Depeche Mode

Van de week heb ik een opgewaardeerde chipkaart vanFame/Free Record Shop – cadeau gekregen voor mijn verjaardag – verzilverd voortwee dvd’s. Een van Depeche Mode (Touringthe Angel live in Milaan) en een van een aanmerkelijk oudere groep, ProcolHarum.

Ik heb alleen de eerste dvd nog kunnen bekijken. Wat een schitterendeopnamen (met dank aan Anton Corbijn) en wat een geweldig concert! Echt zo’n dvddie ik de komende tijd regelmatig zal opzetten. De magie van de groep overtreftdie van U2 en evenaart die van Led Zeppelin. Prachtig gewoon. Ze hadden altijdwel iets intrigerends, Depeche Mode, in hun hoogtijdagen (1981) maakten ze alvan die bijzondere clips.

Het is niet voor niets dat top-pop-fotograaf Corbijn iets inde groep zag en intensief met hen heeft samengewerkt. Hij heeft niet alleen eengedenkwaardige documentaire over Depeche Mode gemaakt, hij heeft ook de decorsontworpen bij deze toernee, waarbij ook Ahoy is aangedaan. Jammer dat ik hetgemist heb, het schijnt groots geweest te zijn. Maar deze dvd maakt heel veelgoed. ‘ The Angel’ on stage is Martin Gore, wiens blonde lokken het eerste deelvan het concert bedekt zijn door een zwarte muts en dito zwarte vleugels opzijn rug.

Buitengemeen spannend zijn de met veel electronisch geluidomgeven intro’s, de stage-act van Gahan is gedreven, het publiek is razendenthousiast, danst en zingt uit volle borst – maar niet schreeuwerig of vals -mee.

Echt aan te raden, er zijn geen zwakke stukken op deze dvd.Hieronder een van de opwinderder en ‘snellere’ nummers, het derde nummer dat zespeelden tijdens het concert, ‘ A Question of Time’.

DEPECHEMODE – A QUESTION OF TIME

Advertisements

Losers

Vandaag even een ‘tussenblogje’.

Wanneer ben je een maatschappelijke loser? Als je aan de bedelstaf geraakt en op straat gaat zwerven? Of als je het altijd hebt moeten doen met een ‘gewoon baantje’ en nooit carriere hebt kunnen of mogen maken? Terwijl je wel capaciteiten hebt of denkt te hebben? Het is betrekkelijk. Een burgemeester van een dorp of middelgrote stad kan als loser worden beschouwd door zijn vrienden die in een of andere Raad van Bestuur zitten of minister zijn geworden. Zelf had ik ooit een chef met een behoorlijk hoog inkomen: een ‘schaal twaalver’ die vond dat hij ‘een scheitsalaris’ ontving. Waar vergeleek hij zichzelf  mee? Met zijn directeur, of zijn SG? Of een minister?

Anderen geven weinig om materiële welvaart, kunnen met weinig rondkomen. Ze hebben misschien een rijk innerlijk leven, ervaren niet de competitie van het ‘meer, groter, mooier’ zijn niet statusgevoelig en voelen zich bijgevolg allerminst een loser. Of hooguit in vergelijking met anderen. Het is ook een kwestie van karma: sommigen bereiken de top van de sociale ladder, anderen moeten levenslang ploeteren voor weinig. Maar dat geldt ook op andere gebieden. Je kunt gelukkig of ongelukkig zijn in de liefde, of op het gebied van de gezondheid de nodige problemen ondervinden. Maar nu wijd ik teveel uit.

In de cartoons op dit weblog gaat het steeds een beetje over losers. Maar ook over  winnaars, soms onverwachte winnaars.

Mensen

Gisteravond was er in het theater Regentes een jazz-poëzieavond met het Bo’s art trio en Simon Vinkenoog. De laatste staat bij menigeenbekend als een icoon van de jaren zestig, maar hij is ‘still going strong’. Wateen prachtgedichten maakt die man, en vooral de bevlogen, gepassioneerde manierwaarop hij deze voordraagt… Onbetaalbaar! Het is laat, té laat voor eenuitgebreid verslag want morgen (nee, vandaag) moet er gewerkt worden en dusvroeg uit de veren!

