De herontdekking

Neerlands grootste schrijver is afgelopen zondag 80 jaar geworden. Opmerkelijk is dat onze eminence grise van de literatuur nog steeds een opvallend jeugdige uitstraling heeft en die wonderlijke mengeling van gesoigneerdheid, zelfspot en zelfverzekerdheid die velen voor hem inneemt, maar bij even zovelen irritatie oproept. HP/De Tijd heeft deze week een dik bewaarnummer aan hem gewijd. Ik kocht deze special vandaag bij Bruna en ik moet zeggen: zeer de moeite waard! Een hommage aan een zowel gelauwerde als omstreden literator, met veel verhalen, interviews en foto’s van vroeger en nu.

Velen waren uitgenodigd op zijn verjaardagsfeestje, echter niet zijn in Den Haag woonachtige neef Archibald. Uw verslaggever zocht hem op bij het ministerie waar hij zijn roemloze leven slijt. Car_mullisHard feelings?” “Geenszins”, aldus A. “Ik weet dat neef Harry mij bij meerdere gelegenheden  een schertsfiguur heeft genoemd! Ja, zo is-ie hè. Maar ik ben toch trots op zo’n beroemd familielid. Bij deze feliciteer ik hem alsnog met het bereiken van dit respectabele kroonjaar. Of ik een cadeau voor hem heb? Nee, hij heeft alles al. Op één ding na, de Nobelprijs! Die kan ik hem niet geven, maar de prijs is hem van harte gegund.” Waarvan acte.

Het tinnen soldaatje

Nu weer iets heel anders. Vandaag was een normale werkdag, de enige fysieke arbeid van betekenis was bij Kneteman, waar ik de nodige oefeningen heb gedaan op diverse toestellen en 375 kcal. heb verbrand  tijdens 35 minuten peddelen op de cross-trainer.

En ik heb, retroman als ik ben, weer een héél mooi muziekclipje van YouTube gehaald. We zien hier The Small Faces met zanger Steve Mariott samen met PP Arnold (een soulzangeres die nog steeds optreedt) in één van de vele hits van genoemde groep, Tin Soldier. Let vooral op de gepassioneerde zang van Mariott (hèt grote voorbeeld voor Paul Weller), die ooit op de nominatie stond om zanger van Led Zeppelin te worden. Door omstandigheden kon Mariott niet, waarna Jimmy Page Robert Plant inviteerde. Die wilde wel, onder voorwaarde dat zijn vriend, drummer John Bonham, ook bij de groep mocht komen. De rest is geschiedenis.

Advertisements

Somewhere over the Rainbow

Mijn eerste werkdag sinds twee weken is rustig verlopen. Bij het Commissariaat was het bijkans uitgestorven: van de 54 medewerkers waren slechts 11 aanwezig. Vakantietijd mijnheer…

Op weg naar Hilversum zag ik vanuit de trein nog deze veelkleurige regenboog. Handig toch, zo’n digitale camera binnen handbereik, ditmaal in mijn tas. De weg naar de goudpot heb ik echter niet gevonden…

’s Avonds naar de training. Op zich stond er geen zware training op het programma: een duurloop met daarbinnen drie series pyramideloopjes, elk opgebouwd als volgt: 30 seconden – één minuut – anderhalve minuut – één minuut en tot slot weer 30 seconden, een halve minuut dus. Tussen elke tempo één minuut rust, en tussen elke serie 10 minuten rust. Uiteraard relatieve rust, het komt neer op hardlopen in een rustig tempo.

Zoals ik al aangaf: een makkie. Maar niet voor mij, bleek al snel! Eén serie heb ik meegedaan, maar het ging erg moeilijk, mijn knieën en rug deden pijn. Om bij te blijven moest ik mij echt forceren. Daags ervoor was ik simpelweg voluit gegaan op de 5 km en dat moest ik nu bezuren. Dus ben ik voor mijzelf gaan lopen.

Westduingebied in bloei

De duurloop ging als volgt (voor Hagenaars en Hagenezen herkenbaar, voor anderen Abacadabra): een stuk door het Scheveningse Bos, oversteken en dan naar rechts, langs de Waterpartij, linksaf naar en door het Westbroekpark, stukje naar links de brug over naar rechts, langs zwembad De Blinkerd en door de Badhuisstraat linksaf de Scheveningseweg op. Na ca. 300 meter weer naar rechts over de Frederik Hendriklaan, weer rechts de Willem de Zwijgerlaan – Van Boetzelaerlaan – Houtrustweg op en via Duindorp het Westduingebied in. Toen was ik weer bij de Laan van Poot en daar wandelde/jogde ik naar het clubhuis.

