Op een mooie pinksterdag…

Even over half tien was Paul Kruijssen bij mij, nadat hij een half uurtje eerder had gebeld dat-ie in aantocht was. We hadden eerder afgesproken om naar Delft te gaan om mee te doen aan de Kwartaalloop, een prestatieloop over 5 en 10 kilometer.

Img_9122Img_9124Img_9126 Stanley, onze Surinaamse vriend die wij alleen van stem kennen, wees ons via de Tom Tom weer keurig de weg. De auto werd op een parkeerplek op zo’n 500 meter afstand van uitspanning Onder Ons gezet, waar we even later via een bospaadje naar toe liepen. Inschrijven, cappucinootje, omkleden, beetje inlopen. Paul ging in bijgaande fraaie pose staan: "Als ik nu niet op de cover van de Runnersworld kom, weet ik het niet meer."

Img_9132Img_9131

Tegen elven verzamelden de lopers zich achter het gebouw van Onder Ons, waar even later van start werd gegaan. Het ging meteen hard, flink hard zelfs. En al snel werd het ook nog eens heel warm, de zon scheen flink. Het zweet droop van onze lijven. Ik deed de 5 kilometer en liep deze in een strak tempo. Na 23 minuten kwam ik over de finish. Ik heb een aantal mensen gepasseerd c.q. achter mij gelaten die normaliter sneller zijn dan ik, dus ik mag tevreden zijn. Toch had ik gehoopt ruim onder de 23 minuten te kunnen lopen omdat 22.40 mijn tussentijd bij de Royal Ten was vorige week. Klagen doe ik echter niet, ik heb gewoon goed gelopen, het gevoel was goed.

Img_9133Img_9134Img_9128Nadat ik mij had gedouchd en omgekleed, liep ik naar buiten om de deelnemers aan de 10 km te zien finishen. Uiteraard vooral om Paul andermaal op de plaat te zetten. Die kwam uiteindelijk in ruim 49 minuten over de streep. Het was warm en zwaar, zo vond hij.

Even nagepraat met Paul Wobbe, Arie Develing en Peter Kriek, generatiegenoten en al jarenlang fanatieke lopers. Dit onder nog een capuccino en vervolgens een biertje. Daarna weer huiswaarts.

Thuisgekomen lag er een briefje van mijn wederhelft bij de deurpost: ‘Wij zijn naar het strand’. Mijn idee. Een half uur later lag ik er ook. Heerlijk warm was het daar, ondanks dat er af en toe een wolk voor de zon schoof. Maar dat was nooit van lange duur. Ik ben nog in slaap gevallen. Toen ik wakker werd besloot ik mij aan te kleden en naar het Zuiderpark te gaan. Onderweg van Delft naar Den Haag had Paul mij er namelijk op geattendeerd dat er een Parken-dag was waarbij onder anderen The Clarks, de bekendste coverband van Den Haag, zo niet van Nederland, zouden optreden. Leuk om even te zien.

Img_9139_2Img_9141Img_9142Op weg naar huis – toch nog even wassen, schone kleren aantrekken en de hond uitlaten – zag ik samen met tientallen andere halfbezorgde mensen een zwanengezin dat zich angstig dicht in de buurt van de rijweg ophield. De jongen hadden zich zelfs op de weg geïnstalleerd. Toch lukte het een paar mensen nog om het gezin met de nodige omzichtigheid van die gevaarlijke plek weg te loodsen.

Img_9145Img_9147Img_9148Img_9150Weer een half uur later was ik in het Zuiderpark. Het was niet zo druk als bij Parkpop (28 juni is het weer zover), maar toch wel behoorlijk druk. Een heerlijk ontspannen sfeertje in het Zuiderpark, met louter goedgeluimde mensen. Wat wil je, met dat heerlijke zomerse weer, de muziek, de tropische versnaperingen. Ik wist dat de mogelijkheid er was dat Paul en Marlies er ook zouden zijn. Nadat ik tevergeefs geprobeerd had om Marlies te bellen via mijn mobieltje – wel voicemailbericht ingesproken – zag ik ze zitten. Gezellig, stoeltje erbij en luisteren naar The Clarks, die een relaí jaren-50 repertoire ten gehore brachten. Wel wat anders dan de twee bandjes ‘jonge honden’ die ik even daarvoor elders op het park had gespot.

