Licht aan het eind van de tunnel

Vanmorgen hebben wij (Groep 6) lang achter elkaar gelopen, netto 120, bruto 135 minuten. Een dikke twee uur dus, wat mij betreft de langste duurloop tot dusver dit jaar. Richtpunt van de training was het legendarische ‘tunneltje’.

Het tunneltje is de tunnel op het verharde duinpad tussen Terheijde en Hoek van Holland. Het legendarische zit ‘m in het feit dat dit hèt trainingsdoel was van de groepen die bij de voorganger van Haag Atletiek, V&LTC (Vlug en Lenig Trekvogels Combinatie) voor de marathon of halve marathon trainden. Dat was in de jaren zeventig, toen er nog niet aan de hand van uitgekiende schema’s werd getraind. Dus werd er in een behoorlijk tempo naar die tunnel gelopen en zo hard mogelijk weer terug. Of het aan die trainingen lag of aan iets anders weet ik niet, maar naar verluidt werd er ‘in de breedte’ heel behoorlijk gelopen, 39 minuten op de 10 km bijvoorbeeld was niet buitensporig snel: velen konden die tijd lopen. Tenminste, dat is mijn lezing, mocht het anders zijn dan word ik graag gecorrigeerd.

De temperatuur was optimaal voor een lange duurloop: tikje bewolkt, temperatuur naar schatting zestien graden, een paar kilometer oostwaarts was het bijna dertig graden hoorde ik naderhand. We liepen in een rustig, maar gestaag duurlooptempo vanaf de Laan van Poot door de westduinen naar Kijkduin, en van daaruit via de duinen richting tunneltje. De groep – acht mannen en vier dames – bleef bij elkaar, maar even nadat we de kanonnen van Terheijde waren gepasseerd werd het tempo in de voorste gelederen opgeschroefd. In de laatste tweehonderd meter ging er nog een tandje extra op en toen de tunnel in zicht kwam culmineerde dat in een beheerste sprint. Behalve ‘uw’ verslaggever deden daar Hans, Fatimah, Johan en Gerard aan mee. Laatstgenoemde bereikte het tunneltje het eerst. Het doel was bereikt, we hadden ca. 10 km gelopen en nu weer dezelfde weg door de duinen terug. Het ging prima zo, op het laatst had ik nog over.

Kortom: het was een heerlijke training die veel voldoening gaf. Of iedereen daar zo over dacht is de vraag: Margreet was al eerder afgehaakt en Bert, onze trainer, zat er op het laatst  ‘doorheen’ vanwege een fikse verkoudheid die nog niet helemaal over was. ‘Officieuze’ co-trainer Henk nam voor dat laatste stuk zijn honneurs waar. Aan een stoeprand nog wat door de  knieën (Auw), wat rekken, strekken en zwaaien, daarna naar de club teruggejogd.

De rest van de dag weer schilderend doorgebracht. In huis bedoel ik. Wel ben ik nog even naar de stad gegaan om bij de MediaMarkt een draagbare radio-cd speler te kopen, als ik ergens buiten de woonkamer bezig ben heb ik toch muziek.

Lente-varia

Een weblog is deels een dagboek, maar niet helemaal. Echt vertrouwelijke zaken zet je er doorgaans niet op, je zet op je blog waarvan jij denkt dat het kan. Maar niet alles moet er op. Ik bedacht mij dat vandaag. Zoals onderstaand relaas. Moet dat er nu allemaal op? Echt boeiend lijkt het mij niet voor de lezers, maar het is wel wat ik gedaan heb vandaag en dan kom je weer bij het dagboek uit.

Gisteren (donderdag) ben ik de hele dag bezig geweest, af en aan naar de Gamma en Bierens, en in huis van alles gedaan, vooral heel wat deuren en deurposten met de gehuurde schuurmachine te lijf gegaan. ’s Avonds heb ik het apparaat weer teruggebracht naar de Gamma, waarna ik de borgsom à raison van € 70,- terugkreeg.

Vandaag (vrijdag) ben ik wederom de hele dag actief geweest, vanaf  kwart over zes ’s ochtends. Ik ben nu eenmaal een vroeg-opstaander. Eerst 40 minuten hardgelopen, gedouched, hond uitgelaten en dan naar de gerenommeerde verfwinkel Bierens (sorry Koen…) om verf te kopen, Sigma Verf (Oeps), een roller, bakje en kwast. Daarna een kort fietstochtje naar de Heemtuin H.J. ten Bosch. Karin wilde wel eens zien hoe dat er uit ziet.

