1 van de 4 – deel 2 met winterwit staartje

Vanmorgen ben ik meegereden met Fred de Vries, de broer van mijn buurman Jan, die ook meeging. Verder Jans voetbalkameraad René E., die mij heel bekend voorkwam maar ik weet niet meer waarvan. Het bleek dat we elkaar jaren geleden in Griekenland (Kos) hadden ontmoet. Wij (mijn vrouw, dochter en ik) zaten in hetzelfde hotel als René en zijn gezin. Regelmatig spraken we elkaar in het zwembad, meestal onder de parasol vanwege de verzengende hitte.

Img_6145 Van dat laatste was vandaag geen sprake, integendeel. Vooral in de vroege ochtend was het bitter koud. Ik was op alles voorbereid: mijn rugzak bevatte een lange tight, wat extra t-shirts en nog wat van die dingen. In Freds auto reden we naar de Buurtweg in Wassenaar, waar het clubhuis van The Hague Road Runners zich bevindt.
We waren er redelijk vroeg, dus tijd genoeg om het startnummer op te halen, ons om te kleden en een stukje in te lopen. Ik besloot toch maar in korte broek te lopen, maar het bovenstuk was een t-shirt met lange mouwen en een sportpully, eveneens met lange mouwen. Met op het borstgedeelte zorgvuldig het startnummer ’90’ opgespeld.

Om 11.00 uur was de start van de 10 km, even later zou de 5 km van start gaan. Zoals ik al aangaf maakte ik mij geen illusies, bepaald niet. De trainingen gingen de afgelopen week niet lekker dus ik zou al in mijn handen wrijven met 46, 47 minuten. Van de kou hoefde ik in elk geval niet in mijn handen te wrijven, want ik had mijn sporthandschoenen aangedaan.

Img_6146Tijdens het inlopen kwam ik dit groepje mede-Haaglopers tegen, bezig met hun warming-up. Het was tevens een beetje het parcours verkennen. Dat ging via de Buurtweg langs Park Duingeest naar de Ruychrocklaan, waar we linksaf Park Clingendael ingingen, en na pakweg één kilometer via het toegangshek naar links. Vervolgens via wat bospaden een paar keer linksaf waarna we weer bij het clubhuis van HRR kwamen, en die ronde deden we drie keer.

De start was vrij voortvarend. Al snel kreeg ik in de gaten dat het zo beroerd nog niet ging. Na ongeveer drie kilometer moest ietsje gas worden teruggenomen, maar dramatisch was dat niet. Wel gingen een paar mensen van mijn groep mij in de laatste kilometers voorbij. Het was weer het bekende probleem, darmkrampen noopten mij tot iets langzamer lopen. Even speelde ik met de gedachte om af te haken na de tweede ronde, maar ik bedacht mij bijtijds. Zonde, gewoon doorlopen, ook al ging het moeizaam. En dat was maar goed ook want ik herstelde enigszins. Bert, Jos en Ilse die mij even daarvoor voorbijgingen, kreeg ik zowaar weer in het vizier en de afstand tussen hen en mij werd kleiner. De allerlaatste kilometer hoorde ik: "Fred! Wacht even!!" Wie het was, geen idee, maar het gaf mij net dat beetje extra waardoor ik de laatste 500 meter nog wat harder kon en zowaar Bert nog voorbijging. Jos was net iets te ver op ons uitgelopen, evenals Ilse.

Imgp2747 Tijd: 45’50”. Daar was ik meer dan tevreden mee. De man die mij had verzocht te wachten bleek Ton van W. te zijn (ik had het kunnen weten natuurlijk). Hij zei nog dat ik dankzij zijn opmerking onder de 46 minuten ben gebleven. Dat zou zomaar eens kunnen! Bedankt Ton! 😉

Achteraf bleek dat goed voor een elfde plaats (van de 39 lopers in de categorie 55 plus). Er is geen 60 plus categorie, in dat geval zou ik eerste 60 plusser geweest zijn (met dank aan clubgenoot Anno G. voor de correctie!). 

