Beentjes laten wapperen

Dsc08015Oh jee, dat gaat niet goed. Na alle activiteiten van de afgelopen dagen dreig ik te boek te staan als constant feestvierende weblogger. Daar moet maar eens verandering in komen. Al was het alleen maar vandaag ;-)… Oh ja, let niet op de foto’s want die hebben niets-niente-nada met de training van maandagavond te maken. Het zijn foto’s die onder andere Leo Tolboom maakte tijdens de 12-uurs estafette en er moesten gezien het item van dit blog toch wat loopplaatjes bij.

En vandaag, oh nee, gisteravond liever gezegd, stond er een programma met korte tempo’s op het programma volgens het schema 200-400-200 meter in 3 kilometer tempo. Omdat een groot stuk van het parcours niet is voorzien van kilometeraanduidingen, liepen we in plaats van meters minuten: 1-2-1 minuten en dat drie keer. Met telkens circa anderhalve minuut rust tussen de tempo’s en drie minuten rust tussen de series. Alleen in Meer en Bosch konden we even gebruik maken van de markeringen op het hoofdpad, die om de honderd meter zijn aangebacht.

Dsc_9058_ijfr_1000Dsc_9060_ijfr_1000Img_1711_3We hadden een vrij grote groep met Henk, Dick, Jos, Ad, Wouter, Pierre, Fred, Ellen, Eveline, Daphne, Ank en Lara. Misschien ben ik een paar mensen vergeten, bij voorbaat excuses.
Het was warm, maar niet overdreven warm. Toch waren mijn korte shortje en mouwloze singlet in Haag-kleuren geen slechte keus, en mijn snelle schoentjes ook niet. Deze avond heb ik een beetje revanche op mijzelf genomen door bij de tempo’s flink door te trekken. Dat ging goed. Zo beroerd als het zaterdag ging, zo goed ging het nu.

Na afloop zijn Ellen en ik samen naar huis gelopen, we wonen bij elkaar in de buurt en zijn ook naar de club toegelopen. Woensdag staat een fartlek op het programma. Dat wordt sowieso een warme training en, als we Henk moeten geloven, een training met een verrassingselement. Zal mij benieuwen…

Parkpop 2009

Img_9842Img_9841Zondagochtend was ik even over elf bij Paul en Marlies. Ik dacht rijkelijk laat te zijn, maar er was nog maar één gast voor mij, Tjerd Teule. We gingen op het balkon zitten vanwaar we een mooi uitzicht hadden op de Troelstrakade en omgeving.

Img_9844_2 Img_9843 Img_9847_2 Hoeveel mensen er in totaal zouden komen? Geen idee, zei Marlies, het kunnen er net zo goed tien als vijftien worden. Toen de groep uiteindelijk het pand verliet, waren het er maar liefst negentien! De appeltaart die ik had gemaakt werd in no time verorberd door de eerste twaalf gasten, daarna was de vissalade die Jan Letsch had meegebracht eenzelfde lot beschoren.

Zoals altijd was er ingangscontrole bij Parkpop. In tegenstelling tot hetgeen Yvonne had gedacht, mocht het pak wijn in haar tas niet mee naar binnen. Met Marlies keerde ze terug naar huis om de drank terug te brengen.

Img_9855 Img_9861 Img_9862 Img_9863 Img_9860 Img_9864 Inmiddels had de rest van de groep zich geïnstalleerd op het grasveld, weer ongeveer op dezelfde plek als voorgaande jaren. Dat was een honderd meter voor podium Jupiler, even voorbij de bungy-jump installatie waar de hele dag mensen ondersteboven aan een elastiek zouden balanceren. Miss Montreal hadden we gemist omdat we daarvoor net iets te laat in het park waren, maar op het podium voor ons verscheen De Vlaamse groep Triggerfinger, een rockband met een ‘Steppenwolf’ soundje en een frontman die er met zijn grijze baardje uitzag als een biologieleraar. Aan de andere kant zorgde Idols-favoriet Boris met zijn swingende band funk à la Jamiroquai. Marlies en ik hebben daar nog even gekeken. Lang niet slecht, integendeel. De zon begon inmiddels door te breken en het werd snel bloedheet op het terrein. De zomerse klanken van The Skatallites zorgden op dat moment voor de juiste relaíe atmosfeer.
Daarna kwam een groep waarvan vooral de zangeres opviel met haar dijk van een stem oftewel een enorme strot. We noemden haar schertsend Jolanda Cocker, de zus van Joe. Maar het bleek Dana Fuchs te zijn met haar band…

