Thee of Cuba Libre?!

Vandaag was mijn niet-werk dag. Ik heb de fiets voor een gratis service-beurt naar fietsenzaak Hans Struijck gebracht, waarna ik bij Bever Sport diverse goede wandelschoenen heb aangepast.

Meindl_matrei_gtx De lichtbruine van het merk Meindl zaten meteen goed, het was echt liefde op het eerste gezicht. Ze stonden ook erg goed, ‘stoere’ schoenen waren het. Maar dan komt de ratio, de grootste vernietiger van intuïtieve en romantische gevoelens, om de hoek kijken: "Wel erg duur hè, honderdtachtig euro. En die mooie kleur blijft niet lang wanneer je lange wandelingen door de natuur maakt". De andere schoenen, van Hanwag en Iowa, waren trouwens ook prima schoenen, ook wat goedkoper, maar toch…. die Meindl moest het worden. Even over denken maar, om vijf uur was mijn fiets klaar en daarvoor kon ik de schoenen ophalen.

Img_0516Tussen de middag had ik een lunchafspraak met oud-collega/kamergenote Evita, die nu bij de Raad voor de Rechtspraak werkt. Een prachtig gebouw waarin moderne en klassieke elementen in volmaakte harmonie in elkaar overgaan. Evita liet mij een deel van het gebouw zien, na de lunch op de binnenplaats bij Pulchri toonde ze mij haar werkplek en stelde ze mij voor aan enkele collega’s.

Later in de middag ben ik teruggegaan om de Meindl’s en naderhand de fiets op te halen. Maar ze zijn het tòch niet geworden. In de Outlet-store van Bever Sport ging ik namelijk even snuffelen en zag prima wandelschoenen van het merk Lowa, in mijn maat, voor slechts 87 euro! Dat scheelt een slok op een borrel. Even aangepast en daarna toch nog even naar de duurdere varianten in de tegenoverliggende winkel van hetzelfde bedrijf.

Lowa_strato_mid_4 De verkoper zei eerlijk dat het niets uitmaakte, de kwaliteit van de schoenen is exact hetzelfde, dus raadde hij mij de goedkopere ‘uitverkoop-variant’, mits ze goed ‘zaten’, van harte aan. Ik heb de Lowa’s nu aan de voeten om er aan te wennen. Zaterdag is er weer een Doornvogels-wandeling, kan ik ze meteen uitproberen.

Thee èn Cuba Libre!

Vorige week vrijdag – 24 juli – was op sportief gebied een rustdag. Ik had mij voorgenomen om niet te fietsen, maar even later zat ik weer op het ijzeren paard. Doel: kijken naar de vrijdag-editie van de (halve) marathon-tiendaagse. Ik kon dan meteen zien waar de volgende dag de start van de (halve) marathon zou plaatsvinden.

Img_0452Img_0455Img_0450Img_0456Na zo’n twintig minuten fietsen kwam ik bij het weggetje door het Gieter Bos, richting Het Nije Hemelrijck. Ik zag een tentje en een tafeltje met bekertjes en zowaar lopers! De eerste die passeerde was een in het rood geklede loper die ik de volgende dag zou leren kennen als Ruud Kok, even later kwam een jongere loper, weer even later een hele groep met o.a. Jeanet Lange en Ineke Scheffer. En, tot mijn verrassing, een goede kennis uit Den Haag, lid van de Hague Road Runners en organisator van de jaarlijkse Discovery Run, Johan Knoester! Het bleek dat hij ook een éénmalige halve marathon liep.

Img_0458Op de terugweg ging ik bij een nieuw theewinkeltje langs dat recent van Groningen naar Gieten is verkast, de Santekraam. Nu ben ik niet zo’n enorme theeliefhebber, maar tussen de theesoorten die hier worden verkocht zitten heel lekkere. De zomerthee bijvoorbeeld, of de Rooibosthee met citroen en andere kruiden, de cranberrythee, enzovoorts. Ze verkopen ook slankthee – niet teveel van drinken want je loopt constant naar het toilet – en slapeloosheidsthee. Ik ging naar binnen en kocht wat theesoorten, waarbij ik met de eigenaar van het winkeltje – met een gezellig-knusse ouderwetse uitstraling – aan de praat raakte. Hij verkoopt hier veel theesoorten, maar niet allemaal. Hij heeft ze wel, maar (nog) in Groningen.

Thuisgekomen, bleek iedereen weg. Kennelijk even wandelen of shoppen. Ik kleedde mij om, liep naar de Brink en ging met de bus naar Groningen voor een bezoek aan het museum aldaar waarvan Kees van Twist weer de directeur is.

Img_0470Img_0473Img_0475_2Img_0468Img_0479Img_0474Img_0478Img_0479_2 Op dit moment is er een grote bijna museumvullende expositie over cubaanse kunst met als titel: Cuba! Kunst en geschiedenis van 1968 tot heden. Wij zien schilderijen en foto’s van vooraanstaande Cubaanse kunstenaars, terwijl op twee monitors documentaire films worden gedraaid met de cubaanse geschiedenis als onderwerp. Met toonaangevende figuren als Batista, Fidel en Raoul Castro, Che Guevara, John F. Kennedy en Nikita Chroetsjov. Wie inhoudelijk geïnteresseerd is in deze tentoonstelling, zie de website of als je in de buurt bent, bezoek het museum eens.

Terug in Gieten heb ik nagenoeg de hele verdere middag de spannende etappe gezien naar de Mont Ventoux. Ondanks alle activiteiten, heb ik in Gieten de Tour de France redelijk goed kunnen volgen.

Eerst rennen, daarna weer Drenthelen

Puinduintrapbt7Eerst dus weer de actualiteit. Dat was een pittige fartlek-training door en in de omgeving van de puinduinen. Maar ditmaal met een andere (hogere) groep, de groep van Henk K.!