Snel naar het toilet en daarna een lekkere warme douche. Arne en Ton van der P. hadden ook goed gelopen, Ton is netjes onder de 50 minuten gebleven en Arne, die mij onderweg voorbijkwam, zat ‘ergens’ in de 44 minuten. Goed gedaan heren! Dat geldt uiteraard ook voor de anderen van Groep 6, Jos, Bert, Ilse, Hans en Fatima. Van diverse andere mensen (o.a. Mike (37 min.), Helmie (41 min.) en Ruud (38 min.)) hoorde ik dat zij zich kranig hebben geweerd. De uitslagen staan hier.

Ik voelde mij na de loop een stuk beter, vooral mentaal was ik lekker opgekikkerd. Wel waren mijn buurman Jan en zijn broer Fred voor mij gefinished, maar dat zijn best goede lopers en het verschil was niet dramatisch groot. Jan had net als Arne ‘ergens’ in de 44 minuten gelopen, Fred zat zo’n twintig seconden voor mij.

Img_6154Img_6158 Img_6159 Na afloop in het clubhuis weer zo’n lekkere pannenkoek met stroop verorberd. Een goede traditie van de HRR! Nog even met deze en gene gepraat, daarna ‘back home’ met Fred en zijn andere passagiers. Het was inmiddels flink beginnen te sneeuwen, dus kreeg deze 1 van de 4, de tweede van dit seizoen, nog een winterwit staartje…

Wedstrijdvoorbereiding

Vanmorgen drie kwartier met Groep 6 door de duinen gelopen voor een wedstrijdvoorbereiding. Dit omdat zondagmorgen de tweede 10 km wedstrijd van de serie ‘1 van de 4’ is, ditmaal bij onze Haagse collega-vereniging The Hague Road Runners (HRR). Ik ben bang dat het minder snel zal gaan dan de vorige keer. Niet om mijzelf in te dekken, maar het lopen ging vandaag niet echt lekker, de benen zijn gevoelig en bij de geringste versnelling zit ik al boven mijn adem. Woensdag ging ook al niet optimaal. Nou ja, we zien wel. Het is sowieso een leuke loop en een mooi parcours.

Vanmiddag was Sint Nicolaas en zijn gevolg bij Hand- soft- en honkbalvereniging ‘Wings’ te gast. Dit nadat hij daartoe een verzoek had gekregen. Het toeval wil dat dit verzoek kwam van een collega van mijn dochter die onderwijzeres is. Op die school komt Sinterklaas volgende week ook. De wereld is klein…Zo’n 25 kinderen waren er met hun ouders. Een voor een kwamen ze bij de Sint, die hen stuk voor stuk toesprak, waarna ze allemaal strooigoed kregen van de ene Piet en een cadeau van de ander. Allemaal sportieve kinderen, handballers, softballers, honkballers, zwemmers, dansers, noem maar op.

De Sint houdt het maar bij hardlopen. Sportief zat…

Toorop en Erasmus in beeld bij Boijmans

Donderdagochtend heb ik eerst een stukje gelopen naar en door de duinen, tot Kijkduin, en daar weer terug via de Bosjes van Pex naar huis. Veertig minuten. De benen voelden nog wat ‘zurig’ aan van de woensdagavondtraining, het was dan ook niet meer dan een rustige uitloop-training.

