Clingendael: behoedzame cross

Er zijn van die woordcombinaties die niet kloppen, zoals de titel van dit blogje. ‘Behoedzame cross’, dat is net zo iets als ‘voorzichtige wedstrijd’, ‘lauwe sneeuw’ en ‘relatieve stelligheid’. Bij een cross ‘ga je er voor’, desnoods ‘tot het gaatje’. Geen gezwam, bikkelen!

Fredg1Voor mij was het echter de eerste wedstrijd/prestatieloop van 2010, na twee maanden aan geen enkele wedstrijd te hebben deelgenomen. Maar alhoewel de rug nog steeds stijf en stram  aanvoelt, behoren de ergste fysieke klachten weer tot het verleden. Na een periode van weinig trainen, vijf kilo erbij (bij mij vliegt het er nu eenmaal aan) wilde ik mij weer eens aan een loopje wagen. Gewoon, om te kijken hoe het gaat en in een bepaald ritme te komen.
Buurman Jan ging ook richting Wassenaar, ik kon met hem meerijden. Alzo geschiedde. Via de Sint Hubertustunnel bereikten we het gebied rond Duindigt, waar het even zoeken was naar het clubhuis van The Hague Road Runners. Mijn ‘oude club’ die deze loop – deel uitmakend van het 1 van de 4 cross circuit – had georganiseerd. Altijd een leuke cross door een mooie bosrijke omgeving vol grillige bospaadjes en legio klimmetjes.

Jan zocht een plek om te parkeren, terwijl ik mijn startnummer ging afhalen en me ging omkleden. Terug in het clubhuis, nog even een bakkie met Jan die inmiddels was gearriveerd. Daarna weer naar de kleedkamer op mijn spikes te pakken, de eerste en waarschijnlijk de enige keer dat ik deze dit jaar aandoe. Die deed ik met een handdoek in een plastic tas en liep naar het startpunt in het bos, ongeveer 500 meter van het clubhuis verwijderd.

Van onze vereniging was een aantal lopers van de partij, van onze groep Ilse en Jan. Om 11:31 uur werden de lopers weggeschoten. Lekker rustig lopen, dat wil zeggen, in een pittig duurlooptempo. De eerste ronde ging goed, er waren drie ronden en ik bleef in hetzelfde tempo doorlopen, vrij behoedzaam in één weinig ambitieus tempo. Maar wat veel belangrijker was: het ging lekker, ik had geen pijn ondanks de stijfheid en stramheid vooraf.

Feit is wel dat ik flink ‘teruggezakt’ ben de afgelopen tijd, het gat tussen mij en lopers en loopsters waarbij ik normaliter ‘in de buurt’ finish – soms vlak voor of vlak na hen – was op het laatst aanzienlijk, wel 3 tot 5 minuten. En dat op een afstand van bijna 7 kilometer. Toch ontmoedigde mij dat geenszins, integendeel. Ik had vandaag echt het gevoel dat dit het begin is van een periode serieus en regelmatiger trainen en weer meer deelnemen aan allerlei lopen in het weekend. Ik heb er zin an!

Oh ja, bijgaande foto is niet van deze Clingendaelcross, maar van de editie 2004. Gewoon om een plaatje-bij-het-verhaaltje te hebben. De omstandigheden waren destijds klaarblijkelijk minder winters!

Later op de dag zijn wij naar mijn schoonmoeder gegaan die weliswaar woensdag jarig is maar het vandaag vierde. We gingen op de fiets en dat viel erg tegen, niet alleen vanwege de tegenwind maar ook vanwege de kou. Volgens mij dooide het niet zoals was voorspeld. Gelukkig hadden we op de terugweg iets meer de wind in de rug en toen leek het ook wat minder koud. Maar of dat feitelijk zo was of een kwestie van ‘gevoelstemperatuur’, geen idee.

Advertisements

Clingendael: behoedzame cross

Er zijn van die woordcombinaties die niet kloppen, zoals de titel van dit blogje. ‘Behoedzame cross’, dat is net zo iets als ‘voorzichtige wedstrijd’, ‘lauwe sneeuw’ en ‘relatieve stelligheid’. Bij een cross ‘ga je er voor’, desnoods ‘tot het gaatje’. Geen gezwam, bikkelen!