Een van de gedichten van de eminence grise wil ik jullieniet onthouden, al moet ik toegeven dat het gedicht aan kracht wint als hetwordt voorgedragen door Vinkenoog zelf, op de hem bekende bezwerende manier. Met de virtuoze jazz van Bo’s Art als begeleiding.

MensenMensen van wie je je ogen niet kunt afhouden
Mensen die je voordurend tot verbijsterende ontdekkingenbrengen
Mensen die je telkens weer nieuwe inzichten openen
Mensen die absoluut niet begrijpen waarover je het hebt
Mensen van wie je je ogen niet kunt afhouden

Mensen die zomaar staan te dansen of op en meer wippen
op de muziek
Mensen die met graagte de ruimte tussen licht en schaduw
op willen vullen
Mensen alleen om naar te kijken en niet om mee te lullen

Mensen om verbaasd even stil bij te blijven staan
Mensen om stilzwijgend aan voorbij te gaan
Mensen die geen weg meer door het leven weten
Mensen die van alle dingen alles betweten
Mensen om je hele hebben en houden aan voor te leggen
Mensen van wie je altijd op aan kunt blijven
Mensen om op te vertrouwen en ongezien mee verder te gaan
Mensen om niets mee te maken te hebben.

Mensen om bij vloed te leren kennen
Mensen om bij weg te ebben

Mensen die je in gevaar bij zullen staan
Mensen die bij de eerste paniek op de vlucht zullen staan
Mensen om altijd weer over te blijven schrijven
Mensen om verder mee in leven te blijven

Mensen van wie je houdt en je weet waarom
Mensen die je onverschillig laten en je vraagt niet waarom
Mensen om mee rond te dansen
Mensen achter wie je je kunt verschansen
Mensen om nooit meer te vergeten

Ze zeggen hun naam – en je bent ze al vergeten

De hele wereld dat waanzinnig tafereel
Het is nooit genoeg wat je te zien krijgt
Alles verkeert in zijn tegendeel

Soms denk je op oude en nieuwe vrienden komt het aan
Zouden ze, nu of nooit, weten waarheen je gedachten gaan

Mensen dat veelkleurig goed
Mensen met hun bestendig onbestemd gemoed
Mensen met rust en mensen met praats
Mensen in de gunst en uit de gratie
Mensen alom bekend en door niemand gezien…

Voorafgaand aan de voorstelling – waarbij ik onder andere geflankeerd werd door mevrouw Vinkenoog, Edith Ringnalda – was er een inleiding bestaande uit een kort college over het dadaïsme door de neerlandicus Foppe (sic!). Ook werd de winnares van een gedichtenwedstrijd gelauwerd. Het gedicht ‘Boer zoekt vrouw’ werd later door Vinkenoog voorgedragen.

Intiem…

Oh jee, wat wordt dit nu weer voor blogje: 18 plus? Welnee, ook nu is het weer niet wat het lijkt (jammer?).

Neen, ik was wat aan de late kant bij de club woensdagavond. Met als gevolg dat groep Don/Kop al verdwenen was. Wat nu? Mijn eigen groep (of moet ik zeggen mijn ‘ oude’ groep) was er nog wel. Maar het was wel een héél klein groepje. Helmie, Ton (op fiets) en André. Ik besloot mij bij hen aan te sluiten. Daar slaat dus dat intieme op. Op het programma stonden 6 maal 4 minuten, opgedeeld in twee blokken. Zoals ik al eerder aangaf, is deze groep – zeker momenteel – véél te snel voor mij. Maar toch kon ik op mijn manier meekomen, zij het op enige afstand van Helmie en André. Sterker nog, de laatste 4 minuten nam ik overmoedig de kop (veel te hard dus) en kon ruim drie minuten handhaven, totdat Helmie mij voorbij ging. Tja, toen was het snel bekeken met deze oude man… Toch wel even lekker, het zou mooi zijn als ik dit soort tempo’s een keer de volle 4 minuten zou volhouden. En dan een paar keer. Maar dan moet ik wel een tandje langzamer lopen!