HeemtuinboombijwaterHeemtuinzwanenfamilieHeemtuingrasverldHeemtuinkoetHeemtuinbloemenveld Nee, niks bloemetjes buiten zetten, die stonden al buiten. Zie de foto’s! Daar gewandeld en genoten van de gevarieerde flora en  fauna waaronder de Kleine Karekiet in het rietland-gedeelte. Het waren er eigenlijk twee, ze waren druk en onophoudelijk  ‘karre-karre-karre-kiet’ aan het prevelen, maar we konden ze niet ontdekken. De maker van onderstaand filmpje had meer succes…

Verderop gingen groene kikkers flink tekeer, waaronder de meerkikker. De meerkikker is de grootste groene kikkersoort van ons land, te herkennen aan zijn luide stacatto-gekwaak.

Na afloop in het educatief centrum tegenover de ingang van de heemtuin zaden gekocht voor de tuin. Ze hebben in een zijruimte van het educatieve centrum tientallen bruine zakken hangen vol zaden van inheemse planten. Die bloeien in de Heemtuin, sommige zijn zeer zeldzaam geworden in het wild.

BeachsaladeWe sloten ons natuur-uitstapje af in een strandtent, Beach Club Friends, waar ik de lekkerste salade ooit als lunch verorberde. Met een soort Ketjap en gebakken garnalen.

Thuisgekomen, ben ik naar mijn vader gegaan. Het is alweer ruim drie, vier weken geleden dat ik bij hem op visite ging. En, zoals verwacht, nog steeds hetzelfde. 91 jaar, goed gezond maar hij is nu eindelijk gezwicht voor een rollator. Lange tijd wilde hij het niet aan, maar het lopen gaat erg moeizaam, en zo’n rollator stelt hem in staat om vaker naar buiten te gaan en langere wandelingen te maken.

Opnieuw thuisgekomen, wat roerbakgroente met gerookte zalm gegeten en daarna de verfkwast ter hand genomen! Misschien is het herkenbaar, nadat je de eerste streek hebt gezet is er geen houden meer aan. Ik wilde een tuindeur verven, maar inmiddels is bijna al het houtwerk van keuken, de gang en een deel van de trap naar boven in de verf gezet. Ik heb de smaak te pakken, morgen gewoon verder. Ik ga nog wel trainen ’s ochtends bij de club.

Vroede vaderen

Het was een zware training gisteravond. Dat had volgens mij met twee dingen te maken: 1. De tien kilometer van afgelopen zondag zat nog in de benen en 2. er werden lange tempo’s over een zeer heuvelachtig parcours gelopen.

Op het programma stonden 4-8-4-8-4 minuten in 15 km tempo. We gingen door de duinen en we hèbben wat afgeklommen. Wij gingen ook nog over een flink stuk strand, vanaf De Kwartel tot aan het havenhoofd, vervolgens over het havenhoofd tot aan het eind en daar om het torentje en de zeevissers heen weer terug. De knieën voelde ik bij elke stap, nee, soepel was anders. Maar ik kon meekomen, zij het niet van harte. Alleen de laatste vier minuten trok ik flink door en liep ik met Hans op kop.

Na het lopen eventjes op het terras gezeten voor het clubgebouw, maar vroeger dan anders was ik thuis. Terwijl mijn wederhelft druk bezig was met inpakken voor een weekje vakantie met vriendinnen, liet ik de hond uit. Een zwoele avond. En ja hoor, ik hoorde het geluid weer.

Vroedmeesterpad  Het komt vanuit enkele tuinen, een korte fluittoon, dat om de paar seconden wordt herhaald en aan een generator doet denken. Waarschijnlijk hebben de meeste mensen geen idee wat ze horen. Vogeltjes? Nee, het zijn vroedmeesterpadden, waarvan het mannetje de eieren op de rug meedraagt. Tot laat in het seizoen hoor je ze, vooral op zwoele lente- en zomeravonden. Een aantal ‘zingende’ vroedmeesterpadden bij elkaar geeft – omdat elke vroedmeesterpad in een andere toonhoogte ‘fluit’ – het effect van een klokkenspel, vandaar de Limburgse naam voor vroedmeesterpadden, ‘klungelkens’ (klokjes).

