Alquin

Het kan verkeren: trok Alquin dertig jaar geleden, als een van de Nederlandse top-bands, nog uitverkochte zalen, afgelopen zondag moesten zij zich tevreden stellen met de kleine zaal van ‘t Paard van Troje, dat niet eens vol zat. Misschien zo’n 150, 200 personen, meer niet. Maar goed, de groep toert door het hele land, alles bij elkaar komen er toch nog genoeg mensen om hun verrichtingen te bewonderen.

Img_2213Img_2214Deze concertavond was Ellen F., een vriendin die ik al een hele tijd niet had gezien, mijn gezelschapsdame. Voordat we naar het Paard gingen hebben we een hapje gegeten in De Hagedis, dat bekend staat als een van de beste vegetarische restaurants in de regio. Het restaurant is gevestigd in het gebouw van een oude HBS, aan de Waldeck Pyrmontkade. We kozen voor de dagschotel, lekker wijntje erbij en cappucino na. Je betaalt er een habbekrats voor maar het is inderdaad zeer goed te eten. Èn te drinken natuurlijk.

Img_2216Alquin_230777Onze muzikale honger was echter nog niet gestild. Daartoe moesten we toch richting Paard. Een korte wandeling volgde. Ruim op tijd waren we te bestemder plekke. We raakten nog even aan de praat met een stel waarvan de vrouwelijke helft een heuse ‘Alquin hyves-pagina’ beheert. Ik ga daar toch eens een kijkje nemen. Even later kocht ik bij de merchandising-stand aan de zijkant het nieuwe album van Alquin, Sailors and Sinners. Blindelings, want ik had er op internet al stukjes van gehoord en was tot de slotsom gekomen dat het geen miskoop kon zijn.

Ach, de heren zijn natuurlijk wat ouder geworden, zie ter vergelijking bovenstaande foto uit 1977. Mooi toch? De uiterlijke flamboyance is er mogelijk een beetje af, maar aan de muziek kan het niet liggen. Die is namelijk onverminderd sterk, wat ook te horen is op bovengenoemd nieuw album. Een door muziekrecensenten goed tot uitstekend beoordeeld album. Op deze avond speelden ze veel nummers van dit album naast ouder werk zoals Revolution. En als toegift Wheelchair Groupie, waarmee ze ooit een hit scoorden. Ellen had nooit van deze band gehoord – en zij is bepaald niet de enige, heb ik gemerkt de laatste dagen – maar na aflloop was ze best enthousiast.

Img_2227Img_2239Img_2244_2Het typische Alquingeluid is een mix van (licht-symfonische) rock en fusion, waarbij met name het soms bombastisch aanzwellende hammondorgel van Dick Fransen en de scheurende saxofoons van Ronald Ottenhoff niet weg te denken ingrediënten zijn. Waarmee niets ten nadele gezegd wil zijn van het voortreffelijke gitaarwerk van ‘boss’ Ferdinand Bakker, het inventieve drumspel van Job Tarenskeen, het virtuoze baswerk van Walter Latupeirissa en last but not least de doorleefde, sensitieve stem van Michel van Dijk.

Img_2251_2Img_2249Het was een waar genoegen de band aan het werk te zien. In 2003 zag ik ze voor het eerst – want ondanks dat ik een kind van de jaren zeventig ben, heb ik de band in hun hoogtijdagen nooit zien optreden – in Delft, in Speakers. Ze maakten toen al indruk. Maar ook nu weer, de heren oogden heerlijk ontspannen, en waren geweldig op elkaar ingespeeld. Een geoliede machine. Maar dat mag geen verwondering wekken, na zovele jaren samenwerking, steeds in nagenoeg dezelfde samenstelling. Wat mij deze avond vooral opviel was het spelplezier. En dat is mooi maar lang niet altijd vanzelfsprekend bij bands waarvan de leden toch allemaal uitgesproken eigen karakters hebben. Een kenmerk van talent overigens. Bij Alquin werkt het wel, al jaren. Gelukkig maar, want mooie muziek maken ze nog steeds.

