It's a Long Way…

Tiny gaf op mijn blog van vanmorgen als reactie dat ik het maar druk heb met van alles en nog wat. Nu vind ik dat niet zo erg, al moet ik toegeven dat ik vanmiddag wel een behoorlijk ‘stress-moment’ had en minder parlementaire woorden hebt gebezigd – wat zeg ik, ik zou ernstig beboet zijn door de Bond tegen het vloeken als iemand van die club mij gehoord zou hebben – omdat ik bijna een uur lang al benenwagend op zoek was naar een adres. Dat was in Berkel en Rodenrijs. Maar daarover straks meer.

Img_8035 Img_8037 In de ochtend ging ik op de velocipide naar Monster. Daar ging ik Marianne Goijert-Hoogerbrugge interviewen, met Wendy Spijkers misschien wel de beste lange afstandloopster van Haag Atletiek. Het werd een levendig interview wat vooral veroorzaakt werd door haar twee bedrijvige kinderen. Dat klinkt nu net alsof dat mij stoorde, maar dat viel wel mee. Het waren weliswaar heel levendige, maar ook leuke kinderen. Net als hun moeder, die even snel praat als loopt. Iemand bij wie je de woorden niet uit de mond hoeft te trekken. Na het interview fietste ik via de duinen terug naar huis. Ik had bij elkaar aardig wat fietskilometers gemaakt.

Img_8028 Thuisgekomen even uitgerust in de tuin, want in tegenstelling tot de sombere weersvoorspellingen was deze donderdag vrij zonnig en warm, ook al nam de bewolking later op de dag iets toe. Daarna wederom de fiets bestegen naar de Nieuw Parklaan, tegenover Madurodam: ik was het vergeten, maar we moesten een erfpachtverklaring ondertekenen bij de notaris.

Toen aan die formaliteit was voldaan, wederom teruggefietst naar huis. Erg lang kon ik niet blijven, want om vier uur moest ik bij top-atleet polsstokhoogspringer Christian T. zijn, ook voor een interview. Nou, dat heb ik geweten. De weg erheen ging voorspoedig, met de randstadrail naar Zoetermeer Centrum West en daar de bus naar Rotterdam, met diverse stops in Berkel en Rodenrijs.

Toen ik echter uitstapte begon mijn duurloop voor vandaag. Waar was ik? Ik moest op nr. 100 zijn, maar omdat het hier allemaal boerderijtjes en nieuwbouwhuizen zijn – wat wordt er toch gigaveel gebouwd in ons land, verschrikkelijk – moest ik de hele weg langs, zeker twintig minuten lopen. Op zeker moment kwam ik langs een soort wijk waar de nummering ophield, even verderop zat ik opeens op nr. 90. Daar klopte iets niet. Toch maar even de weg gevraagd. Bleek dat ik de hele weg weer terug moest (dus weer 20 minuten) en vervolgens een bruggetje over, dan kwam ik uit op de straat waar ik moest zijn. Abusievelijk had ik de afgelopen weg voor die straat aangezien, in de gauwigheid meende ik ook op het bordje die naam te hebben gelezen (sorry voor de omslachtigheid, maar uit privacy-overwegingen vermeld ik de naam niet). En ja hoor, eindelijk was ik er! Niet dus. Die straat begon heel logisch met nr. 1. Kwestie van eventjes doorlopen. Jawel, vergeet het maar. Weer hetzelfde liedje, met van die boerderijen en vrijstaande huizen. Na vijf minuten was ik pas bij nr. 4, na tien minuten bij nr. 10. Mijn ergernis overwon het van mijn waardering voor de mooie weg waarop ik liep. Dat was ook het moment dat ik blij was dat er niemand van de Bond tegen het vloeken in de buurt was. Ergernis, omdat ik er een bloedhekel aan heb om ergens te laat aan te komen. Maar dat ging nu wel gebeuren, en niet zo’n klein beetje ook. Ik arriveerde uiteindelijk, vijftig minuten na het afgesproken tijdstip, bij het prachtige vrijstaande huis van T. (niet het huis op de foto, dat is zomaar een pittoresk boerderijtje tussen al die nieuwbouw). Aardige vent trouwens, en het interview verliep vlotjes.

