Tevreden Posbanklopers

PosbankloopposterDe Posbankloop. Het was een lange reis naar Velp gisteren. Wij – een klein groepje ditmaal, Helmie, Mike en ik – gingen eerst met de trein naar Utrecht, van daaruit met de bus naar Ede-Wageningen, daar weer met de trein naar Arnhem vanwaar een bus naar Velp vertrok. Het sloot allemaal goed op elkaar aan, maar het was toch behoorlijk omslachtig.

Reden voor al dit gedoe waren werkzaamheden aan het spoor, waardoor bepaalde gedeelten afgesloten waren voor treinverkeer. Maar uiteindelijk – en ruim op tijd – waren wij in Velp.

Img_6484 Img_6485 Img_6486 Img_6487 Img_6489 Img_6491 Img_6492Img_6494 Eerst naar het centrum om cappucino of thee te drinken in een ijssalon, daarna liepen we naar het startgebied. Juist op dat moment werd het startschot voor de 6 km lopers gegeven. Een indrukwekkende hoeveelheid mensen, bijna 1000 zag ik in de uitslagen, had voor deze afstand ingeschreven. We liepen weer terug naar het finishgebied en zagen de snelste 5 km lopers binnenkomen.

Img_6495 Img_6496 Img_6497 Img_6498Img_6500Terug naar de sporthal waar we ons konden omkleden en de rugzakken deponeren. Dat was nog een behoorlijk stukje lopen vanaf de start. In de hal zag ik in de verte een ander groepje Haag-atleten, na de loop zouden we in de kantine gezamenlijk iets gaan drinken.

Een kwartier voor de start waren we ter plekke. De snelste lopers met startnummer 1 t/m 100 mochten in het voorste startvak plaatsnemen,  de rest moest na het startschot door een fuik, zodat je min of meer één voor één over de elektronische tijdregistratiemat ging.

Van tevoren had ik al gemerkt dat mijn benen goed voelden, dus kon ik meteen in een vrij stevig tempo vertrekken. Na twee kilometer liep ik in een ritme dat ik nog 13 km zou kunnen vasthouden. Het ging goed, al moest ik weer twee keer de losgeraakte veter van mijn linkerschoen – die ik toch echt goed had geveterd – vastmaken (scheelde al met al zo’n 25 seconden). De derde keer ging-ie weer los en toen heb ik het maar zo gelaten.

Posbankloop: hoezo zwaar?!……

De twee klimmen waren erg zwaar, vooral bij de eerste had ik veel moeite om boven te komen. Tong op de schoenen. Eenmaal aan te top, was ik heel snel hersteld. Bij ‘de Muur’ had ik het ook zwaar, maar ik kon in het kielzog van een Sparta-atlete blijven die normaliter sneller is dan ik. Als dank ging ik haar bij de afdaling voorbij en liep vervolgens flink uit.

Er waren ook stukken dat je lekker naar beneden kon razen, maar ik hield mij in omdat ook dat veel energie zou kosten en bovendien is het niet al te best voor de knieën.

Maar uiteindelijk kwam ik na een flinke lange eindsprint in 1:15:12 (1:13:57 netto bleek later) over de finish. Dat was bijna twee minuten sneller dan vorig jaar, dus dik tevreden.

Helmie was tweede 35+ dame geworden en vierde dame ‘over all’ in iets meer dan één uur! Mike was zelfs nog eerder, in 58 minuten. Ook zag ik schrijver-hardloper Abdelkaber Benali, hij had 54 minuten gelopen. Bepaald geen kinderachtige loper!

Posbankhelmieblij Posbankhelmiefred Posbankmaurice PosbankaarleNa afloop zag ik in de kantine Maurice! Ook hij had een mooie tijd gelopen, 1:14:59. We hebben elkaar maar heel kort gesproken, over twee weken zien we elkaar weer in Eindhoven. Wie ik niet heb gezien was weblogger Frank Merlotte, ik hoorde wel van een dame van onze club dat-ie naar mij had gevraagd onderweg. We hebben nog wat gedronken met de andere Haag-lopers. Daarna  zochten we de bus richting Arnhem op, waartoe wij wel weer naar het station moesten.