Nee, soepel ging het bepaald niet, mijn lijf voelde stram en pijnlijk aan vanavond, maar ik heb de anderhalf uur volgemaakt. Wel in een heel langzaam tempo.

Even helder: ik heb niets met sentimenteel en aanstellerig gedoe rond kinderen, een van de redenen dat ik nooit naar een programma als bv. ‘Praatjesmakers’ kijk. Maar ditmaal wil ik graag een uitzondering maken. Bij het doorzoeken van YouTube naar een goede vertolking van de titel van dit blog, kwam ik langs Barbara Streisand, Judy Garland, Eva Cassidy, Tony Benett, enzovoorts. Allemaal fantastisch, de ene vertolking is nog beter dan de andere. Ik heb echter voor deze gekozen… Let op Connie, want zo heet het meisje.

Navelstaren en muizenissen

Met bijgaande plaatjes van het zomercarnaval gistermiddag, wordt dit een in meerdere opzichten  veelkleurig blogje 😉

Maar het gaat ditmaal niet over naveltjes staren bij het zomercarnaval, maar over navelstaren naar aanleiding van de Kerkpolderloop. Mijn derde op rij!

Hardlopen, hoe je het ook wendt of keert, blijft een egocentrische bezigheid. Ongeacht of je Olympisch kampioen bent of een dertien-in-een-dozijn trimmer. Helemaal niet erg, want buiten het lopen om zijn wij lopers toch redelijk sociale wezens. Toch?Kortom: ik vraag bij voorbaat om vergiffenis vanwege onderstaande navelstaarderij.

De Kerkpolderloop dus. Eerlijk gezegd wilde ik eens zien of ik nu sneller zou kunnen lopen dan de vorige keer. Momenteel weeg ik 77.6 kilo, vorige week om deze tijd 78.4 kilo. Acht ons eraf, bijna een kilo. Mooi, maar er moeten nog minstens drie kilo af! Verder heb ik goed getraind afgelopen week, veel lichaamsbeweging gehad ook de nodige rust ingelast.

Helaas vertaalde een en ander zich niet in een snellere tijd op de 5 km, sterker nog: ik was 4 seconden langzamer dan vorige week. Toch heb ik alles gegeven en had het gevoel alsof ik constant heel hard liep. Maar dat gevoel strookte niet met de feiten. Zeker de eerste kilometers liep ik best snel, maar tegen het drie kilometer punt passeerden een paar medelopers mij en kon ik bij enkelen niet, bij anderen met veel moeite aanklampen. Toch al met al wel weer redelijk gelopen (22:28).

Nu geen muizenissen meer…

En nu volhouden, spreek ik mijzelf toe. Een ‘planner’ en lange-termijn mens ben ik nooit geweest. Bij mij moet alles snel gaan, zo niet dan geef ik binnen de kortste keren toe aan ‘lekkere trek’ en val ik terug in een eetpatroon waar ook koekjes, gebak, kaas, wijn e.d. deel van uitmaken. En ook al sport ik veel, elk extraatje zet zich bij mij om in zwembandjes en een buikje. Maar laat ik nu eens sterk zijn, want ook word ik er misschien niet sneller van, het lichter zijn ‘voelt’ wel goed. Alleen om die reden al is een karig, maar uiteraard wel evenwichtig en gezond voedingspatroon de moeite waard om vol te houden.

Het was trouwens aanmerkelijk rustiger dan vorige week bij de Kerkpolderloop. Vermoedelijk door het verwachtte slechte weer, dat uiteindelijk bleek mee te vallen. Wel zag ik van onze vereniging Henk Verploegh, een snelle 5 km loper, veel-loper Paul Wobbe en het echtpaar Michel en Fenny van Osch.

Volgende week even geen Kerkpolderloop, dan gaan we naar Vlieland om de halve marathon te lopen. Dat is alweer een maand of wat geleden dat ik die afstand liep! Maar eerst nog een klein weekje werken…

Kleurrijk

Zo kun je het Zomercarnaval wel noemen! Vanmorgen ging ik er heen met het openbaar vervoer. Toevallig kwam ik in de randstadrail ‘concert-maat’ Ruud tegen met zijn vriendin. Zij waren ook op weg naar Rotterdam om dat zomerse spektakel te aanschouwen, dus vanaf dat moment waren wij met z’n drieën.

