160 minuten

Img_6791Img_6792Img_6793Img_6794Img_6795Img_6796Img_6797160 minuten… Het klinkt als de titel van een veelbelovende film, of boek. Maar het is de tijd die ik vanmorgen heb gelopen. Om 11:30 uur van huis, om 14:10 terug. Een lange duurloop dus, uiteraard in een rustig tempo maar ook weer niet tè langzaam, in totaal zal ik ongeveer 25 km hebben gelopen.

De route ging vanaf mijn huis de Laan van Meerdervoort over, langs het stokroosveld en via het Segbroekpark naar het Statenkwartier, Cornelis de Witlaan en Frederik Hendriklaan richting Kanaalweg en Parklaan, vervolgens door het Belgisch park en dan de duinen in, tot aan boerderij Meijendel. En daar rechtsomkeert.

Img_6798Img_6799Img_6800Img_6801Img_6802De waarheid gebiedt te zeggen dat ik met name de eerste anderhalf uur niet constant heb hardgelopen, een paar keer stopte ik – weliswaar heel kort, hooguit een halve minuut – om een fotootje te maken (jawel, ik had mijn camera meegenomen) en bij Boerderij Meijendel moest ik even naar het toilet. Maar op de terugweg ging het onafgebroken, in een iets sneller tempo als op de terugweg. Maar het belangrijkste is dat de duurtrainingen van de laatste tijd hun vruchten beginnen af te werpen, eenmaal thuis was ik niet ‘kapot’.

Nauwelijks thuis, werden enkele enveloppen door de brievenbus geduwd. Een daarvan bevatte het startnummer, de chip en verdere informatie voor de Groet uit Schoorl Run volgende week zondag. Ik ga daar dertig kilometer rennen. Er zijn erg veel webloggers van de partij! Gezellig, al zal ik direct na de loop terug naar Den Haag moeten omdat een goede vriendin die middag een verjaardagsfeestje geeft. Leven is keuzes maken…

De zondag

Terwijl heel wat club- en blogmaten hun best deden in Apeldoorn, had ik vandaag een familiedag. Mijn schoonmoeder wordt dinsdag 85 jaar maar ze vierde het vandaag. Of liever gezegd, wij hadden een verrassing voor haar in petto. Na de koffie met gebak en de lunch bij haar thuis gingen we naar de Nationale Art Deco-beurs in de Grote Kerk van Den Haag, daarna uit eten in een restaurant in de buurt.

Img_6816Img_6817Img_6822In de grote kerk hebben we een paar uur rondgezworven en het antiek in Jugendstil-stijl, Amsterdamse School, Gouds Plateel, Rozenburg aardewerk enzovoorts, bewonderd. Het publiek was wat ouder en de meesten hadden, zo te zien, nog niet zo te lijden van de kredietcrisis. Er was genoeg te koop voor de beter gevulde beurs. Zelf behoorde ik vandaag tot de categorie ‘kijken, kijken, niet kopen’.

Img_6813Later in de middag zijn wij met z’n allen (tien personen in totaal) gaan eten in Le Connaisseur. Het eten was best lekker, de bediening vriendelijk maar had het erg druk, het restaurant was overvol. Daardoor kon het gebeuren dat er veel missers in de bediening werden gemaakt, zo duurde het na het voorgerecht erg lang voordat de tweede gang werd opgediend, kwam mijn hoofdmaaltijd – een stoofpotje – pas toen de anderen al bijna klaar waren, de beloofde patat frites kwam al na de vierde keer vragen toen het eten op was en mijn dochter kreeg de rijst die bij haar menu hoorde niet. Nu zijn zowel mijn dochter als haar vriend behoorlijk assertief, hetgeen er toe leidde dat we alle drank voor niets kregen en een gratis dessert mochten uitkiezen. Daarmee zijn wij akkoord gegaan. Al met al was het een lange zit, maar was het toch gezellig.

Na het eten ging ieder zijns of haars weegs, mijn vrouw en ik zijn naar huis gaan lopen. Dat viel best mee, vooral omdat de wind was gaan liggen. Het was dus niet zo snijdend koud meer als overdag.