Fredg1Voor mij was het echter de eerste wedstrijd/prestatieloop van 2010, na twee maanden aan geen enkele wedstrijd te hebben deelgenomen. Maar alhoewel de rug nog steeds stijf en stram  aanvoelt, behoren de ergste fysieke klachten weer tot het verleden. Na een periode van weinig trainen, vijf kilo erbij (bij mij vliegt het er nu eenmaal aan) wilde ik mij weer eens aan een loopje wagen. Gewoon, om te kijken hoe het gaat en in een bepaald ritme te komen.
Buurman Jan ging ook richting Wassenaar, ik kon met hem meerijden. Alzo geschiedde. Via de Sint Hubertustunnel bereikten we het gebied rond Duindigt, waar het even zoeken was naar het clubhuis van The Hague Road Runners. Mijn ‘oude club’ die deze loop – deel uitmakend van het 1 van de 4 cross circuit – had georganiseerd. Altijd een leuke cross door een mooie bosrijke omgeving vol grillige bospaadjes en legio klimmetjes.

Jan zocht een plek om te parkeren, terwijl ik mijn startnummer ging afhalen en me ging omkleden. Terug in het clubhuis, nog even een bakkie met Jan die inmiddels was gearriveerd. Daarna weer naar de kleedkamer op mijn spikes te pakken, de eerste en waarschijnlijk de enige keer dat ik deze dit jaar aandoe. Die deed ik met een handdoek in een plastic tas en liep naar het startpunt in het bos, ongeveer 500 meter van het clubhuis verwijderd.

Van onze vereniging was een aantal lopers van de partij, van onze groep Ilse en Jan. Om 11:31 uur werden de lopers weggeschoten. Lekker rustig lopen, dat wil zeggen, in een pittig duurlooptempo. De eerste ronde ging goed, er waren drie ronden en ik bleef in hetzelfde tempo doorlopen, vrij behoedzaam in één weinig ambitieus tempo. Maar wat veel belangrijker was: het ging lekker, ik had geen pijn ondanks de stijfheid en stramheid vooraf.

Feit is wel dat ik flink ‘teruggezakt’ ben de afgelopen tijd, het gat tussen mij en lopers en loopsters waarbij ik normaliter ‘in de buurt’ finish – soms vlak voor of vlak na hen – was op het laatst aanzienlijk, wel 3 tot 5 minuten. En dat op een afstand van bijna 7 kilometer. Toch ontmoedigde mij dat geenszins, integendeel. Ik had vandaag echt het gevoel dat dit het begin is van een periode serieus en regelmatiger trainen en weer meer deelnemen aan allerlei lopen in het weekend. Ik heb er zin an!

Oh ja, bijgaande foto is niet van deze Clingendaelcross, maar van de editie 2004. Gewoon om een plaatje-bij-het-verhaaltje te hebben. De omstandigheden waren destijds klaarblijkelijk minder winters!

Later op de dag zijn wij naar mijn schoonmoeder gegaan die weliswaar woensdag jarig is maar het vandaag vierde. We gingen op de fiets en dat viel erg tegen, niet alleen vanwege de tegenwind maar ook vanwege de kou. Volgens mij dooide het niet zoals was voorspeld. Gelukkig hadden we op de terugweg iets meer de wind in de rug en toen leek het ook wat minder koud. Maar of dat feitelijk zo was of een kwestie van ‘gevoelstemperatuur’, geen idee.

Tonny Bourgonje: operette was haar leven

Img014_2Vandaag, op deze sneeuwrijke dag, zou mijn moeder 94 jaar zijn geworden. Zou, want zij is in 2000 overleden, vrij onverwachts nog.

Is dat niet tè persoonlijk om op een openbaar weblog te vermelden? Toch niet, omdat ik het meer zie als een posthuum eerbetoon aan mijn moeder, Tonny Bourgonje. Tijdens haar leven – vanaf haar zestiende tot haar 84ste levensjaar – was zij namelijk zeer actief in het operetteleven. Sterker nog, de operette wàs haar leven. Zij was muzikaal en artistiek leidster van achtereenvolgende gezelschappen, te beginnen bij het kinderoperettegezelschap dat zij op 16-jarige leeftijd al leidde, vervolgens het operettegezelschap ‘De Mascotte’ en tenslotte ‘Die Haghe Operette Spelers’. In het laatste decennium van haar leven waren de voorstellingen niet meer zo grootschalig en speelde zij in een ensemble. Hierboven staat zij links en op de kleurenfoto tweede van links, met een bos bloemen. De operettevereniging is wel blijven bestaan, maar meer ‘low profile’.

