Legendes

Ik permitteer mij deze week verregaande luiheid: zo ben ik niet gaan hardlopen vandaag. Mijn benen voelen nog wat stijf van gisteren dus besloot ik maar te rusten. Ik zal deze week best nog wat gaan lopen, maar veel zal het niet zijn. In plaats daarvan maar eens gegoogled op legendarische lange afstandlopers. Enkele decennia geleden spatte de heroïek er nog van af! Dat blijkt wel uit de volgende filmpjes.

Hij was een van de legendarische lange afstandlopers van de jaren zeventig: Lasse Viren, de Finse loper van wie gezegd wordt dat hij dagelijks liters rendiermelk tot zich nam.

Op onderstaand filmpje de bloedstollend spannende finale van de 10 km tijdens de Olympische Spelen van 1972.

Twintig jaar eerder liep een andere en zo mogelijk nòg grotere legende, Emile Zatopec (de Locomotief), al zijn rivalen zoek in de finale van de 5000 meter tijdens de Olympische Spelen van 1952. Waarom hij een legende was? Kijk naar het filmpje. Verder commentaar overbodig…

Maar wij hadden ook zo onze helden op lange afstandgebied. Noem maar op: Gerard Nijboer, Marti ten Kate, Cor Vriend, Piet Vonk en bij de veteranen de legendarische Piet van Alphen. Maar het tweetal in onderstaande film (duurt een kwartiertje, het is uitgezonden door Omroep Drenthe) zijn ook ware legendes.

Marijke Tevreden, ik ook…

Img_7460Img_7461Img_7463Vanmorgen heb ik de laatste wedstrijdloop voor de marathon gelopen, 10 kilometer door het Zuiderpark. Dit was bij AV Sparta, in het kader van de 1 van de 4 loop. Buurman Jan ging ook dus fietsten wij gezamenlijk op. Het weer was prima, zonnig maar nog steeds bar koud. Hopelijk zou het een beetje te doen zijn straks, om 11.00 uur zouden we van start gaan.

Het lopen ging erg goed, al zou je dat aan mijn eindtijd niet zeggen: 48’45”. Maar dat moet eigenlijk 46 minuten en nog wat zijn. Hoe dat kan? Van meet af aan liep ik met Arne, Ilse en Katelijne op, we zetten er alledrie flink de pas in. Zou het te hard gaan? Het viel mee, ik bleef bij hen, ook in de tweede van de vier ronden. Ook Ton van Westbroek, Rob Blijleven en Simone Lankhuijzen, lopers die normaliter wat sneller zijn dan ik, bleef ik vlak voor mij in het vizier houden en de afstand tussen mij en hen werd niet groter.

Img_1060Maar helaas, helaas… tegen het eind van de tweede ronde ging mijn buik weer eens opspelen waardoor ik gas moest terugnemen. Ik zag geen andere mogelijkheid dan het clubhuis van Sparta in te spurten voor een sanitaire stop. Dat heeft al met al twee minuten geduurd, daarna weer flink in de benen. Maar ja, twee minuten loop je nooit meer in natuurlijk. Wel ben ik nog enkele personen gepasseerd, waaronder Marijke Tevreden, eveneens lid van Haag Atletiek. Als zij goed getraind heeft, kan zij erg goed lopen maar dat was nu niet het geval. Vlak voor de start gaf ze dat al aan en het bleek geen valse bescheidenheid. Uiteindelijk passeerde ik in de hierboven aangegeven tijd de meet en daar ben ik eigenlijk dik tevreden mee (zeker na aftrek van die twee minuten).

Img_1099Img_1086Img_1096Wel jammer voor het klassement, maar Ton heeft de eer voor Haag Atletiek in de 55 + categorie hoog kunnen houden. Er is sowieso weer een goede basis voor de komende voorjaarsloopjes in de regio. Maar eerst die marathon nog, het wordt waarschijnlijk warm dus wellicht herhalen de taferelen van twee jaar geleden zich in Rotterdam…

Img_1083Img_1082Img_1084Na afloop bleken twee dames uit onze groep voortreffelijk te hebben gepresteerd! Ank Michels werd verrassend tweede dame in de categorie 45+ en Ilse Houtman is in haar opzet geslaag om Simone Lankhuijzen van Sparta voor te blijven, waarmee ze derde 35 + dame is geworden. Allebei een beker, proficiat! Maar ook bekers voor de andere dames van Haag Atletiek, waaronder Ellen Oostvogel en Cynthia Gijssen, zij hebben hoog gescoord in het klassement.

Img_7464Op de foto zien we een stralende Ilse helemaal rechts, de nog stralender dame in het midden is Cynthia Gijssen die vandaag een pr heeft gelopen en bij de senior-dames in de bekers is gevallen! En links zien we Maarten de Niet, een van onze trainers. Hij straalt niet omdat hij iets heeft gewonnen maar wie zou er niet stralen als hij met zulke dames op de foto mag?!

