Licht aan het eind van de tunnel

Vanmorgen hebben wij (Groep 6) lang achter elkaar gelopen, netto 120, bruto 135 minuten. Een dikke twee uur dus, wat mij betreft de langste duurloop tot dusver dit jaar. Richtpunt van de training was het legendarische ‘tunneltje’.

Het tunneltje is de tunnel op het verharde duinpad tussen Terheijde en Hoek van Holland. Het legendarische zit ‘m in het feit dat dit hèt trainingsdoel was van de groepen die bij de voorganger van Haag Atletiek, V&LTC (Vlug en Lenig Trekvogels Combinatie) voor de marathon of halve marathon trainden. Dat was in de jaren zeventig, toen er nog niet aan de hand van uitgekiende schema’s werd getraind. Dus werd er in een behoorlijk tempo naar die tunnel gelopen en zo hard mogelijk weer terug. Of het aan die trainingen lag of aan iets anders weet ik niet, maar naar verluidt werd er ‘in de breedte’ heel behoorlijk gelopen, 39 minuten op de 10 km bijvoorbeeld was niet buitensporig snel: velen konden die tijd lopen. Tenminste, dat is mijn lezing, mocht het anders zijn dan word ik graag gecorrigeerd.

De temperatuur was optimaal voor een lange duurloop: tikje bewolkt, temperatuur naar schatting zestien graden, een paar kilometer oostwaarts was het bijna dertig graden hoorde ik naderhand. We liepen in een rustig, maar gestaag duurlooptempo vanaf de Laan van Poot door de westduinen naar Kijkduin, en van daaruit via de duinen richting tunneltje. De groep – acht mannen en vier dames – bleef bij elkaar, maar even nadat we de kanonnen van Terheijde waren gepasseerd werd het tempo in de voorste gelederen opgeschroefd. In de laatste tweehonderd meter ging er nog een tandje extra op en toen de tunnel in zicht kwam culmineerde dat in een beheerste sprint. Behalve ‘uw’ verslaggever deden daar Hans, Fatimah, Johan en Gerard aan mee. Laatstgenoemde bereikte het tunneltje het eerst. Het doel was bereikt, we hadden ca. 10 km gelopen en nu weer dezelfde weg door de duinen terug. Het ging prima zo, op het laatst had ik nog over.

Kortom: het was een heerlijke training die veel voldoening gaf. Of iedereen daar zo over dacht is de vraag: Margreet was al eerder afgehaakt en Bert, onze trainer, zat er op het laatst  ‘doorheen’ vanwege een fikse verkoudheid die nog niet helemaal over was. ‘Officieuze’ co-trainer Henk nam voor dat laatste stuk zijn honneurs waar. Aan een stoeprand nog wat door de  knieën (Auw), wat rekken, strekken en zwaaien, daarna naar de club teruggejogd.

De rest van de dag weer schilderend doorgebracht. In huis bedoel ik. Wel ben ik nog even naar de stad gegaan om bij de MediaMarkt een draagbare radio-cd speler te kopen, als ik ergens buiten de woonkamer bezig ben heb ik toch muziek.

Lente-varia

Een weblog is deels een dagboek, maar niet helemaal. Echt vertrouwelijke zaken zet je er doorgaans niet op, je zet op je blog waarvan jij denkt dat het kan. Maar niet alles moet er op. Ik bedacht mij dat vandaag. Zoals onderstaand relaas. Moet dat er nu allemaal op? Echt boeiend lijkt het mij niet voor de lezers, maar het is wel wat ik gedaan heb vandaag en dan kom je weer bij het dagboek uit.

Gisteren (donderdag) ben ik de hele dag bezig geweest, af en aan naar de Gamma en Bierens, en in huis van alles gedaan, vooral heel wat deuren en deurposten met de gehuurde schuurmachine te lijf gegaan. ’s Avonds heb ik het apparaat weer teruggebracht naar de Gamma, waarna ik de borgsom à raison van € 70,- terugkreeg.