Img005_4Zij zat bij de voorstellingen achter de piano en vóór het orkest terwijl zij tegelijkertijd als dirigent en regisseuze optrad. Multifunctioneel heet dat tegenwoordig, zij had alles in de hand. Ik herinner mij nog goed de operettes die ik als kind mocht bijwonen, één of twee keer per jaar. Dat was menigmaal in de toenmalige ‘Dierentuin’ (het gebouw wel te verstaan) nabij het Malieveld, Het waren optredens met wel dertig mensen op het podium, gekostumeerd en wel.

Ook die kostuums werden deels zelf vervaardigd, door de mensen zelf, naderhand ook gehuurd en deel overgekocht van kostuumbedrijf De Wit dat destijds aan het Westeinde zat. Het publiek was altijd en onverminderd laaiend enthousiast en na afloop van de voorstelling was er ‘bal na’, in die tijd nog keurige dansen zoals de foxtrot, quickstep en weense wals.

Img015 Op de foto hiernaast zie je mij als nogal verlegen pre-puber zitten aan een tafeltje met mijn moeder en oma tijdens zo’n bal (het deel van de foto waar mijn grootvader op stond was nogal gehavend, die heb ik helaas moeten wegsnijden. Volgende keer beter Opa! ;-)).

Welke operettes, in feite de musicals van die tijd? Te veel om op te noemen. Nou vooruit, een paar: ‘Die Bajadère’, ‘Victoria und Ihr Husar’, ‘Im Weissen Rössl’, ‘The Desert Song’, ‘Das Land des Lächelns’, ‘De Dollarprinses’ en ga zo maar even door, ik ben lang niet volledig. Naderhand werden de voorstellingen ook in het voormalige – in de jaren zestig afgebrande – gebouw van OK&W gegeven, het Kurhaus, het Openluchttheater in het Zuiderpark en nog later in het Congresgebouw. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ook haar tweede man (mijn stiefvader) Eb Bakker erg veel heeft gedaan om allerlei dingen op zakelijk gebied voor elkaar te krijgen. Hij was dan ook de zakelijk leider van de Haghe Operette Spelers. Overigens ging het er absoluut niet om geld te verdienen met de operette, sterker nog: dat interesseerde mijn moeder hoegenaamd niets. Het ging haar louter om de operette.

Img007Img008Img009Img010Img012Img013Doordeweeks was mijn moeder ook altijd bezig met muziek. Ze zocht partituren uit en bewerkte ze, repeteerde veel, maakte aanvankelijk ook de choreografieën, gaf zangles aan tientallen mensen, waartoe zij zich naar de ‘muziekkamer’ begaf waar de piano stond en na tien minuten toonladders ‘inzingen’ allerlei liederen gezongen werden, klassiek, operette en liederen uit het American Songbook.

Img011_2Zelf ben ik nooit een operetteliefhebber geweest maar kon ergwaarderen, wat zeg ik, erg bewonderen wat mijn moeder er allemaal vooren aan deed. Operette was echt haar leven, alhoewel zij mij ooittoevertrouwde dat het sociale aspect, het samen met een grotevriendenkring iets moois en positiefs tot stand brengen en er mètelkaar ‘voor gaan’, voor  haar nòg belangrijker was dat de operette ansich. Enkele jaren voor haar dood werd zij nog koninklijkonderscheiden, een terecht en welverdiend eerbetoon.

Allemaal beestjes… maar hoe lang nog?

PandasHet was verschrikkelijk weer in Den Haag gisteravond, maar ik wed dat het elders in Nederland nog vele malen erger was. In ieder geval viel er hier geen sneeuw en was het niet glad. Het regende wel, bijna de hele avond, een regen die het midden hield tussen motregen en ‘gewone’ regen. De temperatuur viel eigenlijk best mee, ik schat zo’n vier, vijf graden celsius.