Img_6513 Img_6514Img_6515 Helaas bleek die bus net vertrokken te zijn, dus moesten we dik 25 minuten wachten op de volgende. Maar daarna ging de terugreis zeer voorspoedig, nog vóór 21.00 uur was ik thuis. In de trein van Utrecht naar Den Haag raakten we aan de praat met een groepje jongens die naar de Kamasutrabeurs in de jaarbeurshal waren geweest. Een van hen was net 18 jaar geworden en mocht op de beurs een ‘lapdance’ doen met een ontklede dame. Wat zijn wij hardlopers dan eigenlijk saaie mensen….;-)

Er komen nog meer foto’s!

Advertisements

WAUW! Nederland in de jaren ’70

WauwbeelddragermettekstverzendbaarGisteren ging ik met ‘museumvriendin’ Karin naar ’s-Hertogenbosch. In het Noordbrabants Museum was juist op deze zaterdag een tentoonstelling over de jaren zeventig begonnen. Het duurt tot en met 27 januari, dus haast u langzaam, maar ben je in de buurt, ga dan wel kijken! Het is een bijzonder leuke expositie, getiteld: WAUW! – Nederland in de jaren ’70.

Na een voorspoedige treinreis – met één keer overstappen in Utrecht – arriveerden we in Den Bosch. Via pittoreske straatjes liepen we naar het museum, maar niet nadat we ons eerst in een van de zijstraatjes tegoed hadden gedaan aan een flinke lunch.

DenboschmarktDenboschpleintjeDenboschcafeetjeDenboschentreemuseum

Als je het museum binnentreedt moet je nog een flink stuk naar achteren lopen, door diverse zalen met de vaste collectie, om bij de expositie uit te komen. Inleiding vormt een lange wand vol politieke prenten van Volkskrant-cartoonist Opland. Spotprenten waarin de politieke figuren uit die jaren – Den Uyl, Van Agt, Wiegel, Biesheuvel enzovoorts – een prominente rol spelen.


Seventies in Zweden (de dame met kind had niets met mij te maken!…)

De seventies. Voor mij persoonlijk het interessantste decennium in mijn leven tot nu toe. Er hing iets in de lucht. In groter verband vormden de jaren ’70 een omstreden decennium. De een ziet het als een tijdperk van idealisme en zelfontplooiing, de ander als een periode van geitenwollen sokken en doorgeschoten tolerantie. Maar hoe dan ook: in ons land vonden in deze jaren ingrijpende veranderingen plaats.

Het kabinet Den Uyl streefde naar ‘spreiding van inkomen, kennis en macht’. De seventies waren optimistische jaren, ook economisch ging het voor de wind. De bomen leken welhaast tot in de hemel te groeien. Aardgas uit eigen bodem, volop werkgelegenheid en stijgende lonen zorgden voor dat optimisme. De progressieve plannen van de regering werden echter doorkruist door oliecrisis, recessie en tegenstand van rechts, onder leiding van Van Agt en Wiegel.

Thuis streefden de Nederlanders naar rust en gezelligheid. ‘Terug naar de natuur’, was het motto. Wat uit de tentoonstelling vooral naar voren komt is het vele oranje-bruin wat de interieurs destijds domineerde, huiskamers overwoekerd door hangplanten, citroengeraniums, monstera’s (gatenplanten) en ficussen. Temidden van al dat groen zitten en spelen de huisgenoten in eigengemaakte kleding, van zelfgesponnen wol, vaak zélf gebreid, geverfd en geweven.

                                 Caravan met seventies-interieur…

Je ziet een interieur van een woning dat vol zelfgemaakte zaken staat, van macramé plantenhangers en uiltjes tot eigenhandig getimmerde schrootjeswanden en eetbarretjes. Maar in de seventies was er ook volop aandacht voor het innerlijke. Velen werden aangetrokken door de Oosterse mystiek van Hare Krishna en Bhagwan. Het verre India lonkte. En wie het bewustzijn op andere wijze wilde verruimen, experimenteerde met ‘wiet’ en marihuana.