Vandaag (vrijdag) ben ik wederom de hele dag actief geweest, vanaf  kwart over zes ’s ochtends. Ik ben nu eenmaal een vroeg-opstaander. Eerst 40 minuten hardgelopen, gedouched, hond uitgelaten en dan naar de gerenommeerde verfwinkel Bierens (sorry Koen…) om verf te kopen, Sigma Verf (Oeps), een roller, bakje en kwast. Daarna een kort fietstochtje naar de Heemtuin H.J. ten Bosch. Karin wilde wel eens zien hoe dat er uit ziet.

HeemtuinboombijwaterHeemtuinzwanenfamilieHeemtuingrasverldHeemtuinkoetHeemtuinbloemenveld Nee, niks bloemetjes buiten zetten, die stonden al buiten. Zie de foto’s! Daar gewandeld en genoten van de gevarieerde flora en  fauna waaronder de Kleine Karekiet in het rietland-gedeelte. Het waren er eigenlijk twee, ze waren druk en onophoudelijk  ‘karre-karre-karre-kiet’ aan het prevelen, maar we konden ze niet ontdekken. De maker van onderstaand filmpje had meer succes…

Verderop gingen groene kikkers flink tekeer, waaronder de meerkikker. De meerkikker is de grootste groene kikkersoort van ons land, te herkennen aan zijn luide stacatto-gekwaak.

Na afloop in het educatief centrum tegenover de ingang van de heemtuin zaden gekocht voor de tuin. Ze hebben in een zijruimte van het educatieve centrum tientallen bruine zakken hangen vol zaden van inheemse planten. Die bloeien in de Heemtuin, sommige zijn zeer zeldzaam geworden in het wild.

BeachsaladeWe sloten ons natuur-uitstapje af in een strandtent, Beach Club Friends, waar ik de lekkerste salade ooit als lunch verorberde. Met een soort Ketjap en gebakken garnalen.

Thuisgekomen, ben ik naar mijn vader gegaan. Het is alweer ruim drie, vier weken geleden dat ik bij hem op visite ging. En, zoals verwacht, nog steeds hetzelfde. 91 jaar, goed gezond maar hij is nu eindelijk gezwicht voor een rollator. Lange tijd wilde hij het niet aan, maar het lopen gaat erg moeizaam, en zo’n rollator stelt hem in staat om vaker naar buiten te gaan en langere wandelingen te maken.

Opnieuw thuisgekomen, wat roerbakgroente met gerookte zalm gegeten en daarna de verfkwast ter hand genomen! Misschien is het herkenbaar, nadat je de eerste streek hebt gezet is er geen houden meer aan. Ik wilde een tuindeur verven, maar inmiddels is bijna al het houtwerk van keuken, de gang en een deel van de trap naar boven in de verf gezet. Ik heb de smaak te pakken, morgen gewoon verder. Ik ga nog wel trainen ’s ochtends bij de club.

Vroede vaderen

Het was een zware training gisteravond. Dat had volgens mij met twee dingen te maken: 1. De tien kilometer van afgelopen zondag zat nog in de benen en 2. er werden lange tempo’s over een zeer heuvelachtig parcours gelopen.

Op het programma stonden 4-8-4-8-4 minuten in 15 km tempo. We gingen door de duinen en we hèbben wat afgeklommen. Wij gingen ook nog over een flink stuk strand, vanaf De Kwartel tot aan het havenhoofd, vervolgens over het havenhoofd tot aan het eind en daar om het torentje en de zeevissers heen weer terug. De knieën voelde ik bij elke stap, nee, soepel was anders. Maar ik kon meekomen, zij het niet van harte. Alleen de laatste vier minuten trok ik flink door en liep ik met Hans op kop.

Na het lopen eventjes op het terras gezeten voor het clubgebouw, maar vroeger dan anders was ik thuis. Terwijl mijn wederhelft druk bezig was met inpakken voor een weekje vakantie met vriendinnen, liet ik de hond uit. Een zwoele avond. En ja hoor, ik hoorde het geluid weer.

Vroedmeesterpad  Het komt vanuit enkele tuinen, een korte fluittoon, dat om de paar seconden wordt herhaald en aan een generator doet denken. Waarschijnlijk hebben de meeste mensen geen idee wat ze horen. Vogeltjes? Nee, het zijn vroedmeesterpadden, waarvan het mannetje de eieren op de rug meedraagt. Tot laat in het seizoen hoor je ze, vooral op zwoele lente- en zomeravonden. Een aantal ‘zingende’ vroedmeesterpadden bij elkaar geeft – omdat elke vroedmeesterpad in een andere toonhoogte ‘fluit’ – het effect van een klokkenspel, vandaar de Limburgse naam voor vroedmeesterpadden, ‘klungelkens’ (klokjes).