Img_6094Later besloot ik naar Rotterdam te gaan, naar Museum Boijmans van Beuningen. Daar is een tentoonstelling van het werk van Charley Toorop. De evenals haar vader, Jan Toorop, zeer beroemde kunstenares leefde van 1891 tot 1955.
Wie aan schilderijen van Charley Toorop denkt, ziet meteen die strenge, in harde lijnen aangezette zelfportretten voor zich, waarop je een vrouw ziet die een hoge intelligentie paart aan sensitiviteit en een onafhankelijke, vrijzinnige geest. Zoals steeds bij Tooropbeklijven vooral die zelfportretten, met de grote ogen en de neusgaten waarmeeze de wereld in zich opnam. Die ogen hebben iets indringends, schijnbaar ongenaakbaars, maar toch met een zweemingehouden twijfel over zichzelf. Op de tentoonstelling zie je ook foto’s van Toorop waarop zij er minder hard en wat gevoeliger uitziet dan de beelden die zij van zichzelf schildert.

Img_6095Img_6092Img_6093Img_6097Maar naast de vele zelfportretten schilderde ze ook veel portretten van anderen: familieleden, vrienden en collega-kunstenaars, soms in groepsverband. Ook zie je werk dat minder bekend is van Toorop: appelbomen, landschappen, bloemen, stillevens.
Het is alles van een grote schoonheid. Het is ook best een grote expositie, maar liefst 120 schilderijen van hoge kwaliteit. Toorop was een productieve kunstenares.

Img_6099Img_6098Img_6100Als dochter van Jan Toorop, zelf een bekend schilder, met eenconflictueus huwelijk koos ze gedurende haar turbulente leven voor watze als haar eigen roeping beschouwde. Voor dat hogere houvast moestalles wijken, kinderen, relaties en ‘Vooral geen principes – werken – en onze eigen opvattingen verzuiveren’.

Haar eenzaamheid probeerde ze dragelijk te houden door haar totaledevotie voor haar schilderwerk. Zoals ze aan de dichter Marsman schreefmet wie ze in de zomer van 1924 een relatie had: ‘Het is àltijd weer dat: strijd tusschen vrijen en werken. Samen gaat haast niet – bij mij tenminste; strijd tusschen vrouw zijn en scheppend werken.’
De catalogus ‘Vooral geen principes!’ die je in de museumwinkel van Boijmans kunt kopen is zeer de moeite waard.

Img_6105De tentoonstelling van Toorop loopt over in een expositie over Desiderius Erasmus, of liever de manier waarop een aantal kunstenaars onze beroemdste humanistische schrijver-filosoof heeft afgebeeld.

Aanleiding voor de expositie was een portret van Erasmus dat onlangs op een veilig is aangeboden. Dit vijf eeuwen oude portret is het eerste originele portret dat in de laatsteanderhalve eeuw is ontdekt. Deskundigen vermoeden dat het door HansHolbein de Jonge is geschilderd. Een film die bij de tentoonstelling wordt getoond laat zien hoe deze deskundigen tot deze conclusie komen. Het portret is voor het eerst te zienin deze tentoonstelling, getiteld Erasmus in beeld.

Dat er zoveel afbeeldingen van Erasmus zijn heeft ook met de man zelf te maken. Hij was niet alleen een van onze meest prominente wijsgeren, enige ijdelheid was hem niet vreemd. Hij had grote waardering voor kunstenaars en heeft zichzelf meerdere malen laten portretteren. Niet alleen door Holbein – die ook zijn ‘Lof der Zotheid’ van illustraties voorzag -, maar ook door Quinten Massys, Hans Holbeinde Jonge en Albrecht Dürer. Deze tentoonstelling brengt portretten bijeen van Erasmusdoor de beste kunstenaars van zijn tijd.

01_holbein_erasmus_150pix202_massys_erasmus_rome_150pix03_durer_erasmus_amsterdam_150pixDe portretten hiernaast zijn van (v.l.n.r.) Holbein, Massys en Dürer. Deze, maar ook andere portretten, gebruikte hij als dank voor begunstigers en terpromotie van zichzelf. Zijn brieven aan vrienden, vorsten en mecenassenbegeleidde hij met een portret als geschenk. Hierdoor werd Erasmus zelfeen beroemdheid en het Erasmusportret een geliefd onderwerp bijschilders. Dit leidde weer tot nieuwe portretten, die werden bestelddoor zijn vele bewonderaars in Europa. Zo kwamen er tal van navolgingenen kopieën tot stand.

