Appetijtelijk voorbewerkt spuitje

Ik heb vanavond weer gelopen. Ruim zeventig minuten achter elkaar, de rug hield zich goed maar bij versnellingen moest ik snel afhaken. We deden onder leiding van Henk M. een fartlektraining door de duinen en over het strand, voorafgegaan door oefeningen (inclusief buikspieren en opdrukken) en loopscholing. Ik heb de training voor 3/4 deel meegedaan. Er zit weer beweging in.

Op mijn blogje van gisteren kreeg ik een aantal enthousiaste reacties, met name van Möök en Rencapy. Prachtnamen eigenlijk, maar dit terzijde. Aanleiding van hun enthousiasme was een van de aankopen die ik op Parkpop heb gedaan, de LP ‘Steve McQueen’ van Prefab Sprout.

Prefab Sprout was een band die in de jaren tachtig furore maakte, met frontman Paddy McAloon en zangeres Wendy Smith als meest opvallende bandleden. Een goede informatieve site van de band kun je onder andere hier vinden.

Dat vraagt om een clipje. Zelf was ik altijd erg gecharmeerd van het nummer ‘Appetite’, dus hier komt-ie dan.

Parkpop 2008

Het klinkt misschien een beetje raar, maar gisteren ging ik met lichte tegenzin naar Parkpop. Waarom met tegenzin? Tja, ik had niet zo’n zin in mensenmassa’s en het programma sprak mij niet zo aan. En wat wel aardig zou kunnen zijn – Proclaimers, Racoon, Sheryl Crow -moest ik missen omdat we ‘s avonds uitgenodigd waren voor een etentje bij Bogor. Bovendien ging de grote groep van Haag atleten ditmaal ook niet naar Parkpop, dat scheelt ook. Maar goed, toch maar even gegaan en aldaar heb ik alleen wat rondgestruind in de platenbakken, met muziek van Moke op de achtergrond. Moke, je weet wel, de huisband van De Wereld Draait Door.

De oogst: vier langspeelplaten en drie dvd’s…

Img_3656 Img_3654 Img_3653 Img_3652 Img_3651 Img_3650 Img_3649 Img_3648 Wie ik elk jaar tegenkom bij de platenbakken is Sjaak Seegers, die net als ik een echte Led Zep freak is en als basgitarist in menige regionale band heeft gespeeld. Hij had heel wat meer platen dan ik gescoord. Weer later – ik was alweer op weg naar de uitgang – trof ik Tjerd, Elly en Joop ‘van de club’. Even nog wat plaatjes geschoten…

Thuis in de tuin gezeten en prompt in slaap gevallen, in de volle zon. Dat was wel gek trouwens, in het Zuiderpark was het flink bewolkt maar precies aan die smalle kuststrook waar ik woon was het de hele middag strakblauw geweest..

En het eten later in Bogor? Heerlijk! Naar men zegt is dat het beste Indische restaurant van de regio. Het bestaat ook al heel lang, in de jaren zeventig ging ik er wel eens eten en het restaurant is in al die tijd nauwelijks veranderd.

En wordt er nog gelopen? Gisteren ging weer wat moeizaam, maar vanavond ga ik het proberen. Niet in clubverband, hooguit het inlopen. Eens kijken of dat een beetje wil gaan…

Parkpop 2008

Het klinkt misschien een beetje raar, maar gisteren ging ik met lichte tegenzin naar Parkpop. Waarom met tegenzin? Tja, ik had niet zo’n zin in mensenmassa’s en het programma sprak mij niet zo aan. En wat wel aardig zou kunnen zijn – Proclaimers, Racoon, Sheryl Crow -moest ik missen omdat we ‘s avonds uitgenodigd waren voor een etentje bij Bogor. Bovendien ging de grote groep van Haag atleten ditmaal ook niet naar Parkpop, dat scheelt ook. Maar goed, toch maar even gegaan en aldaar heb ik alleen wat rondgestruind in de platenbakken, met muziek van Moke op de achtergrond. Moke, je weet wel, de huisband van De Wereld Draait Door.

De oogst: vier langspeelplaten en drie dvd’s…

Img_3656 Img_3654 Img_3653 Img_3652 Img_3651 Img_3650 Img_3649 Img_3648 Wie ik elk jaar tegenkom bij de platenbakken is Sjaak Seegers, die net als ik een echte Led Zep freak is en als basgitarist in menige regionale band heeft gespeeld. Hij had heel wat meer platen dan ik gescoord. Weer later – ik was alweer op weg naar de uitgang – trof ik Tjerd, Elly en Joop ‘van de club’. Even nog wat plaatjes geschoten…

Thuis in de tuin gezeten en prompt in slaap gevallen, in de volle zon. Dat was wel gek trouwens, in het Zuiderpark was het flink bewolkt maar precies aan die smalle kuststrook waar ik woon was het de hele middag strakblauw geweest..