Advertisements

1 van de 4 loop in teken van 25 jaar Haagse Roadrunners

Hoe je het ook wendt of keert: de ‘nazit’ van de 1 van de 4 loop vandaag in het clubhuis van de HRR, was weer gezellig. Maar dat is altijd zo geweest bij de HRR, ‘mijn oude cluppie’, waar ik 12 jaar lid van was totdat ‘logistieke problemen’ (woon-werk verkeer e.d.) mij noopten elders onderdak te zoeken.

Img_2207Img_2208Img_2210Wij (een groepje van ‘Haag’) zaten na afloop aan een tafeltje bijeen, enkele andere groen-gele jongens en meiden van onze vereniging zaten daar weer naast. We lieten ons de broodjes knakworst en de Koninckjes goed smaken (met dank aan Jan Groeneveld en Arne du Tour Geerling), en daarna kwamen de vriendelijke dame en heer ‘van de bar’ langs om de overgebleven knakworstjes en broodjes kaas te verdelen. Voor nop, als echte Nederlanders konden wij dat wel waarderen.

Maar, zullen jullie je afvragen, wel leuk allemaal, dat uitwijden over die nazit, maar hoe was het lopen? U voelt het al: dat ging k.. En nee, dat is geen gemopper, dat is gewoon een feit. Aan de conditie lag het echter niet, want die is goed. We startten in de regen, die deze ochtend onophoudelijk viel. Na een inleidend praatje van de voorzitter van HRR die het 25-jarig bestaan van de club memoreerde, gingen we op weg. De eerste kilometers gingen best goed, in een flink tempo maar ook weer niet overdreven snel, maar na zo’n drie kilometer gingen de darmen opspelen en toen was het gebeurd. De een na de ander passeerde mij en ik moest ze allemaal laten gaan, hoewel er op zichzelf nog genoeg power in de benen zat. Ik heb maar gewoon doorgelopen waar uitstappen wellicht op zijn plaats was geweest. Dat lopen ging ook wel, ondanks het zojuist beschreven ongemak (wat een eufemisme is), zij het in aangepast tempo. Van ‘aanpikken’ was geen sprake meer. Uiteindelijk passeerde ik in iets meer dan 48 minuten de finish, waarna ik snel de jubileumbeker (aardigheidje van HRR, waarvoor dank!) in ontvangst nam en doorholde naar het kleinste kamertje van het clubhhuis.

Maar niet getreurd, steeds die triomfantelijke verhalen dat het zo lekker ging gaan ook een beetje vervelen natuurlijk. Volgende keer beter, en dan niet meer zoveel van dat overheerlijke Oberlander Zonnepittenbrood van de Aldi eten met pindakaas en oude kaas, ook steeds als tussendoortje, want daar reageert deze inwendige mens niet goed op.

Dit was deel 1 van dit zondagse blogje. Het tweede deel komt als het goed is vanavond laat, na het concert. Het zal mij benieuwen.

Alquin geeft spetterend concert

Img_2224En dit is dus deel 2. Kort en goed: Alquin bewijst anno 2009 nog steeds een geweldige band te zijn. Maar daar laat ik het nu even bij want het is laat geworden en morgen – oh nee, deze ochtend al, het is bijna half één ‘s nachts – moet ik weer vroeg naar mijn werk. Dus maandagavond of dinsdag een iets uitgebreider verslag van het concert in Het Paard.

Via Van Gogh naar de wereld van Van Lier en zo…

VincentvangoghpaintingsfromsaintremMorgen wordt naar verwachting een veelbewogen dagje: eerst de tweede 1 van de 4 loop van dit seizoen, 10 kilometer rennen door en langs landgoed Clingendael, ditmaal georganiseerd door collega-vereniging The Hague Road Runners. En ‘s avonds naar een concert van Alquin, een groep die in de jaren zeventig furore maakte en recentelijk een nieuw en door muziekrecensenten hogelijk gewaardeerd album heeft gemaakt.

