Wat ook bij het leven hoort…

Maar liefst drie mensen van onze groep die gisteren nog 10 kilometer hadden gehold bij De Kopjesloop, waren present voor de maandagavond-training. Arne, Johan en mijn persoontje. Er stond een rustige duurloop van een uur op het programma en dat kwam goed uit want de benen waren nog gevuld met vermoeidheidsstoffen. Ongetwijfeld een minder wetenschappelijke uitdrukking, maar ervaren lopers herkennen dit gevoel wel denk ik.

Wij liepen via de Westduinweg en de binnenhavens naar de boulevard, daar keerden we halverwege terug en gingen via Keizerstraat en Frankenslag terug. Arne en ik bleven een beetje aan de staart van de groep hangen, het was weliswaar een rustige duurloop maar zo vlak na een wedstrijd snel zat. Omdat ik naar de baan was komen lopen, ging ik bij de Nieboerweg naar links en wandelde terug naar huis. Al met al toch weer anderhalf uur gelopen.

Frankenslag

Geen man overboord, morgen maar een beetje rustig-aan doen. Het zal toch een vreemde ochtend worden. Toen ik vanavond thuiskwam, lag er een envelop op de deurmat: een overlijdensbericht van Joke Loof, die ooit de bovenbuurvrouw van mijn moeder was, toen we nog op de Frederik Hendriklaan woonden. Dat is alweer meer dan 40 jaar geleden. Waar blijft de tijd? Morgen is de begrafenis, ik ga er wel even heen. Zij was schoonheidsspecialiste en pedicure, altijd hele verhalen over haar belevenissen op Paleis Soestdijk, toen ze voor de koninklijke familie werkte. Het was een apart mens, opvliegend maar ook gastvrij en vol humor, en ze geloofde heilig in het leven hiernamaals. Daar wil ik ook graag in geloven, dus ik wens haar al het beste toe.

De dood ligt ook thuis op de loer. Woody, een van onze honden, gaat zienderogen achteruit. hij krijgt nauwelijks meer eten naar binnen en wat hij binnenkrijgt komt er binnen de kortste keren weer uit. Broodmager is hij, een kale neus, maar hij is nog wel alert. We zijn al een paar keer bij de dierenarts geweest, er zijn onderzoeken gedaan maar de symptomen zijn tegenstrijdig. Kortom een raadsel.

Geen vrolijke afsluiting van dit blog, maar ook de zwaardere dingen des levens moeten worden vermeld!

Advertisements