Zaterdagochtendkriebels

OlifantDoe eens iets geks. Zaterdagmorgen had ik zin om weer eens met de groep van Ton W. mee te lopen. Op zo’n moment voel ik mij altijd als de muis die tegen de olifant zegt: "Wat stampen wij lekker hè?" Want ja, wat heb ik te zoeken in een groep waarvan het merendeel rond of onder de 40 minuten op de 10 kilometer loopt? "Ach", zei Ton, "dan loop je toch met ons (hij bedoelde André, Rob en hemzelf) mee". Dat is waar, ook genoemd drietal is weliswaar iets sneller dan ik maar dat kon voor mij alleen maar een prikkel vormen om eens flink ‘in de benen’ te gaan.

Er stond een fartlek op het programma. Tachtig minuten duurloop met als kern twee series volgens het schema: 4-5-6-7 minuten. Die minutenlopen gingen in 10 km tempo. Grappig is dat zich dan meteen de verschillen in de groep aftekenen. Ko en Ton H., goed voor 36 resp. 37 minuten op de 10 km., liepen een flink stuk voorop, daarna kwamen de 40/43 lopers en tenslotte eerdergenoemd driemanschap. Marvin liep weliswaar nog achter ons maar hij deed rustig-aan omdat hij de volgende dag een superzware fartlektraining zou doen met de ‘snelle recreanten’ onder leiding van Piet de J.

Ik moet zeggen dat het best redelijk ging, maar bij de vierde tempo begon het lichaam lichtelijk te protesteren. Ik hield het dus halverwege de laatste tempo van de eerste serie voor gezien en liep op eigen gelegenheid via Madenstein rustig naar huis. Toen gebeurde er iets wonderlijks: ik kon nauwelijks meer gewoon ‘joggen’, mijn benen voelden behoorlijk volgelopen aan. Ik wisselde het lopen af met stukjes wandelen, en bij tuincentrum Ockenburgh trok ik mijn trainingsbroek en jackje, die ik onderweg had uitgedaan en de hele tijd in mijn hand had gehouden – want het werd behoorlijk warm – weer aan. Ik heb heel relaí in het tuincentrum rondgekeken of ik iets zag dat ik mijn vrouw kon geven. Daarna wandelde ik naar huis, een flink stuk nog maar ik had geen zin meer om te lopen. Die marathon zat kennelijk toch nog in mijn lijf, ook al voelde ik mij van tevoren voldoende hersteld.

Img_8065_2De rest van de dag heb ik grotendeels op de fiets gezeten en ben van hot naar haar gereden. Ook met het oog op de zondag, er moesten bloemen worden gekocht en ingrediënten voor het eten.

Jubileum

Is het symbolisch? Moest er juist vandaag met een schone lei worden begonnen? Typisch geval van magisch-realisme?

Vandaag bestaat mijn weblog precies vijf jaar! En dat is niet ongemerkt voorbijgegaan. Zowel gisteren als vandaag ben ik druk aan het stoeien geweest met mijn pc, het eind van het liedje is dat ik alles heb schoongemaakt, de harde schijf opnieuw heb geformatteerd en Windows opnieuw heb geïnstalleerd. Maar voor het zover was, is er uren- en urenlang van alles uitgeprobeerd. Vanaf vanmorgen om vijf uur tot kwart voor negen. Gelukkig doet-ie het weer, ik kan in ieder geval het net op en bloggen.

Vandaag is niet alleen een heugelijke dag vanwege het 5-jarig jubileum, maar ook omdat mijn vrouw jarig is, èn het is mooi weer! Dus alles is op zijn pootjes terecht gekomen.

Het volgende filmpje slaat ook op een jubileum, alleen niet op dit weblog. En of er een jubileumpenning komt, valt ernstig te betwijfelen…

Maar nu heb ik nog steeds niet vertelt over mijn wederwaardigheden van gisteren. Het wordt een drukke dag met visite vandaag, ik hoop daar later vandaag op terug te komen.