Vandaag (zaterdag) ben ik wéér naar de film geweest. Geen speelfilm maar een soort gespeelde documentaire over Vincent van Gogh. En niet in de bioscoop, maar in het Omniversum, het theater met het grote koepelvormige IMax – scherm. Ik ging met Karin, met wie ik doorgaans musea bezoek. Ditmaal even niet.

Gogh_olivetrees1_4Het was een film waarbij de voice-over van Vincent (maar eigenlijk ‘de voice’ van Jeroen Krabbé), als het ware vanuit het hiernamaals, vertelt hoe hij het schilderen heeft beleefd en hoe wonderlijk het is dat hij na zijn dood tot een icoon van welhaast mythische proporties is uitgegroeid. En zelfs Rembrandt heeft geëvenaard zo niet overtroffen, maar dat zijn mijn woorden. Wat vooral tot uitdrukking komt was zijn weergaloze passie en gedrevenheid voor het vak, het moeten schilderen, onophoudelijk, bijna 24 uur per dag. Dit vooral nadat hij eindelijk zijn eigen stijl gevonden had. Schilderen, schilderen, niets dan schilderen: intens bezig zijn met verf, kleuren, pasteus opgezette schilderijen, waarvan je de klassieke voorbeelden ook ziet: de landschappen bij Arles, de portretten, maar ditmaal beeld – of koepel – vullend. Zo wordt de beschouwer, meer nog dan in het museum, als het ware naar binnen gezogen in de schilderijen.

Img_2202Img_2204_2Na afloop zijn wij naar de stad gegaan en belandden wij uiteindelijk bij Pulchri. Daar hebben we gelunchd. Tussen het chique (of is het nou ‘sjieke?’), deftige en in artistiek opzicht ongetwijfeld hoogbegaafde publiek zagen we bekende gezichten zoals John Sillevis, voormalig conservator van het Gemeentemuseum, en ook lokaal bekende kunstenaars. (Flard van een conversatie aan het tafeltje naast ons: "Ik ga morgen even op en neer naar Saint Tropez, dan ga ik meteen langs Victor, misschien heeft hij nog een paar leuke flesjes van zijn wijngaard"). Flard van de conversatie aan ons tafeltje: ("Het zou toch mooi om ooit een volkstuintje te kunnen huren en daar je eigen groenten op te verbouwen". Dat werk dus). Na de lunch gingen we wederom naar het centrum, ditmaal via het binnenhof. Uiteindelijk belandden we in de Passage, waar ik in diverse schoenenzaken schoenen heb gepast. ik heb namelijk weer een paar nodig voor bij mijn pak, voor de komende feestdagen. Ik ben echter niet geslaagd, vooralsnog vond ik vrijwel alle schoenen te lange neuzen hebben. en aangezien ikzelf al over een aardige gok beschik… Drie lange neuzen aan één lijf wordt iets te veel van het goede.

Img_2205Onze wegen scheidden. Ik ging met de tram naar huis en vervolgens boodschappen doen voor het avondeten. Het werd weer Italiaans met courgette, rode peper, gerookte kip, roomkaas met Italiaanse kruiden en tagliatelle. Dit alles afgemaakt met pijnboompitten. Een smakelijk geheel.