Img_9153Img_9154Img_9157Img_9159Toch wist de band menigeen aan het dansen te krijgen, het overwegend iets oudere publiek vermaakte zich opperbest, zeker bij het aloude ‘Buena Sera (Signorita)’ van Louis Prima (een nummer dat ik als 7-jarige placht te imiteren voor de klas). De band sloot toch nog ‘pittig’ af in de toegift, namelijk met de Golden Earring-krakers ‘Radar Love’ en ‘When The Lady Smiles’.

Img_9165Img_9167Img_9172Img_9171Img_9180Img_9183Img_9182Maar de dag was nog niet ten einde. Ik had om 18.00 uur met vrouw en dochter afgesproken voor de ingang van de Pasar Malam, pardon, eh… Tong Tong Fair. We hebben gedrieën ontspannen rondgedwaald over deze grote Indische markt vol bijouterieën, indische kleding en dito lekkernijen. In een van de vele opgestelde restaurantjes hebben we ons te goed gedaan aan een prima indisch maal dat we konden blussen met bier. Tiger Beer, een indisch merk. Ik had het nog nooit gedronken maar het is prima bier, gewoon een lekker pilsje eigenlijk.

Img_9188_2Img_9189Nu ben ik thuis en kijk met een schuin oog naar Pinkpop. Het valt mij op dat het allemaal goed en ‘lekker’ klinkt en dat de artiesten er veel zin in hebben, of ze nu Chris Cornell, Bruce Springsteen, Madness of Krezip (met een Moloko-achtige start) heten. Al die positiviteit alom, wat mooi weer al niet vermag. Of heeft het toch met de wezenlijke betekenis van het Pinksterfeest te maken, zijn we allemaal bevangen door de Heilig Geest?

Haagse ommegang

Img_9103Zaterdag was een dag die, de sterke wind ten spijt, alsmaar warmer en warmer werd. Eerder moet ik zeggen: de zon werd steeds warmer. Dat ervaar ik als een verschil met vroeger: dat het bij mooi zonnig weer heden ten dage ‘s middags steeds warmer wordt en in de namiddag op zijn heetst, terwijl vroeger de ergste warmte rond het middaguur (12.00 uur) was en in de late middag juist een zeker afkoeling plaatsvond. Of beeld ik mij dat in?

Gisterochtend stond er een lange duurloop (90 minuten) op het programma. Na het inlopen en de oefeningen gingen de eerste 40 minuten kris-kras door allerlei woonwijkjes in Loosduinen: straatjes waar ik nog nooit ben geweest en menig ander groepslid evenmin. Juist op het moment dat ik dacht dat een stukje natuur ook wel aardig zou zijn, leidde Henk ons de Uithof binnen. Vooral in deze periode van het jaar is dat een mooi groengebied met een gevarieerd landschap van poelen, sloten en bruggetjes. We liepen ook nog over het terrein van een of ander volkstuincomplex, een iets ‘luxere’ variant. Een van de ‘bewoners’ waarschuwde ons dat het hek aan de andere kant was afgesloten, waardoor we even later – letterlijk – op onze schreden moesten terugkeren.

Bij de Machiel Vrijenhoeklaan ging ik mijn eigen weg, terug naar huis. Maar omdat ik ook naar de club was komen lopen, heb ik evenals de rest van Groep 5 toch anderhalf uur volgemaakt. Nu voelde het lijf gedurende de hele training niet echt soepel aan, met wat licht-gevoelige knieën en een beetje lage rugpijn, dus de laatste kilometers heb ik grotendeels wandelend volbracht.

Img_9093Img_9094‘s Middags zou ik met Karin een museum gaan bezoeken, maar de weergoden beschikten anders. De zon lokte ons naar een strandtent, ‘La Cantina’ bij Duindorp. Daar hebben we ruim een uur gezeten, iets gedronken en gegeten. Wat mij vooral opviel was de aanwezigheid van twee huismussen. Dus ze zijn nog niet uitgestorven in Den Haag. Gelukkig maar, in de Vruchtenbuurt zie je ze niet meer. Hoewel het waaide, waren er al heel wat badgasten in zwembroek of bikini op het strand. De komende dagen zal ik er ook te vinden zijn, al zullen de ochtenden besteed worden aan hardlopen. Vandaag een stukkie in Delft, de zogeheten Kwartaalloop.