Img_8042 Img_8044 Img_8045 Na het interview nam ik afscheid en liep naar de dichtstbijzijnde bushalte. De bus ging om het half uur en was net weg. Nou ja, het was nog steeds mooi weer, warm zelfs, dan maar wachten. Tien minuten later kwam een auto langszij, de gezonnebrilde chauffeur maakte een uitnodigend gebaar. "Ik moet ook naar Den Haag, kan ik je een lift geven?" Het was mijn gastheer die op weg ging naar een klant, in het dagelijks leven is hij personal trainer.

Bij het malieveld werd ik, na andermaal afscheid te hebben genomen, ‘gedropt’ waarna ik naar het station liep en met RandstadRail 3 naar huis. Met al dat gefiets, gewandel en gedraaf deze dag kan ik niet volhouden dat er te weinig beweging is genoten vandaag… 

Zomerse training in april

Img_8021Img_8027Ik was gisteravond iets later thuis dan normaal op woensdag. Onze vroegere huismeester Karel nam, na langere tijd uit de roulatie te zijn geweest, afscheid van het Commissariaat om van een welverdiend pensioen te genieten. Het was een warme, zomerse woensdag, reden waarom dit afscheid buiten in de patio werd gevierd, met hapjes en drankjes. Ik nam dus een treintje later.

Img_8024_2Karel, een van de grootste Stones-fans van Nederland (hij heeft zelfs de mondharmonica nog die Mick Jagger bespeelde tijdens het geruchtmakende Kurhaus-concert. De zanger gooide het instrument, voordat ze overhaast de aftocht bliezen, in het publiek, met Karel als gewiekste vanger) blijft wel actief in het vrijwilligerswerk. Wie weet kan-ie Mick Jagger nog vervangen op de volgende wereldtournee van The Stones, om hun nieuwste album ‘Behind the Geraniums’ te promoten…

Zoals aangegeven, was gisteravond mijn eerste volledige training na de marathon. Uiteindelijk werd dat toch een training die niet geheel in groepsverband werd volbracht. Wij zouden een duurloopje doen met tempo’s volgens het stramien: 400-600-400-600-400 meter, en dat tweemaal. Andere groepen liepen op de baan en konden deze afstanden precies afleggen. Onze groep, die ditmaal werd aangevoerd door Jos en Dick (trainer Bert is langduriger geblesseerd en co-trainer Henk was licht geblesseerd) ging de duinen in, vervolgens het strand op. Het was de eerste echte stranddag, we zagen mensen op en nabij de strandpaviljoens zitten of liggen. Er was echter geen stukje hard zand te bekennen, dus gingen wij na de oefeningen naar de volgende afslag en daar naar boven, de duinen in. Daar gingen wij los voor de eerste serie tempo’s, maar in plaats van de hiervoor aangegeven afstanden liepen we 2-3-2-3-2 minuten, met steeds twee minuutjes tussenpauze. Dat ging in 10 km tempo. Ik moet zeggen dat het aardig ging, echter nog niet met de vanzelfsprekendheid van ‘een’ Ellen en ‘een’ Ilse, die momenteel – na het vertrek van Arne naar een hogere groep – van onze groep het snelste gaan.

Img_7654Alleen de eerste twee minuten tempo’s werd in duingebied afgelegd. Even verderop gingen wij via Duindorp naar het havengebied van de voormalige Norfolkline en van daaruit het ene havenhoofd op, heen en terug. De laatste twee minuten van de eerste serie kreeg ik het moeilijk, toen liep ik helemaal achteraan. Niet dat ik het zwaar had of dat er iets met de benen was, maar ik kreeg last van buikkramp. Als ik daar last van krijg kan ik de versnellingen wel vergeten, dus eenmaal terug bij de duinen nam ik afscheid van de groep en liep op eigen gelegenheid terug naar het clubhuis. Op de baan aangekomen, zag ik nog net de groep onder leiding van Jan Passchier lopen, met Paul van O. en Paul K. en Marjolein, ze waren net bezig met de laatste 200 meter. Ik liep nog een stukje met hen uit.

Na afloop het vaste woensdagavond-ritueel van douchen-aankleden-krachthonk-wat drinken aan de bar.

Vandaag is mijn vrije (‘oude lullen’) dag, maar er wordt toch gewerkt. Er staan maar liefst twee interviews voor het clubblad gepland, een in Monster en later vanmiddag een in Berkel en Rodenrijs, met twee van onze beste atleten.