Zwoegen door Uden

‘Voor herhaling vatbaar!’ Ik kan mij deze kreet op menig weblog, vorig jaar rond deze tijd, nog goed herinneren. Het sloeg op de training die Tiny in de directe omgeving van zijn woonplaats Uden had georganiseerd voor een aantal ‘Keien’ (letterlijk en figuurlijk) en een stel webloggers. Hierdoor, maar ook door de vele blogjes die de nestor van de blog-trainers over de trainingen schreef – met aansprekende foto’s van een fraaie natuur – ontstond de behoefte om ook een keertje met hem mee te lopen. Alleen was het er nog nooit van gekomen. Toen ik een paar weken geleden zag dat Tiny op 28 februari weer een webloggers-training zou organiseren, heb ik mij aangemeld.

Vandaag was het dan zover. Tjonge, dat viel niet mee: er werd beestachtig weer voorspeld, in ieder geval regen, véél regen. Bovendien zou er een aanzienlijke afstand worden afgelegd, 26,6 km. Ik loop niet zo veel lange duurlopen, hooguit één keer per week anderhalf uur (zo’n 15 kilometer) dus het leek mij wel een beetje véél, zeker omdat ik de komende week vaker wil trainen. Geen nood, ik kon op het 15 km punt stoppen en met iemand terugrijden naar zijn huis, schreef Tiny gisteren in reactie op mijn blog.

Img_3810 Img_3807 Kort en goed: na diverse malen de buienradar te hebben geraadpleegd, verliet ik vanmorgen rond half acht huis en haard op weg naar tramlijn 2, een kwartiertje lopen. Met die tram ging ik naar Den Haag CS, waar om 08:21 uur een rechtstreekse intercity richting Eindhoven vertrok. Het werd een voorspoedige reis in een nagenoeg verlaten trein. Ook op de wegen onderweg waren er zeer weinig auto’s, het leek wel of heel Nederland vandaag thuis is gebleven. Toch werd het allengs droger en eenmaal over de moerdijkbrug zag ik zelfs hoe aarzelende zonnestralen door het dikke wolkendek heen trachtten te prikken. En de temperatuur viel ook best mee, zo’n 9 graden.

Img_3811_2 In Eindhoven snel een bosje bloemen gekocht voor de gastvrouw en bus 152 richting Oss gepakt, die zou ook ik Uden stoppen. Daar was ik ongeveer vijf voor elf, op de Koningin Wilhelminalaan. Volgens de OV reiswijzer moest ik daar uitstappen, waarna het nog zo’n acht minuten lopen was naar de Rooijsestraat. Een paar keer de weg vragen hielp, binnen de kortste keren was ik daar, bij het huis van onze gastheer en zijn vrouw.

Eenmaal binnen, het was inmiddels tien over elf, bleek bijna iedereen al aanwezig. Van de bloggers Petra, Jacqueline, Maurice, Gert en Marco, en daarnaast nog een aantal snellere ‘Keien’ die bij Atletiekvereniging ‘De Keien’ (waar jaren tachtig cross-koning Tonnie Dirks ook zijn thuisbasis had) door Tiny worden getraind.

Img_3817_2 Na een bakje koffie en koek voor de liefhebbers maakten we ons gereed voor de training. Nog even een statiefoto voor Tiny’s huis, en op weg. Na een stukje straat kwamen we geleidelijk-aan in steeds landelijker gebied. We zouden gemiddeld zes minuten per kilometer lopen. Bepaald niet snel, maar toch viel het mij niet mee. Ik had – achteraf gezien – ook teveel (warme) kleding aan en stopte zeker in het begin een aantal malen om een kiekje te maken, met als gevolg dat ik er flink aan moest trekken om aan te sluiten bij de achterste lopers. Het was (en is nog steeds trouwens ;-)) een mooi gebied, met landweggetjes, zandverstuivingen, af en toe een stevig heuveltje, laantjes met knotwilgen en weilanden. En veel modderige en drassige stukken, het was soms spitsroeden lopen om geen natte voeten te krijgen.