Img_9096Img_9098Img_9104Img_9111Img_9112Img_9115Img_9119_2Na La Cantina gingen we op de fiets naar Clingendael. Bij de ingang namen we bij het ijsboertje die er al jaren schijnt te staan een chocostick, zo’n ouderwets romig vanille-ijsje omgeven door een laag chocolade. Even verderop was de Japanse Tuin, die gingen wij bezoeken. Het allermooiste is er misschien weer af omdat de rhodondendrons bijna zijn uitgebloeid, maar het blijft een mooie tuin…

Thuisgekomen, spullen neergelegd en snel naar AH om boodschappen voor het avondmaal te doen. Dat werd Salade Nicoise, het recept staat ergens bij ‘Mijn recepten’.

Pastabuffet bij 12-uurs

Pasta2005Pasta20052Even bij wijze van ‘tussen-blogje’ een goed-nieuws bericht voor de webloggende 12-uurs estafette-teams. Om te beginnen hebben zich nu al 32 teams aangemeld voor dit evenement. Het wordt dus sowieso gezellig druk op 20 juni aan de Laan van Poot!

Niet geheel onbelangrijk is de pastamaaltijd na afloop. Ik heb doorgegeven dat wij ‘met z’n allen’ voor de pasta gaan. Dat wordt beter dan vorige jaren. Als het goed is – en uit ervaring weet ik dàt het goed is – gaat ‘kok Ivo’ een compleet pasta-buffet organiseren, met meerdere pastavarianten en diverse salades. Het wordt dus anders dan voorgaande jaren. Ook met vegetariërs wordt rekening gehouden, zo heb ik mij laten vertellen.

De kosten voor de pastamaaltijd bedragen € 7,50. Ter plekke te voldoen!

Vampier in modern jasje

Lettheright_2Wie gaat er nu met dit mooie weer overdag in een bioscoop zitten? Niemand toch? Wie doet dat nou. Eentje dus, jawel. Vanmiddag zat ik helemaal in mijn uppie in Zaal 1 van het Filmhuis. Mijn vraag of ik nog een kaartje kon krijgen voor de voorstelling – ik kwam vijf minuten voor aanvang binnen – kon door de cassière alleen maar bevestigend worden beantwoord. Voor slechts één euro – want ik had nog een bioscoopbon èn kreeg korting omdat ik in het bezit ben van een vrijwilligerspas – kon ik de film zien. "Er is er toch nog eentje voor Zaal 1!" riep het meisje tegen de jongen die belast was met het afscheuren van de kaartjes, in dit geval dus mijn kaartje.

Bovenstaande woorden krabbelde ik, in mijn bioscoopstoel gezeten, haastig op een papiertje, in afwachting tot het licht uitging. Vanuit mijn ooghoeken zag ik toch nog iemand binnenkomen. Even dacht ik dat het de operateur was maar toen ik twee minuten later omkeek zag ik toch nog een tweede persoon in de zaal zitten. Ik herkende hem niet onmiddellijk vanwege zijn kortgeknipte haar, toen zag ik het. Het was Walter, mede-Cultuurbarbaar en Doornvogel (wandelclub) van het eerste uur! Alweer zo’n vreemd toeval: ga je in een drukke stad naar een film die toch tot de beste tien van Cannes werd gerekend, en de enige andere toeschouwer is een persoon waarmee je in het dagelijks leven een duidelijke connectie hebt. Lachen. ik ben uiteraard naast hem gaan zitten en na afloop van de film hebben we iets gedronken in het filmhuis-café.

RightoneinbothEn nu de film, Let The Right One In. Een echte horror-film, niet onmiddellijk mijn genre maar zeer verrassend en – wat mij betreft – ook een goede film. Zeer goed zelfs als we het over het acteren van de hoofdrolspelers hebben, en dan hebben we het over twee twaalf-jarigen, Kåre Hedebrant en Lina Leandersson. Maar waar gaat de film – van de Zweedse regisseur Tomas Alfredson – nu eigenlijk over?
 
Volgens de beschrijving is het de verfilming van het gelijknamige boek van John Ajvide Lindqvist, een internationale bestseller. Vrij uit de beschrijving: "Hoofdpersoon is de 12-jarige, wat introverte en eenzame Oskar, die op school door grotere jongens wordt gepest en geterroriseerd.
In een suffe buitenwijk van Stockholm, waar hij met zijn moeder woont, speelt hij met vlindermessen en verzamelt hij krantenknipsels over seriemoordenaars. Op een sneeuwrijke winterdag in februari neemt zijn saaie leventje een hartverwarmende wending: hij raakt bevriend met de wat melancholiek ogende Eli, zijn nieuwe buurmeisje". Je merkt al snel dat er ‘iets vreemds’ is met dit meisje dat samen met haar vader een flat naast die van Oskar bewoont.                  