Img_9865 Img_9867 En zo schreed de tijd voort, voornamelijk wat zittend, liggend en picknickend. Af en toe was deze of gene verdwenen als iemand een groep of artiest wat dichterbij wilde zien. Op zo’n afstand blijft muziek toch altijd meer ‘achtergrond’, voor de beleving is het stukken beter om zo dicht mogelijk bij het podium te staan. Zelf vond ik het optreden van The Pretenders met een ook al niet meer zo piepjonge maar zeer goed bij stem zijnde Chrissie Hynde erg goed, vooral de tweede helft van de gig. Onderweg naar het podium nog even opgehouden door drie mij bekende triathleten van de Residentie Triathlon Club, onder meer gesproken over de Beach Challenge in juli.

Img_9868 Even later trof ik bij The Pretenders ‘concertmaat’ Ruud, die even daarvoor Ed Kowalscyk, de zanger van Live, bezig had gezien. Een min of meer akoestische set met een aantal bevallige jonge dames als strijkkwartet. Voor hem was dat het beste van deze dag. Na Chrissie en haar mannen kwam Milow. Wederom een Vlaamse band – wat komen daar de laatste jaren toch goede groepen vandaan! – die een set van mooie melodieuze liedjes ten gehore bracht. Mooi en gevoelig, maar op de duur ook wel een tikje saai vond ik.

Img_9872 Img_9873 Img_9870 Img_9877 Geloof het of niet, ten slotte heb ik het complete optreden van Guus Meeuwis gezien… en dat terwijl ik geen fan van de man ben. Dat zat zo: Marjolein had een prijsvraag gewonnen en mocht met iemand anders (dat werd haar nicht Hilde) backstage. Van tevoren hadden wij afgesproken dat zij en onze groep elkaar zouden treffen tijdens het optreden van Guus Meeuwis, op het veld. Uiteindelijk kreeg ik niemand mee, dus liep ik met Ruud in mijn kielzog na het optreden van Milow naar het andere hoofdpodium. Daar was het inmiddels een drukte van belang, er was bijna geen doorkomen aan. Ik had de hoop al snel opgegeven dat ik Marjolein in die mensenmassa zou zien, totdat ik plotseling tussen de giga-menigte de welbekende donkerblonde krullen zag. Na het nodige gemanoeuvreer en heel wat gemopper van mensen – onwillekeurig trapte ik op van alles – is het gelukt om bij de dames te komen, waarna we een uur lang getracteerd werden op de melodieuze liefdesliedjes van Guus. Het publiek – het merendeel heel jong en vooral veel dames – zong uit volle borst mee.

En toen was Parkpop 2009 voorbij. Ik kan mij niet heugen dat ik daar zo lang achtereen aanwezig was. Met Hilde terug met de bus, want de fiets had ik ditmaal thuisgelaten, om kwart over tien thuis.

Hague Road Runners 25 jaar

Img_9813Img_9805Img_9753Img_9763_2Img_9818Hiernaast nog enkele ‘nagekomen plaatjes’ van het concert van de FB en Vive la Fête, waarna we overgaan tot de orde van de (zater)dag.

