Uitgelopen…

Na een dagje werken was het fijn om weer te gaan trainen. Een rustig duurloopje had ik gedacht. Er stond echter een redelijk pittig trainingsprogramma op de rol.

HazenBij het inlopen voelde ik mijn benen wel een beetje, maar daags na een halve marathon is dat niet zo gek natuurlijk. Ik hield mij gedeisd in de achterhoede, wat ditmaal om genoemde reden niet veel moeite kostte.

Na het inlopen en de oefeningen in de duinen keerden wij terug naar de Laan van Poot. Daar zouden we drie series op de baan doen, bestaande uit 200-400-600-400-100 meter. Dit weliswaar in een ingehouden tempo (52/54 seconden op de 200 m., 1’50” op de 400 m. enzovoorts) maar al snel ging het toch wat vlotter. Ik had de training kunnen volbrengen, maar het leek mij wijzer om deze avond als uitlooptraining te beschouwen.

Hazen_in_schieveen Kort en goed (letterlijk), na één serie ben ik rustig naar huis gelopen en heb mij de rest van de avond gewoon ontspannen.

Oh ja, je zult je afvragen wat al die plaatjes van hazen hier doen. Welnu, Maurice zocht hazen geloof ik, Daniëlle ook, dus als zij dit lezen mogen ze er gerust een paar van dit weblog afhalen voor eigen gebruik. Ik heb ze per slot van rekening ook gejat…

Advertisements

Achmea Halve Marathon als Haarlemmer Olie

‘What a Day for a Daydream’ zong John Sebastian van The Lovin’ Spoonful’ in de jaren zestig al. Je stelde je bij die song een heerlijk rustige, zonnige dag voor. In navolging hiervan zou je kunnen zingen ‘What a Day for Half a Marathon’.

Img_5223 Img_5222 De stoptrein van Den Haag CS naar Haarlem ging door een mooi Hollands landschap, met uitgestrekte weilanden, zelf wat koeien daarin, en bij Voorhout en Hillegom bloembollenvelden die zelfs nu niet geheel en al kleurloos waren. Zelfs de nieuwbouwwijken bij o.a. Heemstede-Aerdenhout zagen er esthetisch verantwoord uit. Wie mijn weblogs volgt, weet dat ik nogal eens flink kan vitten op de verloedering van ons landschap, maar bij deze route was daar weinig aanleiding toe.

Img_5201 Img_5203 Vanaf station Haarlem was het een kwartiertje lopen naar de Grote Markt. Ik was er vroeg, rond half elf, het was er dan ook nog rustig. Op mijn gemakje liep ik naar de Jacobijnestraat, waar ik in een nagenoeg lege zaal rustig mijn formulier kon invullen en bij het inschrijftafeltje à raison van dertien euro’s de envelop met inhoud (startnummer, spelden, waardebonnen enzovoorts) kon ophalen. En bij het kraampje buiten een t-shirt.

Img_5205 Img_5206 Img_5207 Daarna weer naar de Grote Markt gelopen en bij een rustige uitspanning waar nog net wat zonnestraaltjes opvielen een cappucino genomen. Toen ik even later wegging, was er even paniek. Waar was mijn fotocamera? Ik had ‘m net nog in handen gehad en wat shotjes van de voorbereidingen gemaakt (zie foto’s). De dame die mij had geholpen wist het ook niet. Rugzak ter plekke helemaal geledigd, niets. Uiteindelijk bleek-ie op een barkruk bij de kassa te liggen, na het afrekenen was ik kennelijk vergeten hem mee te nemen.

Terug naar de Jacobijnestraat. Daar zag ik Ruud Nobel van Haag Atletiek, hij is een van de snellere lopers uit de recreatiegroep. Hij wilde vandaag onder de 1.30 lopen.

Img_5214 Omgekleed, beetje ingelopen en terug naar de Grote Markt. Ik was juist op tijd om de eerste loper van de 1,5 km te zien binnenkomen, voorafgegaan door een escorte van motoragenten.
Ik liep vervolgens naar de start en kwam daarbij terecht in het startvak van de recreatielopers. Daar zag ik HEM…. Rinus! Ik begroette hem waarna hij iemand vroeg om ons op de foto te zetten met zijn camera. Foto en zelfs een filmpje. Rinus was namelijk van plan om onderweg filmopnamen te maken.

Daarna begaf ik mij naar het startvak voor de wedstrijdlopers. Tien minuten later werd het startschot gegeven. Ditmaal was er geen tijdregistratiemat en chip maar een startnummer met geïntegreerde tijdregistratie, die ging werken nadat je voorbij de fuik was.