De film kent een aantal zeer gruwelijke scènes, toch wonderlijk dat de film onder de categorie ‘horror’ en ‘jeugdfilms’ wordt geschaard. Zo zie je dat een groep meisjes dat in het naburige bos aan het wandelen is, gealarmeerd door hun hond, geconfonteerd wordt met een dode jongen die ondersteboven aan een boom hangt. Even daarvoor zagen wij hoe hij op gruwelijke wijze om het leven is gebracht door een man, klaarblijkelijk de vader van Eli. Alvorens de wijk te nemen, heeft hij bloed van zijn slachtoffer afgetapt. Zijn drijfveren blijken – zo zie ik het tenminste – geen moordlust maar zorgzaamheid, namelijk de zorg dat zijn dochter aan het benodigde voedsel komt. Bizar, maar zo is de film nu eenmaal. Ook later gebeuren er vreemde dingen: het lijk van een man wordt vastgevroren in het meer aangetroffen, een vrouw wordt bebloed gevonden, er zijn zelfs mensen spoorloos verdwenen.

Lettherightonein3Let_the_right_one_in_movie_image__2 Let_the_right_one_in_movie_image__5 Inmiddels hebben de twee kinderen vriendschap gesloten. Er kan zelfs van een Grote Liefde worden gesproken en hoewel dit Oskar opeens kracht geeft om meer voor zichzelf op te komen – zich uitend in het gebruik van fysiek geweld jegens zijn ergste pestkop – heeft het lot nog een paar stevige beproevingen voor hem in petto. Hij ontdekt een aantal eigenaardigheden aan Eli. Desgevraagd erkent Eli dat zij een vampier is en bloed nodig heeft om te overleven. Al snel ontdekt Oskar de tragische dimensies aan Eli’s bestaan, die voor eeuwig bevroren lijkt in het lichaam van een twaalfjarige. Toch kent de film, na spectaculaire en daarom bijna lachwekkende beelden van een bloedbad in een zwembad waarbij voor eens en altijd wordt afgerekend met de treiteraars van Oskar, een redelijk ‘happy end’. De liefde tussen de jongen en het vampier-meisje blijkt sterk en alles te overwinnen.

Van Walter begreep ik dat de film al bijna is uitgerouleerd, dus wil je ‘m nog zien, haast u!

                                                   

Pyramides op een herfstige mei-avond

Gisteravond is er getraind onder uitzonderlijk herfstige omstandigheden. Het stormde bijna, de wind blies vooral vanuit het zuiden maar had niettemin een wisselvallig karakter en zo nu en dan viel er wat lichte regen, al viel dat te verwaarlozen.

Cimg1780 Cimg1784(N.B. de foto’s zijn nog van de VAV Heuvelrugloop, deze stuurde Helmie mij toe. Deze hebben dus niets met de training van gisteravond te maken).

Onze groep ging onder leiding van Henk langs Meer en Bosch naar Kijkduin, daar gingen we een stuk de duinen in richting Terheijde en weer terug. Erg lang was de training niet – we vertrokken om 19.00 uur en waren omstreeks 20.20 terug bij de Laan van Poot, dit vanwege het voetbal – maar het was wel een aangenaam-pittige training, waarvan de kern bestond uit twee – vier – zes – vier – twee minuten in 10/15 km tempo, telkens met twee minuten tussenpauze, en dat tweemaal. Vooral de eerste serie was redelijk pittig omdat deze grotendeels met (stevige) tegenwind werd afgewerkt. Om die reden werden de 4 en de 6 minuten ‘in waaiervorm’ afgelegd, waarbij degene die op kop liep zich na ongeveer 15 seconden helemaal naar achteren moest laten ‘zakken’, waarna de man of vrouw die vlak achter hem liep zonder extra te versnellen de kop overnam, enzovoorts. Met een klein groepje liepen we voorop, waaronder Ellen (op de foto na afloop van The Hague Royal Ten van afgelopen zondag), Wouter, Henk en ikzelf.