Komt een vrouw…

Komt_een_vrouw_bij_de_dokter_Vandaag ging ik naar de film. Prima bioscoopweer, hoewel het in Den Haag uiteindelijk zonniger werd dan was voorspeld. Ik ging naar het Pathé-theater, daar draait momenteel ‘Komt een vrouw bij de dokter’. Het is het regiedebuut van Reinout Oerlemans, waarmee hij wat mij betreft opnieuw een facet van zijn talentrijke persoonlijkheid heeft laten zien. Acteur, succesvol ondernemer en nu dus regisseur. Frans Weisz noemde deze film ‘de Turks Fruit van de 21ste eeuw’, en daarmee slaat hij de spijker op zijn kop. Ik zou daaraan willen toevoegen dat Oerlemans dik kans maakt de Paul Verhoeven van de 21ste eeuw te worden.

Ik loop aardig op de zaken vooruit merken jullie al. Het zal inmiddels duidelijk zijn dat ik ‘Komt een vrouw bij de dokter’ een geweldige film vind. Ik was al getriggerd door de discussie bij DWDD vorige week waarin Cecile Narinx van Elle haar morele afkeer uitsprak over de rol van Berry Atsma, die in de film een gelikte vreemdganger speelt terwijl zijn vrouw ligt dood te gaan, en Martin Zsimec in tranen uitbarst omdat de film hem aan het overlijden van zijn moeder doet denken.

Komt2De film is van begin tot eind geweldig, cinematografisch maar vooral vanwege het briljante acteren van met name hoofdrolspelers Barry Atsma (Stijn) en Carice van Houten (Carmen). Aanvankelijk wordt je niet onmiddellijk bevangen door sympathie met Stijn. Hij is het bijna karikaturale prototype van zo’n arrogante ‘snelle jongen’, tomeloos energiek, geliefd bij de vrouwen, met veel te veel geld, kortom een vlotte grachtengordeljongen bij wie tot dusver werkelijk alles heeft meegezeten. Was hij ooit profvoetballer bij Ajax, nu is hij medecompagnon van een bloeiend reclamebureau. Een jongen die gek is op uitgaan en feesten en elke vrouw pakt die maar wil. Totdat hij stapelverliefd wordt op een nieuwe medewerkster, Carmen. Binnen no time is hij met haar getrouwd en betrekken ze een riante villa, weer even later krijgt het stel een dochtertje. Echter Stijn blijkt zijn wilde haren niet te hebben verloren: regelmatig gaat hij alleen op stap, stort zich in het woeste uitgaansleven en gaat vreemd bij het leven. Ook nadat er borstkanker bij Carmen is geconstateerd en zij daarvoor via een intensieve chemo- en bestralingstherapie behandeld wordt, verandert dit patroon niet.

Iets dat mij in het bijzonder opviel: de rol van de arts die de onheilstijding doet wordt gespeeld door Sacha Bulthuis, de actrice die een maand geleden zelf aan kanker is overleden. Zij heeft de première van de film dus niet mogen meemaken. Een wonderlijke speling van het lot. 

Media_xl_187850Ik ga verder niet in op het verhaal, misschien gaan jullie de film zelf nog zien. Ik zou hem jullie in ieder geval van harte aanbevelen. Wel wil ik nog kwijt dat je steeds meer begrip gaat krijgen voor die Stijn. Vooral in de laatste fase van Carmens leven blijkt hij helemaal niet zo’n ondubbelzinnig ‘flat character’ (zeg maar rustig ‘egoïstische klootzak’) te zijn als in het begin, en komen de diepere gevoelens voor zijn vrouw meer aan de oppervlakte.

Komt_een_vrouw_bij_de_dokter2Naast de gepassioneerde relatie die hij inmiddels met de bloedmooie Roos (Anna Drijver) onderhoudt, blijkt hij wel degelijk in staat tot grote zorgzaamheid en gevoelens van liefde en verantwoordelijkheid voor zijn zieke echtgenote en zijn dochtertje. Wel is en blijft het een jongen met twee kanten, enerzijds de zorgzame huisvader die hij zijns ondanks óók is, daarnaast de ‘womanizer’, de sexuele escapades met Roos lijken zijn manier om zijn energie, verdriet en frustraties te ontladen. Wij kunnen daar moralistisch over doen maar het lijkt wel of een onderliggende boodschap van de film is: zo is hij gewoon, een ander ontlaadt zich via sport, postzegels verzamelen of muziek, hij doet het met sex. Je kunt ook concluderen dat Stijn domweg van twee vrouwen houdt.

