Snelle stelletjes

Vandaag ging ik spontaan op kraamvisite bij Helmie en Mike, vooral om hun dochtertje Anne te verwelkomen op deze aarde. Maar niet nadat ik eerst in de stad bij Prenatal een cadeautje had gekocht. Ik had iets in gedachten maar dat was uitverkocht, dus werd het een Nijntje-knuffel met muziek. Uiteraard wordt elk jong ouderpaar bedolven onder dit soort cadeaus, maar deze hadden ze nog niet.

Img_9382Img_9383Terwijl een stralende Helmie vertelde over hoe het was gegaan, offreerde vader Mike mij de eerste beschuiten-met-muisjes! En toen kwam het moment dat ik de nog steeds slapende Anne mocht bezichtigen. Ik kreeg toestemming van het ouderpaar om haar ook op dit weblog te tonen.
Zij danken al diegenen die hen in reactie op mijn weblog hebben gefeliciteerd of anderszins van hun belangstelling hebben blijk gegeven!

Img_9384‘s Avonds ging ik met tram en bus op weg naar ‘s Gravenzande, waar ik het zo mogelijk nog snellere koppel Lindsay van Marrewijk en Thomas Poesiat – die onlangs een pr van 29 minuten op de 10 km heeft gelopen – ging interviewen voor het clubblad. Hierover kan ik dus niet al te veel vertellen, maar een fotootje kan er wel af.

Advertisements

Spelen op het strand

Het begon goed gisteravond. Het begon nat. Een paar uur eerder was het nog droog, wel in Hilversum tenminste. Maar om 19.00 uur, toen de training begon, kwam het met bakken uit de hemel zetten. In Den Haag dus.

Trainen in de regen is niet zo´n ramp, maar als je nog moet beginnen is het wat minder. Maar ach, de temperatuur was goed, al snel hadden wij geen last meer van de nattigheid. Ik had de capuchon van mijn plastic regenjackje opgedaan waardoor ik er nogal bizar uit moet hebben gezien, opmerkingen in de trant van ´Hé Geelkapje´ waren niet van de lucht. Maar voorlopig bleef ik droog, ook al was dat meer gevoelsmatig dan realiteit.

Kijkduin_regenWij liepen naar de duinen, alwaar we deze avond een fartlektraining zouden doen. Niet alleen de duinen, maar ook het strand. Na de warming up op het veldje vormden we duo´s waarmee we de rest van de training versnellinkjes gingen doen. Eerst gingen de eersten van elk duo snel kris-kras over het veld in willekeurige richting, heuveltje op heuveltje af, slalommend, ongeveer een minuut lang, waarbij de nummers twee in hun kielzog moesten blijven lopen. Na die minuut wisselen. Dat deden we zo een paar minuten lang, daarna liepen wij weer door, het duinpad op richting strand. Op het duinpad deden we nog een oefening die enigszins in het honderd liep maar op het strand werd overgedaan: de nummers een moesten in snel tempo maar een denkbeeldige finishlijn, zo’n 80 meter verderop rennen, daar in hetzelfde tempo terug naar waar ze begonnen waren en dan weer naar dat punt, waarbij elke loper zijn of haar ‘nummer twee’, die ondertussen hetzelfde korte traject wandelend had afgelegd, aantikte die het vervolgens op een lopen zetten. Ook dit spel ging zo enkele minuten door.

Daarna gingen we een paar minuutjes ‘haasje over’, waarbij ook steeds werd gewisseld (de achterste naar voren, enzovoorts). Een onderdeel dat ik maar heb overgeslagen, het ‘haasje over’ heb ik duidelijk verleerd.

Het  volgende onderdeel ging weer wel, allemaal op een rij op zo’n drie, vier meter afstand van elkaar waarbij we snel en behendig om elkaar heen moesten ‘slalommen’, ook dat ging volgens het wisselprincipe.

Weer terug in de duinen deden we ‘de fietsenstalling’, slalommend en wel. Ik merk dat het moeilijk is om het goed te omschrijven, maar het zijn van die houten ‘rekken’, pakweg tien op een rij, elke rij pakweg 25 meter lang. En daar dus zo snel mogelijk omheen tot je op het laatst geen pap meer kon zeggen.

Ook het laatste onderdeel, de steile klim naar de duintop, heb ik overgeslagen. Zondag is Maastrichts Mooiste en ik wilde mij nu niet in de verzuring gaan lopen. Met die Sint Pietersberg valt straks genoeg te klimmen!

Hoe ze heette, was ik vergeten…

Joe_speedbootIn de kantine was het na afloop gezellig. Het gesprek kwam onder meer op boeken en schrijvers. Paul Kruijssen was zeer enthousiast over het boek Joe Speedboot van Tommy Wieringa. Zo enthousiast, dat hij er steeds op terugkwam en zei: "Lees het zelf maar, ik zal niets verklappen", waarna hij uit pure begeestering stukjes van het verhaal dreigde te gaan verklappen. Joe Speedboot is natuurlijk geen nieuw boek, maar wordt inderdaad als een van de hoogtepunten van de Nederlandse literatuur van de afgelopen jaren beschouwd. Dus toch maar eens gaan lezen.

Daarna kwam het gesprek op een schrijfster die Paul ook kon bekoren. Een schrijfster die in de vorige eeuw leefde en – wat in die tijd nog redelijk taboe was – lesbisch was. Ik wist onmiddellijk wie hij bedoelde maar kon niet op de naam komen.

AnnablamanToen ontstond de rare situatie dat we dat niet konden hebben, ik heb eerst Jans Haandrikman – in het dagelijks leven rector – gevraagd of hij het wist, daarna Ruud Fabrie – hoofd ener school – en Ton van der Pol, die leraar is. Met name laatstgenoemde wist evenals ik – die qua opleiding ook leraar Nederlands had kunnen zijn – wie bedoeld werd, maar ook hij kon niet op de naam komen.

Uiteindelijk kwam het verlossende woord van Paul zelf, ongeveer een half uur later. Ach ja, als je maar bezig bent….