Img_3818 Img_3819 Img_3824 Img_3822 Het bleef wel lange tijd droog, maar van lieverlee begon het zachtjes te regenen en later nog wat harder. Maar juist op dat moment haakte ik af, bij het 15 kilometerpunt, waar Tiny’s zoon Jeroen – die ‘s ochtends ook al had getraind – instapte om de laatste 11 kilometer mee te lopen en ik met Björn (nee, niet de weblogger), die thee had geregeld voor de lopers, mee terug kon rijden naar Tiny’s huis. Ik moet zeggen: ik was blij toe, ik had het wel een beetje gehad. Nee, soepel gaat het nog steeds niet, ik moest al die tijd echt ‘werken’. Maar goed, er is toch 90 minuten in een redelijk tempo gelopen en dat is ook wat waard.

Img_3825 Img_3826 Img_3827 Img_3828 Img_3829 Img_3830 Img_3831 Img_3832 Img_3836 Img_3838 Img_3840 Img_3843 Img_3844 Img_3849 Img_3872 Weer terug bij Tiny’s huis, deed zijn vrouw open. Ik mocht douchen wat ‘an offer I could’nt refuse’ was, want ik was aardig doorregend. Daarna werd ik verwend met koffie, en bewonderde de vele uitingen van Sjans creativiteit. Sculpturen, schilderijen, etsen, niet gering allemaal. naderhand zou Tiny mij ook op het portiek van de niet minder creatieve bovenbuurman wijzen, volgehangen met fraaie schilderijen. Al met al een heuse gallerie!

Img_3883 Img_3881 Img_3880Img_3875 Img_3874Img_3877_2 Img_3876_3 Tegen half drie kwam de groep die was doorgelopen (bijna iedereen) terug. Door- en doornat, maar na even uitgerust te hebben en koffie met Tiny’s overheerlijke appelcake te hebben genuttigd, gingen we met z’n allen naar atletiekvereniging De Keien om daar te douchen. Ik niet natuurlijk, ik had al gedouchd maar wilde wel mee om even te kijken en – hoe kan het anders – wat foto’s te maken. Ik reed mee met Maurice, Jacqueline en Petra. Opmerkelijk was de ‘blauwe baan’ van de keien. ‘Net een zwembad’ vond Jacqueline, en inderdaad. Het schijnt wel een uitstekende baan te zijn en nog vrij nieuw (in 2008 opgeleverd). Naderhand liet Tiny ons ook de kantine op de eerste verdieping zien, met uitzicht op de baan, en het krachthonk.

Img_3884 Img_3885 Img_3886 Img_3887 Even later gingen we weer met z’n allen terug, opgefrist en wel. Sjan had heerlijk soep (snert en courgettesoep) gemaakt, en er was suikerbrood, brood van een clubgenote van Tiny en roggebrood met katenspek. Zo hebben we nog geruime tijd gezeten en nagepraat over de loop en andere zaken.

Tegen half zes vertrokken we, ik kon met Maurice meerijden naar Eindhoven, van daar uit kon ik de trein huiswaarts nemen. Op de weg spookte het aardig, slagregens, de temperatuur was opeens 5 graden lager dan die ochtend en het stormde hevig. Maurice had soms moeite om de auto recht te houden! Maar we bereikten heelhuids onze lichtstad. Gelukkig ging mijn trein tien minuten later en dat was een rechtstreekse. Vroeger dan verwacht (om 20:00 uur) was ik thuis! Het was een mooie dag, een zware maar geweldige training en last but not least… was het erg gezellig. De thuisblijvers hebben ondanks het weer tòch ongelijk gehad!

Dus zullen we de slogan van vorig jaar maar herhalen? Voor herhaling vatbaar! 😉

Advertisements

Leuk!

De afgelopen dagen is slechts zeer ten dele gewijd aan de schone loopsport. Morgen wordt dat anders, ik doe dan mee aan een weblogloop in Uden, een lange duurloop waarbij gastheer en trainer Tiny ons door de ongetwijfeld mooie omgeving zal geleiden. Ik vrees echter dat de loop té lang wordt voor wat ik momenteel aankan (27 kilometer in drie uur), ik hoop dat ik het ‘ergens’ kan inkorten tot twee uur. Nou ja, we zien wel.