Onze ‘eigen’ groep, Groep 5, was sterk gereduceerd op deze woensdag. Oorzaak: blessures van de (hoofd)trainers, maar vooral vakanties! Wie er wel waren: Ellen, André, Rob en Katelijne. Ellen stelde voor om met een andere groep mee te lopen, waarop ik achtereenvolgens aan Jan P. en Henk K. (trainers van Groep 3) toestemming vroeg om met hen mee te hollen. Geen probleem. Het werd uiteraard een pittige training met deze ‘jongens’ die de 10 km zo tussen de 39 en 44 minuten kunnen overbruggen. Eerst een stief kwartiertje inlopen, oefeningen en wat loopscholing, daarna twee series van zeven minuten.

De eerst serie ging ik al ‘voor gaas’, want dat ging niet langs (zoals ik begrepen had) maar dóór (en over) de puinduinen, met een paar gemene lange steile trappen. Juist mijn zwakste punt! Dat resulteerde ook in een staartpositie, ook al wist ik de schade beperkt te houden.

Na vijf minuten – of iets langer – gingen de tweede zeven minuten in. We waren inmiddels in Park Ockenburgh, in groepjes van twee à drie personen werd er achter elkaar gehold. Dat ging aanmerkelijk beter. En toen we, eenmaal op straat de terugweg aanvaardden en de laatste kilometer in een fors tempo aflegden, deden we daar zo tussen de 4 minuten en 4’40” over. Ik liep toen met Henk K. in eenzelfde tempo, we kwamen uit op 4’20” min.

Het was een mooie training, en het was te doen. Zeker de anderen van Groep 5, met name de dames en Rob, konden zeer goed volgen.

Terug naar vorige week, naar de derde fietsdag in Drenthe.

Derde fietsdag

Maar eerst nog even beginnen met waar ik gisteren ben opgehouden: de rit naar Scheerwolde. Het was op zijn zachtst gezegd nogal moeilijk om daar te komen. Aan diverse mensen hebben wij de weg gevraagd, en wij zijn een aantal keren de verkeerde kant opgestuurd. Dat schoot niet op. Ten einde raad hebben wij de mensen van ons toekomstige logement gebeld – het telefoonnummer staat in het boekje – en die gaven de juiste instructies. Het bleek dat het nog een eind fietsen was en dat de allereerste mensen aan wie wij de weg hadden gevraagd het bij het rechte eind hadden.

Img_0428Uiteindelijk kwamen we bij de plaats van bestemming aan, een grote boerderij waar de vrouw des huizes ons warm verwelkomde. We zetten de fietsen in de schuur en volgden haar naar het woonhuis, waar de heer des huizes ook was. Ook hier werden we, na de bagage in onze slaapkamer op de vliering – wederom zeer verzorgd! – te hebben gezet, onthaald op koffie. Al pratende kwamen we er achter dat mijnheer vrijwilliger was bij een Eendenkooi. Hij zou daar morgen iets over vertellen, beloofde hij.

Img_0425Img_0426Die nacht hebben we veel wakker gelegen door een hinderlijk zoemende mug en hevige langdurige regenbuien, wat een enorm kabaal maakte op dak en het schuine dakraam waar we net onder lagen. Toch redelijk fit weer op, waarna we in de bijkeuken van een goed en gevarieerd ontbijt genoten. Ook deze tweede ervaring met Vrienden op de fiets was er een om in de boeken te schrijven. Dat hebben we ook letterlijk gedaan, een heel verhaal in het gastenboek over onze trip tot dusver. Dit op verzoek van de vrouw des huizes.

Zoals beloofd startte mijnheer de computer en liet ons de website zien van de eendenkooi waarvan hij vrijwilliger is. Als voorman geeft hij leiding aan de herstelwerkzaamheden, ook legde hij uit hoe het ‘kooikeren’ in zijn werk gaat, waarbij lokeenden worden gebruikt en het kooikerhondje de eenden in een soort fuik (pijp) drijft waar ze niet meer uit kunnen. Daar gaan ze letterlijk ‘de pijp uit’.  Die uitdrukking komt daar dus vandaan.

Img_0430Img_0429Img_0432Img_0433 Img_0434Img_0439 Img_0444 Img_0446 Daarna weer op pad! We namen afscheid, namen nog een foto van  de boerderij en gingen op weg naar de eerstvolgende bestemming, Giethoorn.  Het was slechts 10 kilometer fietsen. We waren er dus vrij vroeg, zo rond tien uur. Met de fiets aan de hand liepen we door het mooie dorpje, bij vooral de ouderen nog bekend door de film ‘Fanfare’ van Bert Haanstra.

Het was nog vrij rustig, pas na een tweede rondje Giethoorn, deels fietsend, deels wandelend, konden we op een terrasje koffie drinken. De vrolijke uitbater en een goedlachs gezelschap naast ons zorgden ervoor dat het niet al te stil werd.

Img_0448Na Giethoorn de weg terug. We kozen voor een rechtstreekse weg naar Asseen, en van daaruit naar Gieten. Dit met het idee dat dit iets sneller zou zijn dan dezelfde weg terugrijden zoals we ook gekomen waren, dus via Orvelte, Westerbork, Borger enzovoorts. Maar dat viel vies tegen! Een afstand van 28 kilometer zou toch in hooguit anderhalf uiur te overbruggen zijn zou je zeggen. Maar nee, het werd bikkelen door weer en wind en pas om vijf uur ‘s middags zouden we in Gieten en dus ‘thuis’ zijn. Het werd noodweer onderweg. Voordeel was dat we onze regenpakken niet voor niets hadden meegenomen, nadeel dat het een enorm plakkerige toestand werd. Zelf kreeg ik ook steeds meer last van het fietsen op deze derde dag. Op zichzelf had ik een prima fiets maar met zo’n smal keihard k.. zadeltje waardoor ik al vanaf dag 1 steeds moest verzitten en met sponzen in mijn fietsbroek en een onderweg bij Blokker gekocht luchtkussentje op mijn zadel gebonden het leed trachtte te verzachten. Maar het effect was als bij de Prinses op de Erwt: al had ik tien sponzen of kussens aangebracht, de pijn in mijn kont werd nauwelijks verzacht. Je kunt wel merken dat je naarmate je ouder wordt steeds minder zitvlees krijgt. Gelukkig konden we af en toe van fiets wisselen.