De training van gistermorgen was er een die ik hopelijk niet nog eens ga meemaken. Ik liep namelijk als een natte krant. Gek, want het was een heel rustige duurloop van anderhalf uur maar vrij snel al liep ik constant ‘aan de staart’ te bungelen. Bij Kijkduin gingen we het strand op en zouden daar 25 minuten richting Terheijde lopen, het verbaasde mij dat iedereen zo ontspannen liep. Op de terugweg door de duinen, nota bene met de wind in de rug, kon ik niet langer aanhaken en bleef op zo’n 20, 25 meter afstand van de groep doorworstelen, steunend en lijdend. Wat was er aan de hand? Geen idee. Het was heiïg, vochtig warm en benauwd, maar daar had iedereen last van. De vorige avond was het een latertje geworden en ik had een paar (3) biertjes op, waarna er weer kort is geslapen (voelde mij niet uitgerust nadat ik was opgestaan). Misschien was dat het wel. Mijn benen voelden niet goed, wat verzuurd-pijnlijk al kan ik dat gevoel heel moeilijk localiseren en beschrijven, het zat ‘ergens’ in onderrug, bovenbenen en de knieën. Ook nog kramp. En op de terugweg in de duinen verloor ik ook nog eens mijn huissleutel tijdens een korte sanitaire stop, dus moest ik weer terug om te zoeken. De anderen keerden ook op hun schreden terug en zochten mee, maar niet meer teruggevonden. Naderhand is het goed gekomen omdat mijn buurman de reservesleutel heeft en daarna was het gewoon een kwestie van een kopietje maken bij ‘het schoenenboertje’.

Hoe dan ook, nooit eerder was ik zo blij dat een training erop zat. De rest van de dag heb ik mij vrij rustig gehouden.

Img_9835‘s Avonds ging ik, na Italiaans (tagliatelli met zalm en garnalen) te hebben gekookt voor mijn vrouw (die zaterdag altijd werkt) en mijn dochter die bij ons kwam eten, met het openbaar vervoer – randstadrail en bus – naar mijn oude club, The Hague Road Runners. Eerder al kreeg ik als een van de oud-leden een uitnodiging voor het feest ter gelegenheid van het 25-jarig bestaan van de vereniging. Ik was 12 jaar lang lid en heb er heel goede tijden gekend (letterlijk, qua lopen, en figuurlijk, vooral de ‘nazit’ 🙂 aan de bar), maar uiteindelijk ben ik eind jaren negentig lid-af geworden omdat het voor mij, gezien mijn werk in Hilversum en de toenmalige verhuizing van de HRR van de Doorniksestraat naar Wassenaar, niet langer mogelijk was om doordeweeks te trainingen te volgen. Wel heb ik nog lange tijd in de redactie van het clubblad gezeten en zat voor de PR in de organisatie van The Hague Ten Miles, dus in dat opzicht heb ik mij niet verveeld.

Img_9825 Img_9836_2Img_9826Img_9830Er waren nog meer oud-leden. Iedereen herkende iedereen nog, het leek wel een schoolreunie. Met menigeen zijn er gesprekjes gevoerd die altijd kort waren omdat je telkens  een andere oude bekende zag die je wilde begroeten. Zo sprak ik onder andere met Ineke (naderhand op de soul-klanken van een band ook even mee gedanst), Dirk-Jan Hazeleger (ooit goed voor 29 minuten op de 10 km), Paul, Ton, Louis Brugman – die als enige van de mannen meer haar heeft gekregen, dat wil zeggen lang haar en een staart – Jos, Francien, Ruud en Els. Ook met Anne van Schuppen, die een keer ons land bij de Olympische Spelen mocht vertegenwoordigen op de marathon. Zij loopt nog steeds heel goed, al zijn haar tijden naar eigen zeggen dramatisch achteruitgegaan. Ach ja, als oudere ‘modale trimmer’ weet ik wat het is…

Img_9822_2Img_9823Img_9820Img_9821Img_9838Het indische buffet was prima, de band speelde gezellige jaren zeventig soul waarop veel werd gedanst. Er was een toespraak van de allereerste voorzitter (en allereerste lid, feitelijk oprichter van de HRR Keith Deathridge). Hij benadrukte de bevoorrechte positie van de Haagse lopers om in zo’n mooie omgeving in de duinen te mogen bivakkeren en trainen, iets dat hij altijd met veel genoegen heeft gedaan.

Img_9830_2Ook nu nog loopt de 65-jarige Deathridge (zie foto) zeer goed, iemand wist mij te vertellen dat hij bij wedstrijden de 15 km nog onder het uur loopt.

Naderhand zette de nieuwe voorzitter nog een fiks aantal leden-van-het-eerste-uur in het zonnetje. Ik ben niet tot het eind toe gebleven omdat de terugweg met openbaar vervoer best lastig is en er – alweer? alweer! – appeltaart moest worden gemaakt. Vandaag gaan we namelijk met een groepje van Haag naar Parkpop. Bij het verzamelpunt bij Paul en Marlies wordt eerst koffie gedronken, een aantal mensen zou iets lekkers meenemen. Vanavond meer over Parkpop.