Van de website van Sparta heb ik een aantal foto’s geript die ik op dit blog heb geplaatst. Een ding mag duidelijk zijn: het groen-geel van Haag Atletiek was goed vertegenwoordigd!

Wervelende show van Theatergroep Radost

Na het lopen gedouched, nog iets gedronken in de kantine van Sparta en daarna met Jan weer terug naar huis. Daar snel omgekleed en andermaal op weg, met het openbaar vervoer naar Delft. Ingeborg, de vrouw van Haag-vriend Frank, maakt deel uit van een theater/dansgezelschap en we gingen met een groepje naar een uitvoering kijken. Dat vond plaats in Theater de Veste. Ik zat helemaal boven op het balkon, in een uiterste hoek. Niettemin had je ook daar uitstekend zicht op het podium. Maar waar waren de anderen? Het was inmiddels half drie, de voorstelling kon elk moment beginnen. Maar gelukkig: op de valreep kwamen Paul, Marlies, Yvonne en Murat binnen, het bleek dat ze de reistijd iets te optimistisch hadden ingeschat.

Img_7513Img_7515Img_7527Img_7531De voorstelling was zeer de moeite waard. Het draaide om volksdansen maar niet in de oubollige zin des woords. De dansen werden met veel passie uitgevoerd tegen de achtergrond van steeds wisselende, goed gekozen muziek.

In het gedeelte voor de pauze werd het spits afgebeten met Mexicaanse dans. Daarna een compilatie van Ierse dans, Hambone, Reisdans, Poi en Saman. Bij dit onderdeel werd op smaakvol-verantwoorde wijze gebruik gemaakt van visuele lichteffecten. Ook waren er dansen uit China, Bulgarije, Domovina en Siberië. De kostuums waren steeds prachtig en deels door de dansers zelf vervaardigd.

Img_7478Img_7486Img_7496Img_7502Img_7506In het stuk na de pauze, waarin de bezoekers een gratis drankje kregen aangeboden, gaven ruim twintig bevallige jongedames een wervelende en kleurrijke Bollywood-dans ten beste, waarna een dans uit Uzbekistan met eigen muzikale begeleiding. Daarna Argentijnse dans, waarbij romantiek en ontmoetingen als snel in competitie, uitsloverij en pure power ontaarden. Zamba, malambo, boleadores en bombo, allemaal dansen en ritmes van de gauchos uit Argentinië. De rust keerde terug met een verstilde danssolo uit de Chinese danstraditie. Het slot van de voorstelling werd gevormd door zang en dans uit diverse streken en dansstijlen van Kroatië.

Wij waren het erover eens dat het een mooie voorstelling was. Na afloop hebben wij nog iets gedronken met Frank en Ingeborg en hun ouders. Daarna naar huis, er moest nog gekookt worden. Het was weer een mooie dag.

Zomertijd!

ZomertijdDe klok al goedgezet? Mooi!

Nou, ik zal het maar weer snel over hardlopen hebben want blogjes over muziek of kunst worden meestal met een ijzig stilzwijgen begroet. Toch zal ik er over blijven schrijven want voor mij zijn het zaken die, evenals lopen en de natuur, bijdragen tot het ‘vermooien’ en verdiepen van het leven. Het klinkt misschien overdreven, maar ze dragen bij tot een zeker geluksgevoel en dat kan mij nèt dat zetje geven om ook weer te gaan schilderen. Iets dat ik wel wil maar geen vanzelfsprekendheid is.

Wat ook gelukkig kàn maken is het weer. Gisteren was dat redelijk, althans bij ons aan de kust. De zon liet zich vooral ‘s middags goed zien en dat maakte dat het net niet tè koud werd. Dat was vanmorgen wel anders, toen ik de hond uitliet. Een ijzige wind. Het mag wat mij betreft nu wel afgelopen zijn met die kou! Het lijkt er op dat het de komende week beter wordt, wat de temperatuur betreft.

Img_7454Img_7459Img_7458Zodra de temperatuur boven de tien graden celsius uitkomt, zal de natuur daar in versneld tempo op reageren denk ik. Nu al zag ik kikkers en salamanders in mijn vijver, en overal aan de struiken zie je knoppen op het punt van uitspringen. De forsythia’s hebben niet zoveel geduld, die staan al in volle bloei.

Gisterochtend heb ik zowaar hardgelopen, maar slechts een klein stukje. Een half uur om precies te zijn. Vandaag zal er langer worden gelopen, naar schatting 47 – 49 minuten, want ik doe mee aan de 1 van de 4 loop. Tien kilometer in en om het Zuiderpark. Het wordt de laatste officiële loop voor de marathon volgende week.