Img_0447 In Dwingeloo verlieten we de inmiddels constant vallende regenbui en genoten in de plaatselijke pannenkoekenboerderij van een overheerlijke appelpannenkoek resp. spekpannenkoek met stroop en poedersuiker. Dat hadden we wel verdiend vonden wij.

Onderweg naar Assen en vervolgens naar Gieten waren we nog steeds niet van het slechte weer bevrijd, al werd het uiteindelijk wel iets minder nat. Maar al met al kunnen we terugkijken op een geslaagde fiets-driedaagse! Voor herhaling vatbaar. Nou ja, deze laatste dag misschien wat minder, maar ook slecht weer kun je uiteraard treffen als fietser. Morgen even een dagje rust. Ik heb toen het onvermijdelijke ‘culturele uitje’ gemaakt, nadat ik eerst even ben wezen kijken bij deel zoveel van de marathon 10-daagse. Morgen meer!

Verder Drent(h)elen…

Img_0512_2Img_0513Img_0514Eerst dus de actualiteit, die overwegend bestaat uit ‘gewoon’ weer werken. Maar ‘s avonds ging ik even naar het volkstuintje van ex-collega, vriendin en lid van Haag Atletiek Elly. Zij had een overvloed aan welig tierende vruchtgroenten en die moest zij kwijt. Vooral courgettes! Voor mijn vakantie vroeg ze al of ik wat kon gebruiken. Ik wel, leuk om culinair mee te experimenteren.

Welnu, met de courgette die ik uiteindelijk meenam kan ik een heel weeshuis voorzien van courgettesoep of courgettegebak, of pasta met courgettes. Wat een kolossaal gevaarte zeg! Het lijkt wel… nee, laten we het netjes houden. Behalve deze joekel nam ik ook nog een koolrabi mee, twee reuzen-uien (een rode en een ‘gewone’), wat rucola en selderij. Wij kunnen weer even vooruit!

Later in de avond kwam Ruud. Hij had twee dvd’s gedownload voor mij, een van Jeff Beck live at Ronnie Scots, en een van het laatste concert van Led Zeppelin in het O2 theater in Londen. Waar ik ook bij was, weet je nog?

Nu weer terug naar de afgelopen week in Drenthe, van dinsdag tot woensdagavond, waarin wij een heuse fiets-driedaagse hebben gehouden. Vanwege de visite en een trage PC lukte het niet om de donderdag ‘mee te pikken’. Nou ja, dat komt morgen dan wel weer.

Fiets-driedaagse door Midden-Drenthe

Img_0343Img_0346Img_0347Img_0348Img_0349Img_0351Img_0353 Img_0354 Img_0355 Dinsdagmorgen 21 juli

gingen we op pad, met geleende fietsen van schoonzus Louise. Het was schitterend weer, een van de weinige dagen waarop de zon uitbundig scheen tegen een strakblauwe achtergrond. En weinig wind. Ik had al een route uitgestippeld die via Gieten naar achtereenvolgens Gasselte, Borger, Westerbork en Orvelte leidde. Wat een schitterende tocht werd het. We fietsten niet echt hard, hooguit 15 km per uur, maar het was een mooi tempo om van de omgeving te kunnen genieten. Die omgeving kenmerkte zich door groen, groen en nog eens groen maar desondanks ook door afwisseling. Weilanden, bos, akkers, dorpjes, vennen, heideveldjes, aan één stuk door.

Img_0356 Img_0357 Img_0359 Img_0350_2We hadden cappucinopauze in het plaatsje Elp, waar het zo mogelijk nòg rustiger was dan elders. Want Drenthe, zelfs in het hoogseizoen, is een oase van rust. Een van de langere tussenstops was Orvelte, het bekende monumentendorp. Het was nog vroeg toen we daar arriveerden, dus er vonden nog geen bruisende activiteiten plaats zoals oude ambachten
. Wel een beetje rondgekeken en daarna verder, richting Dwingeloo.

Img_0360 Img_0362 Img_0365 Img_0366Over de Dwingeloose heide ging het richting Diever, onze eindbestemming voor vandaag. Vanaf dit moment verwijs ik naar mijn weblog van twee dagen terug, daar staat het verhaal van Diever op en de Brinkloop die daar later in de avond plaatsvond.

Woensdag 22 juli

Img_0390Img_0391De volgende ochtend werden we getracteerd op een copieus ontbijt. Smakelijk en uitgebreid, maar we zouden vandaag ook veel kilometers maken. We namen afscheid van de vriendelijke dame, nadat we eerst iets in het gastenboek hadden geschreven, een goed gebruik. Het regende toen we vertrokken, hetgeen ons noopte even onder het afdak van de garage waar onze fietsen geparkeerd stonden, te wachten. Het bleek ook de enige bui deze dag te zijn, hetgeen ons erg meeviel, de voorspellingen waren aanmerkelijk ongunstiger.

Img_0394Ditmaal ging de weg naar Ossenzijl, in Overijssel. Dat is een plaatsje dat midden in de Weerribben ligt. Wederom een fiks stukje trappen. De weg leidde nu via plaatsjes als Havelte en Steenwijk. In laatstgenoemd stadje was juist een kermis aan de gang. En waar kermis in de randstad vooral het domein is van opgeschoten pubers, lijkt hier iedereen te komen. Ik vond het zelf nogal druk. We hebben wel even onze fietsen geparkeerd en hebben een korte wandeling door een deel van Steenwijk gemaakt, waarna we ergens in een achteraf-straatje iets van de meegenomen drank en etenswaar nuttigden.

Daarna ging de rit verder. Na een lange en zware fietstocht over een stuk open terrein, met weide- en rietlanden aan beide zijden en water waarin talrijke mini-jachten lagen aangemeerd, bereikten we uiteindelijk Ossenzijl. Daar was een bezoekerscentrum van waaruit je kon fietsen, wandelen, kanoën en roeien.

Img_0409Img_0395Img_0400Img_0404Img_0401Fietsen hadden we nu wel even genoeg gedaan, dus hebben we een wandeling gemaakt door de weerribben. Een mooi natuurgebied, maar wel wat eentoniger dan de afwisselende landschappen waar we vandaag en gisteren doorheen zijn gereden. We waren nu ook in een andere provincie, het waterrijke Overijssel. Ook was de wandeling niet overal even duidelijk aangegeven zodat het gevaar van steeds hetzelfde rondje maken niet denkbeeldig was.

Img_0422Img_0407Img_0411Img_0412Img_0416Img_0418Img_0421Img_0423Img_0424Bij terugkeer van de wandeling bij het bezoekerscentrum heb ik aldaar enkele films over de weerribben bekeken, over het ontstaan ervan – veenafgravingen door turfwinning, waarna de braakliggende percelen van 30 meter breed zich vulden met regenwater en de stroken land ertussen de ‘ribben’ vormden – en over de pogingen de otter te herintroduceren. Wat niet meevalt, want de otter stelt hoge eisen aan zijn leefgebied (tientallen kilometers oevergebied, schoon water en voldoende rust- en schuilgelegenheid).

Na deze langere rustpauze hebben wij het voortreffelijke avondmaal gebruikt bij een restaurant, even voorbij en met zicht op een ophaalbrug. Zalm met cashewnoten. Anderhalf uur later gingen we voor de laatste 11 km op deze dag, langs het water naar Scheerwolde, waar ons laatste overnachtingsadres was. Een schitterende route dat grotendeels langs het water voerde, met aan de rechterkant mooi onderhouden boerderijtjes en mini-landhuisjes met de mooist denkbare bloementuinen. Wij zagen nog heel wat mensen zwemmen, kennelijk is het water hier schoon. Ook kwamen we tijdens onze rit bovenstaande gestekelde vriend tegen. Morgen het vervolg…

Weekje Drenthe en de andere dingen

Img_0265 Bij nader inzien maak ik van de komende vier blogs toch maar een mix van actualiteit en een terugblik op het weekje Drenthe. Dit omdat het anders een veel te druk en vol blog zou worden, met teveel tekst en foto’s.

Maandagavond, twee dagen na de halve marathon, was er weer een training bij mijn ‘cluppie’ Haag Atletiek. Nu doet het probleem zich voor dat zowel Bert als Henk langdurig geblesseerd zijn, groep 5 is nu officieel trainer-loos. Maar niet officieus, Helmie neemt de honneurs zolang waar, afgewisseld door Ilse en Ellen die door Henk zijn aangewezen als assistent-trainers. Potverdikkie, het is toch wat. Ga je hardlopen om van het matriarchaat thuis en op kantoor verlost te zijn, loop je ‘s avonds weer onder de sturing van een stel dames! Zielig hè? Nee dames, gekheid natuurlijk hoor!! (alhoewel… ;-))…

In ieder geval was het groepje wel héél klein vanavond. Helmie was er, Ellen en Katelijne waren er en van de heren Rob, Wouter en Fred. Er stond een pittig duurloopje van negentig minuten op het programma, via de duinen naar Kijkduin en vervolgens via het Hyacintenbos naar de Monstersestraat, die helemaal afgelopen en even voor Monster weer de duinen in en terug. Het ging best goed, alleen had ik steeds behoorlijk pijn in mijn ‘poten’ omdat ik verkeerde (wedstrijd)schoenen aan had. Beide paren trainingsschoenen waren kletsnat, zo bleek bij thuiskomst. Oorzaak: een lekkage van de verwarmingsketel waaronder de hardloopschoenen altijd staan. Nou ja, dan maar die oude wedstrijdschoenen die geen enkele demping meer hebben.  En dan nog die halve marathon van eergisteren in de benen. Maar goed, niet geklaagd, afgezien van het schoeisel was het een fijne training.

En nu een terugblik op de eerste dagen van ons verblijf in Drenthe.

Zondag 19 juli
Na een treinreis van Den Haag via Schiphol naar Assen, werden we aldaar opgewacht door mijn schoonzus. De auto was welkom, want we waren bepakt en bezakt, hadden een onhandelbare hond bij ons (Sammy, onze cavalier, kan niet tegen reizen en gaat voortdurend tekeer) en juist op het moment dat we in Assen uit de trein stapten, brak een hevig onweer los. Het was echter van korte duur.

Img_0208 Img_0209 Img_0206 Img_0216 Img_0219 Img_0220 Img_0221 Img_0224 Img_0226 Img_0228 Img_0232 Img_0233 Img_0234 Img_0243 Img_0245 ‘s Avonds zijn wij na het eten een stuk gaan fietsen door de straten van Gieten, die  allemaal versierd waren in het kader van het jaarlijkse Oostermoerfeest. Een traditie waarbij elke straat wordt opgetuigd volg
ens een – per straat verschillend – afgesproken thema. Daar draagt de gemeente ook aan bij.

Img_0210 Img_0214 Zo was er een straat met het thema ‘alcohol’ waarbij zowel de plezierige als minder plezierige kanten aan bod kwamen. Een andere straat stond in het teken van ouderwetse kinderboeken, weer ergens anders was er een indianendorp, enzovoorts. Hoofdprijs was voor de straat waar het thema ‘jacht en natuurbeheer’ in beeld was gebracht.

Maandag 20 juli
Ik kreeg niemand mee, dus ging ik in mijn eentje – en met de bus – naar het dierenpark Emmen. Ik weet niet meer wanneer ik daar voor het laatst was, het zal een jaar of zeven, acht geleden zijn. Mogelijk nog langer. De dierentuin is inmiddels flink uitgebreid, in die zin dat het nieuwe gedeelte zich aan de andere kant van de winkelpromenade bevindt, te bereiken via een lange loopbrug. Het nieuwe gedeelte is nog niet ‘af’, momenteel vormt een grote kolonie Humbolds Pinquins de belangrijkste bewoners.

Img_0260 Img_0268 Img_0263_2 Img_0277 Maar eerst heb ik het ‘oude’ gedeelte bezocht. Ook bij regenachtig weer – zoals deze dag – is een bezoek aan deze dierentuin de moeite waard. Er is veel overdekt te zien. Uiteraard is er de befaamde vlindertuin, nog steeds een attractie van formaat. Dit ondanks het feit dat meer dierentuinen in navolging van Emmen zo’n vlindertuin hebben opgezet. Maar er zijn veel educatieve dingen bijgekomen, voor kinderen is dit een zeer leerzame dierentuin.