Vive la Fête! En nu echt…

Img_9718Vrijdag was het erg rustig op de zaak, qua bezetting dan. Dat is meestal het geval op die dag, maar nu leken er nog minder collega’s te zijn, vermoedelijk vanwege het voorspelde mooie weer. Toch was het in Hilversum een groot deel van de dag bewolkt. Maar ook vrij warm. Tussen de middag hebben we weer een stukje gelopen, Ruud, Siebrand en ikzelf, ditmaal deed Hester ook mee. Was weer even lekker, hetzelfde traject als veertien dagen terug, zo’n zes kilometer schat ik met twee korte versnellinkjes.

En ‘s avonds toch maar weer naar de Grote Markt getogen om Vive la Fête te zien. Het zou om 19.00 uur zijn. Er was toen wel een DJ aan het werk voor de achtergrondmuziek maar pas twee uur later kwam de eerste band, de Fakkelbrigade, FB.

Img_9723Img_9728Img_9730Img_9731Img_9739Img_9736Img_9745Img_9756Een en andermaal heb ik aangegeven dat ik niet gek op rap en hip hop ben, maar wat deze jongens deden was toch wel waanzinnig. Collega Siebrand houdt wel van dit soort muziek en heeft al iets vertelt over de populariteit van een groep als Opgezwolle. Twee mensen uit die band zitten nu bij de Fakkelbrigade, Sticks en Rico. De derde heet Typhoon. De muzikale variatie en het verbale kunstwerk droegen zeer bij tot de feestvreugde. Binnen de kortste keren kregen ze de massa aan het pogo-en.

Veel bekenden heb ik trouwens niet gezien. Het publiek was overwegend jong, wat gezien de line up niet zo verwonderlijk was. Aan het begin van de avond raakte ik aan de praat met een al wat oudere… eh.., een leeftijdgenoot die aan een tafeltje zat waarbij ik aanschoof. Over en weer op een biertje getracteerd. Het gesprek kwam via werk en overheidsorganisaties op muziek. Hij bleek een fan van de aloude Steppenwolf te zijn en van de Leningrad Cowboys. Maar weer eens youtuben…

Img_9761Maar toen gingen de tafels en de stoelen aan de kant voor het concert. Dat werd dus staan. Even later zag ik Rutger die met ex-collega en kameraad Maarten Vuyst feest kwam vieren. Rutger die ooit bij Haag liep en een van onze snelste lopers op de weg was, heeft er juist een intensieve fietsvakantie opzitten waarvan hij ons regelmatig uitgebreid verslag deed via de mail. Dus met zijn conditie is niets mis, wat nooit weg is op een evenement als dit, wat een waar dansfeest zou worden. Althans, vlak voor het podium. En Maarten kende ik van gezicht, toen ik nog bij OCW werkte.

Even later kwamen de welbepruikte heren en welgeschapen luchtig geklede dame van Vive la Fête het podium op. De meest treffende recensie van een optreden van deze band is de naam zelf. Het werd pakweg anderhalf uur lang onafgebroken en in een wervelend up-tempo feesten met muziek, een superdynamische mix van elektro-pop, new wave, dance en rock.

Img_9764Img_9768Img_9783Bij de grote kracht van Vive la Fête – de energie, de levenslust en het enthousiasme dat er letterlijk en figuurlijk van af spat, vooral van Els (want zo heet de frontvrouw) – is er tegelijkertijd iets dat ik een beetje mis bij deze band: af en toe een rustpunt, naar een climax toewerken, zoiets. Maar een feestje bouwen kunnen ze zeker,
de hele Grote Markt, inmiddels afgeladen tot aan de Vlamingstraat, stond op zijn kop. Na afloop nog een laatste biertje gedronken in de Boterwaag met Rutger en Maarten en daarna snel naar huis. Het is een latertje geworden…

Summer in the City

Het hiernavolgende ‘kabbelende’ blogje is geschreven voordat het ‘breaking news’ van de – op dit moment nog niet officieel bevestigde – dood van Michael Jackson (even na middernacht) kwam. Vijftig jaar oud. En dat enkele uren nadat het bericht kwam dat ook een andere icoon van de jaren zeventig, Farah Fawcett, is overleden. Dagelijks overlijden er mensen, ook bekende mensen. Maar dit zal het nieuws van de komende dagen absoluut gaan beheersen, zeker Michael Jacksons dood.