En het eten later in Bogor? Heerlijk! Naar men zegt is dat het beste Indische restaurant van de regio. Het bestaat ook al heel lang, in de jaren zeventig ging ik er wel eens eten en het restaurant is in al die tijd nauwelijks veranderd.

En wordt er nog gelopen? Gisteren ging weer wat moeizaam, maar vanavond ga ik het proberen. Niet in clubverband, hooguit het inlopen. Eens kijken of dat een beetje wil gaan…

Nostalgisch mijmeren in De Beyerd

Koningin Beatrix heeft op 11 juni De Beyerd ‘nieuwe stijl’ geopend. Vele jaren is aan de renovatie van het bekende Graphic Design Museum in Breda gewerkt. Img_3623 Een jaar of zes Img_3633 Img_3625 Img_3626 geleden heb ik de toenmalige directeur, Frank Tiessing, geïnterviewd over de restauratie. Hij was zeer enthousiast over de plannen (een ontwerp van architect Van Heeswijk) maar mocht het realiseren ervan niet tijdens zijn ‘regeringsperiode’ meemaken. Maar nu is het gebouw ‘af’. Het resultaat is een combinatie van oud en nieuw. Het Oude Gasthuis, zoals De Beyerd vroeger heette, stamt uit 1643. Om het monumentale gedeelte is nieuwbouw gekomen, die aansluit bij de Artotheek ernaast. Beide helften versterken elkaar in plaats van dat zij dissoneren. Je kunt wel stellen dat het oude monumentaler wordt en het nieuwe moderner. Concreet: een gebouw met houten kozijnen en metselwerk maar ook van staal en glas. Respect voor het verleden, blik naar de toekomst.

Img_3595 Img_3596Img_3605 Img_3613 Img_3617 Zo is ook de expositie in De Beyerd die Karin en ik bezochten, getiteld: Honderd jaar graphic design in Nederland. In deze expositie worden diverse tijdsbeelden uit de afgelopen eeuw getoond. Mocht je geen bijzondere belangstelling hebben voor grafische kunst, geen nood. Iedereen kan hier zijn of haar hart ophalen, het is een ware nostalgische trip. We zien postzegels, posters, tijdschriftomslagen, geld en nog veel meer uit lang vervlogen tijden. Voor ieder is er wel een moment van herkenning en komen er warme herinneringen aan vroeger tijden.

Img_3631Img_3632We hebben zelfs nog wat gespeeld in de zaal ‘Verboden voor volwassenen’ en met een pc een paar snelle illustraties gemaakt (de linker is van Karin, de rechter van Fred). Wel erg wennen, tekenen via de pc. Gewoon een beetje spelen met de mogelijkheden die er zijn. Achteraf begrepen wij dat de ruimte alleen toegankelijk was voor kinderen van 8 tot 14 jaar, maar we zijn niet weggestuurd. Ach, in welk boek stond het ook alweer? "Wees als de kinderen".

Img_3646 Na afloop hebben we in het pittoreske centrum een terras gezocht om wat te lunchen. Het was heerlijk in de warme zon die zich na een dag bewolking steeds vaker liet zien. Zeer vriendelijke bediening en de heerlijke geitenkaas-salade en het broodje geitenkaas overgoten met wijn en thee smaakten naar meer. Eén keer raden voor wie de wijn was…

We sluiten dit blogje af met het begin van de dag: Omstreeks 06:00 uur heb ik voor het eerst sinds een week weer iets gedaan dat op hardlopen lijkt, 45 minuten lang. De rugpijn is nog niet helemaal over maar het gaat de goede kant op…

Zie voor meer foto’s van Breda en De Beyerd mijn foto-album.

Help Esther!