Van de week heb ik ze voor het eerst gehoord, nu weer, een stuk of drie, vier.

Dit uiterst zeldzame amfibie, familie van de schijftongkikkers, komt ‘in het wild’ alleen op sommige locaties (vooral mergelgroeven) in Zuid-Limburg voor maar sinds een aantal jaren ook in de randstad.  De soort is wettelijk beschermd, daarom maak ik er ook elk jaar zo’n ophef over want van zijn uiterlijk moet-ie het niet hebben.

Vandaag is trouwens een mooie dag om met klussen te beginnen. De Gamma zal mij kunnen begroeten straks. Dat zèg ik…

Ajetoon!!

Zo langzaam-aan komen we in wat rustiger vaarwater, na alle ervaringen en emoties die een reunie toch met zich meebrengen. Nou ja, rustiger… Vandaag had ik een onverwacht vrije dag waarop ik best hard heb gewerkt. Mijn dochter kreeg vandaag een compleet ameublement thuisbezorgd, dus ma en pa waren ook van de partij om de helpende hand te bieden. Om half acht waren wij er. Eerst kwam een buurman het raam eruit te halen zodat er achtereenvolgens met vereende krachten en een takelband een bankstel uit kon, daarna kwamen twee mannen van Trendhopper minstens vijftien grote en kleinere dozen afleveren met daarin de elementen voor kasten, dressoirs, stoelen en een eettafel met toebehoren. Er was ook nog een enorm bankstel bestaande uit twee stukken die niet via de trap konden maar wel weer door het raam.

Vervolgens uitpakken en alles in elkaar zetten. We waren allemaal druk bezig met al die dozen en de vele platen schuimplastic klein de scheuren en in zakken en dozen te doen voor het groot vuil.

Dat alles heeft tot een compleet anders gemeubileerde kamer geleid. Het is wel mooi geworden.

De komende week gaat er ook bij mij thuis flink geklust worden, wat vooral neerkomt op veel schilderen…

OPROEP!!!

Iets heel anders: op 21 juni a.s. is de 12-uurs estafette aan de Laan van Poot in Den Haag, op een steenworp afstand van duinen en strand. Onze Belgische vrienden hebben DRINGEND twee lopers nodig om hun team te completeren. Ben je een redelijk snelle loper of loopster (zeg >40 min. tot 44 min. op de 10 km.) en je voelt er voor om mee te doen (DOEN!! Hartstikke leuk!!), neem dan contact op met Geert van der Dries!

Reunie HG – het verslag

Op zaterdag 24 mei was het zover. De reunie van onze middelbare school Het Haagsch Genootschap, lichting 1960-1965. Van de circa 130 genodigden zijn maar liefst 80 personen gekomen. Een méér dan behoorlijke opkomst!

Img_2980_3 Img_2982_3 Img_2983_2 Img_2987_2Vroeg in de middag waren Rob Poerbo, Hans Houwert en ik naar ‘ons’ oude schoolgebouw aan de Antonie Duijckstraat gekomen voor de laatste voorbereidingen. zoals het klaarzetten van tafels en stoelen in de aula, bij de ingang en op het schoolplein, het inspecteren van de geluidsinstallatie, de mensen van de catering waar nodig assisteren, enzovoorts. Dit alles met de onmisbare hulp van conciërge Dirk van Staden van de school. Zowel hij als locatiedirecteur Eliens hebben van meet af aan alle medewerking verleend om de reunie tot een geslaagd evenement te maken.

Omstreeks 16.00 uur zou de reunie beginnen, maar al veel eerder kwamen de oud-klas- en schoolgenoten binnendruppelen, eerst een enkeling, geleidelijk aan steeds meer. Na aftekening op de lijst en overhandiging van een naambordje ontstond er al zoiets van een eerste ‘reunie’ in de hal. ‘Ken ik jou? Nee, je zat kennelijk in een andere klas of ander jaar’. Of: ‘Hee kerel, hoe gaat het met jou! Je bent geen steek veranderd!’

Rond 16.00 uur mocht ik het ‘officiële’ begin van de reunie inleiden met een welkomstwoordje. Daarna ging met zich wat verspreiden, het weer was gelukkig prachtig dus ook het schoolplein werd bij de reunie betrokken. Overal pratende groepjes mensen, iedereen had het kennelijk uitstekend naar de zin. Ondertussen liepen de mensen van de catering af en aan met drankjes en hapjes. Ook was er een fotografe, Kim Burgering, die per eindexamenjaar klassenfoto’s ging maken. Deze worden naderhand thuisbezorgd.