Img_3772Gisteren heb ik onder andere Jan L. geïnterviewd voor het clubblad. Uiteraard zal ik daar op deze plek niet teveel over uitwijden, maar laat ik het zo zeggen: de biertjes die bij Mondriaan werden getapt waren voortreffelijk! Jan, 76 jaar, is een rasechte scheveninger en wist veel te vertellen over zijn sportieve verleden. Terwijl we zo aan het kletsen waren, kwamen andere mensen ‘van de club’ voorbij en gingen bij ons zitten: Menno, superfit, gebruind, dikke kop met haar en op een sportieve manier gesoigneerd maar wel mooi 86 jaar. Je zou zeggen: een dikke zestiger, maar hij loopt (fitwalkt) nog veel en is regelmatig in het krachthonk te vinden. En sinds kort een nieuwe vriendin, volgens Jan tientallen jaren jonger. Altijd in voor een grappig verhaal of een goede mop. Weer later kwam Frits B. langs, hij ging ook bij ons zitten. Het interview zat er toen al op en ik moest verder, boodschappen doen en dan naar huis om te koken.

Img_3777Img_3776Vanmorgen een klein stukje gelopen, ‘s Middags ging ik met Karin naar de stad om te lunchen bij Leuk, een leuk(!) etablissement in de Kettingstraat, naast de Passage. Je kunt daar erg goed lunchen en het is er nog gezellig ook, met vriendelijke bediening en aardig publiek, vooral jonge vrouwen en stelletjes. Daarna zouden we naar Pulchri gaan, maar ik moest voor vier uur laarzen van mijn dochter ophalen bij de hakkenbar in de Vlierboomstraat. Daar had ik ze die ochtend ook gebracht. Dus Pulchri ging niet door.

Img_3784Img_3785Img_3789_2Img_3794Wel zijn we even over het Noordeinde gelopen en gingen bij Gallerie Smelik en Stokkink naar binnen. Daar staat, hangt en ligt veel kunst van hoge kwaliteit, de prijzen liegen er dan ook niet om. Wel kun je er kunst op afbetaling kopen, in maandelijkse termijnen. Voor een beetje kunstwerk ben je zo al gauw een paar jaar aan het afbetalen. Voor de liefhebbers zullen we maar zeggen. Even de kunst bewonderd, ook in de tuin van de gallerie, dat waarlijk een beeldentuin kan worden genoemd, en ook in de tegenoverliggende gallerie van Smelik en Stokkink even gekeken.

Img_3796Img_3797Img_3798Img_3800Img_3801Om een beetje een indruk te geven, hierbij wat fotootjes van kunstwerken die je in deze misschien wel bekendste gallerie van ons land kunt zien. Na het bezoek gingen we ijlings terug, althans ik, want anders zou het nog moeilijk worden om voor vier uur bij de hakkenbar te zijn. Ik nam nog een verkeerde tram ook in de tramtunnel, zodat ik twintig minuten moest lopen (waarvan tien minuten joggend) maar ik heb het gered!

Ziezo, wie nu zijn bekomst heeft van al die kunst op dit weblog: morgenavond weer een blogje over hardlopen!

Dwalen door de Tuin van Holland

Vsfotoimage_483_640_480_scl_2 Een kale vloer met hier en daar hoopjes zand waarover een kabbelend witblauwig licht beweegt. Dan daalt, ergens vanuit het plafond, een astronaut – oh nee, het is een duiker – in volle uitrusting naar beneden. Hij vertelt wat hij ziet aan de wereld boven water, een engelssprekende vrouwenstem vanuit de luidsprekers. Zo op het eerste gezicht een kaal, levenloos gebied onder water, hier zou ooit, 2600 jaar na Christus, Nederland gelegen hebben. De duiker begint te graven in een van de zandhopen en stuit al snel op een aantal voorwerpen waaronder een schilderij van Rembrandt, een complete Goudse kaas en een bos rode tulpen. Hilariteit vanuit de zaal: ‘typisch’ Nederlandse producten. Dan verschijnt een kekke presentatrice/journaliste in mantelpak ten tonele, die een zeer divers gezelschap aankondigt. In een bonte parade verschijnen aansprekende figuren uit de Nederlandse geschiedenis ten tonele.