We hadden al onmiddellijk een trein, en in Rotterdam was het nog maar een klein stukje met de Metro naar Leuvenhaven, waar de giga-optocht van start zou gaan. Het was echter nog vroeg dus gingen we op een terrasje in de zon zitten.

Img_5793Img_5794Img_5795Img_5796Img_5797Img_5798Daarna liepen we over ‘The Walk Of Fame’, Img_5799Img_5800 waar menige beroemdheid zijn of haar voet- of handafdruk had achtergelaten. Bep van Klaveren, de roemruchte bokser uit Krooswijk (“The Dutch Windmill”) was de eerste die hier zijn voetafdruk had achtergelaten. Na hem zouden velen volgen, waaronder Cliff Richard, Engelbert Humperdinck, Grace Jones, Latoya Jackson, Johnnie Cash, BB King, Candy Dulfer, André van Duin en vele, vele anderen.Om kwart voor één klonk vanuit de verte, ter hoogte van de Erasmusbrug, al wild tromgeroffel, vrolijk-opzwepende Braziliaanse klanken gelardeerd met het schrille geluid van politiefluitjes. Deze werden trouwens in groten getale uitgedeeld aan het publiek langs de kant, vooral aan kinderen.

En weer even later kwam een schier eindeloze stoet bont uitgedoste dansers en danseressen voorbij om de show te stelen. Zoals altijd krijgt u een grotere afbeelding als u onderstaande ‘thumbnails’ aanklikt.

Img_5802Img_5803Img_5809Img_5804Img_5818Img_5815Img_5816Img_5817Img_5822Img_5833Img_5836.

Naar Meyendel

Wassenaar, Buurtweg

De donderdag en de vrijdag in één blogje. Vandaag (vrijdag) was het weer eens buitengewoon vaag weer, vooral ’s ochtends. Wat te doen? Stadstripje maken ergens? Strand? Dat laatste viel af, daarvoor waaide het veel te hard. Maar toch: de zon scheen, binnenblijven was geen optie. Uiteindelijk de fiets gepakt en naar Meyendel gereden.

Een besluit waar achteraf zonder spijt op kon worden teruggekeken. In de eerste plaats omdat er eindelijk weer eens wat fietskilometers zijn gemaakt, in de tweede plaats omdat het een heerlijke tocht was door een van de mooiste natuurgebieden van ons land. Onderweg ben ik regelmatig gestopt om plaatjes te schieten, buiten die ene pitstop bij Boerderij Meyendel om de vochtvoorraad aan te vullen.

Vroeger ging ik weleens hagedissen vangen in de duinen. Ze lagen te zonnen in de berm maar schoten snel de bossages in als je ze benaderde. Toch is het mij gelukt om er een paar te vangen, zowel de mannetjes (mooi groen aan de flanken) als vrouwtjes. Thuis had ik een terrarium waar ze zich al snel thuisvoelden, ze hebben zelfs gepaard en eieren afgezet. Ik liet ze wel los aan het eind van het seizoen, op de plek waar ik ze had gevangen.

Onvoorstelbaar eigenlijk, want tegenwoordig is het vangen van inheemse reptielen en amfibieën (terecht) ten strengste verboden. Overigens heb ik vandaag geen duinhagedissen gezien, wel veel grote geelkleurige libellen, mieren, hommels en andersoortige insecten. Bijgaande sprinkhaan en vlinder (atalanta) waren wel bereid om even voor mij te poseren.

Via de fraaie villawijken van Wassenaar en langs de Buurtweg waar ik menige voetstap heb gezet tijdens marathontrainingen, keerde ik huiswaarts.

Les Témoins

Voor de donderdag valt niet veel te melden. Overdag even gesport (10 minuten loopband en 10 minuten crosstrainer), maar dat was meer bij wijze van ‘hersteltraining’ van woensdagavond.

Oh ja, daarvoor heb ik nog wat geschilderd. Dat is de afgelopen week zo’n beetje mijn ochtendroutine geworden, als ik maandag weer ga werken wordt dat uiteraard minder vaak. Ik heb nu zo’n vier ‘on-affe’ schilderijen gemaakt. De komende tijd zal ik ook wat meer gaan experimenteren met technieken denk ik.

’s Avonds zijn wij naar het Filmhuis gegaan. Ditmaal viel de keuze op ‘Les Témoins’, een film uit de jaren tachtig. Geen slechte film, maar ook weer geen film die een onuitwisbare indruk op mij zal achterlaten. Mogelijk omdat het thema achterhaald is, in ieder geval te ver van mij af staat.

