taal niet verstaan en gaan er maar al tesnel van uit dat het slechts loos gekwetter is…

Van de week was ik vroeg, en besloot een foto van hetgezelschap te maken. Het was nog pikdonker, dus ik kreeg ze niet zo goed op deplaat. Bij het inladen van de foto’s in mijn pc kreeg ik alleen maar een zwartvlak, maar dankzij het hulpprogramma van Picasa kon ik het een stuk lichterkrijgen. Het is nog niet veel, maar al die groene stipjes, dat zijn ze dus….