Nu even rust, zondag ga ik in Roelofarendsveen een halve marathon lopen.

Maar eerst weer iets cultureels vandaag! Wat precies? Daar schrijf ik vrijdag over. Onder meer komt bovenstaande bevlogen mijnheer, die ik fotografeerde toen ik een jaar of vier, vijf geleden bij hem op bezoek was. Voor een interview voor het toenmalige blad ‘De Cultuurbarbaar’.

Vijverleven

De vijver ligt er nog steeds wat rommelig bij, ondanks de dotterbloemen die vroeger dan ooit in volle en helgele bloei staan. En ik blijf bezig met bladerafval verwijderen, het lijkt of er geen einde aan komt.

Dat alles belet dit verliefde stelletje hieronder niet om uitbundig bruiloft te vieren tussen de rietstengels. Hoezo, koudbloedig…

Tussen de bladertroep die ik uit het water viste maakte zich deze slanke dame los. Dame? Jawel, want het mannetje van de Triturus Vulgaris (kleine watersalamander) heeft zwarte vlekken op zijn lijf en een kleine kam over zijn rug lopen. Die zal nog wel in de vijver zitten denk ik. Ik heb mevrouw ook maar weer teruggezet.

Oude doos…

Gisteren kregen we het trainingsschema voor de komende maanden toegestuurd. Voor vandaag stond er 30/45 minuten duurloop 1 op het programma, dus na thuiskomst heb ik eerst een half uurtje gelopen. Daarna snel wassen en naar fitness, want daar ben ik bijna een week niet geweest. Even op de ‘heavy metal’ tour. Tja, ik kan moeilijk bij Hans Verbeek achterblijven, ook al zou mijn rechterarm volgens de trainingsfilosofie van Joost al flink ontwikkeld moeten zijn…

Aansluitend op de krachttraining heb ik een bezoek aan de sauna en de infraroodcabine gebracht.

Wat opvalt is dat oude foto’s het altijd goed doen, blijkens de reacties op mijn voorlaatste blog. Nu heb ik nog een héél oud fotoboekje met piepkleine (5,5 x 5,5 cm) fotootjes erin, en besloot een paar daarvan vanavond te scannen. Tot mijn verrassing bleken de scans veel beter van kwaliteit dan het origineel, zeker nadat ik de afbeeldingen digitaal had bijgesneden waardoor je automatisch een uitvergroting kreeg.

Daarom hierbij fotootjes die in 1949 of 1950 van mij zijn genomen in de tuin van Museum Bredius. Op één daarvan op de arm van mijn moeder, op de ander met neef Peter. Inderdaad, geen steek veranderd…

Summertime…

Maandagavond. De eerste trainingsavond dit jaar metzomertijd. Met als gevolg dat wij op klaarlichte avond in de nog warme zonvertrokken (om 19.00 uur) en toen wij terugkeerden op de baan, aan het eind vande training (om 20:30 uur), was het nog licht.

Ik ging met de groep van Henk Kop en Arie Don mee. Een groepdie uitsluitend uit mannen bestaat. Momenteel wel tenminste. Gemiddeld wordt erdoor de lopers uit deze groep omstreeks 42-44 minuten op de 10 km lopen, ietsepietsjete snel voor mij, maar groep Helmie-Ton gaat helemaal hard tegenwoordig. Uitpuur rationele overwegingen is het verstandiger om vaker met groep Kop-Don meete trainen, al zal ik mijn niet onaanzienlijke neus ook regelmatig bij Ton enHelmie laten zien. Hangt een beetje van het soort training af. In de loop derjaren raak je toch, tot op vrij grote hoogte, gehecht aan een groep, zeker als jeop sociaal vlak ook de nodige ‘leuke dingen’ met elkaar deelt.