Portret_van_desiderius_erasmus_ca_1Brieven en geschriften bewijzen dat Erasmusnauwkeurig de regie behield over de wijze waarop hij werd afgebeeld.

Oh ja, het schilderij hiernaast is het werk dat ‘ergens’ op een veilingis aangekocht en mede aanleiding vormde tot deze expositie. Zoals hiervoor al is aangegeven, wordt het schilderij toegeschreven aan Hans Holbein de Jonge, alhoewel daar geen honderdprocent zekerheid over bestaat. In ieder geval is het van iemand uit dezeer nabije omgeving van Holbein geweest.

Niet alleen afbeeldingen van Erasmus staan in deze tentoonstelling centraal, er wordt ook aandacht besteed aan onderwerpen die hem na aanhet hart lagen: geleerdheid en opvoeding, oorlog en vrede, kerk enkunst.

Tot en met 8 februari 2009 loopt zowel de expositie ‘Charley Toorop: vooral geen principes!’ als de tentoonstelling ‘Erasmus in beeld’, precies vijfhonderd jaar nadatErasmus met eerdergenoemde Lof der Zotheid een van de invloedrijkste boeken uit degeschiedenis schreef.

De donkere weken voor kerst

Toen ik gistermorgen vroeg, zoals altijd, via het Mediapark naar mijn werk liep, zag ik op de hoek van de oprijlaan, even voor het gebouw van de VARA, dit grote billboard staan. Het is bijna weer zover: Radio 2 zendt in de laatste week van het jaar de jaarlijkse Top 2000 uit. Voor menige muziekliefhebber aanleiding om de hele dag de radio aan te laten staan.

Img_6085Img_6086Img_6087Ik zal het wel weer gaan vergeten òf niet in de gelegenheid zijn. Aan de andere kant: de nummers op de Top 2000 zijn inmiddels zó bekend, het enige verrassende eraan is misschien hun plaats op de Top 2000. In de Top 10 waarschijnlijk weer de jaren zeventig- en tachtig bands zoals Queen, Deep Purple, Led Zeppelin, U2. En wie weet weer Boudewijn de Groot (hoezo een subjectieve lijst?)…

Img_6088Ik heb meteen maar een plaatje gemaakt van het VARA-gebouw, ik loop hier altijd langs, over dat schuin oplopende afdak, om vervolgens bij het gebouw van de RVU naar beneden te gaan en via een uitgesleten hellinkje dat binnen een cross-parcours niet zou misstaan weer naar boven, mij vasthoudend en optrekkend aan een hek dat er sinds de moord op Pim Fortuyn ter beveiliging van het Mediapark staat en nog steeds niet is verwijderd. Dan is het nog maar een kleine vijftig meter via het zogeheten Dievenpaadje naar de ingang van het Commissariaat.

Back to Running. Gisteravond is er weer flink getraind. Ditmaal stond een duurloop van anderhalf uur op het programma met vier keer een versnelling van naar schatting drie, vier  minuten. Het zijn de donkere weken voor kerst en er wordt nu bijna uitsluitend op de weg gelopen. Dit vooral omdat je dan beter kunt zien waar je loopt. Dat bleek geen overbodigheid, want toen we even een plantsoentje inliepen waar de verlichting iets minder was, lag Dick opeens ‘op zijn plaat’, om het maar wat oneerbiedig uit te drukken. Dat overkwam mij ook een paar weken geleden en evenals bij mij toen, viel de schade bij Dick ook mee, hij stond op en liep meteen weer mee.