Even een terugblik op gisteren, de zaterdag. Rond het middaguur ging ik met de tram naar Station Hollands Spoor. Van daar uit is het een klein stukje lopen naar de Waldorpstraat, waar Hans Struijck zit. Dat is de fietsenzaak waar ik ongeveer een maand geleden een mooi rijwiel heb uitgezocht. Vrijdag werd ik gebeld door de man die mij toen hielp. Ik kon de fiets komen ophalen. Zo gezegd zo gedaan. Ik kon er bijna meteen op wegrijden en dat deed ik dan ook, nadat alle paperassen, voor de verzekering en dergelijke, gereed waren.

Img_7452_768_x_576_576_x_432Heerlijk, eindelijk weer eens een goede fiets onder mijn kont. Ik snelde meteen via de Vaillantlaan en de Waldeck Pyrmontkade naar Goedman om schildersmedium te kopen en daarna naar de Frederik Hendriklaan. Daar woonde ik vroeger maar nu werkt mijn vrouw er al vele jaren in een modezaak. Even de fiets laten zien.

‘s Avonds zijn we op de Griekse kooktoer gegaan, ik ging weer eens Moussaka maken. Dat is alweer een tijd geleden.

Later vandaag komt er een verslag van de 1 van de 4 loop èn van een dansvoorstelling in Delft waar ik met een groepje Haag-vrienden naar toe ga. De zondag wordt goed besteed!

Als kunstenaars echt paren…

Gisteren maar weer eens naar het gemeentemuseum geweest, ik was van plan om de expositie die ik vorige week zag wat beter te bekijken. Dus direct na binnenkomst ben ik in de fimzaal gaan zitten en liet de documentaire over kunstenaarsechtparen over mij heen komen. Altijd wel instructief, zo’n film, je wordt je beter bewust van waar je straks naar gaat kijken.

Kunstenaarsechtparen zijn natuurlijk helemaal niet zo’n uitzonderlijk fenomeen. Integendeel, in mijn directe omgeving ken ik zo’n stel die hun leven delen maar onafhankelijk van elkaar hun ‘eigen ding’ doen. Ik heb het dan over Paul en Thea. Ach, eigenlijk ken ik er wel meer. Veel meer, als ik er goed over nadenk. Maar ja, we leven nu in de 21ste eeuw, de tijden zijn veranderd.

Img_7446_2Er is een tijd geweest, niet eens zo heel lang geleden, dat er relatief weinig aandacht is besteed aan kunstenaarsechtparen. En juist in de twintigste eeuw waren die heel interessant, omdat zij voorlopers leken op het pad van de emancipatie. Het kunstenaarsmilieu staat immers bij uitstek te boek als onconventioneel en je zou verwachten dat dit ook binnen relaties zichtbaar is. Maar toch was er soms sprake van wedijver tussen de kunstzinnige echtelieden, waarbij het veelal de vrouwen waren die hun leven en werk in dienst stelden van hun man. De creativiteit van een Sophie Tauber-Arp bijvoorbeeld, heeft haar man Hans Arp geen windeieren gelegd (er wordt zelfs aan getwijfeld of al zijn werk aan hem moet worden toegeschreven of aan zijn vrouw) en de lotsverbondenheid van Diego Riviera en Frida Kahlo nam de gestalte van een tragedie aan.

De tentoonstelling Liefde! Kunst! Passie! Kunstenaarsechtparen in het Gemeentemuseum Den Haag kan gezien worden als een eerste verkenning van (17) kunstenaarsechtparen in de periode 1880 en 1960. Niet zo verwonderlijk dat de cesuur in laatstgenoemd jaar valt, want vanaf die tijd gingen vrouwen zich steeds meer onafhankelijk, dat wil zeggen los van de man, ontwikkelen. Van onderwaardering naar gelijkwaardigheid.

Kunstenaarsechtparen_11_2Kunstenaarsechtparen_31Nu is het niet de bedoeling om in dit blog een hele verhandeling te houden over al die 17 paren afzonderlijk, geïnteresseerden kunnen het beste zelf eens een kijkje gaan nemen en eventueel een boek of catalogus in de welvoorziene museumwinkel aanschaffen.

Wel is het misschien aardig enkele afbeeldingen van schilderijen te plaatsen van diverse echtparen bij elkaar. Het is niet de opzet om de schilderijen te vergelijken – soms zijn ze onvergelijkbaar – maar wel om aan te tonen dat zowel man als vrouw in de aangehaalde voorbeelden prominente kunstenaars waren die ieder voor zich in staat zijn gebleken kunstwerken van hoogwaardig artistiek niveau af te leveren. Zoals hiernaast, Meisje met de pioenrozen van Alexej von Jawlensky en daarnaast Tragische stemming van zijn levenspartner Marianne von Werefkin.