Ik heb mijn dochter vanmiddag gebeld en heb haar de film – bepaald geen vrolijke film, dat wel – van harte aanbevolen. In tegenstelling tot ik had zij het boek van Kluun al gelezen en het boek raakte haar al. Zal mij benieuwen wat zij er van vindt. En uiteraard wat jullie van de film vinden.

Ik zeg nog zo: géén bommetje!!!

De buienradar is een mooi ding, maar heeft toch niet àltijd gelijk. Dat bleek gisteravond. Of heb ik domweg niet goed genoeg gekeken? Twijfelen aan jezelf is misschien niet altijd nodig, maar wel wijs denk ik. Hoe dan ook: tegen de voorspellingen van en voorstellingen op buienradar in, kregen we woensdagavond tot twee maal toe een hevige en vooral koude smerige regenbui over ons heen tijdens de training. Gatver! gatver! Dat was niet afgesproken! Niemand van ons had daar op gerekend en was er ook niet op gekleed. Ter hoogte van Ockenburgh, aan het eind van de puinduinen, lichtte de duisternis zelfs op door een felle bliksemschicht, even later gevolgd door een dreigend gedonder. Daar was ik, of moet ik zeggen, daar waren wij, niet blij mee.

Gelukkig bleef het bij deze twee buien en hebben we het grootste deel van de anderhalf uur durende duurloop droog gelopen. Het was een duurloop met enkele versnellingen van twee en vier minuten. Redelijk pittig, maar ook weer niet overdreven zwaar. Echt veel pit zat er niet in bij mij vanavond, ook al ging ik de laatste drie minuten wel met Gerard op kop. De eindsprint was voor hem en Martijn die de laatste dertig meter het duel met Gerard aanging. Ellen, die als snelste vrouw ook ‘van voren’ liep maar de sprint aan ons overliet, kon niet nalaten te verzuchten: "Echt weer mannen hoor…." ;-).

Bom_flottmachen_eines_fischerbootesIn het clubhuis gingen de gesprekken weer van de hak op de tak. We hadden het over muziek en theater, en dat het wel weer eens leuk zou zijn om ‘en groupe’ een uitstapje te organiseren. Weer naar het carnaval bijvoorbeeld, of naar een voorstelling. Dat bracht astronoom-ICT’er Frank op de suggestie om eens naar de rijkssterrenwacht in Rijswijk te gaan, terwijl oer-scheveninger Jan L. het idee opperde voor een ‘rondje Scheveningen’ inclusief Schevenings museum en een afsluitend etentje bij Simonis, de vermaarde visboer. En van het een kwam het ander. Opeens kwam Paul K., min of meer vanuit het niets, op het idee om een bommetje te maken. Wie Paul nu gaat verdenken van Al Quaida-achtige sympathieën, heeft het mis. Het gaat niet om het explosieve bommetje, maar om de oeroude vissersboot zoals deze ook staat afgebeeld op de befaamde schildering van Panorama Mesdag.

Bom_gregor_von_bochmann_fisher_am_sKennelijk bestaat er geen replica van deze boot zoals deze wel bestaat van een VOC-schip, denk aan de Batavia en het schip dat onlangs in vlammen is opgegaan. Het idee ontstond om zo’n ouderwetse bom-schuit te reconstrueren, mogelijke sponsors werden al genoemd. Ach, misschien blijft het wel bij zo’n fantasie, in een gezellige entourage ontstaan om de haverklap de mooiste ideeën, maar tussen droom en daad…

Late November

De donkere weken voor kerst zijn aangebroken. Maar niet getreurd: nog geen maand, of de dagen gaan alweer lengen.