Meteen ging ik snel en soepel weg. Gek, mijn paslengte lijkt toegenomen, ik merkte dat het vrij snel ging. En gelukkig kon ik het tempo ruim 21 km lang volhouden. Het parcours was mooi, maar niet al te licht. Vooral in de Kennemer Duinen was het soms moeilijk met de vele hellinkjes en stukken gemeen vals plat (niet mijn sterkste punt zoals bekend) maar echt veel tijd heb ik er geloof ik niet verloren.

De tussentijden weet ik niet meer precies, wel weet ik dat ik op het 15 km punt op 1.12’25” zat, op 20 km. op 1.37’50”. Toen wist ik dat er een mooie tijd in zat. En die mooie tijd kwam: de laatste twee kilometers wist ik nog te versnellen en nadat ik in een sneltreinvaart de Zeilstraat was gepasseerd en de Grote Markt opdraaide, zag ik de tijdklok: 1.42′.53”! Netto bleek dat 1.42’23” te zijn. Mijn snelste halve marathon van de afgelopen vijf jaar!

Ik ben bovendien vierde 60 plusser geworden. Ik heb weinig reden tot klagen.

Ik heb direct mijn rugzak bij de kledinginname opgehaald, ben naar het gebouw waar de  kleedkamers waren gelopen en heb mij daar gedouched en omgekleed, onderwijl een appelnotengebakje dat bij de finish werd uitgedeeld verorberd en ook de flesjes water en sportdrank bleven niet ongeopend. Ruud was er ook al, hij was terecht zeer tevreden met 1.26”, ruimschoots onder de doelstelling.

Img_5215 Nadat we weer spic en span waren, liepen we gezamenlijk op naar het station om de thuisreis te aanvaarden. Ruuds gezin wachtte en ik moest nog naar de verjaardag van een buurmeisje. Maar eerst stuitten we op Rinus, die een trainingsloop van deze halve marathon had gemaakt. 1.48", toch nog snel voor een fotograferende hardloper. "Ja, ik liep met een jongedame op die een tijd wilde neerzetten", zei Rinus. Ja, dat snap ik… 😉

Opeens ging mijn GSM: "Hoi Fred, met Helmie, Mike en ik zijn nu op de Grote Markt, we wilden je komen aanmoedigen!" Nou ja, dat is leuk, een eigen supportersclubje… Echter ik was al binnen, in een tijd waar ik eigenlijk alleen maar van kon dromen. Maar soms worden dromen bewaarheid.

Img_5217 Op de Grote Markt kwam ik het sportieve stel tegen. Even op de foto, met Ruud erbij… Ze waren helemaal van Den Haag naar Haarlem komen fietsen. Nou ja, prachtweer en prachtroute natuurlijk. En zó lang is het voor fervente fietsers nu ook weer niet, 69 km. of daaromtrent. Morgen is voor hen een rustdagje, dan gaan ze een duurloop van 3 uur doen… Als die niet gaan ‘knallen’ straks in Eindhoven, dan weet ik het niet meer…

Uiteindelijk hebben Ruud en ik toch de trein gehaald en hebben een ontspannen reis richting Den Haag gemaakt, wederom langs het ouderwets-Hollandse landschap.

Thuisgekomen, snel omgekleed en op visite bij het buurmeisje. Het was erg druk, wel dertig mensen, kinderen en volwassenen. Slagroomtaart, pompoensoep, allerlei snacks, wijn en bier. Vreemde combinatie, maar wel lekker allemaal. En ach, na zo’n dag mag je wel een keertje minder ascetisch zijn, toch?

Tenslotte hier het filmpje dat door Rinus is gemaakt van de halve marathon. Let wel: al lopend!!

Delft on a sunny afternoon

De overdekte binnenplaats van De Prinsenhof, de Van der Mandele zaal

Vandaag naar Delft! Als ik dit zo opschrijf, lijkt het wel of er een reis naar het andere eind van de wereld is gemaakt. Niets is minder waar. Van mijn huis naar Delft is met het openbaar vervoer minder dan een uur, ongeacht of je met RandstadRail 3 en vervolgens tramlijn 1 gaat of met de trein. Ach, ik ga er zo vaak heen eigenlijk, voor de Kopjesloop bijvoorbeeld, voor de Golden Ten en afgelopen zomer voor de Kerkpolderlopen. En ook met grote regelmaat voor zomaar een bezoekje, een beetje shoppen, een terrasje, een museumbezoek.