Vandaag heb ik Esther Dankwah geïnterviewd voor het clubblad. Een vrouw die diepe indruk op mij maakte, niet alleen door haar bescheidenheid maar vooral door haar grote betrokkenheid bij de soms ellendige toestand waarin kinderen in haar geboorteland Ghana moeten leven. Meer nog dan over haar persoonlijke successen – ze nam deel aan de Olympische Spelen in Sydney en gaat dit jaar weer, ze won brons met het 4×100 m estafette team bij de 2006 IAAF World Cup, goud met het Ghanese 4 x 100 m estafette team tijdens de All Africa Games 2007 en een zilveren medaille tijdens de Afrikaanse kampioenschappen, verder was ze in 2006 Nederlands Kampioen op de 60 meter indoor en tweede bij de Nederlandse Kampioenschappen Outdoor op de 100 en 200 meter – ging het interview over een project voor weeskinderen in haar geboorteland Ghana dat zij recentelijk heeft opgestart.

"Oh nee hè, niet wéér een liefdadigheidsactie hè?" hoor ik menigeen al denken. Jazeker, wel een liefdadigheidsactie, maar wat dit project zo bijzonder maakt is dat ALLE ingezamelde spulletjes – speelgoed, dekens, schoenen, kleren, noem maar op –  en AL het geld rechtstreeks naar het project gaat ten gunste van de kinderen in kwestie. Niks strijkstokken, geen administratie- en salariskosten, niets. Esther ziet er persoonlijk op toe dat alles goed – dus bij de kinderen zèlf – terecht komt en zal om de drie maanden een verantwoording schrijven zodat alle gevers weten wat er met hun bijdragen is gebeurd.

Een schitterend project wat mij betreft. Voor meer info: dankwah1982@hotmail.com of haar website

12-uurs estafette – mijn foto’s

Als onze Free Huggers – of anderen – nog enkele foto’s willen zien van de 12-uurs estafette, deze staan in mijn web-album!

Hoog bezoek

Gisteren was er onverwacht hoog bezoek bij het Commissariaat voor de Media. Een van mijn collega’s, Joyce, nam afscheid. Aangezien zij in december altijd Zwarte Piet speelt, is een onverwachte hoge gast ingevlogen. Hij was bereid om voor deze speciale gelegenheid zijn permanente vakantie in Spanje te onderbreken en heeft het eerst mogelijke vliegtuig richting Nederland genomen.

Over zeer oude mannen gesproken: vanmorgen heb ik voorzichtig gejogd, want hardlopen kun je het niet noemen. Maar het gaat stilaan beter. Ik was zelfs in staat om de pc naar de winkel te brengen voor een test. Hij doet het nu weer…

Met Sergio naar Rio

Om te voorkomen dat dit een zeurblogje wordt (bijvoorbeeld over fysieke ongemakken: ik kan nog steeds niet (hard)lopen vanwege mijn rug; of over de pc die weer bij mij thuis staat maar waarmee ik voor de zoveelste keer niet online kan (jawel!)), dan maar een vrolijk muziekje, goed om uit een dipje te komen. Gaan jullie mee naar Rio de Janeiro? De zon schijnt en je moet toch wàt.

Zomeravond in het Dranglab

Het was weer een mooie theateravond met Helmie, gisteren bij Drang aan de Haagse Img_3543Schelpkade. Img_3536_2Twee theaterstukken voor één prijs, dat moet ons Nederlanders aanspreken… Het stuk voor de pauze is het resultaat van een samenwerkingsverband tussen vier jonge theatermakers die recentelijk aan de Fontys Academie voor Drama in Tilburg en het Muziektheater Rotterdam zijn afgestudeerd. Het werd een hilarische en licht-absurdistische voorstelling getiteld Bestelde Vrienden. Twee jonge mannen en een jonge vrouw, kennelijk vrienden die elkaar een tijdje niet hebben gezien, ontmoeten elkaar op wintersport en besluiten met elkaar op te trekken. Op het podium ontstaat een reeks van grappige misverstanden en wederzijdse irritaties na de aanvankelijk hartelijke en vriendelijk-beleefde hernieuwde kennismaking. ‘Het idee was om de pleister weg te trekken die over sociaal gedrag ligt en de soms pijnlijke, soms grappige wereld te tonen die daarachter schuil gaat. Om te kijken naar wat je denkt, maar niet doet. Of wat je doet, maar waar je nog niet over nagedacht hebt’ staat in de begeleidende folder. Na afloop spraken we enkele van de jonge acteurs, dat zijn Jeroen de Graaf en Barbara Wevers (beiden van de Fontys Academie voor drama Tilburg) en Matthias Quadekker (MuziekTheater aan het Rotterdams Conservatorium). De vierde persoon is Ilse Stijntjes die eveneens aan de Fontys Academie is afgestudeerd. Zij heeft de meeste teksten geschreven en de regie voor haar rekening genomen. Een erg leuke voorstelling.