486_5We herkennen Andre Hazes, Majoor Bosshardt, Prins Bernard, het Zeeuws meisje, Sjoukje Dijkstra, Sinterklaas, Willem van Oranje, een in bont-oranje outfit gestoken voetbalsupporter. De identiteit van anderen komt allengs aan het licht: Mata Hari, Julius Civilis, Anton Mussert, Kenau Simonsdochter Hasselaer, Willem van Oranje en Anne Frank. Al deze iconen verdedigen in dit eerste stuk hun belang alsof dat het belangrijkste van Nederland is.
Het feestje wordt aanvankelijk wreed verstoord door een – geacteerde – allochtone vrouw uit het publiek, die ‘ons Nederlanders’ de pan uitveegt door luidkeels protesterend aan te geven dat niets ècht Nederlands genoemd kan worden. Hee, waar hebben wij dat meer gehoord?

Met deze eerste voorstelling ‘Boven Water’ werd om half zes het spits afgebeten van een avond vol theatervoorstellingen gebaseerd op verhalen uit de Nederlandse geschiedenis met ‘de Nederlandse identiteit’ als rode draad. Een nogal cultuurrelativistisch begin, zou je zeggen. Ik moest meteen denken aan de uitspraak van Máxima dat de Nederlandse identiteit niet bestaat. En als die identiteit al bestaat, wat is dat dan? Inderdaad – zo leert het begeleidende programmaboekje – was Máxima’s prikkelende stelling kennelijk aanleiding voor Aus Greidanus, de creatieve theaterduizendpoot en al vele jaren de stuwende kracht achter het Appeltheater, om dit te onderzoeken met een klein team, en de resultaten van deze zoektocht vorm te geven in een mega-theaterproject.

Img_3735Img_3734Afgewisseld met verschillend pauzes waarin je iets kon eten en/of drinken, werden vervolgens in drie kleinere zalen die het Appeltheater rijk is voorstellingen uit het moderne drieluik gespeeld: Water, Geld & Geloof en Onze Koloniën. De bedoeling was hieruit één voorstelling te kiezen, wat op ludieke wijze werd aangekondigd door Aus en andere acteurs.

Ik was met Henriette ‘van de club’. Er waren trouwens meer mensen van ‘de club’, waaronder Lara met haar man en haar vader, Eveline (die PR-vrouw voor het Appel-theater is, dankzij haar waren zij hier) en zelfs onder de acteurs was er een ‘Haag-lid’, Hugo Maerten (die veel verschillende rollen zou spelen waaronder die van Sinterklaas en Michiel de Ruyter).

Wij kozen voor de voorstelling Water. Dat bleek een stuk met een ‘modern-avant gardistisch’ karakter, vol symboliek, waarbij het water, met name de zee, verbeeld werd door een grillige vrouw: dan eens zacht, stil en verleidelijk, dan weer hard, meedogenloos, onberekenbaar. Een heel bijzondere voorstelling vol muzikale, poëtische en choreografische effecten. Niet altijd even makkelijk te volgen, behalve dan dat de strijd met het water altijd wel een van de meest kenmerkende eigenschappen van ‘ons Nederlanders’ was, is en zal zijn.

Img_3737Img_3742_3Img_3741Img_3743Img_3754_2In de grote pauze konden we typisch Nederlandse gerechten eten, zoals boerenkool of zuurkoolstamppot met worst, of een ‘Captains Dinner’ met capucijners, spek, gehakt en piccalilly. Onderwijl speelde het gezelschap gewoon door, bijvoorbeeld als marktkooplui, en in de grote zaal zelfs Brederodes oud-hollandse klassieker ‘Klucht van een koe’.

