Caveman: Faberleuze comedy

Na een dag waarop ik onder andere mijn vader heb bezocht en drie kwartiertjes gefitnesd heb, ben ik met Helmie naar de theatervoorstelling ‘Caveman’ gegaan. Een oneman show van Peter Faber. Omdat het een voorstelling is die door pers en publiek met lovende woorden is ontvangen, leek dit wel iets voor ons ‘culturele kwartaal-uitje’.

Eerst gingen we eten bij De Klap. Dat viel niet tegen. Het was puur toeval dat we op 14 februari naar een voorstelling gingen, maar hoe dan ook lieten we het prijzige valentijns-diner voor wat het was. Het alternatief – pasta met spinazie en walnoten en pompoensoep vooraf – smaakte ook prima.

Daarna op de fiets naar Theater De Regentes, in het voormalige zwembad vond de voorstelling plaats. Peter Faber stond zelf bij de ingang van de zaal om iedereen persoonlijk te verwelkomen en een hand te geven. Dat waren heel wat handen, want de zaal bleek uitverkocht.

Wat volgde was een hilarische voorstelling over het eeuwige verschil tussen man en vrouw. Citaat uit de kleurrijke folder die met een ballpoint op elke stoel lag: “Het is allemaal begonnen in de tijd van de Holenman, toen we verschillende beroepen hadden: mannen werden jagers en vrouwen sprokkelaars. Dat verschil beïnvloedt nog steeds ons leven van alledag. Mannen lopen hun pik achterna, mannen luisteren niet, mannen willen winnen, mannen stinken, mannen kunnen maar een ding tegelijk, mannen hakken knopen door, mannen zijn gevoeliger, mannen zijn egoïsten, mannen kijken geen tv maar zijn tv, mannen zijn klootzakken… Dus mannen zijn gewoon anders…. Vrouwen kunnen samenwerken, vrouwen hebben wel 85 nee 90 erogene zones, vrouwen hebben meer verbindingen tussen de linker- en rechter hersenhelft, ze kunnen meer dingen tegelijk, vrouwen zij gek op details, vrouwen zijn gek op complimenten, vrouwen krijgen energie van shoppen, het huis is van de vrouw… Dus vrouwen zijn gewoon anders…".

Cavemanhelmie Peter Faber vertelt levendig en beeldend het verhaal waarin vele voorbeelden uit de praktijk de revue passeren, waarbij de man als een tv-kijkende, woord-arme en wat klunzige klootzak wordt neergezet, terwijl vrouwen juist als zeer spraakzaam, alles-tegelijk-kunnend-en-alles-overziend. De grootste problemen ontstaan als er over gevoelens ‘moet’ worden gepraat. In de eerste plaats heeft de vrouw per dag de beschikking over circa 5000 woorden, terwijl de man over 2000 beschikt. Dus als de vrouw ’s avonds zin heeft in een goed gesprek, is bij de man de tekst al ‘op’.

Een van de talloze voorbeelden van alle herkenbare clichématige strubbelingen tussen man en vrouw.  Als een vrouw een vriendin van jaren terug ontmoet, is het weerzien uitgelaten en hebben ze elkaar van alles te vertellen, terwijl de man zijn emoties bij het weerzien van een boezemvriend van weleer als volgt verwoord: ‘Zo eikel. Heb je nog steeds die ouwe roestbak?’

Ach, natuurlijk ‘klopt’ het niet allemaal en altijd, je hebt uiterst zwijgzame vrouwen en uitbundig babbelende mannen, er zijn zappende tv-verslaafde vrouwen die, zoals de meeste mannen, de baas zijn over de afstandsbediening en er zijn mannen die niets liever doen dan het huis schoonmaken. Om maar iets te noemen. Wat niet wegneemt dat de voorbeelden die Faber op weergaloze wijze verbeeldt zeer herkenbaar waren en menige lachsalvo teweeg brachten bij het publiek. Het was een erg leuke voorstelling. Na afloop hebben we in de foyer nog iets gedronken waarbij we weer een paar mensen van Haag Atletiek tegenkwamen, waaronder Ed Campignon. Daarna nog even een expositie over de geschiedenis van De Regentes in het voormalige zwembad in de catacomben bezocht, waarvan hierbij de plaatjes. Helaas geen foto’s van de voorstelling, want fotograferen was niet toegestaan.

Caveman Cavemantrap

Advertisements