In tegenstelling tot wat het weerbericht voorspelde, was het licht regenachtig weer, een ‘zware motter’.  De temperatuur was wel goed, persoonlijk hou ik wel van dit wat zachtere weer.Na afloop weer het gebruikelijk afzakkertje in het clubhuis. Veel mensen van ‘ons groepje’ waren er niet, een enkeling was ziek, anderen hadden bardienst, dus ik zou het niet te laat maken. Dat dacht ik tenminste. Het werd echter toch gezellig. De hele avond is gepraat over de meest uiteenlopende onderwerpen, er waren sportdrankjes ;-), broodjes gezond met als compensatie bitterballetjes en andere warme snackjes, dus toen ik uiteindelijk op de fiets stapte, was het al half twaalf…

Novembermiddag vanuit de trein

Dit wordt geen boeiend blogje vrees ik, want de afgelopen dagen zijn in betrekkelijke rust voorbijgegaan. Maandagavond heb ik zelfs niet getraind, ik zat achter de pc te schrijven en was daarin zo verdiept dat ik de tijd uit het oog ben verloren. Toch ging ik tegen half negen naar de club want er was redactievergadering van het clubblad. Nog even de taken verdelen. Wat mijn aandeel betreft: ik zou nog enkele wedstrijdverslagen aanleveren en een trainer interviewen, de afspraak was al gemaakt.

Dinsdagavond (vandaag dus) heb ik de gemiste maandagavondtraining enigszins goedgemaakt door direct na thuiskomst veertig minuten te gaan lopen. Even om het gevoel in de benen niet te verliezen, woensdag wordt er weer ècht getraind.

Thuisgekomen eerst eten, daarna twee koffie tijdens ‘De wereld draait door’ en vervolgens met de fiets op weg naar Loosduinen waar de bewuste trainer woont. Het was nog een heidense klus om in het doolhof dat Componistenwijk heet het juiste adres te vinden. Iets dat uiteindelijk toch nog is gelukt.

Welke straat dat was? Misschien wel leuk om dit te raden aan de hand van een stukje muziek. Het was overigens geen straat, maar een plantsoen…

Duinstrandloop: mooi maar moeizaam

Met crossen heb ik altijd een haat-liefde verhouding gehad. Ik schrijf mij er bijna altijd voor in, maar dat is meer vanwege het uitdagende element en het avontuurlijke karakter van het parcours dan dat ik er goed in ben. Want dat laatste is niet het geval, integendeel. Vooral de lange, steile en elkaar snel opvolgende hellingen nekken mij: de benen verzuren, de kracht vloeit daaruit weg terwijl de adem stokt. Op een bepaald moment kan ik niet veel meer dan bijna kruipend naar boven. Vervolgens zie ik, een voor een, met schijnbaar gemak mijn collega-lopers en loopsters passeren, aanklampen lukt niet meer.

Deze foto van de Duinstrandloop is van 2007

Bovengenoemd scenario ging in ieder geval vandaag op tijdens de jaarlijkse Duinstrandloop aan de Laan van Poot, waaraan in totaal 140 personen deelnamen. De ‘ambtenarenloop’, waaraan 28 Haagse gemeenteambtenaren deelnamen, maakte deel uit van deze loop.

Om 12.00 uur precies werd de groep weggetoeterd, ik ging meteen hard van start. Te hard misschien, toch merkte ik al op het eerste vlakke gedeelte dat de echte ‘pit’ in de benen ontbrak. Bij de eerste helling ging het nog, en ook verder dacht ik dat het redelijk goed ging. Dacht ik. Echter, tijdens de rit kwam de een na de andere loper en loopster van Groep 6 voorbij: Yvette, Henk M., Jos, Pierre en Ilse. 8,6 kilometer lang was het parcours, niet lang maar erg zwaar. Alleen het stuk op het strand, één kilometer lang, was relatief gemakkelijk omdat we toen de wind in de rug hadden.

