Hague Road Runners 25 jaar

Img_9813Img_9805Img_9753Img_9763_2Img_9818Hiernaast nog enkele ‘nagekomen plaatjes’ van het concert van de FB en Vive la Fête, waarna we overgaan tot de orde van de (zater)dag.

De training van gistermorgen was er een die ik hopelijk niet nog eens ga meemaken. Ik liep namelijk als een natte krant. Gek, want het was een heel rustige duurloop van anderhalf uur maar vrij snel al liep ik constant ‘aan de staart’ te bungelen. Bij Kijkduin gingen we het strand op en zouden daar 25 minuten richting Terheijde lopen, het verbaasde mij dat iedereen zo ontspannen liep. Op de terugweg door de duinen, nota bene met de wind in de rug, kon ik niet langer aanhaken en bleef op zo’n 20, 25 meter afstand van de groep doorworstelen, steunend en lijdend. Wat was er aan de hand? Geen idee. Het was heiïg, vochtig warm en benauwd, maar daar had iedereen last van. De vorige avond was het een latertje geworden en ik had een paar (3) biertjes op, waarna er weer kort is geslapen (voelde mij niet uitgerust nadat ik was opgestaan). Misschien was dat het wel. Mijn benen voelden niet goed, wat verzuurd-pijnlijk al kan ik dat gevoel heel moeilijk localiseren en beschrijven, het zat ‘ergens’ in onderrug, bovenbenen en de knieën. Ook nog kramp. En op de terugweg in de duinen verloor ik ook nog eens mijn huissleutel tijdens een korte sanitaire stop, dus moest ik weer terug om te zoeken. De anderen keerden ook op hun schreden terug en zochten mee, maar niet meer teruggevonden. Naderhand is het goed gekomen omdat mijn buurman de reservesleutel heeft en daarna was het gewoon een kwestie van een kopietje maken bij ‘het schoenenboertje’.

Hoe dan ook, nooit eerder was ik zo blij dat een training erop zat. De rest van de dag heb ik mij vrij rustig gehouden.

Img_9835‘s Avonds ging ik, na Italiaans (tagliatelli met zalm en garnalen) te hebben gekookt voor mijn vrouw (die zaterdag altijd werkt) en mijn dochter die bij ons kwam eten, met het openbaar vervoer – randstadrail en bus – naar mijn oude club, The Hague Road Runners. Eerder al kreeg ik als een van de oud-leden een uitnodiging voor het feest ter gelegenheid van het 25-jarig bestaan van de vereniging. Ik was 12 jaar lang lid en heb er heel goede tijden gekend (letterlijk, qua lopen, en figuurlijk, vooral de ‘nazit’ 🙂 aan de bar), maar uiteindelijk ben ik eind jaren negentig lid-af geworden omdat het voor mij, gezien mijn werk in Hilversum en de toenmalige verhuizing van de HRR van de Doorniksestraat naar Wassenaar, niet langer mogelijk was om doordeweeks te trainingen te volgen. Wel heb ik nog lange tijd in de redactie van het clubblad gezeten en zat voor de PR in de organisatie van The Hague Ten Miles, dus in dat opzicht heb ik mij niet verveeld.

Img_9825 Img_9836_2Img_9826Img_9830Er waren nog meer oud-leden. Iedereen herkende iedereen nog, het leek wel een schoolreunie. Met menigeen zijn er gesprekjes gevoerd die altijd kort waren omdat je telkens  een andere oude bekende zag die je wilde begroeten. Zo sprak ik onder andere met Ineke (naderhand op de soul-klanken van een band ook even mee gedanst), Dirk-Jan Hazeleger (ooit goed voor 29 minuten op de 10 km), Paul, Ton, Louis Brugman – die als enige van de mannen meer haar heeft gekregen, dat wil zeggen lang haar en een staart – Jos, Francien, Ruud en Els. Ook met Anne van Schuppen, die een keer ons land bij de Olympische Spelen mocht vertegenwoordigen op de marathon. Zij loopt nog steeds heel goed, al zijn haar tijden naar eigen zeggen dramatisch achteruitgegaan. Ach ja, als oudere ‘modale trimmer’ weet ik wat het is…

Img_9822_2Img_9823Img_9820Img_9821Img_9838Het indische buffet was prima, de band speelde gezellige jaren zeventig soul waarop veel werd gedanst. Er was een toespraak van de allereerste voorzitter (en allereerste lid, feitelijk oprichter van de HRR Keith Deathridge). Hij benadrukte de bevoorrechte positie van de Haagse lopers om in zo’n mooie omgeving in de duinen te mogen bivakkeren en trainen, iets dat hij altijd met veel genoegen heeft gedaan.

Img_9830_2Ook nu nog loopt de 65-jarige Deathridge (zie foto) zeer goed, iemand wist mij te vertellen dat hij bij wedstrijden de 15 km nog onder het uur loopt.

Naderhand zette de nieuwe voorzitter nog een fiks aantal leden-van-het-eerste-uur in het zonnetje. Ik ben niet tot het eind toe gebleven omdat de terugweg met openbaar vervoer best lastig is en er – alweer? alweer! – appeltaart moest worden gemaakt. Vandaag gaan we namelijk met een groepje van Haag naar Parkpop. Bij het verzamelpunt bij Paul en Marlies wordt eerst koffie gedronken, een aantal mensen zou iets lekkers meenemen. Vanavond meer over Parkpop.

Advertisements

No Responses Yet

  1. jij valt echt van het ene in het andere feestje… zijn er wel eens weekend bij dat jij geen feestje hebt? :)))

  2. Je hebt een zwaar leven Fred 😉 Hoe staat het met je gewicht? *grin*

  3. Hoi Fred,
    Ik was er voor jou, maar niet als oud lid. Ik he de receptie bijgewoond en een glas gedronken namens alle Haag Atleten. Jammer dat ik je niet gezien heb, gr ruud

  4. leuk feestje weer!!!

  5. John zulke vragen verdiend hij niet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: