Marathon Rotterdam: gesloopt!

Img_7567 ‘s Ochtends vroeg ging ik bepakt en bezakt met de tram naar station Den Haag CS, daar nam ik de sneltrein richting Venlo die ook in Rotterdam, vandaag Marathonstad van Nederland, zou stoppen.
In de trein zat ook Hans de Putter, die zijn debuut op de marathon zou maken vandaag. Streeftijd: tussen 3:30 en 3:40. Ik moet nog kijken of het ‘m gelukt is.

In Rotterdam aangekomen ging Hans meteen naar de Coolsingel, ik ging richting World Expo om mijn startnummer, huurchip en ander toebehoren op te halen. De eerste webloggers die ik tegenkwam waren Petra, haar man Erik en haar vriendin, zij liepen op de Coolsingel.

Img_7568 Img_7570 Img_7571 Img_7572 Bij het Expo-gebouw aangekomen, zag ik Maurice. Hij was hier evenals Petra als supporter. Hij was niet de enige bekende die ik hier zag: Ook Mulay Najib, een in de Haagse regio welbekende trainer en snelle 60+ veteraan (niveau Tiny) was met een van zijn trainingsgroepjes aanwezig. Uiteraard even met hem op de foto. Na het ophalen van startnummer e.d. zocht ik een rustig plekje op verderop in het gebouw om het startnummer op te spelden en de chip aan de veter van mijn rechterschoen te rijgen. Daarna met rugzak en al naar buiten. De webloggers hadden als trefpunt de plek voor het politiebureau afgesproken. Op weg daarheen stuitte ik op een pleintje waarop een speciale vrachtwagen van de Delftse loopvereniging De Koplopers stond, daar trof ik ook Hans Verbeek die aanbood mijn spullen zolang in die wagen te zetten. Daar zei ik geen nee tegen.

Img_7577 Img_7579 Img_7580 Img_7581 Img_7582 Img_7585 Dan op naar Img_7593 het Img_7588 Img_7589 Img_7591 Img_7592 Img_7597 Img_7600 Img_7601 Img_7603 ontmoetingspunt voor het politiebureau. Ze waren er allemaal: Tiny en zijn twee zonen, Martine en Rinus die deze marathon een groep naar 4:15 zouden hazen, Richard, Ingrid, Hans van Klaveren, Gert Jan, Marco en Daniëlle, die samen met Jacqueline het dreamteam vormt, Katrien uit België, Bjorn, Petra, Joost, Mo en wie ben ik nu nog allemaal vergeten… Oh ja, een mooie dame die zich voorstelde als ‘de Iron Lady’. Een heel ander type dan de Britse ex-premier met eerstgenoemde nickname, kan ik u verzekeren!

Er werden traditiegetrouw driftig foto’s gemaakt van elkaar die op de diverse weblogs te bewonderen zullen zijn.

Img_7576 Nu op weg naar de start. Een lichtgetinte man vroeg waar Vak E was. Daar moest ik ook zijn en ik wees een plek aan tussen D en F, wat tamelijk logisch lijkt. Echter bleek Vak E zich aan de andere kant van de Coolsingel te bevinden. Wij daarheen, na enig zoekwerk bereikten we de toegang tot dat hek. De man nam afscheid van zijn vrouw en dochtertje die aan de andere kant van de afrastering stonden en stelde voor om samen met hem op te lopen. In het startvak zag ik ook Harry en Harmanda van onze vereniging, even daarvoor zag ik ze nog terwijl ik op weg was naar het politiebureau en toen heb ik ze nog even vereeuwigd.

Even wachten tot het startschot en toen op weg. Het duurde enkele minuten voordat we over de matten kwamen, waarna we rustig op pad gingen, voor een ellenlange loop. Hoe zou het vandaag gaan? Geen idee. Ergens had ik de m.i. niet geheel onrealistische hoop dat het mij zou lukken onder de vier uur te finishen, maar dat heeft niet zo mogen zijn. Sterker nog: ik zat daar ver boven.

SupportersNog_babbels_2Maar laat ik positief beginnen: de marathon – mijn tiende in totaal – was de eerste 24 kilometer een geweldige ervaring, vooral als je zo met z’n allen die brug overgaat met van alle kanten uitzicht op de fraaie skyline van Rotterdam. Het was ook geweldig omdat ik had besloten heel rustig te lopen en elke neiging van de benen om ietsje sneller te willen gaan onmiddellijk de kop indrukte. En wat een toeschouwers langs de kant, wat een supporters! Uiteraard de webloggers die na het 29 km punt en het 39 km punt een ‘steunpunt’ hadden en supporters van Haag Atletiek die kwamen kijken. Allemaal bedankt voor de aanmoedigingen! Ik kwam mijn nieuwe loopmaat, die afkomstig was uit Canada en in Moskou werkzaam is, de eerste helft steeds tegen. Ik schatte hem een jaar of veertig, vijfenveertig, hij maakte zijn debuut op de marathon. Hij wilde exact vier uur lopen, of iets eronder, net als ik.

Cimg1638 We liepen steeds heel ingehouden, en dat merkte je aan de tijden: de eerste 5 kilometer gingen in dik 28 minuten netto, de 10 kilometer in ruim 56 minuten, enzovoorts. We berekenden dat we iets onder of boven de vier uur uit zouden komen, maar uiteraard zou na de dertig kilometer automatisch sneller worden gelopen omdat we ons daarvoor zo keurig hadden beheerst. Dus binnen de vier uur ging lukken! Niet dus. Zoals gezegd, tot het 24 kilometer punt ging het prima en was er reden tot gematigd optimisme. Daarna werd het werken, maar we konden het tempo handhaven. Geheel volgens het welbekende scenario, werd het rond het 33 km punt moelijker en bij 34 km werd voor het eerst een stukje gewandeld. Daarna weer door. Dat herhaalde zich een aantal malen en het ging steeds stroever en moeizamer. Weer wandelen. Kort daarvoor was de 4:15 groep van Rinus en Martine mij  gepasseerd, mijn Canadese vriend had ik inmiddels achter mij gelaten. "Ga je met ons mee?" vroeg Rinus terwijl hij mij filmde (Rinus heeft al lopende een heel leuke filmimpressie gemaakt van de marathon, check zijn weblog!). Nou, een stukje. Maar toch had ik op dat moment nog steeds de ambitie om onder die vermaledijde vier uur uit te komen, dus liep ik toch – weliswaar zonder te forceren – iets voor de groep uit.

Koens_foto Het stuk tussen 33 km en de finish was een ware lijdensweg. Het ging voor geen meter meer en de tijd die ik voor ogen had kon ik nu wel vergeten. Ik zat er zó doorheen, dat er zelfs geen lachje meer af kon voor Helmie en Mike, die aan de kant van de weg stonden te supporteren. Ze waren wel zo aardig om de foto (zie boven) naar mij toe te sturen. De andere foto hiernaast heeft Koen gemaakt, het is een van de vele foto’s uit zijn flickr-album. Maar het ging steeds moeizamer, alles deed pijn. Zelfs de 4:15 van Rinus was niet meer haalbaar, na het 40 km punt kwam hij weer langszij: "Kom op Fred, nog tien minuten!" Maar de koker was leeg, ik kon niet meer. Uiteindelijk bereikte ik de finish op de Coolsingel in 4:21 bruto. Zojuist zag ik dat het 4:16:14 netto was. Mijn langzaamste tijd ooit op een marathon, maar wat zal het bommen. Ik heb ‘m uitgelopen!

Na afloop liep ik, verpakt in zo’n folie en omhangen met een medaille, in een tempo van één kilometer per uur naar de vrachtwagen van de koplopers. De tassen waren inmiddels buiten gezet. Ik kreeg bouillon aangeboden. Heerlijk! Maar al na een paar slokjes moest ik het laten staan, het lijf was behoorlijk ontregeld. Moeizaam ging ik op de grond zitten, de spieren van mijn kuiten bewogen wilde heen en weer alsof er een nest jonge muizen onder mijn huid zat. Bij elke verandering van houding schoten mijn benen, beurtelings danwel gelijktijdig, in een hevige, felle kramp. Iemand kwam, gelokt door mijn pijnkreten, naar mij toe en masseerde even mijn benen. Het ging alweer.

Even later ging ik met Ruud Raymakers, een van de zonen van super-veteraan Tiny, op weg naar het station. Zijn broer had bij het 36 km punt helaas moeten uitstappen wegens een blessure en zelf was hij matig tevreden over zijn ti
jd, minder snel dan de vorige keer: 3 uur 40. Pa was zijn zonen – zoals ik wel had verwacht – te snel afgeweest en was met zijn 63 jaren nog onder de 3:30 gefinishd. Chapeau!

In Den Haag aangekomen, ging Ruud met de fiets op weg naar huis, ik hees mij in de tram. Thuis even bijkomen. Momenteel ben ik weer redelijk hersteld, al zal het wel een paar weken duren voordat de laatste restjes vermoeidheid verdwenen zijn.