Advertisements

Van peren op z'n murf tot mooie Catherine

Ton van der Pol zond mij bovenstaande foto van de befaamde, zo niet legendarische bokser Bep van Klaveren, ‘The Flying Dutch Windmill’ (links) en zijn maat ‘Haagse Jaap’. De foto is begin jaren tachtig gemaakt tijdens hun bezoek aan de wereldkampioenschapstrijd tussen onze eigen toenmalige Europees Kampioen Rudy Koopmans (door Van Klaveren steevast betiteld als "drollenbokser") en Mustaffa Mohammed in de  halfzwaargewichtsklasse, in San Diego, Californie.

Ton stuurde de foto vanwege de eerder door ons opgemerkte striking resemblance tussen Van Klaveren en onze eigen bejaarde wereldkampioen bierdrinken Jan Letsch. Ton voegde daar nog aan toe dat ik, als ik wat minder hardgelopen zou hebben en in plaats daarvan wat meer – om het op z’n Dutch Windmills te zeggen: ‘peren op m’n murf’ had geincasseerd – ik op Haagse Jaap zou hebben geleken.

Ik plaats de foto ook omdat ik Bep van Klaveren en zijn vrouw nog heb ontmoet en gesproken tijdens de première van een documentaire film in het toenmalige Kijkhuis aan de Haagse Denneweg. Dat was ook in de jaren tachtig, toen ik nog persvoorstellingen van gesubsidieerde films organiseerde. Het viel mij op hoe klein Van Klaveren in werkelijkheid was en ook hoe vriendelijk, bijna bescheiden hij overkwam. Dit ondanks zijn bloemrijke Rotterdamse taaltje.

Conte de Noël

Over tot de orde van de (donder)dag. Vandaag was dus een rustdag. Na een ochtendje dat gevuld werd met wat bloggen en het uitwerken van een interview dat ik afgelopen week bij een vrolijke trainer heb afgenomen, en het bladvrij maken van de vijver, ging ik even langs bij mijn vader. Marijke, een goede kennis, had mij twee weken geleden een bladzijde uit een of ander wijkblad toegezonden waarin een foto en een interviewtje met ‘mijn oude heer’ was opgenomen. Hij had het zelf nog niet eens gezien!

Conte335_2Daarna toch maar weer eens naar de film gegaan. Op naar het Filmhuis. De keus viel op ‘Un Conte de Noël’. Ik heb iets met Franse films, bovendien speelt Catherine Deneuve er in mee – ondanks haar vergevorderde leeftijd nog steeds een prachtvrouw – dus dat kon niet stuk dacht ik zo.

Toch verliet ik – maar liefst 2,5 uur later – het Filmhuis met een wat onbestemd gevoel. Ik heb naar een film gekeken die niet slecht was, maar wel rommelig en emotioneel kon hij mij nergens ‘triggeren’, niet in positieve en niet in negatieve zin.

Het verhaal gaat over de grote enigszins excentrieke familie De Vuillards die tijdens het kerstdiner bij elkaar komen. Aanvankelijk hadden Abel Vuillard en zijn veel jongere vrouw Junon twee kinderen, Joseph en Elizabeth. Toen bleek dat Joseph aan de ziekte van Hodgkin leed, was hun enige hoop een beenmergtransplantatie. Aangezien niemand in het gezin geschikt beenmerg had, verwekten Abel en Junon een derde kind, Henri. Maar ook Henri bleek Joseph niet te kunnen redden en Joseph sterft.

Uncontedenoeldarnauddesplechin_refeVele jaren later draagt de familie Vuillard deze dramatische gebeurtenissen nog met zich mee. Zo heeft moeder Junon (Deneuve) nooit van haar ‘latere’ zoon kunnen houden en dit heeft duidelijk invloed op Henri’s ontwikkeling gehad. Hij werd zeer neurotisch, komt ‘ADHD-achtig’ over en zet voortdurende de boel op stelten. De relatie tussen de kinderen is uitermate gespannen, vooral tussen Henri en zijn zuster. Dat blijkt duidelijk op het kerstdiner, waar gevoelens van haat, eenzaamheid, verdriet en geheime liefde aan de oppervlakte komen. Als net voor Kerstmis blijkt dat Junon ook lijdt aan dezelfde kanker als haar overleden zoontje, is voor Henri – die, evenals de zoon van zijn zus, compatibel beenmerg heeft – de tijd gekomen om zijn schuld aan de familie af te lossen.