Van de week heb ik ze voor het eerst gehoord, nu weer, een stuk of drie, vier.

Dit uiterst zeldzame amfibie, familie van de schijftongkikkers, komt ‘in het wild’ alleen op sommige locaties (vooral mergelgroeven) in Zuid-Limburg voor maar sinds een aantal jaren ook in de randstad.  De soort is wettelijk beschermd, daarom maak ik er ook elk jaar zo’n ophef over want van zijn uiterlijk moet-ie het niet hebben.

Vandaag is trouwens een mooie dag om met klussen te beginnen. De Gamma zal mij kunnen begroeten straks. Dat zèg ik…

Ajetoon!!

Zo langzaam-aan komen we in wat rustiger vaarwater, na alle ervaringen en emoties die een reunie toch met zich meebrengen. Nou ja, rustiger… Vandaag had ik een onverwacht vrije dag waarop ik best hard heb gewerkt. Mijn dochter kreeg vandaag een compleet ameublement thuisbezorgd, dus ma en pa waren ook van de partij om de helpende hand te bieden. Om half acht waren wij er. Eerst kwam een buurman het raam eruit te halen zodat er achtereenvolgens met vereende krachten en een takelband een bankstel uit kon, daarna kwamen twee mannen van Trendhopper minstens vijftien grote en kleinere dozen afleveren met daarin de elementen voor kasten, dressoirs, stoelen en een eettafel met toebehoren. Er was ook nog een enorm bankstel bestaande uit twee stukken die niet via de trap konden maar wel weer door het raam.

Vervolgens uitpakken en alles in elkaar zetten. We waren allemaal druk bezig met al die dozen en de vele platen schuimplastic klein de scheuren en in zakken en dozen te doen voor het groot vuil.

Dat alles heeft tot een compleet anders gemeubileerde kamer geleid. Het is wel mooi geworden.

De komende week gaat er ook bij mij thuis flink geklust worden, wat vooral neerkomt op veel schilderen…

OPROEP!!!

Iets heel anders: op 21 juni a.s. is de 12-uurs estafette aan de Laan van Poot in Den Haag, op een steenworp afstand van duinen en strand. Onze Belgische vrienden hebben DRINGEND twee lopers nodig om hun team te completeren. Ben je een redelijk snelle loper of loopster (zeg >40 min. tot 44 min. op de 10 km.) en je voelt er voor om mee te doen (DOEN!! Hartstikke leuk!!), neem dan contact op met Geert van der Dries!

Reunie HG – het verslag

Op zaterdag 24 mei was het zover. De reunie van onze middelbare school Het Haagsch Genootschap, lichting 1960-1965. Van de circa 130 genodigden zijn maar liefst 80 personen gekomen. Een méér dan behoorlijke opkomst!

Img_2980_3 Img_2982_3 Img_2983_2 Img_2987_2Vroeg in de middag waren Rob Poerbo, Hans Houwert en ik naar ‘ons’ oude schoolgebouw aan de Antonie Duijckstraat gekomen voor de laatste voorbereidingen. zoals het klaarzetten van tafels en stoelen in de aula, bij de ingang en op het schoolplein, het inspecteren van de geluidsinstallatie, de mensen van de catering waar nodig assisteren, enzovoorts. Dit alles met de onmisbare hulp van conciërge Dirk van Staden van de school. Zowel hij als locatiedirecteur Eliens hebben van meet af aan alle medewerking verleend om de reunie tot een geslaagd evenement te maken.

Omstreeks 16.00 uur zou de reunie beginnen, maar al veel eerder kwamen de oud-klas- en schoolgenoten binnendruppelen, eerst een enkeling, geleidelijk aan steeds meer. Na aftekening op de lijst en overhandiging van een naambordje ontstond er al zoiets van een eerste ‘reunie’ in de hal. ‘Ken ik jou? Nee, je zat kennelijk in een andere klas of ander jaar’. Of: ‘Hee kerel, hoe gaat het met jou! Je bent geen steek veranderd!’

