Werken aan vroeger

De afgelopen dagen was het vrij rustig, wat activiteiten betreft. Afgelopen dinsdag had ik voor mijzelf gelopen, dat schreef ik al. Wat ik niet vermeldde was dat er op het eind, na drie minuten langzaam te hebben versneld, iets in mijn rechterachterbeen ‘schoot’, zodat de laatste tien minuten rustig joggend en met enige pijn moesten worden afgelegd.

Dat was ook de reden dat ik woensdag weer voor mijzelf heb gelopen, maximaal een uurtje. In de groep had ik tempo’s moeten lopen en dat zou ik niet trekken. Ik voelde mijn been nog wel, maar ik kon in beweging blijven.

Vandaag was helemaal een rustige dag. Later in de middag ben ik naar Goedman gegaan om kwasten, tekenpennen, een houtskoolpotlood en een puntenslijper te kopen, maar van tekenen noch schilderen is iets gekomen. Dus geen sport, geen creativiteit, het was gewoon een ‘hangdagje’.

  Er moesten wel wat huishoudelijke karweitjes en boodschappen worden gedaan, voordat ik naar de stad ging. Om 18:00 uur had ik een afspraak met de reüniecommissie, Hans en Rob, in Paviljoen Het Malieveld (beter bekend als ‘de poffertjestent’).

Kom op, ouwe….

We zitten nu in het stadium dat we de datum weten (zaterdag 24 mei 2008), nu zijn we bezig met de leraren en resterende leerlingen van destijds op te zoeken. Hans is al langs Adri van der Werff geweest, onze oud-wiskundeleraar. Deze wist zich nog veel te herinneren en had enkele tips om achter adressen van zijn nog in leven zijnde oud-collega’s te komen. En binnenkort komt er een uitgebreide brief aan al degenen waarvan een (e-mail)adres bekend is.

Alleen kwam Rob niet opdagen vandaag, hij was het kennelijk vergeten. Een telefoontje naar zijn huis bevestigde dat vermoeden. Bovendien sloot de poffertjestent om 19:00 uur, dus Hans en ik weken uit naar De Denneweg, waar we in café-restaurant ‘De Resident’ hebben gegeten. Hans slibtongetjes, ik een halve portie spare-ribs, dat alles met lekkere goed-doorbakken patatjes en de groentengarnituur.

De komende dagen (vooral in het weekend) is het gedaan met de rust. Dan zal ik mij moeten inleven in de persoon die zich hierboven zo moeizaam in zijn tabberd hijst….

Advertisements