Apart thema, bij vlagen goed acteerspel maar al met al zou ik de film drie sterren geven. Redelijk dus, maar het ‘raakte’ mij niet ècht, wat rommelig van structuur en bovendien best een lange zit!

Drie keer is scheepsrecht

Marathon_2Drie dagen achter elkaar tussen de anderhalf en twee uur lopen: voor een ultraloper is dat een eitje, wat zeg ik: een rustperiode. Maar ik ben geen ultraloper, ik ben een modale loper die het op zijn oude dag in zijn hoofd heeft gehaald een marathon te lopen. Rotterdam wordt het, niet Utrecht wat Koen steeds blijft volhouden. Ik heb niets tegen Utrecht hoor, integendeel, maar ik had mij in december al ingeschreven voor Rotjeknor. Als het lukt kom ik wel kijken in Utrecht, maar dat is een ander verhaal. Als het maar weer niet zo warm wordt in Rotterdam als op deze foto…

Maar goed, ik had het over drie dagen achter elkaar stevig trainen. Het gekke is dat ik mij gisteravond best goed voelde, nauwelijks stijve benen na de 2-uurs duurloop van dinsdag. Toch viel de training mij uiteindelijk niet mee. Op het programma stond een duurloop van pakweg anderhalf uur met daarbinnen twee series die als volgt waren opgebouwd: 1-2-1 km, met drie minuten pauze tussen de versnellingen en tien minuten rust tussen de series. De tempo’s moesten in 15 km-tijd worden gelopen.

De eerste serie ging redelijk, maar om nou te zeggen dat het gemakkelijk ging: nou nee. Waar ik anderen tijdens de versnellingen nog hoorde praten met elkaar, liep ik ‘boven’ mijn adem. Smoezen? Oh ja, zeker. In de eerste plaats had ik mijn loodzware Asics schoenen aan (daar kan ik echt niet mee versnellen), en ik had twee dagen achter elkaar fors en lang getraind. Eén van de versnellingen heb ik ook niet meegedaan, dat was de twee kilometer van de tweede serie.

Toch herstelde ik na de training weer snel en werd het ouderwets gezellig in de kantine. Paul K. is jarig geweest en hij tracteerde op door hem en zijn vriendin Marlies ‘homemade’ appelflappen. Pas laat in de avond ging ik samen met mijn directe buurman Jan – die elk jaar met onze vereniging in een snelle trainingsgroep meetraint voor de CPC – huiswaarts.

Vandaag maar eens een rustdagje houden op sportgebied. Zojuist wel ingeschreven voor de CPC halve marathon, dat past mooi in mijn schema voor Rotterdam.

Drie keer is scheepsrecht

Marathon_2Drie dagen achter elkaar tussen de anderhalf en twee uur lopen: voor een ultraloper is dat een eitje, wat zeg ik: een rustperiode. Maar ik ben geen ultraloper, ik ben een modale loper die het op zijn oude dag in zijn hoofd heeft gehaald een marathon te lopen. Rotterdam wordt het, niet Utrecht wat Koen steeds blijft volhouden. Ik heb niets tegen Utrecht hoor, integendeel, maar ik had mij in december al ingeschreven voor Rotjeknor. Als het lukt kom ik wel kijken in Utrecht, maar dat is een ander verhaal. Als het maar weer niet zo warm wordt in Rotterdam als op deze foto…

Maar goed, ik had het over drie dagen achter elkaar stevig trainen. Het gekke is dat ik mij gisteravond best goed voelde, nauwelijks stijve benen na de 2-uurs duurloop van dinsdag. Toch viel de training mij uiteindelijk niet mee. Op het programma stond een duurloop van pakweg anderhalf uur met daarbinnen twee series die als volgt waren opgebouwd: 1-2-1 km, met drie minuten pauze tussen de versnellingen en tien minuten rust tussen de series. De tempo’s moesten in 15 km-tijd worden gelopen.