Grote_geelkuifkaketoe_Ik was iets vroeger thuis dan normaal. Even gekeken op de buienradar en daarna toch maar omgekleed. Ik ging ‘voor mijzelf’ lopen. Reden was dat er een aantal lange tempo’s op het programma stonden en omdat afgelopen maandag de korte tempo’s al moeizaam gingen leek het mij wijzer om gewoon voor een lekker duurloopje te gaan. En dat ging in ieder geval prima, ik heb nog wel bij de Laan van Poot mijn groep opgewacht en heb zo’n tien minuten met ze meegelopen. Gewoon, voor de gezelligheid en het ‘idee’ dat ik toch nog even heb meegetraind.

Thuisgekomen, gedouchd en omgekleed en met de fiets terug naar de club. Het was erg rustig in het clubhuis, daar zal het weer grotendeels debet aan zijn geweest. Alhoewel, iemand zei dat de trainingsgroepen erg compleet waren deze avond. Er is dus wel veel gelopen maar kennelijk wilden de meesten na de training meteen naar huis.

Tijger_2 Iets anders nu: 2010 is het jaar van de biodiversiteit! Het is maar dat u het weet. In oktober van dit jaar komen regeringsleiders binnen de Verenigde Naties bij elkaar in Nagoya, Japan. dan moeten er afspraken worden gemaakt om te redden wat er te redden valt van de natuur op aarde.

Ik geef toe dat ik behoorlijk cynisch gestemd ben over wat er uit komt. De vorige keer, in 2002, spraken de deelnemers in Johannesburg af dat ze in 2010 de achteruitgang van de biodiversiteit ‘significant’ zouden hebben teruggedrongen (deze wijsheid heb ik overigens uit de NRC Next van dinsdag 26 januari). Dat is mislukt. Momenteel sterven jaarlijks 3.000 tot 30.000 dieren- en plantensoorten uit, en dit allemaal door toedoen van de mens. Zo gek is dat niet natuurlijk, er zijn waanzinnig veel mensen op aarde die zowel land als zee intensief gebruiken. Daar moet alles voor wijken.

Bijna_uitgestorven_plantDat uitsterven en verdwijnen is sinds de Industriële Revolutie zo snel toegenomen dat veel wetenschappers de vergelijking trekken met de catastrofale kracht van een meteoriet, die 65 miljoen jaar geleden op aarde stortte en de dinosaurussen uitroeide.

Nou èn?!

Ik kan mij nog goed de woede en frustatie herinneren van vele Nederlanders omdat de aanleg van een stuk asfalt werd gefrustreerd vanwege het voorkomen van de zeldzame Korenwolf (een inheemse hamstersoort) in dat gebied. Het was een actie van Stichting Das en Boom, die ook op de bres stond voor andere bedreigde diersoorten in ons land, met name marterachtigen zoals vanzelfsprekend de das.

KorenwolfEn ook nu kan ik mij voorstellen dat men denkt: ‘het mocht wat, dieren sterven nu eenmaal uit". Allemaal goed en wel, maar wanneer je je realiseert dat het toch echt de mens is die zeeën overbevist en bevuilt, de regenwouden vernietigt tot er maar een paar stukjes van over zijn, dat de mens maakt dat eenderde van de amfibieën, eenvijfde van de zoogdieren en eentiende van de vogels met uitsterven worden bedreigd, dat is het ook aan de mens om hier wat tegen te doen. Ook al vinden wij nog zo stellig dat ‘die dingen nu eenmaal zo gaan in het leven, en in de natuur’. Lekker makkelijk.

De inzet van de VN-conferentie is dat er in 2050 geen dier of plant meer uitsterft door menselijk handelen. Er zijn ambitieuze tussendoelen gesteld voor 2020. Geen subsidies meer voor overbevissing bijvoorbeeld, en halvering van de ontbossing. Overbemesting stoppen. Die dingen.

GorillaGa er maar aanstaan. Zolang economie en natuur niet louter win-win situaties opleveren, bij voorbaat een verloren strijd, zou je denken. De mens is  nu eenmaal en uiteindelijk gefocusd op het overleven van één diersoort, en dat is de mens zelf. Maar de VN wijst er op dat zonder natuur de bodem verschraalt en het aanbod van voedsel en schoon water voor de bevolking afneemt, en dan gaat ook de mens ten onder. Misschien een argument dat niet gaat over ‘bloemetjes en bijtjes’ (ook een sterk teruglopende diersoort trouwens, maar dit terzijde) maar over de mens, en dat kan misschien de meest sceptische of ten diepste ongeïnteresseerde regeringsleider over de streep trekken. Want daar ligt toch de bal.