Img_0286_2We zien onder andere een opgezette Lucy, een van de eerste mensen die op aarde rondliep (veronderstelt men). Maar ook de mammoetbaby die jammerlijk aan zijn eind kwam nadat hij in een kuil was gevallen en geen kans zag er uit te komen. Heel bijzonder vond ik de kolonie naakte molratten die je in doorzichtige gangen ziet lopen, slapen, naar het toilet gaan enzovoorts. Ze zijn misschien niet moeders mooisten, maar het zijn wel heel sociale dieren en veel hygiënischer dan zij er uit zien.

Img_0285 Img_0288 Img_0295 Img_0301 Img_0304 Img_0305 Img_0311 Img_0314 Img_0315 Img_0316 Img_0322 Img_0326 Img_0327 Img_0328 Img_0333 Een andere bijzondere kolonie zijn de tientallen mantelbavianen op de apenrots. Interessant om te horen van de vrouwelijke oppasser hoe het er in zo’n groep aan toe gaat: de machtstrijd, de kongsi’s, het lobbyen, het in het gevlei komen, buitengewoon fascinerend. Er zijn twee oppermannetjes, waarvan de ene vier vrouwtjes heeft waar hij heel lief voor is, de ander is een macho die constant zes vrouwen achter zich aan heeft lopen. En er is een ouder mannetje met uitgevallen manen, ‘Opa’ wordt-ie genoemd. Drie-en-dertig jaar is hij, wat stokoud is voor een mantelbaviaan.

Tussen beide dierentuinen door heb ik nog even ‘geshopt’ in het winkelcentrum van Emmen en heb prompt een mooi hemd-met-korte-mouwen van Tommy Hilfinger gescoord in de uitverkoop. Is nooit weg in de zomer. Later weer met de bus naar ‘huis’ in Gieten, waar ik het staartje van de middag ‘Tour de France-kijkend’ doorbracht. Iets dat ik elke middag zou doen, behalve op de dagen van onze fietstocht. Daarover morgen meer.

Weekje Drenthe

Een weekje Drenthe, simpeler kan het bijna niet. Toch heeft de afgelopen week meer afwisseling gebracht dan menige buitenlandse reis. In de loop van deze week zal ik daar meer over vertellen. Waarom niet meteen?

Een weblog heeft voor mij de functie van een dagboek, of liever gezegd een ‘digitaal geheugen’. Dus zal ik de afgelopen week in chronologische volgorde – en niet te uitgebreid – beschrijven. Echter die chronologie komt straks, want de meeste webloglezers hebben ‘iets’ met hardlopen. Dus ik begin éérst met de hardloopevenementen van de afgelopen week. Daarna komen de ‘andere’ zaken.

Brinkloop Diever 21 juli

Zo was daar de Brinkloop in Diever. Ik heb mij daarvoor ingeschreven, na een dagje intensief fietsen van Gieten naar Diever, waar we na de loop overnacht hebben. Om 20:00 uur was de start van de loop. Je kon kiezen uit 5 of 10 km, zelf koos ik voor de korte afstand. Dit met het oog op een halve marathon die ik later deze week van plan was te gaan lopen.

Na de inschrijving in ‘het Dingspielhuus’ even na 18.00 uur, gingen we naar ons overnachtingsadres. Sinds kort zijn wij lid van ‘Vrienden op de fiets’, je krijgt na betaling van het lidmaatschapsgeld een boekje toegestuurd waarin honderden adressen van particulieren zijn opgenomen die kamers, bedden, handdoeken en een ontbijt ter beschikking stellen voor fietsers die onderweg onderdak zoeken. Je moet wel twee dagen van tevoren even bellen naar de gewenste locatie om te zien of je er terecht kunt. Dat was het geval bij de familie van der Veen. We kwamen bij een mooi vrijstaand huis waar we verwelkomd werden door een vriendelijke dame op leeftijd. Al snel bleek dat we een hele zolderetage voor ons alleen hadden, we waren de enige gasten op dat moment. We werden uitgenodigd om thee te drinken in de serre. De heer des huizes bleek een gepensioneerde leraar en gemeenteraadslid te zijn, die met enthousiasme vertelde over de Shakespeare-voorstellingen waarmee Diever nationale en internationale faam heeft verworven.

Img_0374Img_0375_2Img_0382Na omkleden liepen we naar de Brink. "Hee Fred!" hoorde ik opeens. Aan de overkant stond een groepje lopers in een daarvan we Running Ronald herkenden. Webloggers, je komt ze ook overal tegen… Ronald was evenals wij op vakantie in Drenthe en ook hij ‘pikte’ deze Dieverloop mee. Naar later zou blijken heeft hij zijn beste beentje méér dan voor gezet! Wie er ook was, sterker, wie hier elke week loopt en in de buurt (in Ruinen) woont, was Mo(nique)! Via haar weblog wist ik dat zij hier vanavond zou zijn. Verder maakten we kennis met een snel hardloopechtpaar, Hans de loper en zijn vrouw Anita. Grappig dat nu ook mijn vrouw eens kennis maakte met een paar webloggers, normaliter houdt zij zich afzijdig van mijn wonderlijke weblog-hobby, privacygevoelig als zij is. Ze heeft wel de foto’s gemaakt nadat we – gelijk met een fikse regen- en nèt geen onweersbui – van start gingen voor een 5 dan wel 10 km. Er was trouwens ook een 2,5 km, maar dat was meer voor de jongste lopers.

