Jaaroverzicht

Op de valreep nog een jaaroverzicht, meer interessant voor mijzelf dan voor de welwillende lezers, maar toch wel handig om even wat cijfers neer te zetten.

Weblog_linschotenHardlopen

Dit jaar heb ik aan 37 loopevenementen deelgenomen, waarvan 7 halve marathons. De snelste liep ik op 12 oktober in Eindhoven in 1:42’08”. Dieptepunten waren Vlieland en de Oliebollencross in Delft vorige week, maar ja, het kan niet altijd feest zijn. Voor het volgende jaar staat eindelijk weer eens een marathon op het programma. Zeker niet mijn favoriete afstand (in mijn 40-jarige ‘loopbaan’ heb ik er ‘slechts’ 9 gelopen), maar een mooie gelegenheid om er een rond getal van te maken.

Nijmegenooy2Wandelingen

Ik kom op 12 langere wandelingen dit jaar, meestal door de natuur. Zowel met de wandelgroep De Doornvogels als individueel. Hoogtepunt was wel de wandeling door de Ooypolder op 4 mei. Prachtomgeving. Maar op een goede tweede plaats staat wel de wandeling door Midden-Delfland, een mooi gebied onder de rook van Delft en Rotterdam. De voorjaarswandelingen in april en mei hebben toch mijn voorkeur, de natuur is dan op zijn mooist.

Img_4102Exposities

De museumjaarkaart is intensief gebruikt. Ik heb maar liefst 28 exposities bezocht. Ik merk dat het geen populaire blogjes zijn (wordt weinig op gereageerd), maar ergens wel begrijpelijk. Het zijn toch dingen die je zelf moet ervaren. Hoogtepunten waren voor mij de Terracotta Chinese Army expositie in Assen en de Cobra tentoonstelling in Dordrecht. Verder waren de bezoeken aan een Hortus Botanicus (Leiden en/of Amsterdam) de moeite waard, zeker ook in combinatie met een stadswandeling of i.d.

DrangTheater

Ik ben 9 keer naar het theater gegaan, inclusief een musical bij het personeelsuitje, en 6 keer naar de film. Diverse aansprekende voorstellingen gezien, waaronder ‘De troost van Haagse Jongens’ van theatergroep Drang. En De Parade natuurlijk, dat is altijd lachen. Ik ben wel ‘slechts’ 6 maal naar de film gegaan, bijna allemaal in het Filmhuis Den Haag. Of er in 2009 meer komt van films kijken, het is afwachten met die drukke agenda.

Plantkrausduet2Concerten

Geen klassieke concerten ditmaal, wel een aantal pop- en jazz-concerten. Van de concerten die ik zag (Leon Giessen, Zita Zwoon, Andy Tielman, Robert Plant en Allison Kraus, The Hague Heats Jazz (met o.a. Barbara Hendricks, Stanley Clarke en Tony Hadley), Bootleg Beatles en Brett Anderson vond ik persoonlijk die van laatstgenoemde (Brett Anderson) en het optreden van Tony Hadley het ‘mooiste’. Het interessantste optreden – in positieve zin – vond ik van Zita Zwoon, muzikaal gezien vond ik Stanley Clarke erg goed.
En uiteraard Robert Plant en Allison Kraus, erg goed al overtrof het wat mij betreft niet het unieke laatste concert van Led Zeppelin in december 2007, wat ik als een van de uitverkorenen heb mogen meemaken.

Glazen_champagneIedereen een goede jaarwisseling en een voorspoedig, sprankelend en bovenal gezond 2009 toegewenst!

Overgang

India2006_176De laatste dag van het jaar is ingegaan. Straks krijgen we oud en nieuw, de overgang van het oude naar het nieuwe jaar. Ook in onze directe omgeving is sprake van zowel nieuw leven als van overgaan naar een andere staat van zijn. Deze week is een broer van een goede vriend overleden na een vrij langdurig ziekbed. Het contrast: vandaag vernam ik dat een bevriende weblogster is bevallen van een stralende dochter. Geboorte en dood, het begin en het einde  van het leven op aarde. Zo gaat het en zo is het altijd al gegaan, de eeuwige cirkelgang, er is niets dat aan deze kosmische wetmatigheid ontkomt.