De eerste serie ging redelijk, maar om nou te zeggen dat het gemakkelijk ging: nou nee. Waar ik anderen tijdens de versnellingen nog hoorde praten met elkaar, liep ik ‘boven’ mijn adem. Smoezen? Oh ja, zeker. In de eerste plaats had ik mijn loodzware Asics schoenen aan (daar kan ik echt niet mee versnellen), en ik had twee dagen achter elkaar fors en lang getraind. Eén van de versnellingen heb ik ook niet meegedaan, dat was de twee kilometer van de tweede serie.

Toch herstelde ik na de training weer snel en werd het ouderwets gezellig in de kantine. Paul K. is jarig geweest en hij tracteerde op door hem en zijn vriendin Marlies ‘homemade’ appelflappen. Pas laat in de avond ging ik samen met mijn directe buurman Jan – die elk jaar met onze vereniging in een snelle trainingsgroep meetraint voor de CPC – huiswaarts.

Vandaag maar eens een rustdagje houden op sportgebied. Zojuist wel ingeschreven voor de CPC halve marathon, dat past mooi in mijn schema voor Rotterdam.

120 minuten

Zwitserse_vlaaiKersenvlaai_2Vandaag was mijn kamergenoot Evita jarig. Zij had online drie grote vlaaien besteld bij Multivlaai en die werden later in de ochtend gebracht. Naderhand bleek in tegenstelling tot hetgeen verwacht, het overgrote deel van het personeel aanwezig te zijn: 42 personen! Dus kwam ze nog één vlaai tekort. Met huismeester Bertus ging ze er alsnog eentje halen. Nu is het bepaald niet uniek, dat getracteer bij ons op kantoor. Minstens twee keer per week staan er weer lekkernijen in de keuken, meestal tractaties van jarigen, of ter gelegenheid van andere hoogtijmomenten. Dus ik moet wel lange duurlopen doen, of ik wil of niet…

Zuiderpark_kleinToen ik ‘s avonds thuiskwam moest er worden gelopen. Zin of geen zin. Gelukkig was het weer OK, wel aan de kille kant maar droog. Ik kleedde mij om en ging juist op het moment dat mijn wederhelft thuiskwam, op weg. Twee uur stond op het programma, het zou mij benieuwen of ik dat vol zou houden. Ik liep een paar rondjes rond het huis en ging toen via de Mient richting Valkenboskade, Valkenboslaan en vervolgens via Zuiderparklaan en Dierenselaan richting Zuiderpark. Daar heb ik zo’n 2,5 keer het park ‘gerond’. Er waren nog wel meer lopers, maar eigenlijk vond ik het behoorlijk rustig voor de dinsdagavond. Wel zag ik op de sintelbaan van AV Sparta groepjes lopers bezig met hun trainingen.

Het lopen ging wel een stuk makkelijker dan afgelopen zaterdag, ik liep ook in een ‘normaler’ tempo van iets meer dan 11 km per uur. En dat ging goed. Toen ik na de ronden Zuiderpark nagenoeg dezelfde weg terugkeerde naar huis, heb ik met wat kleine omweggetjes precies 120 minuten (twee uur, zoals de betere rekenaars onder ons begrijpen) gelopen (de klok-tekening heb ik van Lodewijks blog geript…).

Duurloop_2uur_resizeBen benieuwd hoe het morgen bij de club zal gaan, er zou een zware training op het programma staan. Maar zien of ik dat na vandaag kan bolwerken, hoewel ik amper last van de duurtraining heb. Wel als ik een tijdje heb gezeten en dan opsta, dat voelt wat stijvig aan maar dat is na enkele seconden lopen weer weg. 

Menens

Ijsvogel_5533_2Het gaat toch menens worden. Deze week moet er veel worden gelopen. Na de lange moeizame duurloop van zaterdag, gingen we vanavond voor een duurloopje van een uur met daarin driemaal een serie van 5 x 30 seconden, en tien minuten tussen de series. Het was helder en droog weer, rond het vriespunt maar er stond nagenoeg geen wind, dus het was prima loopweer. Niettemin was de opkomst niet groot. Naast de twee dames Ellen en Ilse, waren Joop, Richard, Arie, André, Jos en trainer Henk present. Het lichaam had er nog steeds niet veel zin in, maar kon redelijk bij blijven. Niet zonder inspanning, maar toch. We liepen dit keer de wat minder romantische route naar en over de Leyweg, maar het was wel een mooi vlak stratenparcours voor versnellingen. Met het lopen van huis naar de club en het in- en uitlopen meegerekend, toch weer 80 minuten bezig geweest.