Img_0384_2Img_0386Img_0387Ronald, Monique en ik liepen de 5 km zo hard we konden. Zeker voor Ronald pakte dat uitstekend uit, hij verpulverde zijn pr op deze afstand met een schitterende 17’53”.! Zelf liep ik de benen uit mijn gat en had het gevoel onder de 22 minuten te komen, dus viel de uiteindelijke 22’55” mij wat tegen. Misschien heeft die 60 km fietsen eerder deze dag er in gehakt. Toch nog 19de van de 63 lopers op de 5 km. Monique had ook goed gelopen, met ruim 26 minuten was zij een minuut sneller dan vorige week. Op naar de 25 minuten! Het snelle echtpaar had ongeveer 42 resp. 43 minuten op de 10 km gelopen.

Snel naar ‘huis’ om mij te ontdoen van de natte sportkledij, te douchen en daarna andermaal op weg naar het Dingspielhuus. We zouden daar ‘en blog’ een afzakkertje nemen.

Uiteraard ging de groep op de onvermijdelijke maar altijd leuke groepsfoto!

Halve marathon Gieten, 24 juli

En dan de tweede loop waaraan ik heb deelgenomen, de Gletsjerkuil Marathon in Gieten. Deze loop was niet ‘gepland’ van tevoren, via Gert Jans weblog kwam ik er achter dat deze loop precies op de dag dat ik in Gieten was – familie van mijn vrouw woont daar en we logeerden er de eerste twee en laatste twee dagen van ons verblijf in Drenthe – werd gehouden.

90724e Eigenlijk maakt deze loop deel uit van een ‘Marathon 10-daagse’. Er waren bij de deelnemers inderdaad die tien dagen lang, elke dag, een hele of halve marathon proberen te lopen! Uiteraard zijn dat die hard ultralopers. Mij niet gezien, zeg ik nog steeds.

Img_0489Img_0486Img_0488Img_0495Maar je kon ook voor een onderdeel inschrijven en dat heb ik gedaan. Dus op zaterdag 24 juli een halve marathon. Toen ik na twintig minuten stevig doorfietsen bij het start- en finishgebied kwam – niet meer dan een start/finishdoek aan het eind van een modderig bospad, een klein tentje en een tafeltje waarop plastic bekertjes met water, sportdrank en versnaperingen (banaan, stukjes chocola, koek, partjes sinaasappel enzovoorts) was ik verbaasd over de opkomst. Amper 30 personen! De organisator zei mij dat dit ook de limiet was. Deze tiendaagse wordt dit jaar voor het eerst georganiseerd door slechts een paar mensen, vandaar.

Img_0497Maar ondanks het geringe aantal lopers, zag ik een aantal bekende ultralopers en loopsters, waaronder Ineke Scheffer, Jannet Lange, Ruud Kok en Gijs Honing.

Zoals echte ultralopers betaamt, gingen we relatief rustig van start. Toch kwam het ritme er al vrij snel in. Ik liep lekker door maar ja, ik hoefde dan ook niet de volgende dag weer een (halve) marathon te lopen. Op een gegeven moment liep ik op vijfde positie. Het parcours was ronduit prachtig! Alleen maar bos en bospaden, hier en daar glooiend, eenmaal langs een heideveldje met zicht op een dalletje. Minder prachtig was dat onderweg een hevige wolkbreuk losbarstte die ons binnen enkele seconden totaal doorweekte en voor grote plassen en uiterst glibberige modderpaden zorgde. Diverse malen voelde ik mij bijna onderuit gaan maar het bleef gelukkig bij ‘bijna’.

90724gHet was de zwaarste van de 10 lopen, werd ons van tevoren meegedeeld door de organisatie. En dat geloof ik zomaar. Des te verrassender was het dat ik ruim onder de twee uur mijn acht ronden (de halve marathon) heb volbracht. En nòg verrassender dat ik met 1’56” eerste op de halve marathon werd! Nu deden er maar 5 personen mee, dus ik moet daar niet al te opgewonden over doen, maar feit is dat het lopen ‘lekker voelt’ ondanks de pittige fiets-driedaagse eerder deze week waarop ik later in het ‘chronologische blog’ terugkom. En , niet onbelangrijk: het gewicht is op een behoorlijk peil, 75 kilo.

Dit blogje wordt de komende week steeds bijgewerkt, de nieuwe blogjes komen wel steeds bovenaan te staan

Beach Challenge: stormachtig en zwaar

Na een ochtend en een deel van de middag waarbij het weer door de stormachtige, koude wind en kille regenbuien slechts de kwalificatie ‘p…..weer’ verdiende, begon het zowaar op te klaren. Even later was er bijna geen wolkje meer in de lucht maar wel de zon, tegen een helblauwe lucht. Alleen de wind wist van geen wijken, het leek wel of het steeds harder ging waaien.

Ik was vrij vroeg – rond 16.00 uur – in Kijkduin bij de tent op het Deltaplein. Daar kon men zich inschrijven voor de triathlon. Wel wat bekenden gezien, maar geen mensen van Haag Atletiek. Oh ja, toch wel. Eerst Marjolein, die zich had ingeschreven voor de ‘short challenge’. Daarna René K., die wegens een hardnekkige blessure niet meer kan lopen, althans voorlopig niet. Fietsen kan hij echter nog als de beste, hij maakte vandaag deel uit van een Trio-challenge groep. Net als ik trouwens, alleen zou ik gaan lopen.

Img_0156 Even later arriveerde Gert N., de fietser van ons ‘Dreamteam 1’, en weer later Machel, de zwemmer. Iemand was zo aardig een foto van de drie ‘masters’ te maken. Echter hadden we eerder deze middag gehoord dat er niet gezwommen zou worden, de zee was veel te gevaarlijk vanwege de turbulentie en de verraderlijke stromingen. Dus Machel moest lopen. Vier kilometers slechts, maar toch.

Img_0166Img_0167Img_0168Img_0170Img_0171Eerst gingen de triatleten van de ‘Short Challenge’ van start, dat was om half zes. Zij hoefden ‘slechts’ twee kilometer te hollen i.p.v. 300 meter te zwemmen (wat eigenlijk de bedoeling was). Toch duurde het best een tijdje voordat de eersten het keerpunt en vervolgens het fietsvak bereikten, kennelijk maakte vooral de felle tegenwind dat de lopers werden afgeremd. Onder de atleten bevond zich niemand minder dan Joost van L.. Geheel volgens verwachting liep hij vlak achter het voorste groepje lopers.