Vsfotoimage_494_640_480_sclDaarna konden we uit het klassieke drieluik De Gouden Eeuw kiezen uit: De opstand, Barnevelt of Het rampjaar. Ook hier kozen we een voorstelling, dat werd Barnevelt. Heel anders van sfeer dan het stuk voor de grote pauze, dit was echt een klassiek stuk in de sfeer van de Gijsbrecht. We zagen Maria van Utrecht, de vrouw van Johan van Oldenbarnevelt, in – geheel terecht gebleken – ongerustheid over haar echtgenoot, die via een schijnproces op het punt staat ter dood veroordeeld te worden. Louise de Coligny spoort haar persoonlijk aan om bij Maurits, de zoon van Willem van Oranje, om gratie te vragen, maar zij weigert omdat dit gelijk zou staan met schuld bekennen. En er was geen sprake van schuld, Van O. was puur slachtoffer van de machtsstrijd tussen hemzelf en Maurits. Hun zoon Willem ondertussen zint op wraak maar zijn zwager weigert de aanslag te financieren waarop Willem Nederland ontvlucht.

507_2In het laatste stuk dat wij zagen, Het rampjaar, zien we wederom een conflict uitgebeeld, namelijk dat van de historische zeehelden Michiel de Ruijter en Cornelis Tromp. De laatste schijnt betrokken geweest te zijn bij de bloedige lynchpartij van de gebroederd De Witt. In een fictieve verhoorscène worden Tromp en de Ruyter, die de zijde van De Witt koos, tegen elkaar uitgespeeld. Centrale spil tussen beide rivalen is Maria van Berckel, de weduwe van Cornelis de Witt, die alleen en machteloos achterblijft.

Img_3759Img_3762Img_3763Img_3766Slotvoorstelling was, evenals de beginvoorstelling, ‘Onder water’, waarin we de acteurs zich binnen een tijdsspanne van twintig minuten zien omkleden tot de iconen uit de Nederlandse geschiedenis uit de beginscène. Daarmee is de voorstelling afgelopen.

En dat was meteen de afsluiting van een geweldige avond. Wie van theater houdt, mag deze voorstelling, hoe lang en avondvullend deze ook mag zijn, beslist niet missen!!

Appelig

Nee, ik doe het niet! De verleiding is groot om allerlei foute – en dus per definitie erg leuke – grappen te maken over foute wissels, verkeerde binnenbochten, enzovoorts, maar anderen hebben dat al gedaan en veel beter dan ik zou kunnen. Speur internet er maar op na. Wat wel een goed bericht was is dat de vrede tussen Sven Kramer en Gerard Kemkers getekend lijkt te zijn. Toch mooi. Tja, een vergissing is menselijk en had in dit geval wel dramatische consequenties, maar Kemkers heeft het ook niet voor de lol gedaan natuurlijk. Goed dat het zo opgelost is.

Vsfotoimage_487_640_480_sclEn nu weer terug naar de dingen van de (woens)dag. Na een dagje gestaag werken was het fijn om weer eens lekker te gaan trainen. Dat het een fijne training zou worden, voelde ik al van tevoren. Van mijn blessure heb ik aanmerkelijk minder last (helemaal weg is het nog steeds niet) en ik ben iets afgevallen waardoor mijn motoriek weer wat ‘vlotter’ is. Bovendien eindelijk weer eens een aangename, om niet te zeggen zachte, temperatuur. En droog!

Ons groepje was niet groot vanavond, we waren met z’n zevenen geloof ik, en Ellen was ditmaal onze trainster. Er stond een pittig loopje op het programma, waar vier maal 2000 meter deel van uitmaakte. Dat werd in de praktijk vier maal 10 minuten! Met tussen deze lange tempo’s in (15 km p/u tempo) zes minuten pauze. En ik hoef niet uit te leggen dat die pauze niets anders is dan rustig doorlopen.

Vsfotoimage_511_640_480_sclWe gingen richting Monster. Voor mij was het de eerste keer sinds een paar maanden dat ik zulke lange tempo’s zou gaan lopen. En het moet gezegd: het viel niet tegen! Akkoord, ik kan niet met de voorsten mee, maar helemaal achteraan bikkelen, daarvan is ook geen sprake. Het enige was dat ik op het laatst toch weer een beetje last kreeg van mijn ‘ plekkie’ dus leek het mij verstandiger om niet vier, maar drie maal 10 minuten te lopen, de laatste tien minuten liep ik lekker helemaal achteraan. Bomt niet, het lijkt er op dat ik wat lopen betreft weer uit een dalletje aan het kruipen ben.