Na de pauze trad een ander jong gezelschap op, Sturm & Drang. En onder jong versta ik: tussen de 20 en 25 jaar.

Img_3559

Img_3554Img_3549Img_3552 Sturm & Drang is de Img_3567Img_3555jongerentheatergroep van Drang en komt voort uit een andere jongerentheatergroep, We’re Back. Later hoorden wij dat het voor het eerst was dat Sturm & Drang zich onafhankelijk presenteerde voor een publiek. Wat we zagen was een wervelende theatershow, een montagevoorstelling opgebouwd uit bestaande teksten en improvisaties. De acteurs dansden, jongleerden met taal, en dat alles met volle overgave. De rode draad: het thema moeten. ‘Het leven loopt zoals het loopt! Maar het heeft geen benen, dus snap ik niet hoe het leven lopen kan, laat staan waarheen. Het leven raast en vliegt in flarden langs mij heen. Ik ren, ik draaf, ik race net als iedereen. Verdwijnen in de grijze massa wil ik niet. Ik volg mijn hart! Dan begint het me te dagen en te knagen: moed is niet een geweten maar een besluit.’ Een van de wervelende teksten die het stuk rijk is. De spelers zijn Abdel Daoudi, Florine Keus, Onno Kipp, Marco Lopes, Lisette van Putten en Nina Sondagh. Lucienne van Amelsfort, artistiek leidster van Drang, heeft de regie op zich genomen. De muziek tenslotte is van Erik de Boer en de choreografie van Pauline Levick.

Al met al hebben wij van een heel leuke en sprankelende theateravond genoten. Tot en met 28 juni zijn beide voorstellingen (zoals hiervoor al aangegeven voor één prijs, slechts  € 12,50) te zien!

Aummerug

Img_3486FredgeeftoveraanronDickdejongenik Is er leven na de 12-uurs estafette? Jazeker, het leven gaat gewoon door, zij het de eerste dagen met behoorlijke rugpijn. Het schoot er in na een massage tijdens de 12-uurs estafette, het mag een wonder heten dat ik de laatste vijf ronden nog heb kunnen uitlopen.

Zondag heb ik vrienden van Haag (Yvonne en Murat) helpen verhuizen, samen met Hans D., Ton van P. (de mimespeler van het Koorenhuis, lid van mijn trainingsgroep en de masseur…), de drie Paulen (Van O., Kr. en Verst.) en Marlies. Maar vanwege die rug beperkte dat helpen zich bij mij tot het dragen van wat lichte doosjes en voorwerpen, het ècht zware werk (ijskast, banken, kasten enz.) liet ik aan de anderen over. Wel heb ik nog geholpen met het nuttigen van soep, eten van broodjes en het drinken van drankjes in de tuin van de nieuwe woning. Tja…

Vandaag wel naar mijn werk gegaan, bloemen en cadeautjes gekocht en ‘s avonds op verjaardagsvisite bij mijn dochter. In het weekend vieren we het echt.

Img_3525Img_3448 Img_3457 Img_3487 Img_3489 1153qi3 Nog wat plaatjes van de 12-uurs estafette! En morgen komt er weer iets cultureels’…

12-uurs estafette: It was a Beautiful Day

Het was een fantastische dag, daarover waren in elk geval alle deelnemers van het team ‘Free Hugs’ het eens.

De dag begon voor mij als altijd vroeg. Na alle rugzakken vier keer te hebben gecontroleerd, pakte ik de vier klapstoeltjes en bracht deze eerst naar de Laan van Poot. Met de fiets.

Img_3431Img_3443Daarna teruggefietst, hond uitgelaten, geld opgenomen en met de rest van de bagage – sportkleding, zelfgemaakte brownies, appeltaart, paperassen en fototoestel – weer terug naar de club. Als ‘team-captain’ ging ik eerst de startnummers ophalen en betaalde ik de borg voor de chips. Vervolgens liep ik naar het middenveld waar de tenten van de diverse ploegen waren en werden opgezet. Weldra zag ik de andere Free Huggers Ronald, Ron en zijn mentor Tiny en Koen. Even later kwam ook Hans, waarmee de ploeg compleet was.

Img_3447Img_3455Img_3451Om exact negen uur was de start van de 12-uurs estafette sololopers 6 en 12 uur en de mií teams voor de 12 uur. Later op de dag, om 15.00 uur, zouden de mií teams voor de 6 uur van start gaan.