Er stond een op papier lichte, maar in de praktijk vrijpittige training op het programma. Het pittige zat er vooral in dat er in deduinen werd getraind, met de nodige heuveltjes. Het was een duurloop met alskern drie series tempo’s: 1 – 1,5 – 2 – 1,5 – 1 minuten elk, met 1 minuutrustig tussen de tempo’s en 5 minuten tussen de series.

Zoals gezegd, vrij pittig, ook omdat enkele tempo’s onderaaneen heuveltje/duintje begonnen. Maar in het achterste groepje met Henk Kop, FrankInklaar en Ton Schouten kon ik toch aardig meekomen.

De rest van de avond heb ik de laatste hand gelegd aan stukjesvoor het clubblad. We zijn al over de deadline heen, dus het moest wel…

Lenteweekend-varia

Het weekend is vrij rustig verlopen, misschien onder invloed van de Matthäus Passion. Koen schreef dat hij het erg slaapverwekkende muziek vindt. Nou, hij zal bepaald de enige niet zijn!

Eerlijk gezegd: als iemand mij vijf jaar geleden voorspeld had dat ik ooit nog eens van Bach en zijn passionen zou gaan houden, ik hem of haar voor zot had gehouden. Het kan dus verkeren! Maar zoals ik al schreef: een hele ‘Matthäus’ uitzitten heeft wel iets van een marathon lopen, het is afzien, al is de fysieke pijn meer in het zitvlak geconcentreerd dan in de benen.

Dit plaatje heeft niets met de Matthäus Passion te maken. Deze ijsjes zijn van ‘de Belg’ die bijna dagelijks door de Vruchtenbuurt rijdt. Zijn klingelende bel werkt als de fluit van de rattenvanger van Hamelen op kinderen maar ook volwassenen, die komen toestromen om zich tegoed te doen aan de koude lekkernij. Ook wij zwichtten vandaag voor de verleiding, en dat na een weekend waarin toch al veel taart en ander snoepgoed werd geconsumeerd.

Zaterdag kwamen zowel overdag als ’s avonds een paar oude vrienden en buren op visite. Overdag Diederik en Nellie. Diederik heeft meegedaan aan het CPC trainingsproject voor de 10 km. Die afstand heeft hij volbracht in 1 uur en 11 minuten, niet eens zo gek voor een iets te zware 59-jarige die pas drie maanden hardloopt. Hij is van plan om lid te worden van onze vereniging en serieus door te trainen. Nellie heeft zich de laatste jaren ontwikkeld tot beeldend kunstenaar, ze maakt mooie schilderijen, vooral portretten en landschappen. Neem vooral een kijkje op deze site, zoek onder de naam Schotman.

’s Avonds kwamen de buren van weerskanten over de vloer, Gerard en Martine en Jan en Wilma. De mannelijke helften van deze echtparen hebben ook de CPC halve marathon gelopen. Ook vriend Hans kwam. Het was allemaal nog ter gelegenheid van mijn verjaardag. Volgend jaar wordt het iets grootscheepser aangepakt, dat wordt een kroonjaar…

Zondagmiddag even op bezoek geweest bij mijn vader, maar eerst ben ik gaan hardlopen, zeventig minuten in een rustig duurlooptempo. Lekker door de duinen. Het was mooi en zonnig weer, maar ’s ochtends bleek de wind snijdend koud. Ik had dus mijn trainingspak aangetrokken, maar de broek had eigenlijk wel uitgekund, de zon heeft al een zekere kracht. Na terugkomst nog een uurtje in de tuin gezeten in de volle zon, terwijl enkele bruine kikkers, al dan niet als koppeltje, in de vijver rondzwommen. Nog even, en er ligt kikkerdril in het water.

Over lopen gesproken: hierbij nog twee loopfoto’s van begin jaren tachtig. Kwam ik nog tegen in een van de dozen uit de diepe kast…