Img_5156Img_5155_2Een paar kilometer van Den Haag af dus, maar toch lijkt het steeds alsof je in Delft in een heel andere wereld terecht komt: vooral het centrum is nog echt ‘oud’, met al die pittoreske straatjes, steegjes, hofjes en fraaie monumentale gebouwen. Maar goed, hiermee vertel ik niets nieuws.

Doel van het culturele uitstapje met Karin was Museum Het Prinsenhof. Tot en met 30 november is daar een tentoonstelling van de verzameling van Hugo Tutein Nolthenius. Hugo hoe?! Nooit van gehoord! Troost u, ik ook niet.

Img_5159Maar voordat we deze tentoonstelling bezochten hebben wij zeker een uur in de volle zon gezeten. Dat was in een rustige achtertuin van een uitspanning direct naast De Prinsenhof. Daar hebben we ook gelunchd, knapperig-warme broodjes met oude kaas en tonijnsalade. Het was er bloedwarm, want de zon scheen volop en de tuin is aan alle kanten ommuurd.

Img_5171Voldaan en alweer wat zongebruind keerden we terug naar Het Prinsenhof en naar Tutein Nolthenius. Oh ja, wie was dat ook alweer. Van tevoren had ik al wat internetsites geraadpleegd. Tutein Nolthenius was directeur van de Nederlandse Oliefabriek en een gerenommeerde kunstverzamelaar die aan het begin van de twintigste eeuw in één adem genoemd werd met – bijvoorbeeld – Lodewijk Cornelis Enthoven en Helene Kröller-Müller.

Img_5160Img_5162Img_5166Het aardige van de expositie vond ik vooral de diversiteit ervan. Nolthenius had bijzondere belangstelling voor oosterse keramiek, en in zijn statige herenhuis in Delft hingen de werken van onder andere Vincent van Gogh en Isaac Israëls. Hij wist dus wel wat kunst met een grote K was, al moet wel gezegd worden dat Nolthenius bij zijn aankopen geadviseerd werd door één van Nederlands bekendste kunstcritici uit het begin van de vorige eeuw, Hendricus Petrus Bremmer. 

Img_5180 Img_5178 Img_5175 Ook wist Tutein Nolthenius als directeur van de oliefabriek uiting te geven aan zijn voorliefde voor toegepaste kunst. De prachtige reclameaffiches, naar het ontwerp van Jan Toorop, zijn hiervan een goed voorbeeld. Deze werden uitgevoerd in Jugenstil, sinds de uitgave van de affiches ook bekend als Slaoliestijl. Tutein Nolthenius bracht op deze manier het volk in aanraking met vernieuwing in de kunsten. Ook zijn eigen kunstverzameling diende dit nobele doel. Verschillende malen stelde hij zijn collectie tentoon.

Img_5167Img_5170Na zijn dood in 1944 viel zijn collectie uiteen. Een deel kwam terecht bij familie, een ander deel werd geveild. In Museum Het Prinsenhof is een deel van collectie herenigd. Wij zagen hier foto
‘s, documenten en verrassende objecten, waaronder nooit eerder vertoonde glas-in-lood ramen van Harm Kamerlingh Onnes en Johan Thorn Prikker. We hebben ook nog een deel van de rest van Museum de Prinsenhof bezocht, onder andere de befaamde trap waar Bathazar Gerardtsz ooit de fatale schoten op ‘vader des vaderlands’ Willem van Oranje loste.

Img_5186Img_5189Img_5195Img_5196En na de Prinsenhof? Dat werd Museum Lambertus van Meerten. Een mooi woonhuis met veel keramiek en tegelwerk. Interessant vooral vanwege het interieur.

Na het gebouw van boven tot onder te hebben bekeken, zochten we weer de buitenlucht op. We zochten een terrasje voor een afzakkertje maar alles was bezet. Dus hebben we wat kunstnijverheidswinkeltjes en een gallerie bezocht, waarna we de tramhalte opzochten om huiswaarts te keren.

Wij gingen ieder ons weegs. Zelf ging ik nog naar de grootste kruidenier van Nederland om aanvullende boodschappen te doen, waarna het weekendritueel zich in de keuken voltrok. Geen exotisch maal dit keer, maar spinazie met aardappelen, een eitje en gehaktballetjes. Gewone Hollandse pot, ook weer eens lekker.

Herfstsferen

De komende weken zal bij tijd en wijle zo’n plaatje als hierboven op dit weblog verschijnen. Tijdens mijn dagelijkse ommetjes en eventuele boswandelingen in het weekend is de kans groot dat je op dit soort herfsttaferelen stuit en ik kan dan niet nalaten om daar een kiekje van te maken.