De expositie in het Noordbrabants Museum brengt deze veelbewogen jaren door middel van honderden voorwerpen en tientallen audiovisuele programma’s weer tot leven: WAUW!

Na afloop, op weg naar het station, nog even langs de bakker om Bossche Bollen mee te nemen voor thuis. Ik was echter niet de enige die daar zo over dacht, zo blijkt uit de foto hierboven….Dus zonder Bossche Bollen naar huis. Wel ging ik nog naar AH om mini-soesjes met chocolade (toch nog iets dat op een bossche bol leek) en ingrediënten voor de indische maaltijd in te slaan. Bij thuiskomst meteen achter de pannen om een uitgebreide Nasi Goreng te bereiden. De dames en de vriend van mijn dochter kwamen eten. Het was een succes, zo bleek later.

Vandaag naar Velp voor de Posbankloop!

Dat gaat naar Den Bosch toe….

Paviljoen Het Malieveld – beter bekend als ‘De Poffertjestent’ – was gisteravond weer de ontmoetingsplaats van Rob Poerbo, Hans Houwert en mijzelf. Doel was om nog wat puntjes te bespreken met het oog op de reunie van onze middelbare school, met name van de mensen die er in de periode 1960 – 1965 op gezeten hebben.

Robpoerbo2

Hanshouwert

Fredvdgonnetcher

Wel grappig is ‘Het Smoelenboek’ dat Rob op zijn speciale reuniesite heeft geplaatst. Een feest van herkenning is het niet altijd, want de laatste keer dat het overgrote merendeel elkaar voor het laatst heeft gezien, was pakweg in 1965. Wij waren toen 17 jaar oud…. Op de foto’s hiernaast staat ‘Het Comité ’60 – ’65’, met v.l.n.r. Rob, Hans en Fred.

De reunie vindt pas volgend jaar (23 mei 2008) plaats, maar er moet voor die tijd nog wel het een en ander in logistieke zin geregeld worden, en vooral nog mensen opgespoord.

Ander onderwerp: vandaag ga ik naar Den Bosch om een expositie te bezichtigen. Uiteraard volgt er vanavond een verslag…

De Hoge Veluwe – deel 2

En weer was ik op de Hoge Veluwe. Ditmaal niet op de valreep, maar vroeg in de middag, zodat ik mijn speurtocht naar wild kon combineren met een bezoek aan het Kröller Muller Museum.

Eerst ging ik vanaf de ingang nabij Otterlo met de witte fiets naar ‘De Koperen Kop’, voor een lunch in de ronde vorm van een appelpannenkoek met stroop en poedersuiker. Daarna naar het Kröller Muller Museum. Een impressie van de vele kunstwerken, zowel beelden als schilderijen van o.a. Van Gogh, Toorop en Renoir. Zoals altijd kunnen de afbeeldingen met een simpele muisklik vergroot worden.

Img_6410Img_6412 Img_6415 Img_6417 Img_6430



Uiteraard kan een rondgang door de beeldentuin niet ontbreken, met als hoogtepunt – letterlijk en figuurlijk – het zwart-wit gestreepte kunstwerk van Bernard Buffet.

Img_6429 Img_6411 Img_6413 Img_6423 Img_6424 Daarna fietsen over de autoweg die over de wildbaan voert. Ik ging langs diverse uitkijkposten tot aan de Bosjes van Staf, maar overal was het rustig. Er was niets te zien en te horen. Wel is de vegetatie op de Veluwe mooi, het lila-paars van de dopheide steekt fraai af tegen het sobere strogeel en donkergroen van grassen en mos.

Img_6433 Img_6434 Img_6435 Img_6436 Img_6438

Ik heb de indruk dat er weer meer heide bloeit dan pakweg tien jaar geleden. De hertenbronst lijkt echter over zijn hoogtepunt heen. Bij het Koeverbos was wel een zeer groot roedel, zeker 25 stuks kaalwild (= hinden, smaldieren en kalveren) en het onvermijdelijke plaatshert. Nu en dan zag je de dieren een modderbad nemen in de zoel, wat gepaard ging met speelse schijngevechten en dartel heen en weer springen, vooral de kalveren.