Img_2994 Img_2995 Img_3000 Img_3002 Img_3004 Img_3005 Img_3020 Img_3031 Img_3037 Img_3043 Img_3033 Img_3034 Img_3046

De enig aanwezige leraar was oud-wiskundeleraar Adri van der Werff, naderhand is hij nog directeur van de school geworden. Een markante, scherpzinnige man die blijkbaar veel goede herinneringen heeft aan deze lichting. Iemand ook met een welhaast fotografisch geheugen: van bijna iedereen wist hi
j de naam nog en hoe iemand was op school. De anecdotes waren niet van de lucht. Voor menigeen was het een genoegen te ervaren met hoeveel liefde hij terugkijkt op de ‘kinderen van toen’ die hij mede op weg heeft geholpen hun weg in de maatschappij te vinden.

‘s Avonds was er nog een Indisch buffet, eveneens door de catering verzorgd. Dat smaakte uitstekend, ikzelf heb het niet bij één bordje gelaten.

Heeft deze reunie nog een vervolg? In ieder geval is er binnen mijn klas het idee ontstaan om eens per jaar of in de twee jaar ‘ergens’ wat te gaan drinken. Daar komt geen officiële uitnodiging of reüniecommissie aan te pas, gewoon een mailtje en wie kan en zin heeft, schuift aan.

The Hague Royal Ten

Met een lichte kater van de reunie van gisteravond nog in hoofd en benen – vooral veroorzaakt door de ‘borrel achteraf’ in café De Burcht bij mij in de buurt – ging ik vandaag met buurman Jan naar het Bezuidenhout om The Hague Royal Ten te lopen. Na het omkleden bij het ministerie van EZ (Ellen, die daar werkt, had de kleedkamers en de uitstekende douchecabines kunnen regelen) en het ophalen van chip en startnummer, liepen wij naar de start. Omdat ik mij, zoals de meeste Haag-atleten, had ingeschreven voor de wedstrijd, stond ik in het eerste startvak. Wie zich daar ook vervoegde, was Bjorn Paree! Hij had voor de wedstrijd ingeschreven omdat de rij voor de recreatielopers te lang was. Wie ik ook zag op een verhoging bij de start was Roel Gort, een van mijn oud-schoolgenoten die de avond ervoor ook op de reunie was.

Ongeveer vier minuten later dan gepland ging de meute van start. Van meet af aan liep ik in een stevig, constant tempo maar mijn benen voelden niet echt ‘uitgerust’ aan dus versnellen zat er niet in. Twee dames van mijn groep, Fatima en Yvette, passeerden mij na het 7 km punt maar ik was niet in staat om aan te klampen. Na ruim 48 minuten bereikte ik de finish, de dames een minuutje eerder.

Foto van Royal Ten 2007. Vandaag heb ik de camera thuisgelaten…

Niet mijn snelste tijd dit jaar, maar het kan niet altijd feest zijn. Buurman Jan bleek achteraf 45 minuten te hebben gelopen. Hij ging huiswaarts, terwijl ik terugkeerde naar de catacomben van EZ voor een verkwikkende douche. In de herenkleedkamer waren naast mensen van onze groep, een drietal medewerkers van het ministerie die ook zojuist hadden gelopen.

De rest van de dag thuis doorgebracht, even uitrusten van de vermoeienissen van de afgelopen dagen…

Morgen het verslag van de reunie!

Reunie geslaagd!

De schoolreunie mag een succes worden genoemd! Maandag volgt het verslag. Er zijn momenteel helaas wat pc-problemen waardoor het inladen en overzetten van de foto’s stagneert.

The Hague Jazz

De verhuizing van het North Sea Jazz Festival van Den Haag naar Rotterdam heeft heel wat reuring in de residentie veroorzaakt. Toch is er sinds enkele jaren een bescheiden alternatief, The Hague Jazz. Nog niet eerder ben ik daar geweest, dit jaar moest het er maar eens van komen. Alleen vrijdag, want vandaag is de grote dag van de schoolreünie!

Dus gisteravond ben ik gaan kijken in Het World Forum, wat in feite niets anders is dan het voormalige Congresgebouw. De naam is het enige dat veranderd is. Het was druk, maar niet zo overdreven druk als het geval is bij het NSJF. Ik besloot om niet als een gek van zaal naar zaal te gaan zappen, maar drie grote acts bij te wonen in de grote zaal, Chez Ella (vernoemd naar the late Ella Fitzgerald).