Donderdag was een heel relaíe dag, wat op zich plezierig is maar niet goed is voor de vulling van het weblog. Maar wat zomerse prietpraat moet een keertje kunnen.

Img_9715_2 Door de droogte van de laatste week was het waterpeil in het tuinvijvertje dramatisch gedaald. Door de hoge opstaande rand die zo ontstond was het voor de kikkers moeilijk om de oever te bereiken. De vijver moest dus worden aangevuld met water. Niet met water uit de regenton, want daarover beschikken wij niet, maar met kraanwater. Later in de middag was er prompt een gezellig samenzijn van enkele bruine kikkertjes aan de waterkant. Net een stel vakantiegangers in Benidorm aan de rand van het zwembad. Of een groepje Haag-leden op woensdag na de training…

Robert_plant_now_and_zenDe warmte joeg mij tegen het middaguur naar het strand, waar ik vervolgens twee uur heb doorgebracht. Met mijn discman (hoe durf ik het op te schrijven… Jawel, ik ben ouderwets) en twee uit de kast geplukte ouwe cd-tjes, ‘Now and Zen’ van Robert Plant en ‘Highlights’ van Yes (ik schreef toch al dat ik ouderwets ben). Toch weer met veel genoegen beide cd’s helemaal afgeluisterd. Muziek die mij nooit zal vervelen. En een dik pak tijdschriften, zes stuks waaronder Happinez, Hollands Diep en de Avantgarde, voor het zomerse prijsje van € 7,50 bij de Bruna (als iemand van de Bruna dit leest, stuur maar een mailtje dan geef ik mijn rekeningnummer :-). Ondanks de strakblauwe lucht en de warmte, vond ik twee uur ‘bakken’ lang genoeg.

De rest van de dag is thuis en in de tuin doorgebracht, de warmte maakte dat ik weinig fut had om van alles te ondernemen. ‘s Avonds wilde ik nog wel naar het strand om de zonsondergang te fotograferen, maar Derek Ogilvie wist mij toch en alweer te fascineren. Geen probleem, ik heb ik mijn inmiddels indrukwekkende archief nog een leuk zonsondergangetje weten op te duikelen. Dat was tijdens Stranddans op 21 juni 2005. Helaas is het gezelschap ermee opgehouden, dus geen Stranddans in 2009.

Regenton

Img_9709_5De woensdagavond-training. Onze Groep op de foto hiernaast staat op het punt te vertrekken. Op deze zomerse maar door de wind niet overmatig warme avond hebben we een fartlek-training gedaan dat in feite een kopie was van de training van twee weken terug. Dat was 11 juni. Dus: duin- en strandtraining met korte versnellinkjes, steile trap op en af, haasje-over op het strand, slalommetjes, fietsenstalling, korte pyramide en een steil heuveltje met mul zand op het laatst. Bij mij zit de vermoeidheid van de 12-uurs nog steeds in de benen, want ik moest mij inspannen om snelheid te maken en ik hield dat ook niet lang vol. Maar goed, het ging. Mooie training om kracht op te doen.

Img_9710_2Na afloop weer gezellig ‘socializen’ met het vertrouwde groepje, ditmaal weer eens aangevuld met Marjolein die er een mooie sportieve vakantie op had zitten. Ze gaf mij nog een krantenknipsel waarbij een foto van een welbekend persoon binnen Haag Atletiek stond afgebeeld! Met toestemming van die persoon – niemand minder dan clubgenoot en trainer Ton van Westbroek – mocht ik aan het stukje refereren. Goed voorbeeld van ‘Regen-Ton’ doet goed volgen! Het stukje is moeilijk te lezen (mijn scanner doet het niet dus heb ik er maar een foto van gemaakt), maar een deel ervan heb ik overgetypt.

