Op pad

Vandaag was een gewone werkdag, alleen ’s avonds heb ik mijnog even uitgesloofd in het fitness-centrum. Ik ben van plan dat drie keer perweek te gaan doen, in beginsel op dinsdag, donderdag en in het weekend,zaterdag of zondag. Ook cross-trainen zal daar deel van uitmaken, vanavond wasdat 25 minuten. Niet als vervanging van het lopen, want dat blijft toch dehoofdsport wat mij betreft.

Het was een bij vlagen zeer regenachtige dag, daarbij werdhet – althans aan de kust – een stuk zachter. Ideaal weer voor de paddentrek.Vorige week zagen we al diverse mensen, gewapend met emmertjes en zaklantaarns,over de Laan van Poot lopen om de trage beestjes over te zetten. Geenoverbodige luxe, want je ziet de diertjes niet op de weg. Als je al iets ziet,lijken het wel blaadjes of hondendrolletjes, dus je rijdt er zó overheen.

De paddentrek is een van de eerste symptomen van denaderende lente, naast het matineuze gekwinkeleer van zanglijsters en merels.Ook bruine kikkers verlaten aarzelend hun winterverblijf. Nog even, en de sloten zitten weer vol kikkerdril en paddensnoeren

Advertisements

Koude maandag

Brrrr, wat een akelig weer vanavond. Een gure Noordwesterdie overal doorheen blies, en op weg naar de club een striemend-ijskoude regendie je in een oogwenk had kunnen doorweken. Dat gebeurde echter niet, de buiwas maar van korte duur, gelukkig maar.

Op het programma stond een duurloop van ca. 70 minuten induurloop 2 tempo. Vrij pittig dus. We liepen via de Nieboerweg en Westduinwegnaar de binnenhaven en vervolgens naar de boulevard.

Ruim vijftig jaar later liepen wij ook op deze plek….

“Wij”, dat waren Helmie, Ralf, Rutger en nog een paar van die snelle jongens, maar ook Ton van Westbroek! Hij liep het eerste stuk voorop met Rob. En hij hield het anderhalfuur vol, aan conditie heeft hij nauwelijks ingeboet. Wat fitness al nietvermag… Maar ja, die voet blijft toch steeds zeuren.

Ik heb meegelopen, dat wel, maar echt soepel ging het niet.Dat had vooral te maken met mijn bronchieën, die nog steeds wat geïrriteerd zijn. Ze piepten en dat maakte mij hetademen moeilijk. En ik had schoenen aan die eigenlijk niet zo geschikt zijnvoor lange afstanden, te ‘hard’ en te weinig vering. Maar broos oud mannetje of niet, ik heb de training volbracht,anderhalf uur lang (bruto).

Petra jarig, Tijs op reis…..

….en Fred ook, alleen was het niet zo’n lange reis. Vandaag ging de rit naar Driebergen, waar mede-blogster en hardloopster Petra haar verjaardag vierde. Zoals altijd ging ik met de trein, die rechtstreeks vanuit Den Haag naar Driebergen-Zeist ging. Ik was daar zelfs aan de vroege kant. De bus kwam pas na twintig minuten. Echt behaaglijk was het niet, dus overbrugde ik de tijd met cappucino in het pannenkoekenhuis waar we een paar weken eerder met wandelgroep De Doornvogels aten.

Bij de derde halte, Rijsenburg, stapte ik uit en werd ik verwelkomd door duizenden crocussen die in het belendende park hun kopjes boven de grond staken. Daarna was het wel even zoeken, en diverse malen de weg vragen, voor ik ter bestemde plekke was. Een allerhartelijkst welkom – zoals we van Petra gewend zijn – was mijn deel. Er was al de nodige visite, waaronder Leo met zijn vrouw Marjan en dochter Deviny, en Hans V.

Petra had de dagen ervoor flink haar best gedaan en haar culinaire kwaliteiten naar hartelust kunnen botvieren. Wij konden er allemaal van meegenieten. Onderstaande foto zegt al genoeg.

Ook was er Petra’s loopmaatje Evelien, die zich ook al aan het voorbereiden is op een marathon. Wat aan Leo de opmerking ontlokte dat er sprake is van een tweede ‘loop-hausse’, na een korte terugval in de jaren negentig. Dat klopt, je struikelt tegenwoordig over de loopevenementen.

Maar er was vooral veel familie, naast echtgenoot Eric, dochter en zoon, ouders, (schoon)zussen, broers en zwagers. ‘Neef Tijs komt niet’, zei Petra. ‘Hij zit in Verweggistan’.