Vsfotoimage_510_640_480_sclEn wat gaan we vandaag doen? In ieder geval wat schilderen, en vanavond ga ik naar een try-out van ‘De Tuin van Holland’, een voorstelling van theatergroep De Appel. Eveline van onze trainingsgroep is PR-vrouw van het gezelschap en via haar kon ik vrijkaartjes krijgen. Tot dusver had ik niemand om met mij mee te gaan (mijn vrouw is morgen in Drenthe), maar puur toevallig raakte ik na de training aan de praat met ene Henriette. Het gesprek kwam op gemeenschappelijke kennissen, waaronder Klaartje van Veldhoven (een voortreffelijke sopraan) en haar echtgenoot Rembrandt Frerichs (een voortreffelijk jazz-musicus). En toen op het feit dat zij een uitnodiging had gekregen voor De Appel, maar dat zij op die dag niet kon. Waarop ik zei: "Je kunt morgenavond met mij mee!" En ze zei ja…

Uiteraard komt er een uitgebreid verslag van de voorstelling op het vrijdag-blog. Ik ben benieuwd, het is een voorstelling met fragmenten uit de geschiedenis van Nederland. Om in de stemming te komen, hierbij al enkele foto’s….

   

De vogels zijn gevlogen…

IjsvogelDe ijsvogel. Het is een van de mooiste vogels van ons land, alleen zie je ‘m bijna nooit. Dat geldt trouwens ook voor die andere mooiste vogel, de wielewaal. Laatstgenoemde komt maar op enkele locaties in ons land voor en dan nog zit-ie bij voorkeur in de hoogste bomen zodat zijn fraaie geel-zwarte verenpak nauwelijks opvalt tussen het zon-doorschenen bladerdak. Maar goed, we hadden het niet over de wielewaal, maar over de ijsvogel (de foto is van Eric van Colenberghe).

Waarom uitgerekend een blogje over de ijsvogel? Nou, het is een beetje flauw, ik geef het grif toe, maar een collega van de financiële afdeling met die naam heeft vandaag afscheid van ons genomen. Ze heeft een mooie baan aangeboden gekregen bij de NPO (Publieke Omroep) als senior financieel beleidsmedewerker. En haar naam is Elselien E. Ja, je moet altijd voorzichtig zijn met achternamen vermelden op internet (want die blijven altijd op het www staan), maar ik ben vermoedelijk niet al te cryptisch wanneer ik verklap dat je de naam op exact dezelfde manier uitspreekt als die van de zojuist genoemde vogel.
Trouwens, ook haar afdelingshoofd ging in zijn afscheidsspeech uitvoerig in op de ijsvogel, en in hoeverre het dier lijkt op Elselien. Nou, dat leek tegen te vallen.

Img_3714Img_3713Img_3702Maar goed, op de enigszins omvangrijke(!) kaart die zij ontving, naast een stevige stapel cd’s van Acda en de Munnik en subtiele oorringetjes, stond een uitspraak van Louche (een van onze collega’s en de geheimzinnige neef van Loesje) die ons aller gevoelens vertolkte: "Beter één ijsvogel bij het Commissariaat dan tien bij de NPO". Tja, maar het lot heeft anders beslist…

Het afscheid werd met een drankje en lekkere hapjes gevierd bij De Jonge Haan, een van de oudste en bekendste cafés van Hilversum, waar je dikwijls bekende Nederlanders kunt spotten.

Img_3707Img_3708Img_3710Img_3725Erg lang kon ik niet blijven, want de hond was al te lang alleen thuis (mijn vrouw moest ook de hele dag werken) en heeft de neiging om langdurig en hard te blaffen zodra het donker wordt. Dat heeft al een aantal keren tot de nodige wrijving met een buurvrouw geleid. Dus ik op weg naar het station. Daar kwam een andere ex-collega mij tegemoet, en geloof het of niet, haar achternaam is… Vogel! Ik had haar al heel lang niet gezien maar zij is wel een van mijn contacten op hyves. Ik zal haar eens virtueel gaan bezoeken.