Img_2187Img_2188Img_2190Img_2191Img_2192Img_2193Img_2194Img_2197Img_2196Img_2198Dit is het seizoen dat iedereen het druk heeft op kantoor. Met dit weer kun je daar ook maar het beste zijn. Of thuis. Nou ja, buiten kan ook nog wel, het is behoorlijk zacht. Nog steeds. Gisteravond is er van trainen niets gekomen, maar vanmiddag heb ik tussen de middag nog een stukje in Hilversum gelopen. Geen mega-eind, maar veertig minuutjes is meer dan voldoende. Onderweg hier en daar een foto gemaakt. De bomen zijn nu zo goed als bladloos.

Img_2199Zeker, de natuur maakt zich op voor de winterslaap, maar zo hier en daar valt er tussen al die grauwheid en kaalheid toch nog iets bijzonders te ontwaren. Zoals deze boomstam die veroverd lijkt door een heel leger paddestoelen.

De avonduren besteedde en besteed ik deels aan het bijwerken van bestanden en – nog steeds – het vullen van looptijden.nl. Het eind komt in zicht wat de prestatie- en wedstrijdlopen betreft, maar daarna moet (of wil) ik nog de trainingen invoeren. Dat is het voordeel van een weblog, alle gegevens vanaf medio april 2004 staan nog in het blog-archief.

Kan ik al iets van een voorlopige conclusie trekken? Ja, met de nadruk op voorlopig. In de eerste plaats waren 2004 en 2005 aanmerkelijk rustiger loopjaren dan daarna, vooral de laatste twee jaren waren uitschieters. In de tweede plaats lijkt veel of weinig trainen nauwelijks effect te hebben op de snelheid. Let wel, dat geldt voor mij, bij anderen kan dat totaal anders zijn. Wel speelt lichaamsgewicht een vrij grote rol bij het behalen van snellere tijden, vooral als de afstanden langer dan 5 km zijn. Tenslotte zijn de tijden door de jaren (gerekend vanaf 2004) vrij constant gebleven, met weinig uitschieters naar boven of beneden.

Is dat nu allemaal zo belangrijk om te weten? Natuurlijk niet, om de woorden van ene Ton van W. aan te halen: "het is maar lopen". Zo is dat. Maar zó verslaafd aan lopen ben ik wel dat het toch leuk is om alles een beetje op een rijtje te hebben. Meer systematisch aangelegde types hadden hun tijden allang in kaart gebracht, maar voor een lichtelijk chaotisch persoon als ik schijn te zijn is zo’n site die alles voor jou ordent een openbaring.

Tenslotte nog een clipje dat helemaal past bij deze week van het jaar. Het is van the late Sandy Denny. Folk uit de tijd van de hippies, bloemetjesjurken, marihuana en softe linkse idealen. Helemaal fout dus volgens modernere geesten! Tenminste, als je fora als GeenStijl.nl of Fok.nl moet geloven. Of je het daar wel of niet mee eens bent laat ik in het midden, maar Sandy Denny als zangeres was verre van fout. Integendeel!

Duinstrandloop 2009

Buurman Jan belde vandaag zo rond een uur of elf aan: "Ga jij nog die Duinstrandloop doen?" Uiteraard, het is een van de niet te missen thuiswedstrijden. "Over tien minuten ben ik klaar, dan fietsen we samen op". Zo gezegd zo gedaan. Mijn sporttas had ik al van tevoren ingeruimd, dus dat scheelde weer.

Img_2172_2Bij de Laan van Poot aangekomen, was het kwart over elf. Om twaalf uur was de start. Tegen betaling van drie eurootjes het startnummer opgehaald en vervolgens omgekleed in de kleedkamer (wat logisch is), waarna er met enkele andere deelnemers een paar minuutjes werd ingelopen op het grasveld naast het clubhuis.