Img_9713 "Mijn vrouw kwam toevallig de brochure ‘Hemelwater in de tuin’ tegen op de site van het Haags Milieucentrum. "Misschien iets voor ons", zei ze. Ik ben behoorlijk milieubewust. We scheiden altijd ons afval en hebben een compostvat achter in de tuin. Als je ziet wat je allemaal weggooit, daar schrik je van. Ik heb gekozen voor een regenton omdat je het water dan weer opnieuw kunt gebruiken voor de tuin. Ons huis heeft aan de voorkant een plat dak en aan de achterkant een schuin dak. Het regenwater dat op het schuine deel viel liep eerst gewoon via de regenpijp het riool in. ik heb de pijp doorgezaagd en een klepje gemaakt zodat het nu in de regenton loopt. Daar kan 200 liter water in. Als het echt lang regent raakt hij vol en laat ik het water via een tuinslang in de tuin lopen. Zomers gebruik ik het water uit de regenton om de tuin te sproeien. Alleen als het echt heel lang droog is gebruik ik nog water uit de kraan. Het mooiste zou zijn als je dit water ook voor het toilet zou kunnen gebruiken maar daar zijn te grote ingrepen voor nodig. De regenton en het klepje hebben ongeveer 115 euro gekost. Omdat mijn schuine dak 18 m2 groot is kreeg ik 90 euro subsidie (5 euro per m2)".

Tot zover Ton. En nu maar hopen op een lange natte zomer? Voor de vulling van zo’n regenton misschien wel gunstig. Aan de andere kant: bij een natte zomer hoef je ook de plantjes en het gazon in de tuin niet te besproeien. Dus toch maar die warme droge zomer met af en toe een fikse bui in de avond-uren. Als dat zou kunnen…

Vive la Fête!

Img_9696 Img_9697 Img_9698 De foto’s hiernaast zaten nog in mijn camera en zijn van een optreden van Nomy Rosenberg, één van de telgen van een familie die heel wat gitaarvirtuozen heeft voortgebracht. Wereldberoemd – en een Nederlands ‘export-product’ van belang – is het Rosenberg Trio, waarvan er inmiddels minstens twee zijn: de ene onder leiding van Stochello Rosenberg, de andere van zijn neef Nomy. In het kader van het gratis meerdaagse festival The Hague Popstad trad de groep afgelopen zondag op in Den Haag, op de Grote Markt. Ik ben even wezen kijken. Mooie virtuoze muziek in Django Reinhard-stijl. Eerlijk gezegd kwam ik voor Vive la Fête, maar die kwamen zeker later en daar kon ik niet op wachten. Helaas, want het lijkt mij een opwindende live-band zoals ook uit bijgaand filmpje blijkt, een jaar eerder opgenomen in ‘t Paard, eveneens in Den Haag. Tevens een fimpje van iemand die op de Grote Markt een gedeelte van het optreden van het Nomy Rosenberg Trio heeft gezien.

Een sprongetje naar vandaag. Vanmiddag heb ik vrij genomen omdat mijn dochter 25 jaar is geworden en er nog een cadeautje moest worden gekocht. Helaas ging een deel van de vrije middag weer eens op aan treinvertraging, door een seinstoring reden er geen treinen van Utrecht naar Den Haag dus er moest via Schiphol en Leiden worden gereisd. Eenmaal thuis, was er nog genoeg tijd over om even te zonnen in de tuin – en prompt in slaap te vallen – waarna ik een uurtje ging hardlopen. In een tempo van amper 10 km. per uur, harder ging niet. Nu voelde ik de benen toch wel! Zal mij benieuwen hoe het woensdagavond tijdens de training gaat. Ik liep via de Bosjes van Pex naar Meer en Bosch en van daar naar landgoed Ockenburg. Daar liep ik een tijdje via de bospaadjes en daarna weer terug over de Laan van Meerdervoort, via de Chinese Muur, huiswaarts.

Img_9700 Img_9701 Img_9704 ‘s Avonds zijn we op visite gegaan bij dochterlief, waarna we met z’n allen gingen eten bij Bogor, de oudste (of een van de oudste) en lekkerste Indische ‘tent’ van Den Haag. Buikje rond, lekker gegeten. Genoeg brandstof voor de komende trainingen!