EllenOp de terugweg – we waren inmiddels in de duinen richting Terheijde – hadden wij de wind grotendeels mee en hoefden we niet meer in waaiervorm te lopen. Persoonlijk had ik vooral daar ‘mijn moment’ van de avond door zowel de vier als de zes minuten van de tweede serie lekker ‘voluit’ te lopen, waarbij ik Wouter, een grote, sterke en jonge politieman die zo nu en dan met ons meetraint, probeerde bij te houden. Hetgeen wonderwel lukte. De allerlaatste twee minuten werden op de Laan van Poot afgesloten met een sprint die glansrijk door Ton van der Pol werd ‘gewonnen’. Ach, een training is uiteraard geen wedstrijd maar als het goed gaat werken die pittige tempo’s best stimulerend en dragen absoluut bij tot het ‘feelgood’ gevoel na afloop.

Pyramidetraining……..?

Na afloop van de training is weer enige tijd doorgebracht in de kantine. Wel eerst een paar minuutjes in het krachthonk geweest, dat was meer pro forma om een paar oefeningen te doen. Aan krachttraining doe ik de laatste maanden niet meer, dit is meer om het toch nog een heel klein beetje bij te houden. Het was overigens rustig in de kantine en tot mijn verbazing werd er niet eens fanatiek naar de voetbalwedstrijd gekeken, met de inmiddels bekend veronderstelde 2-0 zege van ‘Barca’ op hun engelse rivalen. Er zijn toch wat mensen nog (of al) op vakantie. Ook was er iemand (Paul Kruijssen) die 10 km in Hoorn is gaan lopen. Hij had onder andere Paul van Oyen en mijzelf ook daartoe uitgenodigd, maar ik heb bedankt omdat ik drie keer binnen tien dagen een wedstrijdje al meer dan voldoende vind en dit zou de vierde worden. Bovendien is de woensdagavond-trainingsavond (bijna) heilig voor mij.

Broodje_kroketEr was overigens heerlijke verantwoord-gezonde sportvoeding ditmaal: patat met naar keuze pindasaus, mayonaise, ketchup en/of uitjes. Ook de broodjes warme kroket gingen als warme broodjes kroket over de toonbank. Zelf heb ik mij beperkt tot patat met mayonaise… Hè bah, wat vies… 😉

Pyramides op een herfstige mei-avond

Gisteravond is er getraind onder uitzonderlijk herfstige omstandigheden. Het stormde bijna, de wind blies vooral vanuit het zuiden maar had niettemin een wisselvallig karakter en zo nu en dan viel er wat lichte regen, al viel dat te verwaarlozen.

Cimg1780 Cimg1784(N.B. de foto’s zijn nog van de VAV Heuvelrugloop, deze stuurde Helmie mij toe. Deze hebben dus niets met de training van gisteravond te maken).

Onze groep ging onder leiding van Henk langs Meer en Bosch naar Kijkduin, daar gingen we een stuk de duinen in richting Terheijde en weer terug. Erg lang was de training niet – we vertrokken om 19.00 uur en waren omstreeks 20.20 terug bij de Laan van Poot, dit vanwege het voetbal – maar het was wel een aangenaam-pittige training, waarvan de kern bestond uit twee – vier – zes – vier – twee minuten in 10/15 km tempo, telkens met twee minuten tussenpauze, en dat tweemaal. Vooral de eerste serie was redelijk pittig omdat deze grotendeels met (stevige) tegenwind werd afgewerkt. Om die reden werden de 4 en de 6 minuten ‘in waaiervorm’ afgelegd, waarbij degene die op kop liep zich na ongeveer 15 seconden helemaal naar achteren moest laten ‘zakken’, waarna de man of vrouw die vlak achter hem liep zonder extra te versnellen de kop overnam, enzovoorts. Met een klein groepje liepen we voorop, waaronder Ellen (op de foto na afloop van The Hague Royal Ten van afgelopen zondag), Wouter, Henk en ikzelf.

EllenOp de terugweg – we waren inmiddels in de duinen richting Terheijde – hadden wij de wind grotendeels mee en hoefden we niet meer in waaiervorm te lopen. Persoonlijk had ik vooral daar ‘mijn moment’ van de avond door zowel de vier als de zes minuten van de tweede serie lekker ‘voluit’ te lopen, waarbij ik Wouter, een grote, sterke en jonge politieman die zo nu en dan met ons meetraint, probeerde bij te houden. Hetgeen wonderwel lukte. De allerlaatste twee minuten werden op de Laan van Poot afgesloten met een sprint die glansrijk door Ton van der Pol werd ‘gewonnen’. Ach, een training is uiteraard geen wedstrijd maar als het goed gaat werken die pittige tempo’s best stimulerend en dragen absoluut bij tot het ‘feelgood’ gevoel na afloop.