Barbara_hendricksNog net zag ik het staartje van een optreden van Brussels Jazz met David Linx, die zingt in de traditie van vocalisten als Al Jarreau. Daarna trad Barbara Hendricks op met the Magnus Lidgren Quartet. Hendricks is een wereldberoemde operazangeres die zich ook op het gebied van de Jazz heeft begeven. Dat ze een geschoolde stem heeft en hier met haar begeleiders een optreden van grote klasse, zeg maar rustig wereldklasse, heeft neergezet, is evident. Ze vertolkte onder meer songs van Billy Holiday en deed dat erg mooi. Toch was er iets in het concert dat mij minder aansprak. Technisch perfect, maar echt kippenvel bleef bij mij uit. Misschien heeft het vooral met Hendricks stem te maken, die vooral in de hoge regionen toch wel erg ‘opera-achtig’ klinkt en naar mijn smaak net iets te veel vibrato heeft.

Stanly_clarke

Nee, dan was Stanley Clarke, die met Jaco Pastorius en Marcus Miller tot ’s werelds beste bas-spelers gerekend moet worden, andere koek. Het werd een zinderend optreden van Clarke met zijn band, fusion van de bovenste plank. Een pianist en een ‘electrische violist’ waar Chopin respectievelijk Paganini jaloers op zouden worden, en een weergaloos-virtuoze drummer. Geweldige musici. Na afloop van zoveel virtuositeit konden velen niet veel anders meer doen dan naar de cd-hoek snellen om zijn laatste album aan te schaffen.

Tenslotte de act waarvoor ik eigenlijk gekomen was: Tony Hadley, die vanavond begeleid werd door een Big Band, The Millenium Jazz Orchestra. Hadley, hèt geluid van de jaren-80 groep Spandau Ballet, de beschaafde New Romantic jongens waarvan hits als ‘Gold’ en  ‘Through The Barricades’ tot ware klassiekers zijn geëvalueerd.

Tony_hadley

Tony Hadley, wel wat gezetter tegenwoordig, zingt nog als vanouds. Wat een stem heeft die man. Het begin van het concert bestond vooral uit crooners-classics in de stijl van Frank Sinatra, Andy Williams en Tony Bennett. Dat werd met beleefd applaus ontvangen, maar nadat de eerste Spandau-klassieker was losgelaten, kwam ook de zaal los en op het laatst stond de zaal – vooral de meisjes van weleer – op zijn kop en schreeuwde om méér.

Al met al een mooie muzikale avond meegemaakt. Thuis maar verder genieten van Stanley Clarke en die oude LP van Spandau Ballet weer eens afstoffen…

De kunst van het motoronderhoud

Gisteren was dus het personeelsuitje. ’s Ochtends heb ik aan een illustratie gewerkt, ’s middags ging ik naar Hilversum waar wij om kwart over twee met de bus zouden vertrekken naar Biddinghuizen, in de Flevopolder. Ik was op tijd. De bus was echter maar halfvol, omdat een aantal collega’s had besloten om op eigen gelegenheid, met de auto, naar de plaats van bestemming te gaan. Bovendien hadden drie mensen zich op het laatste moment afgemeld.

Img_2854Img_2852Img_2855Img_2856Het mocht de pret niet drukken. In Biddinghuizen aangekomen, een gebied met veel golfterreinen, schietbanen, een stormbaan en motorcrosscircuits, was het even zoeken naar de juiste locatie. Toen we daar eenmaal waren, kregen we allemaal koffie of thee en daarna een consumptie naar behoefte. Vervolgens werden we door een gids naar een open terrein met poelen en sloten gebracht, zo’n tien minuten verderop, waar andere gidsen ons opwachtten en de groep in vieren werd gesplitst. Waarna we groepsgewijs iets moeilijks moesten doen, een vlot bouwen van boomstammen en plastic vaten bijvoorbeeld en daar een stukje mee gaan varen, of een touwbrug in elkaar zetten en daarop lopend naar de overkant gaan.