Wel verrassend was de intocht van een grote kudde moeflons, zeker tien grote rammen en een veelvoud aan ooien en lammeren kwamen de edelherten gezelschap houden.

Img_6449Img_6453 Img_6451 Ook het plaatshert nam een bad. Pas rond 18:00 uur begon de haremheer zo nu en dan een hinde op te drijven, wat steevast gevolgd werd door burlen. Alleen klonk het lang zo luid en indrukwekkend niet als vorige week, het zal met de windstand te maken hebben. Andere herten lieten zich echter niet zien en horen.

Eerder dan vorige week verliet ik het park. Ik wilde niet te laat thuis zijn, want vrijdag – vandaag dus – wordt een drukke dag. En na het werk gaan Rob Poerbodipoero, Hans Houwert en ondergetekende (kortom het organisatie-comité van de schoolreünie) even de koppen bij elkaar steken om te kijken wat er nog voor (speur)werk verricht moet worden.

Interstellar Overdrive

Wederom getraind bij Groep Bert W., die zowaar zelf aanwezig was. Hij liep alleen bij een andere groep, dus werd de training overgenomen door Henk M.. Hij heeft deze avond een heel eigen invulling gegeven aan het schema. Op het programma stonden 6 x 1000 meter in 10/15 km tempo. Dat kwam neer op 4:40 voor de snelleren tot 5:10 voor de langzaamste van de groep. Henk kwam op het creatieve idee om bij de vierde serie de langzaamste eerst te laten lopen, tien seconden later de iets snelleren, vijf seconden later de nog wat snelleren enzovoorts. Het idee was om dan tegelijk bij het 1 km punt te finishen.

Een mooi idee, maar dat viel gedeeltelijk in het water omdat Margreet, bloedfanatiek als zij is, het nu eenmaal niet kan hebben om ‘ingehouden’ te lopen, dus zij arriveerde – als vertrekker bij de groep 4:45 – als eerste.

Zelf ging ik wat moeizaam, het merendeel van de kilometers zal ik in ca. 4:40 tot 4:50 hebben gelopen. Dat ging niet echt soepel. Maar ja, ik was ook veel te warm gekleed – je had gelijk, Helmie, maar ik was op regen voorbereid (en die viel niet) 😉 – dus liep ik met jack en t-shirt in mijn hand te rennen. Toch was het al met al een mooie training, die grotendeels op de Ockenburgseweg werd afgelegd.

En nu weer héél iets anders. Daniëlle had laatst een filmpje van Pink Floyd op haar weblog geplaatst. In 1968 zag ik de groep voor het eerst optreden, dat was in de Haagse Houtrusthallen. Het ‘weirde’ genie Syd Barrett – vorig jaar overleden – maakte toen  nog deel uit van de groep. De band stond toen nog op een klein podium, en de enige lichtshow bestond uit vloeistofdia’s die op de achtergrond werden geprojecteerd. Maar de muziek – met dank aan Barrett – was heel intrigerend, zeker voor toentertijdse begrippen. Hieronder een aardig filmpje uit die tijd met op het laatst een interview met een welwillende presentator, die niettemin niets van de Pink Floyd muziek begrijpt en daarover ook een discussie aangaat met Roger Waters en Syd Barrett. Jawel mensen, Syd Barrett spreekt, dat maakt dit filmpje zo uniek!!

PINK FLOYD – INTERSTELLAR OVERDRIVE/ASTRONOME DOMINI

Op de catwalk…

Gisteravond was ik getuige van een avondvullende modeshow in het Westland. Inderdaad, weer eens iets heel anders. Het evenement greep plaats in sporthal ‘De Wielepet’, nota bene twee weken eerder het uitgangspunt van The Beach Challenge. En dáár wilde ik nu net niet aan herinnerd worden…

Waarom een modeshow? Mijn vrouw en dochter deden mee, zij waren voor deze keer mannequin. Daar moest ik bij zijn natuurlijk!