Rond 16.00 uur mocht ik het ‘officiële’ begin van de reunie inleiden met een welkomstwoordje. Daarna ging met zich wat verspreiden, het weer was gelukkig prachtig dus ook het schoolplein werd bij de reunie betrokken. Overal pratende groepjes mensen, iedereen had het kennelijk uitstekend naar de zin. Ondertussen liepen de mensen van de catering af en aan met drankjes en hapjes. Ook was er een fotografe, Kim Burgering, die per eindexamenjaar klassenfoto’s ging maken. Deze worden naderhand thuisbezorgd.

Img_2994 Img_2995 Img_3000 Img_3002 Img_3004 Img_3005 Img_3020 Img_3031 Img_3037 Img_3043 Img_3033 Img_3034 Img_3046

De enig aanwezige leraar was oud-wiskundeleraar Adri van der Werff, naderhand is hij nog directeur van de school geworden. Een markante, scherpzinnige man die blijkbaar veel goede herinneringen heeft aan deze lichting. Iemand ook met een welhaast fotografisch geheugen: van bijna iedereen wist hi
j de naam nog en hoe iemand was op school. De anecdotes waren niet van de lucht. Voor menigeen was het een genoegen te ervaren met hoeveel liefde hij terugkijkt op de ‘kinderen van toen’ die hij mede op weg heeft geholpen hun weg in de maatschappij te vinden.

‘s Avonds was er nog een Indisch buffet, eveneens door de catering verzorgd. Dat smaakte uitstekend, ikzelf heb het niet bij één bordje gelaten.

Heeft deze reunie nog een vervolg? In ieder geval is er binnen mijn klas het idee ontstaan om eens per jaar of in de twee jaar ‘ergens’ wat te gaan drinken. Daar komt geen officiële uitnodiging of reüniecommissie aan te pas, gewoon een mailtje en wie kan en zin heeft, schuift aan.

The Hague Royal Ten

Met een lichte kater van de reunie van gisteravond nog in hoofd en benen – vooral veroorzaakt door de ‘borrel achteraf’ in café De Burcht bij mij in de buurt – ging ik vandaag met buurman Jan naar het Bezuidenhout om The Hague Royal Ten te lopen. Na het omkleden bij het ministerie van EZ (Ellen, die daar werkt, had de kleedkamers en de uitstekende douchecabines kunnen regelen) en het ophalen van chip en startnummer, liepen wij naar de start. Omdat ik mij, zoals de meeste Haag-atleten, had ingeschreven voor de wedstrijd, stond ik in het eerste startvak. Wie zich daar ook vervoegde, was Bjorn Paree! Hij had voor de wedstrijd ingeschreven omdat de rij voor de recreatielopers te lang was. Wie ik ook zag op een verhoging bij de start was Roel Gort, een van mijn oud-schoolgenoten die de avond ervoor ook op de reunie was.

Ongeveer vier minuten later dan gepland ging de meute van start. Van meet af aan liep ik in een stevig, constant tempo maar mijn benen voelden niet echt ‘uitgerust’ aan dus versnellen zat er niet in. Twee dames van mijn groep, Fatima en Yvette, passeerden mij na het 7 km punt maar ik was niet in staat om aan te klampen. Na ruim 48 minuten bereikte ik de finish, de dames een minuutje eerder.

Foto van Royal Ten 2007. Vandaag heb ik de camera thuisgelaten…

Niet mijn snelste tijd dit jaar, maar het kan niet altijd feest zijn. Buurman Jan bleek achteraf 45 minuten te hebben gelopen. Hij ging huiswaarts, terwijl ik terugkeerde naar de catacomben van EZ voor een verkwikkende douche. In de herenkleedkamer waren naast mensen van onze groep, een drietal medewerkers van het ministerie die ook zojuist hadden gelopen.

De rest van de dag thuis doorgebracht, even uitrusten van de vermoeienissen van de afgelopen dagen…

Morgen het verslag van de reunie!

Reunie geslaagd!

De schoolreunie mag een succes worden genoemd! Maandag volgt het verslag. Er zijn momenteel helaas wat pc-problemen waardoor het inladen en overzetten van de foto’s stagneert.