Plussen en minnen

Mulisch_2807_narrowweb__300x4660_3Mulisch_7"Ik ben zeventien” zei Harry Mulisch ooit in antwoord op de vraag hoe oud hij was. Onze Grote Schrijver was toen al tachtig of daaromtrent. Ik begrijp hem wel: toen ik jonger was, vroeg ik mij af hoe het voelt om oud(er) te zijn. Nu ik ouder ben, kan ik er wel iets over zeggen: het voelt niet, het bewustzijn blijft je leven lang krek hetzelfde. Wat dat betreft maakt het dus niet uit of je vier of zestig jaar bent. Zeker, je takelt af, je uiterlijk verandert min of meer sterk, fysiek wordt je strammer en trager, terwijl je minder primair reageert op dingen.

Kralingen_3Maar vorige week wist ik opeens zeker dat ik geen twintig meer ben. Jawel, dat wist ik al 42 jaar lang, maar nu werd ik met de neus op de feiten gedrukt. Ik kreeg een mailtje van een journalist van het Plus Magazine, het grootste Nederlandse maandblad voor 50 plussers. Of ik wilde meewerken aan een verhaal over het popfestival in Kralingen, het eerste grote popfestival in de openlucht, naar voorbeeld van het wereldvermaarde ‘Woodstock’. Dat wilde ik wel, ik was er namelijk zelf bij destijds. Kort en goed: het interview is gisteren telefonisch afgenomen. Uiteraard ben ik benieuwd naar het verhaal. Als het zover is hou ik jullie op de hoogte!

Winterse training

Hilversum3568x426426x3193nwEr was vandaag een hemelsbreed verschil tussen het weer in Hilversum en dat in Den Haag. In Hilversum – ver daarvoor eigenlijk al, in de hele regio Utrecht – lag een dik pak sneeuw en was het de hele dag ijzig koud. In Den Haag was het ook bepaald frisjes, maar er lag hoegenaamd geen sneeuw meer, zelfs in de tuin lag niets meer terwijl dat zaterdag toch anders was.

Ik was wel blij met die schone straten in de residentie, want dan kon er tenminste normaal gelopen worden. Maar ook in Den Haag regeert Koning Winter momenteel. Voorbereid op een koude trainingsavond, trok ik een thermoshirt aan, met  daaroverheen respectievelijk een t-shirt en een jack. Het gele reflectiehesje vormde de buitenste laag. Vervolgens naar de club gelopen, dat is alvast 10 minuten.

Er stond een duurloopje van ca. 75 minuten op het programma. De kern vormde een ‘getrapte’ training waarbij de drie trapjes bestonden uit elk 30 seconden – 1 minuut – 30 seconden – 1 minuut – 30 seconden in een flink tempo, zeg 90% van je wedstrijdtempo. Met steeds dertig seconden herstel tussen de tempo’s en drie minuten herstel tussen de series. Zo op papier lijkt het niets, een eitje, maar wanneer je een tijdlang niet serieus tempo’s hebt gedraaid valt het om den donder niet mee. Bovendien begonnen rug en hamstring weer enigszins op te spelen, dus uiteindelijk was ik blij dat de tempo’s voorbij waren en we weer ‘normaal’ konden lopen.

Gelukkig heb ik geen naweeën van de training merk ik nu, terwijl ik deze woorden inklop. Dus woensdag maar weer gewoon meehobbelen.

Puinduinrun en PINT winterbier

Img_3322 Img_3323 Img_3339 Img_3330_3 Achteraf gezien had het gekund: meedoen aan de Puinduinrun, ook al had er misschien een slechte tijd ingezeten. Maar zaterdag voelde ik mij stijf en nog niet helemaal top, dus heb ik het dit jaar maar een keertje overgeslagen. Volgende week zondag ga ik voor het eerst in 2010 weer meedoen aan een loop, dat wordt de Clingendaelcross!

Img_3319_2 Wel ben ik even wezen kijken en heb zo hap-snap wat foto’s gemaakt. Ik vergezelde evenals vorig jaar Ton van Westbroek, hij was er ook als toeschouwer-coach.
Er deden heel wat clubgenoten mee, waaronder Marjolein (hier vereeuwigd met Ton) die al heel wat keren de Puinduinrun op haar naam heeft geschreven. Bij de dames dan. Ook dit jaar was zij weer sterk, sneller zelfs dan alle voorgaande jaren maar een onbekend meisje van dertien, Nisrine Masrhalmi, was haar toch te snel af. Vorig jaar was het Sanne Broeksma die de grootste kei opeiste.