De film speelt in de jaren tachtig. De hoofdpersoon Manu (Johan Libéreau) gaat naar Parijs om werk te vinden. Overdag woont hij bij zijn zus, een operazangeres die veel oefent om haar stem lenig te houden. ’s Avonds doet Manu wat hij wil en heeft geen enkele behoefte om zich te conformeren aan de heersende maatschappelijke normen.

Bij een homo-ontmoetingsplaats ontmoet hij de vijftigjarige arts Adrien, waarmee hij bevriend raakt.  Adrien stelt hem voor aan een bevriend stel, waarvan de vrouw meer aandacht heeft voor haar passie (het schrijven van romans) dan voor haar kindje, en de man een wat autoritaire norse politieman is. Manu wordt al gauw verliefd op de man, die dankzij Manu voor het eerst toegeeft aan zijn homoseksuele gevoelens. Vanaf dat moment veranderen de levens van dit viertal door Manu’s open, non-conformistische houding. Waardeoordelen en vastgeroeste overtuigingen worden overboord gegooid om ruimte te maken voor dat wat belangrijk is in hun eigen levens.

Ook de keerzijde van de medaille blijft niet onbelicht, namelijk de opkomst van een geheimzinnige ziekte (aids), die zich in een angstig rap tempo openbaart bij Manu. Dat geeft Les Témoins een passende historische achtergrond.

Dolende dag met krachtig slotaccoord

Weer zo’n dag met van dat twijfelweer, vooral ’s ochtends. Een beetje ‘met mijn ziel onder de arm’ dag. Maar de vroege ochtenduren lenen zich bij uitstek voor schilderen. Dat heb ik dus gedaan en daar is zelfs nog iets concreets uitgekomen. Later heb ik – eindelijk – de MTB uit de schuur gehaald en ben een stukje gaan fietsen door de Bosjes van Pex. Nou ja, fietsen, het was meer ‘even wennen’, na een kwartiertje was ik weer terug. Een dezer dagen ga ik voor een langere route.

Oude eik in de Koekamp

Daarna heb ik een stukje gezworven door de stad, over het Noordeinde en de Buitenhof, langs Vijverberg, om de Koekamp heen naar het station. De randstadrail had een technische storing, via een omweg ging ik terug naar huis. Daar heb ik beurtelings in de tuin gezeten en naar de Tour de France gekeken. Wat een interessante en boeiende etappe was het weer, des te treuriger is de afloop later op de dag. We zullen vandaag wel horen wat de consequenties van het vertrek van Rasmussen zijn.

Voor de avond-training ging ik een half uurtje naar het strand. Er stond weliswaar veel wind, maar op een terras moest het uit te houden zijn. Bij de Kwartel zat Helmie, ze had blijkbaar hetzelfde idee opgevat. We hebben samen wat gedronken en gepraat over de racefiets die Helmie ‘s middags met oud-wielrenster Margreet had gekocht. Naast lopen wil ze meer lange (fiets)tochten gaan maken, al dan niet in gezelschap van haar sportieve vrienden.

Strandpaviljoen De Kwartel

Assun Speâh!

Juli is dus een rustmaand. Dat kan wel wezen, maar er werd onder aanvoering van Ton stevig getraind gisteravond. Zeer stevig, mag ik wel zeggen. En weer ging het goed, evenals maandag. En dat zonder doping. Maar wie gelooft dat nu nog?!

Op het programma stond een fartlektraining, grotendeels door de duinen. Zes maal vijf minuten, met relatief korte rustpauzes. De eerste ging meteen via het paardenpad, een mix van  mul zand en modder, vol hobbeltjes, kuiltjes en kleine klimmetjes. Pittig dus, zeer pittig. De tweede ging eveneens via het paardenpad, dezelfde weg weer terug. Het tweede tempo verkoos ik op het naastliggende verharde voetpad af te leggen, evenals Helmie en Mike. Er werd flink doorgetrokken.

De derde versnelling ging deels via paardenpad, de weg over en een duinpad op, richting strand. Daar kwam André opeens ten val, naderhand bleek dat hij over een uitstekende boomwortel was gestruikeld. Gelukkig bleek hij in staat om direct op te staan en door te hollen, mee het strand op. Daar bleek dat zijn been toch geschaafd was. De douche bij een strandtent bood verlichting.

De vierde versnelling ging weer goed, met alleen de snelle boys Mike, Ko en Rutger voor mij. Wij liepen helemaal over het strand richting havenhoofd en dan naar rechts, met een gemeen klimmetje naar boven, door zeer mul zand. 