Tja, hij is niet alleen zeer muzikaal maar ook reislustig, die neef. Maar Petra, hij is er toch een beetje bij, kijk maar naar onderstaand filmpje, van YouTube gejat.

DJ TIESTO – Adagio for Strings

Wereldmeid als tussendoortje…

Even een ‘tussenblogje’. Zaterdag kwam het toch nog even van sporten. ’s Ochtends een half uurtje gelopen, ’s middags een uurtje fitness inclusief 10 minuten spinnen en 10 minuten crosstrainen. De rest van de dag rustig gehouden, wel ben ik eerder die middag bij mijn vader op bezoek geweest in het verzorgingshuis. Ondanks zijn bijna 90 jaar is hij geestelijk helemaal bij de tijd en ook loopt hij nog zonder hulpmiddelen, al gaat het een stuk trager doordat hij jaren geleden door een lichte tia is getroffen. Hij kan zich soms behoorlijk ergeren aan sommige mensen van het personeel, met name aan een bazig type die – naar hij zegt – hem aan Rita Verdonk doet denken.

Gisteravond was ik, terwijl Sharon de verwachte en verdiende winnaar van ‘de X-factor’ werd, aan het spelen met YouTube. Kom ik nog een paar heel aardige dingen tegen die ik jullie niet wil onthouden. Het eerste filmpje is een van de beste nummers uit de jaren tachtig vind ik.

SCRITTI POLITTI – World Girl

het tweede is echt ouderwetse rock and roll. Neem even de tijd, het ziet er zeer ouderwetsch uit allemaal, maar let op de tomeloze energie van de gitaristen (mooie stage-act). En wat een bijzonder charisma had die Gene Vincent toch….

GENE VINCENT – Live in Brussels, 1963

Koffie verkeerd

Of moet ik zeggen: cappucino verkeerd? Vrijdagmorgen vroeg tracteerde ik mijzelf, zoals meestal als ik naar mijn werk ga, bij de Albert Heijn in de stationshal op een chocoladecroissantje en een bekertje cappucino uit de automaat. Met Metro, Spits, tas, croissantje en het tot de rand gevulde bekertje liep ik naar de trein. Daar zat ook mede-forens en clublid Carlo. Ik had mij nog maar net geïnstalleerd of PATS! Daar ging het bekertje om, waarschijnlijk even aangetikt bij het omslaan van de krant. Het gevolg was een enorme ravage. Snel naar het toilet voor papier om de troep op te ruimen. Dat had nog heel wat voeten in de aarde, of liever gezegd papier in de koffie.

Gelukkig deed Murphies Law ditmaal geen opgeld, want de rest van de dag verliep redelijk probleemloos.

’s Avonds ging ik eerst naar een borrel van Theatergroep Drang, dit vanwege het af- en aantreden van een aantal bestuursleden. Daar kwam ik een oude vriendin van ons tegen met haar nieuwe vriend. Leuk om weer eens bij te praten. Ik ben nog maar even gebleven, want er stond nog een verjaardagsborrel op het programma, die van Yvonne ‘van Haag’. YvonnepicZij vierde het bij Cocoon op het Spui. Er speelde nog een aardige band met een zanger die op Rod Stewart leek. Wat stem betreft dan. Na afloop zijn we naar ‘De Pijpela’ gegaan voor een afzakkertje.

Toch nog een beetje Murphies Law toen ik op de fiets stapte. Eerst brak het sleuteltje van het kabelslot af. Op weg naar huis ging het stuur los zitten en wel zodanig dat er niet meer te fietsen viel. Heb ik toch het grootste deel van de binnenstad naar de Vruchtenbuurt met een van links naar rechts zwabberende fiets (over de eigenaar hebben we het maar even niet) aan de hand lopend afgelegd. Om half vier was ik thuis……

Kabinet Akkermans 1

Akkermans

Jawel, wij zijn genoemd! Ik ben gisteren ontboden bij de Koningin om Mijzelve en mijn ploeg bewindslieden aan het Nederlandse volk te presenteren.

Helaas hebben wij ons in de locatie waar de plechtigheid zou plaatsvinden vergist. Het was niet Het Binnenhof, zo bleek, maar Huis ten Bosch, waar onze vorstin woonachtig is. Wij wilden de fout herstellen, maar wij waren al te laat. Helaas heb ik moeten constateren en concluderen dat er is ‘gelekt’ en dat onderstaande slinkse lieden zich in onze plaats naar de Koningin hebben gespoed.