Img_0181_2Img_0174Img_0175Img_0179Twintig minuten later gingen de triatleten van de grote Fun Run en de trio XL van start. Deze moesten echter geen twee, maar vier kilometer hardlopen (wat correspondeert met ca. 1500 meter zwemmen). Machel nam dit voor zijn rekening. Hij is een snelle loper maar toch liep hij niet met de voorsten mee. Wilde hij zich sparen? Nee, naderhand vertelde hij dat hij afgelopen dinsdag een hele marathon had gelopen! Dat was een van de redenen dat hij zich voor het zwemonderdeel had opgegeven. Dat ging niet door, dus nu moest hij wel lopen… Dat dit niet meeviel laat zich raden.

Img_0183Img_0185Toch arriveerde Machel nog ruim voor andere behoorlijk snelle lopers bij het fietsvak, waar hij de enkelband met de daaraan bevestigde chip overgaf aan Gert. Deze ging op weg voor een 30 km lange zware tocht over het strand en door de puinduinen, een traject dat tweemaal moest worden afgelegd. Machel haalde vervolgens het startnummer inclusief veiligheidsspelden van zijn borst en overhandigde deze aan mij. Wij hebben elkaar meteen maar vereeuwigd in onze sportieve outfit.

Het zou nog wel een tijdje duren voordat Gert terug was, dus ging ik weer naar boven om op de boulevard naar de deelnemers te kijken van de ‘Fun’ Short Challenge, waarvan de snelsten inmiddels wel aan het looponderdeel zouden zijn begonnen. Bij het punt waar de lopers van de boulevard de duinen in zouden gaan, bij Hotel Atlantic, wachtte ik hen op.

Img_0190Img_0192Eerlijk gezegd ging ik er vooral staan om Joost en Marjolein te zien. En ik werd daarin niet teleurgesteld. Eerst kwam Joost langszij – hij ging goed! – en daarna Marjolein, die het duidelijk naar haar zin had. Ik kan mij haar gemoedstoestand voorstellen, want eenzelfde ervaring had ik later. Het was erg zwaar maar het ging zó ‘lekker’ dat het gewoon een fijne ervaring werd. Rare mensen die duursporters…;-).

Img_0189Even daarvoor zag ik dit groepje enthousiaste Haag-supporters waaronder Fred de V., Ton van W., Ellen O. en Pierre T., naderhand zag ik ook Dick de J. en echtgenote (dank voor de aanmoedigingen op de boulevard, Dick!) en tijdens het lopen, in de duinen, Helmie, Mike en Anne (alhoewel laatstgenoemde zich in de kinderwagen bevond).

Na een minuut of veertig daalde ik af naar het strand, nadat ik eerst mijn camera en t-shirt had opgeborgen in mijn rugzak die ik in een container had gezet (er was geen ‘officiële’ plek waar je je bagage kon laten, een van de weinige min-puntjes deze dag) en nu was het wachten op Gert. Maar dat duurde wel even, eufemistisch gesproken. Het viel mij op dat er maar weinig lopers bij het wisselpunt stonden om de fietsers van hun team op te vangen. Eentje om precies te zijn, een RTC-triatleet die René K. opwachtte. Achteraf bleek dat er ca. acht trio-teams waren, alle andere triatleten hadden alle onderdelen gedaan (behalve het zwemmen dus, deze versie van de Beach Challenge was een heuse Run-Bike-Run).

Op een bepaald moment stond ik echt ‘af te niften’ met die koude wind dus andermaal ging ik naar de boulevard om toch maar weer een t-shirt aan te doen. Weer ‘down under’. Maar uiteindelijk zag ik in de verte toch het verlossende zwaaien van Gert, die – het moet gezegd – het zwaarste onderdeel van ons drieën had volbracht. Even later kreeg ik de enkelband met chip overhandigd en kon ik op weg. Andermaal het hellinkje op naar de boulevard, maar ditmaal hardlopend, op de boulevard met een scherpe bocht het huisje om linksaf, en op voor de eerste ronde. Het voelde meteen goed, zo met die wind in de rug.

In de duinen was het ook heerlijk lopen, ondanks de vele klimmetjes waarop het parcours geselecteerd leek. Ik haalde zelfs een paar mensen in, waarna ik een hele tijd zo’n 20 meter achter Eric Th. bleef hangen, een zeer goede en ervaren triatleet. Maar ja, hij had er natuurlijk al een hele fietstocht op zitten.

Joost had mij, toen ik hem eerder bij het strand de boulevard had zien opgaan, al gewaarschuwd: ‘kijk uit, het is ontzettend zwaar!’ En inderdaad, toen we uiteindelijk weer op het strand kwamen ging het tempo meteen omlaag. Moest ook wel, de wind was geen wind meer maar een regelrechte storm pal tegen, en het zand was vrijwel overal mul. Maar ondanks dat ik beheerste korte pasjes nam wist ik ook daar een of twee mensen in te halen. Na zo’n 800 meter weer naar boven en de geschiedenis herhaalde zich.

Uiteindelijk kwam ik moe maar allesbehalve uitgeput over de finish, in de laatste meters bijgestaan door Gert die op mij had staan wachten. Volgens niet bevestigde berichten zouden we het vierde Trio-team zijn geworden. Het was naar mijn gevoel een van de mooiste afleveringen van de Beach Challenge, ondanks alle malheur van het afgelasten van het zwemonderdeel. Maar ja, ik heb makkelijk praten, ik hoefde niet te zwemmen. Heel wat zwemmers bleken toch wel wat teleurgesteld. Toch wel een verstandige beslissing van de organisatie lijkt mij want als je naar die woeste kolkende zee keek: daar werd je niet vrolijk van.

Img_0194Img_0195Nadat Gert en ik een deel van de prijsuitreiking hadden gezien en vervolgens een tijd op Machel hebben gewacht – hij moest als lid van de organiserende vereniging RTC tot op het laatst als parcourswachter optreden, op een plek in de duinen – sloten wij (ons trio-team) de dag af bij restaurant Salvatore, ‘een Italiaan’ op de boulevard van Kijkduin. Ondanks het late tijdstip – het was inmiddels tien uur – wisten ze daar nog een prima pastamaaltijd te serveren. Wel onder het ‘genot’ van luidruchtig gezang van een stel feestvierende mensen en Nederlandstalige muziek van een bandje, maar ach: het was voor ons ook een feest vandaag.