Ik reed met de vriend van mijn dochter mee. Het was zeer druk in de omgeving van de Wielepet, we moesten tien minuten rondjes rijden om een parkeerplek te vinden. Uiteindelijk hebben we de bolide ergens op een stoep geparkeerd.

We waren wel aan de late kant in de hal, rond half acht. De show zou om 20:00 uur beginnen. Er was geen plek meer te vinden, op houten banken tegen de muur aan konden we nog zitten. Er waren maar liefst 1000 mensen in de zaal, een erg grote opkomst.

Modeshowdaf ModeshowhanneDe show begon iets later omdat velen nog een parkeerplek zochten. Het werd een lange avond waarbij de collecties van de regionale modewinkels en boetieks werden gepresenteerd door een vijftiental vrouwelijke en ca. 10 mannelijke modellen. En aan het begin van de avond minstens 20 kinderen, van vijf tot vijftien. Ze liepen over de catwalk alsof het hun dagelijkse werk was. Ook was er nog een kappersdemonstratie, en dat alles werd door een muzikale DJ met een veelzijdig repertoire – van lounge tot Nederlandstalig – opgeluisterd. De pauze van 20 minuten was zeer welkom, het zitten op de harde bank in aanmerking genomen. Even de benen strekken…

Na afloop werden de dames en heren modellen in de bloemetjes gezet. Al met al waren we om half twaalf thuis, te laat nog om een blogje te fabriceren. Dan maar vroeg uit de veren, maar dat is voor mij nooit een probleem…

Training met een randje

De avond begon triest. Voorafgaand aan de training werd twee minuten stilte gehouden in verband met het plotselinge overlijden van clublid Leo Dijkhuizen. Naar ik begrepen heb is hij zondag, tijdens een partijtje voetbal, door een hartstilstand getroffen, in bijzijn van zijn familie.

Bij een vereniging die zóveel leden telt (ruim 1100) valt van tijd tot tijd iemand weg. Maar ditmaal was het onverwacht omdat Leo, een aardige kerel, de vleesgeworden gezondheid leek. Het kan zomaar gebeurd zijn, we zijn mensen van alledag.

De training. Ditmaal ging ik met Groep Bert W. mee, maar omdat hij nog steeds geblesseerd is, nam Henk Moesman de schone taak van trainer op zich. Een klein groepje ditmaal, vijf mannen en twee dames, routinier Margreet en Ellen, een talentvolle jonge loopster. We hebben een duurloopje gedaan van ca. 80 minuten bruto. De oefeningen deden wij op het plein van de Heldringschool, waar mijn dochter ooit op zat. Daarna gingen we via de duinen naar de Houtrustweg, staken de Westduinweg over en voorbij het gebied van de Norfolklijn het havenhoofd op. Hoge golven braken tegen de basaltblokken.

Een mooi gezicht, die lichtval van een bijna ondergaande zon op de grauwe zee, terwijl aan de andere kant een bijna volle maan aan het firmanent stond (de waarheid gebiedt te zeggen dat bovenstaande foto in mei is gemaakt en van internet is geplukt). De tempo’s waren we al een tijdje aan het lopen, het waren heel korte versnellingen maar het was pittig genoeg: de benen waren nog pijnlijk-gevoelig vanwege de 10 EM van afgelopen zaterdag. We liepen tot aan de kop van het havenhoofd en daarna weer terug, met een flinke zijwind en zeewater dat om onze oren spatte.

Ditmaal was ik met de benenwagen naar de club gegaan, daarom boog ik af richting huis nog voordat de rest van de groep was teruggekeerd bij de Laan van Poot. Ik nam een douche, kleedde mij om en ging weer terug voor de eerste redactievergadering van dit najaar. Het team was compleet. Ideeën voor kopij zat, we hebben nog tot 8 oktober de tijd om een en ander in te leveren. Mijn bijdrage zal ditmaal bestaan uit twee interviews en, als het meezit,  een verslag van de Discovery Run in Harwich, op 6 en 7 oktober.