Kunstenaarsechtparen_41_2Kunstenaarsechtparen_51Auguste Rodin mag gerust een legendarische kunstenaar (beeldhouwer) worden genoemd, maar dat hij vijftien jaar lang een zeer intense en gepassioneerde relatie heeft gehad met kunstenares Camille Claudel, is bij het grote publiek wellicht minder bekend. De 24 jaar jongere Camille werd Rodins model, leerlinge en geliefde. Rodin verbrak de relatie omdat hij niet wilde breken met zijn andere muze, de boerendochter Rose Beuret, met wie hij een zoon kreeg en vlak voor zijn dood trouwde. Camille kon dit niet verwerken, zij werkte rusteloos verder maar begon aan een paranoïde psychose te lijden. Daardoor ging ze minder werken, vernietigde veel van haar latere werken en uiteindelijk werd zij naar een psychiatrische inrichting overgebracht. Naderhand werd zij overgeplaatst naar een andere inrichting, waar zij 29 jaar later in volstrekte eenzaamheid is gestorven.

Kat_00821Kunstenaarsechtparen_91Andere aansprekende echtparen met een gepassioneerde relatie waren eerdergenoemde Diego Rivera en Frida Kahlo, over het leven van de laatste schijnt ook een goede film te zijn gemaakt. Zij adoreerde haar man, daarnaast zijn de Mexicaanse cultuur, geschiedenis en symboliek altijd aanwezige elementen in haar werk. In bijgaand werkje ‘Dubbelportret Diego en Ik’ (links) komen al deze elementen samen.

Diego zelf was een kunstenaar die letterlijk en figuurlijk grootse schilderingen maakte. Muurschilderingen, portretten, ‘larger then life’. Zo was ook zijn verschijning: groot, dik, imponerend, waarmee hij een schril contrast vormde met de welhaast etherische verschijning van Kahlo. Eigenlijk net zoals het contrast tussen Claudel en Rodin was.

Img_7282Img_7284Nog meer beroemde kunstenaarsechtparen: Niki de Saint Ph
alle
en Jean Tinguely, de ‘Bonny an Clyde’ van de Parijse kunstwereld aan het begin van de jaren zestig. Het werk van Niki is zeer omvangrijk en divers: tekeningen, gouaches, schilderijen en assemblages die uit allerlei voorwerpen zijn samengesteld. Op de foto zie je mij achter een van haar befaamde sculpturen staan, ‘Zwarte Nana’. Tinguely kreeg vooral bekendheid als constructeur van uiterst eigenzinnige kinetische machine- en geluidssculpturen.

Kunstenaarsechtparen_71Kunstenaarsechtparen_61En tenslotte – ik zou ze niet allemaal noemen op deze plek – de beroemde Wassily Kandinsky en zijn geliefde Gabriële Münter. Hun ontwikkeling verliep parallel van figuratieve naar steeds abstractere kunst, maar bij Gabriële bleef je toch steeds iets ‘herkenbaars’ zien (zie bijgaand schilderij, ‘Landschap met kerk’).  Kandinsky daarentegen brak uiteindelijk door naar volledige abstracte, voorstellingloze kunst (afbeelding rechts). Hun wegen scheidden niet alleen op artistiek gebied: bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog was het einde van hun liefdesrelatie een feit.

Kunstenaarsechtparen_101_2Wat mij van dat alles het meeste aansprak was dit schilderij van Otto Modersohn. Dat is uiteraard persoonlijk, het is vooral de sfeer die wordt opgeroepen door de combinatie van boom en vrouwenfiguur. Toch werd zijn vrouw, Paula Modersohn-Becker, in die tijd bekender. In tegenstelling tot vele andere (kunstenaars)echtparen uit hun tijd (eind 19de eeuw) hadden Paula en Otto een vooruitstrevend en gelijkwaardig huwelijk. Paula had haar eigen atelier. Beiden streefden naar een kunst die groot, eenvoudig en sterk in vorm en kleur moest zijn. Naderhand groeiden ze uit elkaar, mede door de artistieke ontwikkeling die Paula doormaakte in Parijs, waar ze beïnvloed werd door mensen als Cézanne, Gauguin, Matisse en Van Gogh. Die invloeden werden ook in haar werk merkbaar. Ook hier ging de scheiding die veroorzaakt werd door een andersoortige ontwikkeling bijna gepaard met een daadwerkelijke scheiding. Zover is het echter niet gekomen, want Paula overleed ten gevolge van een embolie, kort na de geboorte van hun dochtertje.   

Afscheid van een betrokken commissaris

Gisteravond stond in het teken van het afscheid van Inge Brakman als voorzitter van het Commissariaat voor de Media. De hele week is een aantal collega’s bezig geweest met de voorbereiding. Zelf heb ik er mijn steentje aan bijgedragen door een tekening te maken van alle collega’s, die daarop vervolgens een afscheidsgroet konden schrijven. Dat geheel is door een professionele lijstenmaker ingelijst.

Img_7396Img_7388Ook is mij gevraagd een afscheidslied te maken, dat is gelukt op de melodie van ‘Zing vecht huil bid lach werk en bewonder’ van Ramses Shaffy. De bedoeling was dat iedereen dat uit volle borst zou meebrullen. Hetgeen ook geschiedde aan het eind van de avond, toen het feest bijna afgelopen was. Maar ook anderen zijn creatief geweest: zo hadden drie collega’s van Programmatoezicht een ludieke quiz samengesteld, en had een andere collega een fotocollage gemaakt van de Europa-reizen die hij en Inge hadden gemaakt in het kader van hun werk.

Img_7376Img_7389Img_7400Img_7393Img_7401Img_7390Dat alles maakte deel uit van de feestavond voor het personeel inclusief een warm en koud buffet (ja, daar gaan we weer… alweer eten ;-). Maar eerst was er een afscheidsreceptie in hetzelfde Huizense etablissement, ‘Kalkovens’. Er liepen enkele ‘omroep-bobo’s’ rond, ook enkele bekende gezichten waaronder Marga van Praag, een oud-collega en voormalig mediacommissaris – en alweer enkele jaren burgemeester – Helmer Koetje. Ook waren er collega’s van het ministerie aanwezig. Het was gezellig om die vele bekenden te zien en met deze en gene te spreken. Minister Ronald Plasterk zou ook nog gekomen zijn maar moest Wouter Bos ergens vervangen vanwege de perikelen rond de kredietcrisis in de kamer. Wel had hij Inge diezelfde ochtend nog uitvoerig telefonisch gesproken. DG Cultuur Judith Kranendonk nam zijn honneurs prima waar.

Img_7382Img_7383Zij hield een lovende toespraak, een van de vele die tijdens de receptie en naderhand tijdens het feest werden geuit. Al met al was het, ook voor de aanwezigen, een geslaagde avond die zich zowel tijdens de receptie vooraf als tijdens het feest met het personeel kenmerkte door een relaíe, ongedwongen sfeer. De afscheidnemende voelde zich wel, zo zei zij achteraf in haar slotwoord, door al die toespraken en de vele cadeaus ‘schandalig verwend’.

Heen was ik met collega Rolf meegereden, de terugweg van Huizen, waar het feest plaatsvond, naar Den Haag ging op eigen gelegenheid maar verliep voorspoedig. Ik haalde nog net de bus -nadat ik enkele honderden meters was meegereden met collega Matthijs die mij net op tijd bij de halte, met de bus al achterop, afleverde – en ook het verdere verloop met twee treinen en tram ging vlotjes. Om één uur ‘s nachts was ik thuis. Gelukkig hoef ik vandaag niet te werken. Wel straks even naar de tandarts, maar ja, dat overleven we ook nog wel hoop ik.

Aan de (ge)bak!

Woensdagavond trainingsavond. Ditmaal was Henk er niet, en Bert is al enige tijd geblesseerd dus de training werd overgenomen door het duo Dick en Jos. Er stond een duurloop op het programma met een paar versnellingen van 2 en 4 minuten.

De route ging ditmaal door de duinen naar Kijkduin, en vervolgens richting Terheijde. Daar gingen wij linksaf en via de Monsterseweg weer terug. Alhoewel ik na die 30 kilometer afgelopen zondag amper last heb gehad van stijfheid, zijn de vermoeidheidsstoffen in de benen (ik druk mij onwetenschappelijk uit, maar zo is het wel duidelijk denk ik) niet geweken. Dit maakte dat ik de tempo’s niet op volle kracht deed en dat ik tegen het einde van de anderhalf uur durende loop gewoon geen fut of zin meer had.

Erg druk heb ik mij niet gemaakt, niet alleen vanwege de vermoeidheid maar ook omdat er zondag nog een pittige 10 km wedstrijd gelopen gaat worden bij AV Sparta!

Img_7368Na de training heb ik in het clubhuis getracteerd op muffins en appeltaart. Dat wil zeggen: niet iedereen, twee taarten en twaalf muffins zijn niet genoeg voor honderd personen, vooral het ‘vertrouwde’ groepje en wie er langs kwam. Niet iedereen was aanwezig, maar degenen die er wèl waren hebben zich het gebak goed laten smaken. Van degenen die er niet waren belden twee mij in het clubhuis op om mij alsnog te feliciteren. Een leuke geste van Yvonne en Murat!