De laatste versnelling ging pas nadat we weer via Duindorp in de duinen waren. Weer een stuk met paardenpad dat uitkomt bij de oprit Laan van Poot en Fuutlaan. Daarmee was een zeer geslaagde training tot een eind gekomen.

César et Rosalie

Ik val geen gram af van die citroenkuur!!

Gistermorgen stond ik vroeg op en ben meteen gaan schilderen. Een paar uur later, nadat de novemberstorm (in juli) was geluwd, ben ik naar Goedman gegaan om wat acrylverf, een penseeltje (kattentong), drie vierkante schildersdoekjes-op-raam, een potlood en een schetsboek aan te schaffen. Ik krijg de smaak een beetje te pakken, nu de tijd nog…

’s Middags ben ik – alweer! – naar Delft gegaan. Ditmaal was het doel: Serpo, de reptielendierentuin. Het idee was om daar wat schetsen te maken. Dat heb ik uiteindelijk niet gedaan (te druk), wel een paar foto’s gemaakt.

Groenektoko

AnacondaLeguaanRoodwangImg_5660Img_5669Img_5675

Daarvóór had ik een wandeling vanaf Station Delft naar de Botanische Tuin van de TU Delft gemaakt. Ik kon daar zo in met mijn museumjaarkaart. Het was overigens maar een kale boel daar, de restauratie was dicht en er liepen niet veel mensen in de tuin. Bovendien wisten de dames bij de kassa mij niets te vertellen over de exposities in de tuin die volgens de posters en de website nu gaande zijn. Sterker nog, ze wisten niet eens dat die exposities nu plaatsvonden! Maar ze waren wel allervriendelijkst, daar niet van.

Er was wel een leuke route langs allerlei grappige ceramieken beeldjes en andersoortige kunstvoorwerpen. Hierboven en hiernaast een impressie.

Img_5661Img_5662Img_5663Img_5664

Na mijn bezoek aan Serpo – nog steeds op dat weinig uitnodigende grauwe fabrieksterrein tegenover Station Delft – keerde ik weer Haag-waarts (met de tram, lijn 1) om in het Filmhuis de bijna-klassieker César et Rosalie te bekijken. Een film geregisseerd door Claude Sautet met in de hoofdrollen Yves Montand en Romy Schneider.

Deze film was een van een aantal films die in het kader van een hommage aan Romy Schneider zowel in Den Haag, Amsterdam, Rotterdam als Utrecht worden vertoond. Behalve films, zijn er ook tentoonstellingen. Romy Schneider, de filmster waarop ik als 8-jarig jongetje verliefd was, ik had zo’n briefkaart met een afbeelding van haar erop in de rol van Sissi. Met die rol is zij mateloos populair geworden. Ofschoon zij op latere leeftijd heel andere (karakter)rollen is gaan spelen, bleef het publiek haar altijd in verband brengen met Sissi, tot haar ergernis overigens.

Ik had César et Rosalie, toch hoog aangeschreven in cinematografische kringen, nog nooit eerder gezien. Een beschrijving heb ik grotendeels gejat uit het Filmhuismagazine van deze maand. De film gaat over Rosalie (Schneider) die van twee mannen houdt, de vermogende en joviale schroothandelaar César (Montand) en de artistiek bevlogen illustrator David (Frey). Samen vormen ze De Ideale Man. Korte tijd na haar soepele scheiding van kunstschilder Antoine is Rosalie met haar dochtertje ingetrokken bij César. Het evenwicht in hun perfecte leven wordt bedreigd als Rosalies jeugdliefde David op het toneel verschijnt. Deze wil haar weer voor zich winnen. César probeert dat uit alle macht en zelfs met geweld te verhinderen. Beide mannen hebben niettemin begrip voor elkaars positie, terwijl Rosalie niet kan en niet wil kiezen. Césars jaloezie drijft Rosalie in Davids armen. Als laatste redmiddel koopt César het vakantiehuis waar Rosalie zoveel fijne zomers in haar kinderjaren heeft doorgebracht en nodigt hij zijn rivaal uit om daar samen Rosalie gelukkig te maken. Dat gaat Rosalie weer te ver en emotioneel uitgeput zegt zij ‘bonjour’ tegen beide minnaars.

Het was een goede film, met een typische jaren zeventig thematiek. Het was immers de tijd dat het burgerlijk huwelijk op de schop werd genomen, en de film
was dan ook een groot succes bij het bioscooppubliek. Grappig is ook dat we Isabelle Huppert in een bijrol zien, als de 18-jarige dochter des huizes.