Uiteraard had ik mijn fototoestel meegenomen maar omdat ik zelf meeliep, zijn bijgaande foto’s van vóór de start. Dus na deze sfeerimpressies met gezwinde pas naar het clubhuis gerend om mijn trouwe Canon op te bergen. Snel weer terug.

Img_2169_2Misschien wel aardig om te melden dat de mijnheer met de pet die bezijden de tijdklok staat, Joop Teljeur is. Een levende legende, althans voor menige oudere Haag-atleet en andere lopers uit de regio. Teljeur stond aan de wieg van de vermaarde Laan van Poot prestatielopen en de Elsenburgerboslopen in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw. Ook nu nog komt hij regelmatig kijken naar dit soort loopevenementen aan de Laan van Poot. Maar dit terzijde.

Img_2176Img_2175Het startsein werd gegeven door Sylvia Dingemans, onze snelste marathonloopster in de veteranen-categorie. In een lekker tempootje ging ik op weg, in het kielzog van groepsgenote Ilse die ik uiteindelijk wel moest laten gaan. Alhoewel ik na zo’n twee kilometer, na inmiddels al twee duintjes fiks te hebben ‘beklommen’, aan benen en adem wel voelde dàt het een flink tempo was, ging het best aardig. Ik had het idee dat ik constant liep, al zijn die vermaledijde heuvels niet mijn fort, als ik al op de anaerobe drempel loop kan ik niet veel meer dan in diepgebogen houding omhoog wandelen. Dat laatste is vandaag overigens maar één keer gebeurd, en niet langer dan een meter of tien. Buurman Jan passeerde mij na een paar kilometer, even later kwamen twee mensen van onze trainingsgroep langszij. De eerste was Jos, die kon ik ook niet meer bijbenen, en in de laatste twee kilometers – uiteraard weer tegen zo’n helling – passeerde Ad, maar die heb ik uiteindelijk toch achter mij weten te laten. Alhoewel een hardloopwedstrijd vooral een strijd tegen jezelf is, kijk je toch altijd wel welke bekenden voor jou finishen en welke na jou. Zo werkt dat.

DuinstrandlooprobilseKort maar goed: het was weliswaar een korte – want 8,5 km – loop, maar ook een zeer intensieve. Dat kun je al zien aan deze foto van Anette Bonebakker met Rob B. en Ilse H. die overigens heel goed hebben gelopen. Veel wind tegen op de heenweg, slingerdeslang door de duinen tot Kijkduin, en na ca. 4 km terug via het strand waar we de wind in de rug kregen. Dat compenseerde weer de zwaarte van het zand. Maar toen uiteindelijk, na de laatste kilometers duinparcours en gemene hellinkjes te hebben getrotseerd, de finish in zicht kwam, zag ik dat ik onder de 43 minuten kon blijven. Nog even extra aanzetten. Mijn eindtijd was heel behoorlijk, 42’52”. Nu ik de afgelopen dagen bezig ben geweest met looptijden.nl, kan ik melden dat dit mijn snelste Duinstrandloop tot nu toe (van de afgelopen vijf jaar) is geweest. Alle reden om tevreden te zijn.

Img_2180Img_2178Na mijzelf gedouchd te hebben en me te hebben omgekleed, ging ik voor de uitstekende erwtensoep in het clubhuis. Niet echt de meest voor de hand liggende dorstlesser, maar het smaakte opperbest. Nog even nagepraat met deze en gene en net wilde ik naar huis gaan, toen Bert Gerritsma de megafoon ter hand nam om te melden welke de winnende ambtenarenteams waren. Het was vandaag namelijk ook een hardloopwedstrijd voor rennende gemeenteambtenaren. De bekers voor het eerste, tweede en derde team werden uitgereikt door Philine Dille van de gemeente Den Haag.

Het was een mooi evenement! En afgezien van het sportieve zweet, is het droog gebleven. Wat wil een mens nog meer?