Ik werd zowaar nog toegezongen en kreeg van de Haag-vrienden – door Paul V. – een cadeaubon die ik bij Run2Day kon verzilveren. Wat gaat het worden: een trainingspak? Extra schoenen? Ik hou u op de hoogte!

En nu snel naar bed, morgen wordt een drukke en turbulente dag! Met een officieel afscheid van ‘de baas’ van het Commissariaat waar ik ook een bijdrage aan geleverd heb.

Ik heb al een boek. Wel meer dan een…

FokkesukkeDe afgelopen dagen zijn rustig verlopen, zeker op sportief gebied. Maandag was ik vanwege de stremming op het baanvak Woerden-Utrecht te laat thuis voor de training. Die stremming, veroorzaakt door een eerder treinongeluk waardoor het baanvak beschadigd is geraakt, zal deze en de komende week ook nog van invloed zijn op het woon-werk verkeer. Ook vandaag moest ik zowel heen als terug naar Hilversum Noord via Schiphol en Leiden.

Tijdloos_ouderwetsKootendierbaarsteVanavond heb ik maar eventjes gelopen. Het valt met de stramheid wel mee, maar er zitten nog wel flink wat vermoeidheidsstoffen in de benen die maken dat ik overdag zo nu en dan wegzak, in slaap val. Gelukkig nog net niet op mijn werk, maar in de trein gebeurt dat wel. Zeker als ik bezig ben met cryptogrammetjes oplossen of boeken lezen. Vooral dat laatste zal de komende tijd meer gaan gebeuren: voor mijn verjaardag heb ik de nodige boekenbonnen gekregen en ook boeken in natura, zoals twee boeken van Kees van Kooten, ‘Tijdloos Ouderwets’ en ‘Het dierbaarste van KvK, een boek van Herman Brusselmans ‘Zijn er kanalen in Aalst’ en het Boekenweekgeschenk, ‘Een tafel vol vlinders’ van Tim Krabbé. Een goed, vlot geschreven boek dat ik in één dag (bijna) heb uitgelezen. En niet te vergeten het boek ‘Fokke & Sukke lachen zich gek’ van Reid, Geleijnse & Van Tol.

De avond heb ik deels in de keuken doorgebracht. Het wordt zo langzamerhand een afgezaagd verhaal, maar alweer appeltaarten…

Morgen hopelijk iets meer wederwaardigheden en inspiratie…

Laatste dertig

Op zaterdag vierde ik mijn verjaardag. ‘s Ochtends ging ik naar de club om mijn trainingsgroepsgenoten te tracteren. Zelf heb ik niet meegetraind omdat ik zondag een lange duurloop zou doen. Wel heb ik voor mijzelf nog gelopen, een half uurtje slechts maar het is iets. Het was ongekend druk in het clubhuis: dat kwam omdat er een evaluatie werd gehouden van de City-Pier-City loop door de trainerscoördinator van de CPC-trainingsgroepen, Carel Knoester.

Img_7347_3De rest van de dag heb ik mij vooral beziggehouden met kokerellen en boodschappen doen, waarbij ik niet alleen diverse supermarkten maar ook weer eens de markt aan de Herman Costerstraat heb aangedaan. Beslist aan te raden, tenminste als je de drukte en het exotische sfeertje voor lief neemt. Je komt met afgeladen tassen groenten en fruit van voortreffelijke kwaliteit thuis, en dat alles voor een habbekrats. ‘Op de markt is uw gulden een daalder waard’ is een aloude slogan die zelfs in het eurotijdperk opgeld doet en nu eens geen loze reclameslogan is.

Img_7348Img_7354Later in de middag begon de eerste visite binnen te druppelen, waaronder een van de vriendinnen uit de ‘jaren zeventig vriendenkring’ die ik al vijfendertig jaar niet meer heb gezien. Heel gek, ze kwam binnen en ik had het gevoel dat ik haar vorige week nog voor het laatst had gezien en gesproken. Wat is tijd of tijdsbesef toch een raar fenomeen. Ik heb er ditmaal geen groot feest van gemaakt, maar wel heb ik een aantal vrienden van vroeger en enkele loop-vrienden uitgenodigd, alsook mijn buren Jan en Wilma. Het was gezellig, ik had er een soort pasta-party van gemaakt. Erg laat is het echter niet geworden want de volgende dag moest ik weer aan de bak: de laatste 30 km trainingsloop voor de marathon van Rotterdam over twee weken. En mijn eerste loop als 61-jarige!

Dertig kilometer en nog wat

De volgende morgen was ik om half tien precies bij Mike en Helmie. Mike en ik zouden daar dertig kilometer gaan lopen in Maassluis, bij AV Waterweg. Helmie zou naderhand op eigen gelegenheid gaan, met de fiets. Meelopen deed zij niet vanwege een steeds boller wordend buikje.