Morgen maar eens kijken of er weer een langere duurloop in zit, want daar moet vooral aan worden gewerkt.

Oh ja, de Nationale tuinvogeltelling is voorbij. Er waren ruim 20.000 tellers, een record! Op basis van hun telgegevens ziet de voorlopige Nationale Tuinvogel Top Tien 2009 er als volgt uit (tussen haakjes de stand van de wintertelling 2008):

  1. Huismus (1)
  2. Koolmees (2)
  3. Merel (3)
  4. Pimpelmees (4)
  5. Vink(6)
  6. Kauw (7)
  7. Spreeuw (5)
  8. Turkse Tortel (8)
  9. Houtduif (9)
  10. Ringmus (10)

Die ijsvogel die hierboven staat afgebeeld wordt steeds vaker gesignaleerd. Niet zozeer in stadstuinen, maar wel in waterrijke natuurgebieden. Hij schijnt zich goed te kunnen handhaven.

Wonderlijke vogels en andere pimpelmezen

PimpelmeesKijk, als je in een weblog oproept om vogels te gaan tellen, dan moet je zelf wel meedoen natuurlijk. Bijna was ik het vergeten, maar net op tijd zat ik vanmorgen voor het keukenraam met uitkijk op de tuin en belendende percelen. Vel papier erbij, potlood en naderhand ook een verrekijker. Ik vraag mij af wat de buurvrouwen aan de overkant gedacht zullen hebben van die rare ”peeping-tom", mochten ze mij gezien hebben.

Maar goed, ik heb het volbracht. Vogeltjes tellen bedoel ik. Een uur lang, van 08.30 uur tot 09.30 uur. En ik moet zeggen: ik heb nog aardig wat gezien. Het eerste vogeltje dat zich aandiende was een roodborstje. Vervolgens vijf houtduiven, zeven merels, een turkse tortel, een halsbandparkiet, vier kauwen, drie groenlingen, drie heggemussen, vijf koolmezen, een pimpelmees, vier eksters, drie spreeuwen, en overvliegend vier zilvermeeuwen en vijf kokmeeuwen. Op de site van de Vogelbescherming staan de tussenstanden van alle ‘tellers’. Ondanks dat-ie in onze stad nagenoeg uitgestorven is, staat de huismus landelijk nog steeds op de eerste plaats! Er waren veel ‘tellers’ dit jaar, ruim 18.000! Ik was dus niet de enige vreemde vogel…

Andere pimpelmezen

Img_6774_2Over pimpelmezen gesproken… ‘s Middags ging, evenals vorig jaar en het jaar daarvoor, een groep Haag-leden op pelgrimstocht. Op uitnodiging van Frank Inklaar, astronoom, ICT’er en bierliefhebber, gingen Frits, Murat, Tjerd, Jan, Paul K. en ikzelf naar het jaarlijkse Winterbierfestival, georganiseerd door de onafhankelijke bierliefhebbersvereniging Pint. Een mooi span voor de bokkenwagen! We hadden afgesproken op het Centraal Station, van daaruit gingen we met de trein naar Gouda. Daar was het nog maar een klein stukje wandelen naar het Wellandt College, waar het festival zoals vanouds plaatsvond.