Pyramidetraining……..?

Na afloop van de training is weer enige tijd doorgebracht in de kantine. Wel eerst een paar minuutjes in het krachthonk geweest, dat was meer pro forma om een paar oefeningen te doen. Aan krachttraining doe ik de laatste maanden niet meer, dit is meer om het toch nog een heel klein beetje bij te houden. Het was overigens rustig in de kantine en tot mijn verbazing werd er niet eens fanatiek naar de voetbalwedstrijd gekeken, met de inmiddels bekend veronderstelde 2-0 zege van ‘Barca’ op hun engelse rivalen. Er zijn toch wat mensen nog (of al) op vakantie. Ook was er iemand (Paul Kruijssen) die 10 km in Hoorn is gaan lopen. Hij had onder andere Paul van Oyen en mijzelf ook daartoe uitgenodigd, maar ik heb bedankt omdat ik drie keer binnen tien dagen een wedstrijdje al meer dan voldoende vind en dit zou de vierde worden. Bovendien is de woensdagavond-trainingsavond (bijna) heilig voor mij.

Broodje_kroketEr was overigens heerlijke verantwoord-gezonde sportvoeding ditmaal: patat met naar keuze pindasaus, mayonaise, ketchup en/of uitjes. Ook de broodjes warme kroket gingen als warme broodjes kroket over de toonbank. Zelf heb ik mij beperkt tot patat met mayonaise… Hè bah, wat vies… 😉

Rain in May (Gieten in Gieten)

Ik weet niet wat het is: de laatste week word ik steeds geconfronteerd met kopstukken van D’66. De eerste was Boris van der Ham via mijn eigen nostalgisch getinte herinneringen over Nieuwkoop, wat ‘gegoogel’, geblog en een tip van Gert Noordhoek dat hij op hyves zou zitten. Nou, ik ook, dus heb ik hem een mailtje gestuurd. Prompt kreeg ik een mailtje terug van Boris, dat hij mijn blog had gelezen, maar geen familie was van de Van der Hams uit mijn jeugd. Ook schreef hij dat hij in het kader van de Europese verkiezingen op campagne was in Den Haag, vandaar dat ik hem zag.

Img_8961 Img_8963 Img_8966 Gisteren ging ik met een aantal collega’s voor mijn werk naar Assen, waar in het Van der Valk restaurant de laatste van de vijf voorlichtingsavonden voor de lokale omroepen werd gehouden. En wie liep daar rond? Alexander Pechthold. Bij Van der Valk in Assen, of all places.
Wil de voorzienigheid mij een stemadvies geven middels deze ‘toevallige’ ontmoetingen?

Omdat het in Assen was, zou ik overnachten in Gieten, bij schoonfamilie. Mijn neef, die dezelfde maandagavond had getraind in Groningen (kickboksen) kwam mij afhalen. Eerder nog had ik geprobeerd op eigen gelegenheid naar Gieten te gaan, maar dat bleek een mijl op zeven met het openbaar vervoer, vandaar dat ik hem had gebeld.

In Gieten aangekomen, nog een wijntje gedronken met mijn zwager en schoonzus, daarna meteen naar bed. Morgen weer een dag.

Dinsdag bleek ‘donder’dag

‘s Nachts werd ik erg vroeg wakker – kwart over twee of daaromtrent – maar ook nadat ik weer was ingedommeld bleek het een hazenslaapje van korte duur. Buiten, in de verte, weerklonk dreigend gerommel en dat kwam – niet eens zo langzaam, maar wel zeker – naderbij. Niet dat de lijsters en merels zich hierdoor van de wijs lieten brengen: helder en melodieus zongen zij in koor, ondanks de inmiddels suizende regen en de donderklappen, waarvan een enkele van krakend-luide kwaliteit wanneer de bliksem ergens insloeg.

Img_8971_2 Ik kon de slaap niet meer vatten. Ik hees mij in mijn loopspullen en liep zachtjes, opdat ik de anderen niet zou wekken, naar beneden. De ene onweersbui was nog niet voorbij of de andere kwam opzetten. Ik liep van het ene naar het andere raam om dit gratis door moeder natuur georganiseerde spel van ‘Son et Lumière’ te aanschouwen. Rond kwart voor zeven begon het wat rustiger te worden en ik besloot op weg te gaan voor mijn duurloopje. Een juiste beslissing, zo bleek, want het bleef droog. Ik ging bij de Waardeelllaan linksaf en vervolgens het bos in. De plassen omzeilend liep ik naar het viaduct om zo richting Zwanenmeer te gaan.