Rabo_marathon_trainingsloop__2_Rabo_marathon_trainingsloop__35_Rabo_marathon_trainingsloop__36_Rabo_marathon_trainingsloop__64_Even later reed ik met Mike mee naar Maassluis. Daar sloten we ons aan bij de groep die qua snelheid het beste bij ons paste. Nu had Mike de dag ervoor met Rutger 150 km stevig gefietst van Den Haag naar Driebergen-Zeist (en weer terug), dus ging hij ditmaal niet met de snelste (4 minuten per km) groep mee, maar met 4.30 per km. De vorige keer was ik met de 5.45 groep meegelopen, nu waagde ik het met de 5.30 groep mee te gaan. Er liepen een aantal uiterst spraakzame vrouwen mee, die met name de eerste ronde het hoogste woord hadden.

Rabo_marathon_trainingsloop__65__2Rabo_marathon_trainingsloop__101__2Toch knap dat sommige dames zo kunnen rebbelen zonder ook maar één moment naar adem te snakken. Het stemde mij eerlijk gezegd wat moedeloos, want ik heb de neiging om tijdens trainingen, laat staan bij wedstrijden, heel weinig tot niets te zeggen, ik heb genoeg aan mijzelf op dat moment. In dat opzicht ben ik bepaald geen gezellige loper. Ik ving op dat de dames afgelopen woensdag ook 30 kilometer hadden gelopen, en nu weer. Ik doe hen dat niet na!

Maar al met al ging het lekker. Dat wil zeggen, tot bij het 25 km punt. Al die tijd had de groep ietsje sneller dan 5.30 per km gelopen, zeg tussen de 5.25 en 5.30. Ik merkte dat het na 25 km niet meer echt ontspannen en ‘vanzelf’ ging. Er ontstond enige afstand tussen mijzelf en de groep, maar even later kwam ik weer bij. Dit herhaalde zich bij de terugweg over de dijk, langs de Nieuwe Waterweg.

Rabo_marathon_trainingsloop__100_Aan het eind van de laatste kilometer gingen we voor de vierde keer het heuveltje tegen de dijk op waarna het nog een kleine 100 meter naar de finish was. Ongeveer 10 seconden na de rest van de groep bereikte ik de meet. De tijd was 2.44’25”, 8 minuten sneller dan de vorige keer. Theoretisch zou een tijd van net onder de 4 uur tijdens de marathon er in kunnen zitten, maar ik had dat vandaag echt niet gered, ik zat er aardig d
oorheen. Ik kan inmiddels zeggen dat ik wel weer vrij snel ben hersteld.

Rabo_marathon_trainingsloop__4_Terug in het clubhuis, even snel een heerlijk warme douche genomen. In de kantine zat Mike te wachten. Hij vertelde dat hij drie ronden had gelopen, hetgeen hij zich kan permitteren want hij loopt de marathon van Boston over een paar weken. Hij moet dus nog een laatste ultieme duurloop doen. Nadat we iets hadden gedronken en gegeten (ik nam een lekkere kop soep van de dag, en dat was snert) gingen we huiswaarts. Eerst de fiets die ik die ochtend bij Helmie heb laten staan opgehaald en het cadeautje dat ik van Helmie en Mike heb gekregen (een boekenbon en een leuk boekje van Fokke & Sukke) meegenomen. Helmie was amper een minuut voor ons gearriveerd.

‘s Avonds zijn wij en petit comité (met vrouw, dochter en schoonmoeder) naar Al Dente gegaan, het Italiaanse restaurant waar ik onlangs met de redactie van het clubblad heb gegeten. Dit etentje was ter gelegenheid van mijn verjaardag. Prima restaurant, maar wel vrij duur en je krijgt relatief kleine porties die overigens uitstekend bereid waren.

Thuisgekomen, alweer in de keuken om appeltaarten en muffins te maken voor morgen, ‘voor de zaak’. Dit ritueel zal zich dinsdag weer gaan herhalen.

Lente!

Vandaag is het begin van de lente! Het weer lijkt hier ditmaal helemaal in overeenstemming mee.

Het is ook de dag dat ik, op 21 maart 1948 op precies te zijn, het levenslicht aanschouwde. Time flies!