De sneeuw kwam pas nadat de laatste loper was gefinished. Nee, dat was ik niet, uiteindelijk heb ik 43 minuten hoog gelopen, dat viel mij eigenlijk nog mee gelet op mijn gestuntel heuvelopwaarts. Maar eenmaal gedouched, omgekleed en onder het genot van warme snert met worst en een paar biertjes napratend in het clubhuis, ging het steeds harder sneeuwen. Toen ik uiteindelijk na een uur huiswaarts keerde, zag ik er binnen twee minuten uit als de Verschrikkelijke Sneeuwman.

In onze straat aangekomen, had de sneeuw al een vele centimeters dikke laag over auto’s, muurtjes en trottoirs gelegd. Kinderen waren druk doende met sneeuwballen gooien, maar ik haalde zonder geraakt te worden de voordeur…

Brett Anderson verpletterend bij Crossing Border

Vandaag wordt de Duinstrandloop van onze club gelopen. Ongetwijfeld weer loodzwaar en loodzwaar weer. Het zal een echt winters gebeuren worden. En dat na een turbulente zaterdag, waarop ik heb gefitnessd, appeltaart gebakken, gekookt en tweemaal naar de stad ben gegaan voor het Crossing Border Festival.

Dit evenement waarbij muziek en literatuur elkaar overlappen, is afgelopen donderdag begonnen. Zaterdag was mijn Crossing Border-dag. Ik was er ‘s middags al om in ‘De Eenhoorn’ (een van de twee tenten die op de Kneuterdijk, tegenover de Schouwburg, waren opgezet) – gratis na intekening via internet – optredens te zien van het Excelsior label. Zogeheten ‘indiebands’ waaronder De Staat uit Nijmegen en het fabuleuze Roosbeef.

Mvi_6044Ook de bijna-oudgedienden Hello Venray traden op maar toen was ik alweer naar huis om te koken. Maar vooral het optreden van Roosbeef – vorig jaar zag ik de band ook, ze hadden toen net de grote prijs van Nederland gewonnen bij Noorderslag – was weer zeer overtuigend. Een heel eigen stijl, met bijzonder sterke, poëtische teksten van zangeres Roos. Als we toch vergelijkingen willen maken: een mix van P.J. Harvey, Spinvis, Brel en Thé Lau. Zoiets, en nog veel meer. Vooral Roosbeef… Ter illustratie bijgaand filmpje van een optreden in het Luxor Theater.

‘s Avonds keerde ik weer terug naar de Koninklijke Schouwburg, het kolkend hart dezer dagen van Crossing Border. Op het dagschema had ik zo’n beetje aangekruist wat ik wilde zien. Dat is grotendeels gerealiseerd.

Wie er ook waren: Daniëlle en haar vriend Marco. Dat was geen verrassing, sterker: het was afgesproken. Een paar maanden geleden kreeg ik een mailtje van Daniëlle met de vraag wat voor soort festival het Crossing Border Festival is. Zo goed en zo kwaad als dat ging heb ik daar antwoord op gegeven. Het was voor hen een gigantisch lange reis vanuit Limburg, bovendien was de reis bepaald geen pretje, aldus Daniëlle. Hagel, sneeuw, oponthoud door de vele ongelukken onderweg vanwege de gladheid. In Brielle hadden ze echter via een landelijke winkelactie een goedkope overnachting in een hotel weten te realiseren, dus na het concert moesten ze nog een uurtje rijden.

Img_6047 Ze kwamen vooral voor Brett Anderson, de voorman van de befaamde Britpopband Suede, die alweer enige tijd op de solotour is. Daar ging ik deze avond ook maar eens heen. Maar eerst een paar trappen op naar de ‘Paradise’ zaal waar de Schotse The Phantom Band optrad. Daar zag ik ook ex-cultuurbarbaar (het blad) collega en wandelvriend Walter met zijn broer. Wel een leuke band, beetje krautrock, beetje folk, moeilijk in een hokje te plaatsen. Na drie nummers toch maar weer eens verder kijken.