Dit weekend staat het programma al zo’n beetje vast. Vandaag een ‘cultureel’ uitstapje naar Delft, morgen een sportief uitstapje naar Haarlem, waar ik meedoe aan de Achmea Halve Marathon. Daar hoop ik in ieder geval ook Rinus te zien, voor hem is dat een van de laatste trainingslopen voor de ‘hele’ marathon in Eindhoven begin oktober.

Img_5154Het weer is nog mooi, maar de dagen worden korter, de bomen beginnen te kleuren en hier en daar liggen de straten bezaaid met kastanjes en eikels. Herfst. Daar hoort een toepasselijk muziekje bij wat mij betreft. Bij deze dan! Autumn Leaves in een verstilde versie van de helaas te jong overleden Eva Cassidy…

Lopen door natuur en cultuur

Woensdagavond heb ik de training gemist, dus moest ik vanmorgen van mijzelf de training inhalen. Het werd een duurloopje van ca. 80 minuten. De vertrouwe route: via de Zonnebloemstraat en de Fuutlaan liep ik richting duinen. Daar naar boven waar ik wat oefeningen deed. Daarna ging ik weer terug naar de Laan van Poot. Drie korte steigerungen en dan naar de baan. Het zat niet in de planning, maar daar liep ik vier tempo’s: 400 m. in 1’51”, rondje uitlopen, 200 m. in 50 seconden, andermaal 400 m. in 1’42” (ditmaal liep ik in het kielzog van twee andere lopers) en daarna nog eens twee maal 200 m.

Vervolgens rechtsaf de Laan van Poot af, aan het einde de duinen in en via de Egelopvang het pad af en naar links, richting Kijkduin. Met onderweg nog twee korte versnellinkjes, hooguit 50 meter. Naar boven en bij het Deltaplein naar beneden. Het idee was om een kilometer in snel tempo te lopen, maar ik veranderde van gedachte. Bij Meer en Bos begon ik met een laatste tempo van 10 minuten tussen duurloop 3 en wedstrijdtempo in huiswaarts. Ik doe dat zo nu en dan en wat opviel was dat het eind van die tien minuten zo’n 150 meter na mijn huis ophield, waar dat een maand of twee geleden nog bij onze voordeur was. Dat was meteen het einde van de training, al liep ik nog wel tien minuutjes rustig uit. Toch nog iets gedaan.

Kunst op de donderdag

Wanneer je droomt, maak je soms de meest bizarre situaties mee. Of de volgorde van de gebeurtenissen lijkt volslagen onlogisch, of de mensen die je tegenkomt voelen heel vertrouwd maar ben je overdag nooit tegengekomen. Niet bewust tenminste. Of een bekende die gedurende de droom opeens verandert in een andere bekende uit jouw omgeving.

Alice_21Alice_31Ik bedacht mij dit toen ik vanmiddag in Gemeentemuseum Den Haag de expositie van Pat Andrea bezocht waarin de kunstenaar op enorme doeken dikwijls absurdistische scènes uit het verhaal Alice in Wonderland had weergegeven. Al eerder had ik het gezien maar was er een beetje vluchtig langs gelopen, nu heb ik het iets beter bekeken en meteen de verhaaltjes naast de schilderijen gelezen.

In Alice in Wonderland beleefde de hoofdpersoon de meest bizarre avonturen in het land onder in het konijnenhol. Met wonderlijke dieren zoals De Maartse Haas, de Gekke Hoedenmaker, Het Witte Konijn en de HartenkoninginAlice_51Alice_61Alice_71. Ze zijn allemaal te vinden in Andrea’s mooie en fantasievolle schilderijen. Maar het blijft niet bij Wonderland alleen. Andrea reisde ook met Alice naar het land achter de spiegel uit Lewis Carrolls tweede boek Through the looking-glass and what Alice found there (Alice in Spiegelland). Hier verblijven de misschien minder bekende, maar daarom niet minder bijzondere personages als Humpty-Dumpty, Tweedledum en Tweedledee.

Pat Andrea heeft in de schilderijen – die in het Gemeentemuseum tot en met aankomend weekend(!)e zien zijn – een geheel eigen en originele interpretatie gegeven van de verhalen.

Alice_91In het oorspronkelijke verhaal van Lewis Carol wordt Alice als een keurig, beleefd, ietwat onhandig meisje neergezet. Geheel volgens het ideale beeld van hoe een meisje uit die tijd moest zijn. Bij Pat Andrea is zij een ‘modernere’ Alice, een jonge vrouw (meisje mag je tegenwoordig niet meer zeggen geloof ik, het is ‘leuke meid’) zoals je die veel op televisie ziet: een meer zelfverzekerde, jonge vrouw, die er elk schilderij anders uit kan zien: blond- of roodharig, groot of klein. Niet een uniform plaatje, maar telkens weer een verbeelding van een andere vrouw – wel met als constante factor de sportschoenen die zij draagt.