Img_7332Img_7336Nu was ik gisteravond bij mijn vrienden Wim en Gerda op bezoek, die op hun beurt hun verjaardag vierden. Het was gezellig, zeker ook voor een van de andere gasten die Wim en zijn andere vrienden van vroeger – veertig jaar geleden – kende van de band waarin ze gezamenlijk speelden. Al die tijd had men elkaar niet gezien en toch herkende iedereen elkaar onmiddellijk. Er gingen heel wat oude zwart-wit foto’s over de met fleurige hapjes bedekte tafel, foto’s van jongens met veel haar, hier en daar zo’n bril met een zwaar montuur. Toen ik tegen twaalven wilde vertrekken – ik kon een lift krijgen – merkte iemand op dat ik wel even kon wachten tot na twaalven zodat men mij kon feliciteren. Het was dus niet onopgemerkt gebleven…

Nu was ik toch benieuwd welk nummer op 21 maart 1948 op de eerste plaats van de hitparade stond. Google is geduldig… Nu moet je je voorstellen dat het tijdperk van de Rock & Roll nog niet eens was begonnen, Bill Haley zou pas acht jaar later, in 1956, met de wereldhit ‘Rock Around The Clock’ dat tijdperk inluiden. Toch klinkt dit nummer van the late Peggy Lee verrassend vlot!

Bonte donderdag

Img_7299Het was een gevarieerde donderdag. In de vroege ochtenduren eerst boodschappen gedaan, alvast voor mijn verjaardag. Later die ochtend ging ik met Karin weer eens naar het Gemeentemuseum Den Haag en vervolgens met de bus naar Scheveningen, waar wij in strandtent Bora Bora beschut, met de eerste echt warme zonnestralen van dit jaar op onze huid, van de cappucino of thee en bananencake met slagroom genoten. Heerlijk om zo een uurtje te ‘bakken’.

Daarna ben ik bij mijn vader op bezoek geweest, van de boulevard naar verzorgingshuis Deo Gratias was het slechts een kwartiertje lopen.

Img_7283Img_7289Img_7285In het gemeentemuseum hebben we even de expositie over kunstenaarsechtparen bekeken. Allemaal fraaie schilderijen van relatief minder bekende kunstenaars – zeg maar ‘sub-toppers’ – waarbij mij opviel dat de mannen steeds vele tientallen jaren ouder waren dan hun eega.

Ik ga hier binnenkort beslist uitgebreider naar kijken, daarom nu niet al te veel aandacht voor de expositie behoudens enkele fotootjes.

Ik maak even een sprong naar het moment waarop ik afscheid nam van mijn vader. Met de bus ging ik op weg naar huis, maar twee haltes eerder dan normaal stapte ik uit en liep linea recta naar Zier Running aan de Laan van Meerdervoort. Mijn hardloopschoenen zijn zo’n zachies-aan aan vervanging toe. Ik ‘ging’ aanvankelijk voor een paar mizuno’s maar na zeker vier paren bij John Heemskerk (de tegenwoordige baas van Zier Running) te hebben gepast en op elk paar een stukje buiten te hebben gelopen, kwam ik uit op de Sauconnys Progrid Triumf 8, (de eerste Sauconnys van mijn leven!).

Img_7330‘s Avonds gingen wij – in dit geval bijna alle mensen van Groep 5 – naar Kijkduin, waar we een etentje hadden ter gelegenheid van het uitlopen van de CPC. Dat was in restaurant Marmaris, met een op Turkse leest geschoeide keuken en dito personeel.

Organisator en trainer a.i. Henk had per persoon een hele evaluatie voorbereid. Hij stond bij elke loopster en loper min of meer uitvoerig stil – beetje rare beeldspraak eigenlijk bij lopers, maar dit terzijde – en gaf een uitvoerige analyse van hoe iedereen vorig jaar had gelopen en hoe nu, en waaraan het mogelijk heeft gelegen dat men ditmaal sneller dan wel langzamer was. Het werd een hele toespraak en werd door de aanwezigen zeer gewaardeerd.

Img_7315Img_7308Img_7306Img_7318_2Img_7312Onze ‘sterren’ Arne en Ilse kregen respectievelijk een fles wijn en een bos bloemen vanwege het feit dat zij het afgelopen jaar van de groep de grootste progressie hadden gemaakt. Maar ook Henk werd niet vergeten. Ellen, onze andere vrouwelijke ‘ster’ aan het hardloopfirmanent, overhandigde Henk een soort ‘poëzie-album’, de bedoeling is dat iedereen daar binnenkort iets persoonlijks in schrijft.

Img_7329Img_7314Img_7323Img_7327Img_7320Img_7321Helemaal terecht, want doordat Henk zich de laatste jaren heeft ontpopt tot een enthousiaste trainer, wordt zijn bijzondere loop-prestatie weleens naar de achtergrond geschoven. Wanneer je namelijk als bijna 68-jarige 1.47 op de halve marathon loopt en bij de CPC achtste wordt in jouw categorie, verdient dat ook een compliment! Het feestmaal dat vervolgens werd geserveerd vormde een passende kroon op de afgesloten CPC-periode en luidde een nieuw seizoen is met nieuwe kansen en mogelijkheden op loopgebied!