Daarna namen we weldoorvoed en ‘gezond moe’ afscheid van elkaar. Volgend jaar weer? Wie weet, ik ben er voor in!

VAKANTIE!

Vanaf vandaag (zondag) ben ik weekje naar Drenthe, in de loop van de ochtend vertrekken we. Er zal de komende week naar alle waarschijnlijkheid niet geblogt worden wegens het niet-bezitten van een laptop of een andere multifunctionele I-phone-achtige gadget. Maar er gaat heel wat gelopen, gefietst en gefotografeerd worden deze week, dus inspiratie genoeg straks!

Bonte vrijdag

Img_0147Nog één nachtje slapen, en het is weer zover: de Beach Challenge! Machel, lid van de Residentie Triathlon Club, zwemt en ‘biker’ Gert fietst. Het is voor mij alleen maar lopen ditmaal, maar het blijft een mooi evenement. In ieder geval reden genoeg om het de laatste dagen wat rustiger aan te doen, temeer omdat ik woensdag ook voluit ben gegaan.

Vandaag dus andermaal een rustige dag. Ik ben weer eens creatief geweest op mijn manier en een houten plankje bewerkt met wat krijt. Dit aan de hand van een schetsje dat ik gisteren op het strand maakte. We blijven nog even in strand-sferen!

‘s Middags heb ik in Leiden twee musea bezocht. De eerste was Museum de Lakenhal, waar momenteel een expositie is getiteld ‘Holland Mania’, en het Volkenkundig Museum waar ik alleen maar kwam om een groot deel van de concertfilmpjes te zien die ik de vorige week heb gemist.

Img_0136 Img_0138 Img_0142 In Holland Mania wordt het beeld dat buitenlanders altijd van Holland hadden – en veelal nog hebben – bevestigd. Holland als het land van de molens, bloembollen, klompen en kaas. Dat beeld is ontstaan toen Hollandse kooplieden actief waren in Japan én Amerika. Deze vroege betrekkingen bepalen nog altijd het geïdealiseerde en clichématige beeld dat veel Japanners en Amerikanen van Nederland hebben. Toen Amerikanen en Japanners naderhand Nederland bezochten, deden zij plaatsen aan en kochten souvenirs die herinneren aan het gedeelde verleden. Delftsblauw aardewerk, klompen, reproducties van schilderijen en kaarten met molens en tulpen werden (en worden nog steeds) naar huis meegenomen en bevestigen het vertrouwde beeld.

Img_0140Img_0141Ook kunstenaars droegen bij aan dit beeld: het verhaal van Hans Brinkers met z’n duim in de dijk is welbekend, ook door de geïllustreerde boeken. En veel plaatjes van schaatsende mensen.

In het Volkenkundig Museum zag ik nog filmpjes met uiteenlopende artiesten zoals Bruce Springsteen (altijd goed voor een uitbundig feestje), Rage Against The Machine, Rammstein (fascinerende show!), Elvis Presley, Bett Hart (best goed, die hedendaagse Janis Joplin-kloon), The Band, The Supremes, André Hazes (niet echt mijn genre, maar toch een brok in de keel), B.B. King en Destiny’s Child (vakwerk). Vorige week zag ik onder meer Bob Dylan, Johnny Cash en Talking Heads. Toegegeven, niet erg vernieuwend allemaal maar het zijn ook historische beelden bij een tentoonstelling die over de geschiedenis van de moderne muziek gaat.

Recept op z’n Italiaans

Tot slot weer eens een recept! Ik moet zeggen dat ik het niet zelf verzonnen heb, het is een combinatie van een recept uit de AH-gids en een recept via internet. Best een smakelijk geheel. Op z’n Italiaans!

Img_0144Voorgerecht: Tomatensla met Mozarella.

Men neme vier tomaten (bij voorkeur Tasty Toms, maar mooie vleestomaten of anders ‘gewone’ tomaten zijn net zo goed) en een mozarellakaasje. Al deze ingrediënten snij je in plakken (wel eerst laten uitlekken natuurlijk) en schikt deze om en om op een bord of schaaltje. Zout en rijkelijk peper uit de molen er overheen, eventueel nog wat oregano. Vervolgens twee à drie eetlepels goede olijfolie (Vierge) er overheen druppelen en tenslotte wat versgeplukte blaadjes basilicum er overheen of er tussen steken. Lekker met stokbrood of Italiaans brood (Focaccia).

Img_0146Hoofdgerecht: Tagliatelle met gerookte kip en spinazie

Snij de gerookte kip (1 ons p.p.) in plakjes of blokjes. Kook de tagliatelle (75 à 100 gram p.p.) in gezouten water ‘al dente’ (ca. 6 minuten) en giet het af. In een ander ‘droog’ pannetje bakken we 50 gram pijnboompitten al schuddend lichtbruin. Snij verse spinazie (100 gram p.p.) klein. Verhit in een andere pan ca. drie eetlepels olijfolie en roer daar de spinazie doorheen, ongeveer twee minuten. Dan de kip erbij en nog wat zout, weer even doorroeren. Tenslotte de tagliatelle er doorheen roeren met de pijnboompitten. Dan opdienen. N.B. Je kunt er eventueel wat geraspte parmezaanse kaas of pecorino-kaas overheen strooien, dat is zeker lekker maar omdat de smaak van de gerookte kip en de pijnboompitjes al uitgesproken is mis je het niet echt. Naar behoefte en/of smaak zou ik zeggen.

Wijnadvies: een lekkere Italiaanse rode wijn, zelf dronken wij er een Moncaro Sangiovese bij, een van de zogeheten ‘omrij-wijntjes’ van AH, maar een andere wijn die bij pastamaaltijden wordt geadviseerd zal ook prima voldoen. Eet smakelijk!