Een terugblik op het afgelopen jaar komt in de loop van deze dag.

Rain, Hope, Grief & Fall

De titel van dit blogje slaat niet op het leven van hardlopers, al zou dat zómaar kunnen. Het is de naam van een expositie, daarover straks meer.

Vandaag weer getraind. We waren met z’n negenen: toch een aardig groepje, de kou in aanmerking genomen. Op het programma stond een minutenloopje, dat wil zeggen: een duurloop van pakweg negentig minuten met als kern twee series die als volgt waren opgebouwd: 1-1-1-2-2-2-1-1-1 minuten, met telkens een minuutje rust tussen de tempo’s. Of het nu lag aan de verzuring door het crossen van de afgelopen dagen of aan het alweer toegenomen gewicht, weet ik niet, maar wel weet ik dat het mij vanavond moeite kostte om lekker op tempo te lopen. Het lukte soms wel, maar na elk tempootje hijgde ik als een amechtig paard (of is het stoomtrein?). Arne was al helemaal niet (bij) te houden, hij rende steeds flink voor de troepen uit.

Kort en goed: ik heb alleen de eerste serie volbracht, daarna ging ik – met toestemming, nee, zelfs op advies van Bert – mijn eigen weg terug naar huis. Nee, het lijf voelt toch nog wat ‘verzuurd’ aan, vooral de knieën.

Rain, Hope, Grief & Fall

Erwin_olaf_steets_3Grief_3Iets heel anders: door al dat loopgeweld ben ik vergeten te melden dat ik afgelopen zaterdag nog naar het Fotomuseum Den Haag ben geweest. Daar was een expositie van werken van Erwin Olaf. Ik moet zeggen dat het zeer bijzonder was. Je ziet nauwelijks dat het foto’s zijn, het lijken meer reusachtige supernaturalistische schilderijen die bovendien van een grote, bijna mysterieuze schoonheid zijn. Zowel de settings (interieurs, attributen e.d.) als de kleuren die gebruikt zijn, en niet in de laatste plaats de mensen, hebben een wat ‘ouderwets’ jaren zestig-achtige uitstraling. Soms zie je één persoon, steeds wat in gedachten verzonken, of meerdere personen bij elkaar in bepaalde ruimten staan, in zekere zin hebben zij een connectie met elkaar maar niettemin lijken zij allen verzonken in hun eigen gedachtenwereld.

KimRain_hope_grief_en_fall_2 Daardoor wekken de schilderij… eh sorry , foto’s een sterk gevoel van eenzaamheid op. Sterker nog, het lijkt wel de expliciete boodschap te zijn, uiteindelijk zijn wij allemaal alleen. Het staat hier wel wat erg cliché-achtig maar zo voelt het wel aan.

Maar goed, op de website van het Fotomuseum staat het allemaal wat uitgebreider.

De tentoonstelling heet Rain, Hope, Grief & Fall en is nog tot en met 18 januari te zien in het Fotomuseum Den Haag.

Sof bij Oliebollencross

1871_3 Graag zou ik een triomfantelijk verslag schrijven over de Oliebollencross die vandaag in Delft werd gelopen, maar helaas: dat zit er niet in. Het ging voor geen meter. (zie foto, met dank aan Hans V.). Ja Fred, zó schiet het niet op natuurlijk!