Al met al is er van trainen niets gekomen, maar vanmorgen heb ik wel van Station Hilversum naar het Mediapark gerend (ca. 10 minuten) en deze avond rende ik vanaf de tramhalte naar de straat waar ik woon, ook zo’n 10 minuten. Beter iets dan niets zeg ik maar. Ik haal de schade later nog wel in.

Visiteweekend

Img_3700Dit weekend zal mijn kleine geschiedenis ingaan als een visiteweekend. Vandaag (inmiddels alweer gisteren) kregen we Gerard en Martine, bevriende ex-buren, op bezoek. Morgen (vandaag dus) krijg ik familiebezoek. Gerard en Martine zijn zojuist weggegaan na een gezellig avondje waarbij ik weer eens de traditionele paëlla heb klaargemaakt. Niet zo goed voor mijn 81 kilo’s schoon aan de haak, maar wel lekker.

Tja, die kilo’s hè. Ik wil er voor de CPC op 14 maart minstens drie kilo af hebben. Dat lijkt niet veel, drie kilo in drie weken, maar uit ervaring weet ik dat ik daar veel voor moet laten en hard moet werken. Ik merkte dat vanmorgen al, ik voelde mij best fit en had zin in de testloop vanaf de Laan van Poot naar en door de duinen, maar meteen bij de eerste van de drie ronden ging het mis. Ik kwam niet alleen moeizaam op gang, na drie kilometer kreeg ik buikkramp (het is weer eens zover) waardoor het tempo drastisch omlaag ging. Ik liep met mijn groepje mee, maar wel achteraan, maar ik verloor hen al snel uit het oog. Dat groepje zien jullie hieronder vóór de start. Op de andere foto staat Peter Jutte, trainer van de langzaamste wedstrijdgroep, met een van zijn pupillen.

Eenmaal terug op de baan om de tweede ronde in te gaan, moest ik de kleedkamers in voor een sanitaire stop. Al met al zorgde dat voor een oponthoud van minimaal vier minuten. Daarna ben ik toch doorgegaan. Het ging zwaar, erg zwaar, maar toch probeerde ik zo goed en kwaad als het ging op tempo te lopen. Al met al kwam ik in 1 uur 26 minuten de baan op. Trek daar die vier minuten van af, dan betekent dat 1 uur 22 minuten op de 15 kilometer. Nee, dat is nog steeds niet geweldig, sterker: ik vind het niet acceptabel. Eén lichtpuntje: van de blessure heb ik nauwelijks tot geen last gehad. Nu overigens wel, zij het niet al te erg.

Img_3696Gelukkig wordt het weer steeds beter, dus er kan regelmatiger gelopen worden. Misschien morgen een stukje, al krijg ik wel weer visite, ditmaal van mijn schoonzus en zwager die weer uit Afrika over is. En mijn dochter en haar vriend komen ook. Dat wordt weer heel wat voedsel verstrekken aan die knapen, om Wim Sonneveld vrij te citeren.

Oh ja, ‘onze’ mooiste overwinning op de Olympische Spelen tot dusver zag ik vanmorgen vroeg (een update van dit blogje dus): de gouden plak van Mark Tuitert op de 1500 meter! En dat na acht jaar keihard trainen en steeds ‘net niet’. Tuitert gaat niet alleen zelf volkomen uit zijn bol, maar ook zijn trainer Jac Orie en de commentatoren. Het zou nu al het sportmoment van het jaar kunnen worden!

Tuitert_2 Ouderwets enthousiaste taferelen, je wordt er nota bene als kijker al ontroerd van. Heerlijk, zó hoort sport gewoon te zijn.

Stekker eruit

Het kabinet is gevallen. De heer Balkenende gaat zo dadelijk naar de Koningin, ik ben dan bezig met de testloop. Later op de dag een update.