Img_3477 Img_3501_3 Img_3458 Img_3439 Vanaf het moment van de start werd het een dag waarbij inspanning en ontspanning elkaar afwisselden. Elke keer nadat een teamlid de ronde over 1853 meter had afgelegd, tikte hij/zij degene die na hem kwam aan waarop deze het rit aannam. Zo ging dat 12 uur lang achter elkaar, steeds in dezelfde volgorde en steeds hetzelfde rondje vanaf de atletiekbaan naar buiten, rechtsaf en na ca. 500 meter weer rechtsaf het duinpad op, na ca. 800 meter weer rechts en terug naar de baan waarop de volgende loper werd aangetikt.

In de tussentijd was het gewoon een kwestie van relaxen, een beetje kletsen, wat eten of drinken en naarmate de dag vorderde een bezoekje aan een van de masseurs. De sfeer is een beetje te vergelijken met die op een camping.

Img_3490

Img_3475Nu wist ik van tevoren dat we een groepje hadden met een paar pittige lopers, maar toch was onze reactie er een van scepsis en ongeloof toen bleek dat we na een uur of vier op de derde plaats van de 15 deelnemende teams stonden. Wel leuk natuurlijk, maar dat zou wel veranderen dachten we zo, de dag was nog lang. Maar weer een paar uur later stonden we nog steeds op een derde plaats, even zag het er zelfs naar uit dat we op de tweede groep ‘De Jonge Rotten’ gingen inlopen. Dat kwam niet in de laatste plaats door Tiny, die een onvermoeibare locomotief bleek die zeer constant rondjes van tussen de 7.10 en 7.25 bleef lopen, de hele dag door, tot op het eind. Verder waren met name Koen en ook Ronald zeer snel, die hebben allebei een keer onder de zeven minuten gelopen.

Img_3444Saillant detail was dat ik enkele van de Jonge Rotten, die later onze directe rivalen bleken te zijn, voor de start had ontmoet. Zij  waren de zwarte pieten die mij afgelopen december hadden bijgestaa
n toen ik Sinterklaas was op de school waar mijn dochter ‘juf’ is. Wie had ooit gedacht dat de Sint nog eens een hardloopwedstrijd met zijn knechten zou aangaan?

Naarmate de dag vorderde werd het voor veel lopers zwaarder, wat je zag aan de oplopende tijden. Zelf had ik twee ronden waarbij ik niet vooruit te branden leek, maar in latere ronden en vooral in de allerlaatste, trad er weer herstel op.

Img_3512_2 Img_3529Hoe dan ook: we bleven op een keurige derde plaats. De groep die na ons kwam was op vier rondes achterstand gezet, maar het verschil met de Jonge Rotten was miniem, hetzelfde aantal ronden. De winnende ploeg, ADHD, was echter 10 ronden uitgelopen op De Jonge Rotten en Free Hugs, dus hun winst was overtuigend. Pas later, na de voor Oranje teleurstellende wedstrijd, werden bij het clubhuis de prijzen uitgereikt. Eerste team bij de 6 uurs werd trouwens Twins and Peaks, met o.a. Mike, Ton H. en zijn broer en Peter. Ook van hen hierbij een foto.

Wat rest ons nog te zeggen? Dat de sfeer bij dit evenement alom optimaal was. Dat fotografen Lodewijk van Dongen en Arne Dutour Geerling weer prachtige fotoreportages van het hele evenement hebben gemaakt (trek wel een uurtje of wat uit); dat speaker Dick Witmont vriendelijk wordt bedankt voor de free publicity met betrekking tot mijn weblog De Cultuurbarbaar; dat er belangstelling en support was van onder andere de twee zonen van Tiny, van Helmie, Ton en vele anderen. Dat de pizza’s die we aan het eind van de loop hadden besteld bij Domino’s Pizza binnen een mum van tijd bezorgd waren en prima smaakten. Dat ik voor het eerst van mijn leven in oranje supporterskleding was gehuld (met dank aan Ronald en JVC) maar dat dit niet heeft geleid tot winst voor Oranje. En Jeanet Bloks, opperhoofd van de 12-uurs met haar ‘staf’ Ben, Frank Inklaar enz. alle dank voor het welslagen van alweer een grandioze estafette!

De kleine foto’s kunnen met één muisklik groter worden weergegeven!

Img_3438Img_3519

Img_3460_2 Img_3465 Img_3517 Img_3507Img_3522

Tot slot nog dit speciale filmpje!!!