Champignon1De schilderijen waren eigenlijk bedoeld als illustraties voor een bijzondere uitgave van Alice in Wonderland en Alice in Spiegelland. nWel bijzondere illustraties, want zoals gezegd zijn het grote doeken van 150 x 180 cm. Andrea maakte voor elk hoofdstuk twee afbeeldingen, waarin zowel de meest roemruchte scènes zijn te ontdekken als minder bekende onderdelen van Wonderland of het land achter de spiegel. Ook de gebruikte technieken zijn veelzijdig: Andrea gebruikte zowel verf als potlood, soms gedetaileerd, de andere keer volstaan een paar duidelijk lijnen om een personage neer te zetten.

De boeken zijn uiteraard in de museumwinkel verkrijgbaar.

De Israëltjes

Israels_31Israels_111Het was trouwens niet de enige expositie die ik gisteren bezocht. Momenteel is er ook een grote tentoonstelling van het werk van vader Jozef en zoon Isaac Israels, de beroemde kunstschilders. Het werk van Jozef wordt wel vergeleken met dat van Rembrandt, vanwege de meer klassieke ‘touch’ en het spel met licht en donker, terwijl zoon Isaac een wat lossere stijl had, met helderder kleuren.

Israels_101De expositie was, zoals gezegd, uitgebreid, er hangen veel schilderijen en tekeningen van beide kunstenaars. Ook zie je in een vitrinekast zelf-gemaakte briefkaarten van Jozef aan goede vrienden, met bloemrijke en niet van humor gespeende teksten en schetsmatige pentekeningetjes. Liefhebbers van goede schilderkunst kan ik een bezoek aan het Gemeentemuseum Den Haag van harte aanbevelen. Je kunt zelfs een originele tekening van een van de Israëls winnen! Bij de ingang van de expositieruimte kun je een formulier pakken en de drie vragen die daarop staan (niet al te moeilijk) beantwoorden. Je gegevens invullen, formulier in een bus doen en afwachten maar…

PAUZE

Jammer maar helaas: door drukte en veel administratieve rompslomp heb ik gisteravond niet met de groep kunnen trainen.

Vandaag ga ik de schade inhalen. Vanavond een update!

Keep on running!

Bjorn Paree heeft een keer gevraagd om de lopen waaraan ik in de nabije toekomst wil meedoen, op een rijtje te zetten. Dat doe ik meestal niet, om reden dat ik soms op het laatste moment beslis aan welke loop ik meedoe.

Echter, er zijn aardig wat lopen waar ik mij voor ingeschreven heb resp. die ik van plan ben te gaan lopen. Voor nu tot en met eind november worden dat in ieder geval:

Achmea Halve Marathon te Haarlem, zondag 28 september;1 van de 4 loop, 10 km te Den Haag, zaterdag 4 oktober;Halve marathon Eindhoven, zondag 12 oktober;Halve marathon Terschelling (Berenloop), 2 november;Rabo Robuust Run, halve marathon Monster, 8 november;Zevenheuvelenloop, 15 km loop te Nijmegen, 16 november.

Uiteraard ijs en weder dienende, als alles heel blijft, geen blessures, griepjes of andersoortige persoonlijke omstandigheden roet in het eten gooien, enzovoorts.

Menigeen zal zeggen: Nounou Fred, is dat niet een beetje veel? Ik denk echter dat, mits de regelmaat van de trainingen er in blijft, en ik mij bij de onderscheiden lopen niet ‘kapot’ loop, het best te doen is. Sterker nog, je wordt er nòg sterker(!) van. Hoop ik. En, het voornaamste: ik vind het leuk om te doen! Dat hoor je mij meestal niet zeggen tijdens zo’n loop, maar dat is wat anders. Herkenbaar, denk ik. Keep on running! is het motto, in navolging van The Spencer Davis Group featuring Steve Winwood. Ja sorry, oude meuk uit 1966, maar goeje meuk toch? Voor moderne bandjes moet je bij Daniëlle zijn… 😉

Img_5133Img_5137Img_5132Vandaag waren er zeven collega’s van andere toezichthoudende organen bij ons op bezoek. Zij kregen een rondleiding door het gebouw en enkele collega’s gaven een presentatie waarbij zij vertelden over hun werk. Na afloop was er een aangeklede borrel waarbij alle collega’s in de gelegenheid werden gesteld kennis te maken met onze gasten, waarvan de meesten echter alweer huiswaarts gekeerd waren.