Img_2801Img_2817Img_2826Img_2831Img_2894Toen een en ander uiteindelijk gerealiseerd was – wat overigens niet geheel zonder kleerscheuren verliep, één collega viel zelfs gekleed en wel in de plomp, was het tijd voor een ‘break’ met frisdrank en een versnapering. Wat nu? Bezorgd keek ik naar de stormbaan en vooral de toren waarvan je kon ‘abseilen’.  Mij niet gezien, ik heb een gloeiende hekel aan alles wat ‘hoog’ is. Op een keukenstoel staan is voor mij al een daad van grote onverschrokkenheid. Maar dat gebeurde niet, er werd ge’squad’. Dat komt eigenlijk gewoon neer op motorcrossen, maar dan op een motor met vier wielen.

Ook ik waagde het erop, maar het werd geen onverdeeld succes. Meteen flink het gas erop, maar bij de tweede bocht al verloor ik de macht over de stuur, de motor ging linksaf waar ik rechtuit moest. Mr. Bean of Inspecteur Clouseau hadden zich voor deze act niet hoeven te schamen. Ik stapte uit het voertuig en probeerde het gevaarte uit de rietkraag weer de zandbaan op te trekken. Met vereende krachten – iemand van het terrein bood de helpende hand – lukte dat. Ik nam weer plaats, begon weer te rijden en parkeerde de squad zo goed en zo kwaad als dat ging op de plek waar we waren gestart.

Img_2888

Na afloop werd er temidden van andere gezelschappen, ongetwijfeld andere bedrijfsuitjes, van een goed verzorgde maaltijd genoten, deels ‘lopend buffet’ met brood, salades, fruit en  dan even langs de barbecue voor het vlees, de kip enzovoorts. Om kwart voor negen vertrok de bus weer richting Hilversum. Zowaar ontstond er even een feeststemming achterin toen schone liederen ten gehore werden gebracht zoals ‘Heb je even voor mij’, ‘Anton aus Tirol’ en  wat je maar kunt verzinnen op dat gebied.

Vanaf Hilversum was het toch nog al met al drie uur voordat ik thuis was, dat had vooral te maken met langdurig op treinen moeten wachten. Even na middernacht was ik in het Haagje om de 153 foto’s in te laden. Je schiet wat af op zo’n dag, en niet alleen kleiduiven…

Img_2863Img_2867Img_2874Img_2887Img_2901 

Ik heb al een boek

Heerlijk getraind woensdagavond. Direct na het inlopen en de oefeningen splitste de groep zich in tweeën, één groep (slechts twee personen) ging zich voorbereiden op de MILA-loop vanavond op de baan – waar diverse afstanden t/m 3000 meter kan worden gelopen – , de andere groep (de meerderheid, 10 man/vrouw) liep via Laan van Poot en Houtrustweg richting binnenhaven en van daar uit naar de boulevard. En halverwege de boulevard weer terug. Alles volgens het schema 2-2-4-2-2 minuten in 10/15 km tempo. En dat tweemaal.

Of het er in een wedstrijd uitkomt of niet, in elk geval was het een fijne training. Voortdurend liep ik met de voorsten mee, soms zelfs op kop, maar zonder forceren. De benen voelden desondanks niet helemaal soepel aan, dat zijn nog de restjes van afgelopen maandag op de baan en de heuvels van Veenendaal.

Na afloop weer de traditionele woensdagavondgezelligheid bij de vereniging. Van Paul K. kreeg ik een boek getiteld ‘Een kleine geschiedenis van bijna alles’ van Bill Bryson. Het is een dikke pil, waarin de auteur blijkens de tekst op de achterflap ‘de essentiële onderwerpen van belangrijke wetenschappen als geologie, scheikunde, paleontologie en astronomie, waarin de geheimen van het leven besloten liggen, op een duidelijke en spannende manier wist op te schrijven’.

Heb ik in ieder geval weer iets om in de trein te lezen, want het boek ‘Eindeloos Bewustzijn’ van Pim van Lommel heb ik al uit. Een heel interessant boek, waarin cardioloog Van Lommel op rationele, wetenschappelijke wijze aantoont dat bewustzijn ook buiten de hersenfuncties kan bestaan. Dat zou een verklaring kunnen zijn voor de zogeheten BDE’s (Bijna Dood Ervaringen), want tot dusver zijn andere verklaringen voor dit verschijnsel niet valide of afdoende gebleken. Later misschien meer hierover.

Het is een kort blogje vandaag, ik ga aan de arbeid en vanmiddag een personeelsuitje. We gaan in elk geval naar buiten. Daarover vanavond laat meer.