Img_6775Altijd leuk, zo’n festival. Maar wie nu denkt dat zo’n evenement snel zal ontaarden in een carnavaleske of hooliganeske toestand, heeft het mis. Integendeel: het eerste dat opvalt als je binnenkomt zijn de serieuze gezichten van de deelnemers. Dit zijn mensen die ècht van bier houden, van de diverse smaakschakeringen, ze gaan niet naar zo’n festival om zichzelf onder tafel te zuipen. Niet dat dit niet zou kunnen. Er zijn bijna zestig biertjes te proeven, maar de meesten komen niet verder dan vier, vijf, nou vooruit, zes biertjes. Je kunt er trouwens wel lekkere broodjes met warme worst of gehaktbal krijgen, of blokjes kaas en meer van die onverantwoorde maar oh zo lekkere voedingswaren. Dit alles om een ‘bodempje te leggen’. Vergeet niet, het zijn zware biertjes met een alcoholpercentage van tussen de 7 en 11 procent. Bij de ingang betaal je vijf euro entree en koopt dan meteen wat biermunten. In ruil daarvoor huur je een klein bierglas en krijg je een boekje met info over wat er bij de verschillende stands aan biertjes te koop is.

Img_6779Img_6776Img_6778Evenals Paul, begon ik met een Texels Winterbiertje. Volgens de omschrijving in het boekje "een robuust koperkleurig winterbier. Tijdens het kookproces worden de sinaasappel en mandarijnschillen meegekookt teneinde in de afdronk een fruitig karakter te krijgen waardoor dit toch wat zwaardere bier bijzonder doordrinker wordt. Het aroma is fruitig. De smaak is zoetig-bitter. Bij het doorslikken plakkerig. De nasmaak is bitter".

Daarna een ‘Kandeleir’ van brouwerij ‘De Drie Horne’. "Een amberkleurig winterbier, naast sinaasappel is er ook abrikoos in verwerkt. Zwaar en verwarmend, goed in balans maar absoluut geen doordrinkbier. Aroma fruitig, zoetige smaak en bitterige nasmaak".

Paul had even daarvoor een ‘Wolluks Drupke’ gescoord, eveneens van bovengenoemde brouwerij. Hij was enthousiast over de volle smaak en het aroma van laurier en gebrande mout.

Img_6781Img_6777Img_6780Ook probeerde ik de "Vrouwe van Gramsberg", de winnaar van het festival in 2006. "gebrouwen uit mout, water, hop en gist zonder toevoeging van kruiden. Het aroma is fruitig en gist. De hoofdsmaak is bitterig-zoet. Bij doorslikken gebrande mout. De lang uitvloeiende nasmaak is alcoholisch".

Op aanraden van een zeer enthousiaste Jan Letsch werd de "Hillegomse Hangkous" van brouwerij ‘Klein Duimpje’ het vierde biertje. Lekker! "Door de combinatie van zoethout, curacao schillen en kruidnagel krijgt dit bier zijn mooie volle smaak". Een biertje met een wat ‘droppig’ aroma maar ook fruitig. De hoofdsmaak is bitter-zoet. De nasmaak vloeit uit en is kruidig’.

Img_6782Img_6783Img_6786Het vijfde biertje werd vanaf 16.00 uur geschonken, de ‘Imperial Stout’ van brouwerij Emelisse. ‘Een zware Imperial Russian Stout’. Heel apart: je kreeg meteen een mond vol bier met een wat mij betreft sterke dropsmaak, maar volgens de omschrijving was het een bier ‘met gebrande mout, chocolade en kersen in de geur, een zoet-bittere smaak van gebrande mout. De nasmaak is bitter gebrand".  Paul was zeer te spreken over dit biertje, ik persoonlijk vond ‘m wel apart maar de smaak vond ik te overheersend. Tikje extreem.

De anderen deden zich onder meer te goed aan winterbier van brouwerij ‘Bekeerde Suster’, een ‘Texelse Stormbok’ en een Quadrupel van Koningshoeven (die ook in de winkel verkrijgbaar is).

Quadrupel_3Ach, slechts enkele biertjes, ik had net zo goed een paar van de andere biertjes kunnen proeven maar dat trekt een mens nu eenmaal niet. Bovendien ben ik niet zo’n bierdrinker, al vind ik zo’n middag wel erg gezellig en toegegeven: je krijgt smakelijke biertjes te proeven, bepaald geen ‘doordrinkers’ maar wel een feest voor de smaakpapillen.

Al met al was het weer een geslaagde middag. Ik ben iets eerder weggegaan want ik zou thuis koken en dus ook eten, de anderen gingen misschien nog ergens ‘chinezen’.