Beentjes laten wapperen

Dsc08015Oh jee, dat gaat niet goed. Na alle activiteiten van de afgelopen dagen dreig ik te boek te staan als constant feestvierende weblogger. Daar moet maar eens verandering in komen. Al was het alleen maar vandaag ;-)… Oh ja, let niet op de foto’s want die hebben niets-niente-nada met de training van maandagavond te maken. Het zijn foto’s die onder andere Leo Tolboom maakte tijdens de 12-uurs estafette en er moesten gezien het item van dit blog toch wat loopplaatjes bij.

En vandaag, oh nee, gisteravond liever gezegd, stond er een programma met korte tempo’s op het programma volgens het schema 200-400-200 meter in 3 kilometer tempo. Omdat een groot stuk van het parcours niet is voorzien van kilometeraanduidingen, liepen we in plaats van meters minuten: 1-2-1 minuten en dat drie keer. Met telkens circa anderhalve minuut rust tussen de tempo’s en drie minuten rust tussen de series. Alleen in Meer en Bosch konden we even gebruik maken van de markeringen op het hoofdpad, die om de honderd meter zijn aangebacht.

Dsc_9058_ijfr_1000Dsc_9060_ijfr_1000Img_1711_3We hadden een vrij grote groep met Henk, Dick, Jos, Ad, Wouter, Pierre, Fred, Ellen, Eveline, Daphne, Ank en Lara. Misschien ben ik een paar mensen vergeten, bij voorbaat excuses.
Het was warm, maar niet overdreven warm. Toch waren mijn korte shortje en mouwloze singlet in Haag-kleuren geen slechte keus, en mijn snelle schoentjes ook niet. Deze avond heb ik een beetje revanche op mijzelf genomen door bij de tempo’s flink door te trekken. Dat ging goed. Zo beroerd als het zaterdag ging, zo goed ging het nu.

Na afloop zijn Ellen en ik samen naar huis gelopen, we wonen bij elkaar in de buurt en zijn ook naar de club toegelopen. Woensdag staat een fartlek op het programma. Dat wordt sowieso een warme training en, als we Henk moeten geloven, een training met een verrassingselement. Zal mij benieuwen…

Advertisements

Parkpop 2009

Img_9842Img_9841Zondagochtend was ik even over elf bij Paul en Marlies. Ik dacht rijkelijk laat te zijn, maar er was nog maar één gast voor mij, Tjerd Teule. We gingen op het balkon zitten vanwaar we een mooi uitzicht hadden op de Troelstrakade en omgeving.

Img_9844_2 Img_9843 Img_9847_2 Hoeveel mensen er in totaal zouden komen? Geen idee, zei Marlies, het kunnen er net zo goed tien als vijftien worden. Toen de groep uiteindelijk het pand verliet, waren het er maar liefst negentien! De appeltaart die ik had gemaakt werd in no time verorberd door de eerste twaalf gasten, daarna was de vissalade die Jan Letsch had meegebracht eenzelfde lot beschoren.

Zoals altijd was er ingangscontrole bij Parkpop. In tegenstelling tot hetgeen Yvonne had gedacht, mocht het pak wijn in haar tas niet mee naar binnen. Met Marlies keerde ze terug naar huis om de drank terug te brengen.

Img_9855 Img_9861 Img_9862 Img_9863 Img_9860 Img_9864 Inmiddels had de rest van de groep zich geïnstalleerd op het grasveld, weer ongeveer op dezelfde plek als voorgaande jaren. Dat was een honderd meter voor podium Jupiler, even voorbij de bungy-jump installatie waar de hele dag mensen ondersteboven aan een elastiek zouden balanceren. Miss Montreal hadden we gemist omdat we daarvoor net iets te laat in het park waren, maar op het podium voor ons verscheen De Vlaamse groep Triggerfinger, een rockband met een ‘Steppenwolf’ soundje en een frontman die er met zijn grijze baardje uitzag als een biologieleraar. Aan de andere kant zorgde Idols-favoriet Boris met zijn swingende band funk à la Jamiroquai. Marlies en ik hebben daar nog even gekeken. Lang niet slecht, integendeel. De zon begon inmiddels door te breken en het werd snel bloedheet op het terrein. De zomerse klanken van The Skatallites zorgden op dat moment voor de juiste relaíe atmosfeer.
Daarna kwam een groep waarvan vooral de zangeres opviel met haar dijk van een stem oftewel een enorme strot. We noemden haar schertsend Jolanda Cocker, de zus van Joe. Maar het bleek Dana Fuchs te zijn met haar band…

Img_9865 Img_9867 En zo schreed de tijd voort, voornamelijk wat zittend, liggend en picknickend. Af en toe was deze of gene verdwenen als iemand een groep of artiest wat dichterbij wilde zien. Op zo’n afstand blijft muziek toch altijd meer ‘achtergrond’, voor de beleving is het stukken beter om zo dicht mogelijk bij het podium te staan. Zelf vond ik het optreden van The Pretenders met een ook al niet meer zo piepjonge maar zeer goed bij stem zijnde Chrissie Hynde erg goed, vooral de tweede helft van de gig. Onderweg naar het podium nog even opgehouden door drie mij bekende triathleten van de Residentie Triathlon Club, onder meer gesproken over de Beach Challenge in juli.

Img_9868 Even later trof ik bij The Pretenders ‘concertmaat’ Ruud, die even daarvoor Ed Kowalscyk, de zanger van Live, bezig had gezien. Een min of meer akoestische set met een aantal bevallige jonge dames als strijkkwartet. Voor hem was dat het beste van deze dag. Na Chrissie en haar mannen kwam Milow. Wederom een Vlaamse band – wat komen daar de laatste jaren toch goede groepen vandaan! – die een set van mooie melodieuze liedjes ten gehore bracht. Mooi en gevoelig, maar op de duur ook wel een tikje saai vond ik.

Img_9872 Img_9873 Img_9870 Img_9877 Geloof het of niet, ten slotte heb ik het complete optreden van Guus Meeuwis gezien… en dat terwijl ik geen fan van de man ben. Dat zat zo: Marjolein had een prijsvraag gewonnen en mocht met iemand anders (dat werd haar nicht Hilde) backstage. Van tevoren hadden wij afgesproken dat zij en onze groep elkaar zouden treffen tijdens het optreden van Guus Meeuwis, op het veld. Uiteindelijk kreeg ik niemand mee, dus liep ik met Ruud in mijn kielzog na het optreden van Milow naar het andere hoofdpodium. Daar was het inmiddels een drukte van belang, er was bijna geen doorkomen aan. Ik had de hoop al snel opgegeven dat ik Marjolein in die mensenmassa zou zien, totdat ik plotseling tussen de giga-menigte de welbekende donkerblonde krullen zag. Na het nodige gemanoeuvreer en heel wat gemopper van mensen – onwillekeurig trapte ik op van alles – is het gelukt om bij de dames te komen, waarna we een uur lang getracteerd werden op de melodieuze liefdesliedjes van Guus. Het publiek – het merendeel heel jong en vooral veel dames – zong uit volle borst mee.

En toen was Parkpop 2009 voorbij. Ik kan mij niet heugen dat ik daar zo lang achtereen aanwezig was. Met Hilde terug met de bus, want de fiets had ik ditmaal thuisgelaten, om kwart over tien thuis.