‘s Ochtends vroeg heb ik huis, haard en logees (ik had schoonfamilie over de vloer) verlaten om naar Delft te gaan. Via de OV-reiswijzer had ik de beschikking over een keurig uitgestippelde route met tram, trein en bus. Het was ijzig koud. In Delft aangekomen, was het nog een minuut of tien wachten op Bus 81. De chauffeur deelde desgevraagd mee dat ik twee haltes moest meerijden waarna het een heel eind lopen was, de Mekelweg af. Dat deed ik dus maar. Voorbij de TU Delft zag ik auto’s geparkeerd staan voor een sportpark. Ik ging een sportcafé op het terrein binnen om de weg te vragen. De jongen achter de balie zei dat ik weer een stuk terug moest.

Zo was ik nog zo’n tien minuten aan het zoeken, toen een auto langszij kwam: het was Ton Toet van The Hague Road Runners, hij was ook aan het zoeken. Ik kon zover met hem meerijden.

Even later waren we bij het sportcomplex S.V. Wippolder. Een veelbelovende naam, al denk je niet meteen aan crossen. En dat is toch wat er vandaag stond te gebeuren.

Er waren ook best veel mensen van Haag Atletiek, waaronder Ruud, René, Anno, Patty, Cynthia en Michiel. Ook Marjolein was weer van de partij, zoals genoegzaam bekend een snelle loopster en een uitstekende klimster, dus per definitie sterk op dit soort parcoursen. Verder Ellen O. en Sylvia D., eveneens sterke loopsters die aan elkaar gewaagd zijn.

Oliebollen_21195aNa het omkleden (thermoshirt en diverse lagen daaroverheen) liepen we naar het startgebied. Via de luidsprekers werd gewaarschuwd voor het parcours, dat hier en daar ‘levensgevaarlijk’ zou zijn. Dat klonk fors overdreven, maar geheel onwaar bleek deze kwalificatie achteraf niet te zijn. Iedereen heeft het weliswaar overleefd, maar er waren enkele val- en struikelpartijen. Zelf zwikte ik plotsklaps mijn voet in de laatste ronde, even dacht ik dat ik niet meer verder kon maar dat lukte uiteindelijk wel, rustig joggend. Ook Marjolein, die overigens fraai als tweede dame finishde, kwam niet geheel ongeschonden uit de strijd, met diverse schaafwonden op haar linkerbeen en een ‘dood’ aanvoelende vinger. Vooral sommige grasveldjes bleken ‘link’. Keihard bevroren, glad, vol kuilen, hobbels en gaten. Ook het reliëf van de opgevroren bospaadjes nodigde uit tot zwikken en verstappen. De kunst is hoe hier mee om te gaan. Sommigen beheersen deze kunst goed, durven risico te nemen en ‘dansen’ over de zwaarste barricaden. Anderen durven niet, lopen voorzichtig als ‘op eieren’ en verliezen zo veel snelheid. Ik behoor overduidelijk tot de laatste categorie. Direct na de start voelde ik dat dit een kl… parcours zou worden en hield al meteen fors in, terwijl iedereen mij links en rechts passeerde. En zo ging het de volle 2,3 km door, de weilandjes waren wat mij betreft zo goed als onbegaanbaar, de steile heuveltjes hadden glibberige hellingen waar ik mij tegenop hees in minder dan wandeltempo, alleen de vlakke gedeelten van de bospaadjes waren redelijk te belopen maar ook daar was het voortdurend uitkijken. Het resultaat was dat de eerste ronde door de snelste loper in 9 minuten was gerond, ik passeerde pas na 14 minuten. Iedereen die ik twee dagen geleden achter mij had gelaten liep nu ver voor op mij, en ik was niet in staat om de schade beperkt te houden. Nee, een crosser ben ik niet, dat roep ik al jaren en kan er helaas niet veel beters van maken. Helaas, want uitdagend vind ik het wel. "Tussen de oren" vind ik crossen leuk, maar ik kan er geen hout van.

Eddycrosslr2_2 Eddy D. is een van de crossers die er wel een hout van kan. Deze foto hiernaast is vorig jaar gemaakt.

Nadat ik, inmiddels behoorlijk in de achterste gelederen verzeild geraakt, over de finish kwam (in 54 minuten: vorig jaar had ik 41 minuten maar toen was de afstand iets korter) voelde ik mij fors gesloopt. Het was een lijdensweg. Toch herstelde ik snel en keerde met de anderen terug naar het clubhuis van SV Wippolder.

Daar hebben we nog even nagepraat over de superzware cross onder het genot van chocomelk en oliebollen. Hardloper Hans van de Koplopers vond dat ik wel èrg langzaam had gelopen in de eerste ronde. Iets dat ik niet kon tegenspreken: de overige drie ronden gingen overigens niet veel sneller… Dan naar de kleedkamer, gedouchd, omgekleed en weer naar boven voor een nieuwe ronde drank en oliebollen. Tja, ik moet weer iets afvallen maar dat lukt in deze tijd niet. En het is per slot van rekening een oliebollencross, het zou een belediging voor de organiserende vereniging De Koplopers zijn om géén oliebollen te eten. 😉 Bovendien had Sylvia gehoord dat er in een bruine boterham met jonge kaas méér calorieën zit dan in een oliebol. Nou ja, kom dan maar op met die bol!

Even later kon ik met Ton T. ook weer mee terugrijden. Dat scheelt enorm, want met het openbaar vervoer was de Wippolder vandaag nauwelijks bereikbaar.

 

Vorstelijke Kerstcross

3138457840_a911c44379_3 Het is alweer een paar jaar geleden dat de Kerstcross van Haag Atletiek onder winterse omstandigheden werd gelopen. Vandaag was het zover. Dat wil zeggen: er was een strakblauwe lucht en er stond niet veel wind, maar de temperatuur was laag, iets onder het vriespunt.

Zo’n cross is meer een sociaal gebeuren dan een serieus loopevenement. Dit gezegd hebbende, moet toch worden vastgesteld dat het telkens weer tegenvalt, het is een zware cross. Misschien niet zo zwaar als de oliebollencross volgende week, op 3 januari, maar toch. De start was op het veldje bij de Savornin Lohmanlaan. Vervolgens gingen de lopers de duinen in, waar al na zo’n driehonderd meter de eerste steile lange klim volgde, heuvelopwaarts.

Img_6528Img_6539Img_6542 Img_6544Eenmaal bovengekomen, volgde een flinke afdaling waarna rechtsaf het strand werd opgegaan. Andermaal een zwaar stuk, vooral het mulle gedeelte waar ik de eerste ronde half struikelend overheen banjerde. Na weer zo’n 300 meter gingen we het strand af, rechtsaf naar boven, de duinen in, waar het nog een kilometer over kronkelige bos-, paarden- en verharde voetpaden ging, ook hier weer met een venijnig lange klim. Uiteindelijk kwamen we weer uit op het veld waar we waren gestart, waarna de tweede ronde inging en toen die volbracht was de derde.

Alhoewel ik geen goede crosser ben ging het toch redelijk goed. Geen ernstige terugval en in 43 minuten laag bereikte ik de eindstreep.

3137646315_0c9581ff88Gedenkwaardig momenten waren er ook tijdens de cross, zoals mijn buurmannen Harry en Jan die voor mij zijn gefinishd. Verder Wim Kramer die mij ook voorbijging op jacht naar zijn dochter, het aanstormende talent Iris die afgelopen weekend nog 1:36 op de halve van Linschoten had neergezet. Deze sportieve vader-dochter strijd is in het voordeel van Wim beslecht. Verder Paul van Oyen die te laat was voor een startnummer maar als bewijs dat-ie heeft meegelopen hierbij de foto! Niet lang erna zou de man met de warme muts op (geef hem eens ongelijk, het was ijskoud) mij – geheel volgens verwachting want Paul is ‘een snelle’ – passeren.

Img_6530Voor alle zekerheid had ik mijn camera meegenomen, het leek mij leuk om à la Rinus onderweg foto’s te maken, maar bij nader inzien heb ik het apparaat toch maar aan Ton van W. afgegeven. Mijn (oud)trainer was toeschouwer ditmaal. Maar voor het zover was, heb ik dit vrolijke tweetal (de gebroeders De Vries) vereeuwigd. Jan is mijn directe buurman, die zijn broer Fred als een bruid op handen draagt. Maar gelukkig was ik niet de enige met een camera. In de verte ontwaardde ik Lodewijk, die met zijn professionele teletoeter foto’s van het gebeuren zou maken en dezelfde middag al online zou zetten! Geen onscherpe, integendeel: scherpe actie van onze hoffotograaf!

3138913021_145685e3643139837356_d0ce458cdcHet grappige is dat ik zondag (overmorgen) weer een cross ga lopen, ditmaal in Delft. Wel erg dicht op elkaar maar wij zien wel hoe het gaat. Vermoedelijk ga ik daar de rug zien van Ton van W. die dan wèl meeloopt.

Img_6553Na afloop was er gratis warme chocolademelk en kerststol in het clubhuis, waar ik nog even heb nagepraat met onder anderen Ton, Michiel, Paul, Murat en Yvonne en Hizkia, die ook weer langzaam maar zeker aan het terugkomen is. En Jan Letsch toonde het flesje waarvan de inhoud hem van dienst is geweest om zijn taak als parcourswachter te volbrengen…

Merrie X-mas!

Gouda bij Kunstlicht

Voor shoppen in een sfeervolle kerst-ambiance hoef je niet per se naar Aken, Keulen of Antwerpen. Of naar een andere plaats over de grens. Vandaag vertrok ik een paar uurtjes eerder van mijn werk. Zoals altijd ging ik met de trein van Utrecht naar Den Haag, maar ditmaal maakte ik in Gouda een tussenstop. De trein was daar snel, dus ik was Gauw da (vergeef mij deze Seth Gaaikema-achtige woordspeling). Na een korte wandeling bereikte ik het kleine maar gezellige centrum van de stad, dat rondom het marktplein geconcentreerd is.

Img_6456Img_6462Img_6472Op het plein werd druk geschaatst. Maar daar kwam ik niet voor. Wat ik wilde zien was Gouda bij Kunstlicht: rond deze tijd wordt het fraaie stadhuis in een zee van kleurig licht gebaad. Dat komt van projectoren die rondom zijn geplaatst met gekleurde verwisselbare glasplaten voor de lampen.   
Het was echter nog niet geheel donker. De tijd doodde ik door een beetje door de drukke winkelstraten en steegjes in de buurt te wandelen. Bij ‘t Kaaswinkeltje aan de Lange Tiendeweg kocht ik een stuk goedbelegen boerenkaas, men zegt dat dit de beste ter wereld is.

Img_6499Img_6506Img_6511Al snel werd het donker, even na half vijf. Het goede nieuws is dat vanaf vandaag de dagen weer langer worden, het slechte nieuws dat het nog wel een maandje duurt voordat je daar echt iets van gaat merken. Maar het stadhuis werd door het licht dat er al een half uurtje op scheen een alsmaar kleuriger en feeërieker aanzicht. Een vreemde mengelmoes van Efteling-achtige pasteltinten en sprookjesachtige kitsch, maar toch heeft het wel iets.

Trouwens, heel Gouda heeft nu die typische kerstsfeer, bij enkele kraampjes kon men ook warme chocolademelk en glühwein drinken.

Img_6465Img_6485Img_6509Na genoeg plaatjes te hebben geschoten – ik was niet de enige, er stonden tientallen mensen te fotograferen – keerde ik terug naar het station en vervolgde mijn reis. Wel onderweg bij een kraam de authentieke Goudse Siroopwafels gekocht (je mag geen stroopwafels zeggen in Gouda, dat is vloeken in de kerk) zodat ik niet geheel met lege handen thuis kwam. En het moet gezegd: zowel de kaas als de wafels smaakten voortreffelijk!