Img_3397 Bij de mannen was het Thomas Poesiat, met Khalid Choukoud de snelste lange-afstandloper van de regio, die de winst bij de heren opeiste. Niet zo verwonderlijk, want Thomas ging het afgelopen jaar erg hard en er zit nog steeds progressie in.

Img_3418 Wie er ook was van de webloggers: Richard, de snelle ultra-kei die deze puinduinrun als een leuk pittig ‘tussendoortje’ ervaart. We hebben nog even in de kantine met elkaar gesproken, zowel vooraf als na de race. Richard is een van die keien die in maart alle etappes van de Be More Ultra Tour gaat lopen, met Leonie, Martine en Pieter. Knap hoor, ik hou het maar bij een of twee etappes en dan niet eens de volle vijftig kilometer. Ook Richard kwam in een zeer nette tijd binnen.

Img_3422 Uiteraard was er weer een prijsuitreiking, waarbij de winnaars en winnaressen naast de traditionele steen, iets uit de collectie van de sponsor (de Hardloopwinkel) kon uitzoeken. Marjolein koos dit mooie functionele t-shirt uit.

Meer foto’s staan op de site van RTC en hieronder, klik op het plaatje.


Puinduincross 2010

PINT Winterbierfestival

Img_3423_2 ‘s Middags zijn wij, dat wil zeggen een groepje van Haag Atletiek, naar het Pint Winterbierfestival in Gouda gegaan, evenals vorig jaar. We gingen met de trein van even voor half drie. De stemming zat er al meteen goed in. Een uitgelaten stelletje oudere jongeren, het leek wel een schoolreisje. Of een uitstapje van de Stichting, zoals dat ook wel wordt genoemd.

Alleen gingen er nu niet alleen aanmerkelijk meer mensen mee, ook in het Welland College was de opkomst beduidend groter dan voorgaande edities. Als altijd kreeg je – uiteraard tegen betaling – weer een klein bierglas bij de inschrijftafel mee alsmede wat plastic munten. Elk muntje was goed voor een van de 64 biertjes die je bij de standjes kon krijgen. Maar 64 biertjes proeven lukt geen mens en zeker niet in een tijdsbestek van drie uur, dus is het bij vijf biertjes gebleven. Nou ja, zeven biertjes, op het laatst kocht ik er  twee munten bij.

Img_3428 Img_3429 Img_3430 Img_3432 Img_3434 Img_3437 Img_3439 Img_3440 Img_3443 Het is dus ook moeilijk om de drie beste biertjes te vermelden – dat kon je aangeven op een formulier en deze kon je na afloop deponeren in een stembus bij de uitgang – maar vooruit: ik koos voor de Dubbeljoop, de Delftse Kuyte en de Vrouwe van Gramsberg. Verder waren de Quadrupel van vijf jaar oud van Koningshoeven, het Elfstedentochtbier van de Friese brouwerij, de Texelse Stormbok en de Expresso stout van Emelisse heel bijzonder, al vond ik laatstgenoemd biertje wel erg sterk van smaak, met een aroma van koffie en chocoladebitter.

Img_3447 Img_3448 Img_3452 Op de terugweg was het gezelschap nog vrolijker dan op de heenweg en ongetwijfeld enigszins luidruchtig. Maar toch bewezen wij op het laatst, toen wij uitstapten in Den Haag CS, dat wij niet de overjarige vandalen waren waarvoor men ons wellicht hield door een man in zijn invalidewagentje de trein uit te helpen.

Een deel van de groep ging ‘chinezen’, een ander deel (waaronder ikzelf) ging huiswaarts, met de tram.

‘Eindpunt’ hoorde ik opeens, een mannenstem uit de intercom. Ik opende mijn ogen en zag dat ik in Loosduinen was, het eindpunt van RandstadRail 3. Was ik onderweg zomaar in slaap gevallen, ik heb er totaal niets van gemerkt… Dus moest ik weer een stukje terug met de tram. Om half acht zat ik achter de zuurkool…

January 2010
M T W T F S S
« Dec   Feb »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
  • Blogroll