Maar ach, no hard feelings. Ook deze mensen vormen een prima ploeg. Maar over vier jaar…. Ik ben al gepolst door de premier. En ik word nog steeds genoemd! Mijn naam zingt rond in de gangen van de Tweede Kamer. Jawel…..

Aldus Professor Dr. Ir. Akkermans. Een paar uur voor de officiële presentatie van ‘Balkenende IV’, had ik een interview met de geestelijke vader van het Instituut voor Beeld en Geluid, Jan van Dijk. Hij is senior beleidsmedewerker bij de directie Media, Letteren en Bibliotheken van het ministerie van OCW.
Ik werk officieel niet meer bij dat ministerie en dat is te merken. Je komt niet zomaar binnen, eerst aanmelden bij de portier, identiteitsbewijs tonen en een telefoontje naar de persoon bij wie je op bezoek gaat en die jou van tevoren heeft moeten aanmelden middels een – naar ik aanneem electronisch – formulier. Vervolgens krijg je je bezoekerspasje en moet je door een electronisch toegangspoortje. Daar moeten trouwens alle bij OCW werkzame ambtenaren doorheen. Ik heb overigens geen problemen met deze gang van zaken, tot in de jaren tachtig kon iedereen zomaar in- en uitlopen bij de meeste ministeries, er was nauwelijks controle.

’s Middags voor het eerst naar Kneets Gym geweest voor een uitgebreide fitness-sessie. Ik ben zeker anderhalf uur in de weer geweest met toestellen, dumbells en ook nu weer de cross-trainer, 17 minuten lang. Alleen jammer dat de sauna defect was! Hopelijk wordt dat euvel snel verholpen. Ik kwam zowaar nog een oude bekende tegen, mijn leraar Engels van het VWO destijds. Momenteel zit hij in het management van een internationaal recherche-instituut. Weer iets heel anders….

Uit de lappenmand

Het is alweer een tijd geleden dat ik een volledige trainingafwerkte. Altijd was er wel wat: in de lappenmand, geen tijd of zin, te moe,benen die niet wilden, kortom ‘een winterdip’.

Nog steeds ben ik niet vrij van verkoudheid en hoesten, maartoch ging ik gisteren eens zonder tegenzin naar de club. En toen ik zag dat eenaantal mensen meeliepen waarvan ik het gevoel had dat ik ze met een beetjegoede wil kon bijbenen, heb ik mij maar weer eens bij ‘groep Ton-Helmie’aangesloten.

Op het programma stonden zes maal vier minuten. Persoonlijkvind ik dat de fijnste trainingen, je kunt bij de tempo’s lekker ‘gaan’ en quatijd is het te overzien. Bij het inlopen voelde het al een stuk ontspannenerdan de afgelopen weken. En bij de eerste vier minuten ging het meteen hard voormijn doen, misschien wat té overmoedig, op het lest zat ik zo’n veertig of vijftigmeter achter de eersten. Dat zou ik dus niet gaan volhouden, zes keer achterelkaar. Toch werd het verval niet dramatisch, alle keren draaide ik lekker meein het kielzog van André en Jan P., die liepen zo’n 10 á 20 meter voor mij.

Eigenlijk liep ik steeds met Paul K. op, de ene keer was hijwat sneller, de andere keer ik. Paul mopperde een beetje op mijntussensprintjes tijdens de versnellingen – hij had wel een beetje gelijk, eentraining is geen wedstrijd, maar af en toe een ‘spielerijtje’ moet kunnen toch?– maar ook hij had na afloop het gevoel fijn te hebben getraind. Rob en Helmiededen wat rustiger aan, zij ontzagen zichzelf nog even vanwege een blessure, endatzelfde gold voor Ton, die zich weer als fietsende coach-trainermanifesteerde.

Weer terug bij de club, hadden we er bruto pakweg 95 minutenop zitten. Nog wat oefeningen en lekker onder de douche. Daarna nog lang in de‘kantine’ gezeten. Uiteraard moesten wij verslag uitbrengen van hetCarnavalsweekend (drie van de vijf Haag-feestvierders waren aanwezig) en werdhet zó gezellig dat we op het lest tot de conclusie kwamen dat het eigenlijkelke woensdagavond Carnaval is bij Haag. En nu moeten de lezers van dit loggeen verkeerde indruk krijgen: er wordt niet geslempt, gedanst, gezongen enNederlandstalige muziek gedraaid, maar de positieve energie die na zo’ntraining bij de club hangt is altijd voelbaar en er is nooit ‘rottigheid’. Houwen zo…..