Gevallen, ook voor hyves…

Soms houden werk en andere activiteiten je zó bezig, dat het even duurt voordat je kunt reageren op ‘bevriende’ weblogs. Waarschijnlijk ben ik niet de enige. Om die reden ben ik nooit aan hyves begonnen. Ook al niet omdat ik dacht dat dit iets voor jongeren is. Echter, een collega van mij wist mij afgelopen vrijdag tòch over de streep te krijgen met aanstekelijk enthousiasme. Sinds gisteravond sta ik op hyves! Meteen eens gaan kijken wie er nog meer een hyveprofiel hebben, en ik moet zeggen: het zijn er meer dan je denkt!

Maar goed, mijn weblog moet wat mij betreft de hoofdmoot blijven. Dus hier volgt het verhaal van vandaag.

Vanmorgen ging ik welgemoed naar de Laan van Poot om te trainen. Afgelopen donderdag zei Helmie dat ik best kon proberen de lange duurloop met haar groep te volgen, dus vooruit met de geit. Echter, al na een kwartier – we waren net begonnen met een duurloop van ca. 90 minuten – struikelde ik over een boomstronk en lag ik te dweilen op de grond. Bezorgde gezichten, maar ik ben snel opgekrabbeld want ik wilde de groep door mijn gekluns niet ophouden. Kapotte handschoen, bloedende schaafwond in de handpalm en zere knie, maar toch verder de duinen in. Ton van W. en André T. bogen linksaf en holden via een avontuurlijk uitziend bospad duinopwaarts. Ik volgde hen welgemoed, maar eenmaal bij de Frankenslag voelde ik de knie toch wat opspelen. Het leek mij verstandiger om terug te keren,  half joggend, half wandelend. Nou ja, morgen maar eens kijken of het beter gaat, dan doe ik alsnog een lange duurloop.

SorghvlietbossneeuwklokSorghvlietpoortSorghvlietblueSorghvlietstronk’s Middags ben ik met Karin gaan wandelen in Park Sorghvliet. Zelfs hartje winter zie je dat het een mooi park is, maar in het voorjaar bloeien hier duizenden boshyacinthen. Nu alleen sneeuwklokjes, ook niet verkeerd op zo’n koude dag. Het was doodstil in het park, afgezien van enkele verdwaalde wandelaars. Maar nauwelijks zaten we op een bankje in de zon, of een lange gestalte naderde vanuit de verte: het was Rutger, met een oortje van zij IPod in het oor en een rugzak. Hij is een van de snelste lopers van Haag Atletiek, maar sukkelt momenteel met zijn rug. Hopelijk herstelt hij snel want hij was net zo goed op schema met zijn training voor de marathon.

De rest van de dag in alle rust doorgebracht. Nou ja: achter de pc, bloggend en hyvend. Wat je rustig noemt…