Img_6048In mijn geval kwam dat toch neer op een mooi plaatsje zien te vinden in de grote schouwburgzaal, voor de gelegenheid omgedoopt tot ‘Royal Room’. En dat lukte, ik zat vrij vooraan, op de zesde of zevende rij geloof ik. Daniëlle en Marco zaten op de tweede rij, niet zo gek want beiden zijn èchte Suede/Brett Anderson adepten, ze hebben zowel de groep als hun zanger meerdere malen live zien optreden.

Img_6050Img_6052Ik moet zeggen: ik ben ‘om’. Voor mij was Suede een van de jaren-tachtig bands die ik nooit goed heb gevolgd, dus ik was nieuwsgierig. Maar eerst Simon Vinkenoog, die ondanks zijn ruim tachtig jaar de zaal plat kreeg met twee onnavolgbaar-virtuoze gedichten, die op de hem zo bekende gedreven manier werden voorgedragen. Het laatste gedicht bevatte een vurig pleidooi voor legalisering van soft-drugs zoals cannabis, daarbij refererend naar en steun vindend in uitspraken van een onverwachte bondgenoot in deze, de Amsterdamse ex-hoofdcommissaris Eric Noordholt.

Img_6059Mvi_6062aviEn toen kwam Brett. Een vleugel, een celliste en twee acoustische gitaren, dat was alles. De slanke Engelsman, gekleed in pak als Udo Jürgens in zijn jonge jaren, kwam op, begroette het publiek kort en stak van wal. Het eerste nummer hakte er gelijk flink in. Het gedragen ‘Different Place’ direct gevolgd door de prachtige liefdesballade getiteld ‘The Empress‘. De combinatie van Bretts heldere stem, de duidelijk verstaanbare teksten, de prachtige pianomuziek en de melancholieke klanken van de cello, maakte dit tot hèt nummer van het hele concert, dat ik helemaal heb uitgezeten. Brett ging constant door, sprak tussendoor weinig met het publiek (wel diverse malen een vlekkeloos ‘dank je wel’) – en speelde in het middenstuk veel nummers, ook uit de Suede-periode, waarbij hij afwisselend een van de twee of drie acoustische gitaren ter hand nam. Het was een prachtig concert. Van ‘Joetjoep’ heb ik een filmpje van een ander live-concert van de man geript, die gaat hierbij: een vertolking van The Empress.

Na het concert hebben Daniëlle, Marco en ik nog iets gedronken en wat nagepraat. Daarna ging ik naar Alexander Hacke (ex-Einsturzenden Neubauten) en zijn vrouw Danielle de Picciotto (organisator van de Berlijnse Love-parade) met hun project ‘The Ship of Fools’.

Img_6068Img_6070Img_6073Heel apart. Het stel heeft zich voor dit optreden laten inspireren door een roman uit 1458(!) van Sebastian Brant. Dat ging over een boot waarop destijds allerlei criminelen samen met andere ‘gekken’ werden gedumpt. Het werd een kolkende muzikale show met lichtbeelden, waaruit onder meer als impliciete ‘boodschap’ naar voren kwam dat politieke, religieuze en sociologische statements die in de middeleeuwen golden nog steeds actueel blijken te zijn. Het duo tracteerde het – overigens schaarse – publiek met een ware ‘Wall of Sound’ van gitaarriffs, oude tango’s en electronisch geweld.

En daarna? Ik ben maar naar huis gegaan. Ik heb relatief bekeken niet veel gezien deze avond – in aanmerking genomen dat er verspreid over de negen zalen en twee buitententen van alles was te doen, vele bekende en minder bekende artiesten, interview- en voordraag-sessies met schrijvers als Jan Siebelink, Wim de Bie, Herman Koch en Jan Rot, maar ook buitenlandse auteurs als Ross Raisin en DCB Pierre. Een mens moet nu eenmaal keuzes maken. Maar vooral het concert van Brett Anderson heeft mij deze avond aangenaam verrast.