Img_9040Img_9043Een brede diepe plas over de hele breedte van de weg onder het viaduct belemmerde mij echter de weg dus nam ik een alternatieve route: het natuurpad dat de autoweg van de landbouw- en weidegrond scheidt. Een kilometertje verderop kon ik niet meer verder en ik liep hetzelfde pad terug, waarna ik een stukje voetpad via de Hondsrug richting Gasselte nam.

Img_9025 Img_9026 Img_9029 Img_9033 Img_9035 Img_9036 Img_9038 Img_9044 Img_9045 Img_9046 Img_9048 Img_9058 Img_9059 Img_9061 Img_9063 Img_9064 Img_9065 Img_9069 Img_9071 Img_9057 Tot antiekboerderij Hilbrinkshof ben ik gekomen, daarna keerde ik via de Keurnotenlaan terug naar het uitgangspunt, het huis van Wim en Louise. Helaas voor mij was er nog niemand wakker. Ik had geen sleutel bij mij dus moest ik even wachten in de tuin. Heel erg was dat niet, want inmiddels probeerde een zonnetje door de bewolking heen te breken, dat gaf net even wat verwarming. Na zo’n veertig minuten kwam mijn schoonzus naar beneden en kon ik naar binnen.

Mijn zwager Wim bleek opeens flinke koorts te hebben. Hij woont de meeste tijd van het jaar in Afrika dus belde hij de huisarts met het verzoek hem op malaria te testen. Na enig vijven en zessen kon hij er terecht. Even later kwam hij terug met een formulier, de test moest in een laboratorium in Assen worden afgenomen.

Img_9074 Img_9075Wim was nog wel in staat om auto te rijden, dus na de koffie kon ik met hem meerijden. Ik moest toch in Assen zijn voor de trein. Op mijn verzoek zette hij mij af bij het Drents Museum, het was nog vroeg dus ik kon wel even een ‘museumpje pikken’. Bij de ingang aangekomen zag ik dat het museum pas vanaf 11.00 uur open was. Ik had geen zin om daarop te wachten en ben alsnog naar het station gelopen.

Img_8630 Tja, en vanaf dat moment heb ik een reis gemaakt die langer duurde dan het traject Den Haag – Parijs. De trein ging niet verder dan Hoogeveen, daar werden de passagiers met bussen vervoerd naar Meppel. Achter mij hadden een man en een vrouw een heel gesprek over natuurgebieden en vogels. Zelfs de wielewaal kwam ter sprake, de man had hem ergens gesignaleerd. Prompt zagen we op het laatst een ooievaar met een paar takken in zijn bek landen op een weiland.

Vanaf Meppel ging de treinreis verder naar Zwolle, en van daaruit naar Arnhem. Ik nam plaats in zo’n in-nisje, met tegenover mij een pronte en zeer spraakzame vrouw van mijn leeftijd. Even later ging een jong stel bij ons zitten, Ze gingen op huwelijksreis naar Ierland. Het werd nog spannend of ze op tijd op vliegveld Eindhoven zouden arriveren. Ze boden ons een stroopkoek aan, daarnaast aten ze zelf – om begrijpelijke redenen – wittebrood… In de vorm van kadetjes.

Na de lange reis naar Arnhem wederom overstappen op een trein naar Utrecht. En in Utrecht naar Den Haag, maar dat ging niet door ‘wegens herstelwerkzaamheden op het traject’. Dus met de sneltrein naar Rotterdam. Gelukkig konden de ‘Den Haag-gangers’ in Gouda overstappen op een sprinter richting Den Haag CS.

Al met al kwam ik zes uur nadat ik vanuit Gieten was vertrokken thuis. Het onweer heeft flink huisgehouden in ons land, dat is wel duidelijk…

Tot slot een wat merkwaardig clipje uit 1981, maar wel toepasselijk gegeven de titel van dit blogje. De zanger-drummer is niemand minder dan Max Werner, de bijna-legendarische zanger van Kayak. Dit nummer werd destijds prompt een hit, niet in de laatste plaats tot Max Werners eigen verbazing…